ଅଥୋଦପତଦ୍ ଉନ୍ନାସଦିଙ୍ନାଗଵଦନଧ୍ଵନିଃ । ପାତାଲତଲତାଲ୍ଵନ୍ତର୍ଵିସ୍ଫୋଟାମୋଟନୋଦ୍ଭଟଃ
ତାପରେ ଭୂମିର ଗଭୀର ତଳୁ ଉଠିଲା ଏକ ଭୟାନକ ଶବ୍ଦ, ଯେଉଁଥିରେ ଉଚ୍ଚ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ନାଗମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗିଲା, ସେଇ ଧ୍ୱନି ପାତାଳ ତଳର ଖାଲି ଗହ୍ୱରରୁ ଗୁଞ୍ଜି ଆସୁଥିଲା।
ଚଞ୍ଚଲାଚଲକୀଲୋର୍ଵୀ ଚଚାଲ ଜଲଚାଲିତା । ଲୋଲଶେଵାଲଵଲ୍ଲୀଵ ଵ୍ଯାଲୋଲାମ୍ଭୋଧିଲଙ୍ଘିତା
ପାହାଡ଼ ଓ ଜଳର ଚଞ୍ଚଳତାରେ ପୃଥିବୀ ଅତି ଭୟଭୀତ ହୋଇ କମ୍ପିଗଲା, ଯେପରି ଗଭୀର ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗରେ ଏକ ଲଚକା ଲତା ଦୋଳିଉଠେ।
ଅଥ ଦୁର୍ଵାରନିର୍ଘୋଷନିର୍ଘାତାଡମ୍ବରାନ୍ଵିତା । ପୁସ୍ଫୋଟେଵ ପତନ୍ତୀଵ ଦ୍ଯୌର୍ ଦିଶାମ୍ ଅମରାରଵୈଃ
ତାପରେ ଅସହ୍ୟ ଗଞ୍ଜନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହିତ ଆକାଶ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିବା ପରି ଲାଗିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା।
ଆଵର୍ତଵଲନାକାରାẖ କେତଵḫ ପେତୁର୍ ଅମ୍ବରାତ୍ । ହେମରତ୍ନମହୀମୁକ୍ତାସ୍ ସିନ୍ଦୂରଭୁଜଗା ଇଵ
ଘୂର୍ଣ୍ଣିଲା ତରଙ୍ଗ ଆକୃତିର ପତାକାମାନେ ଆକାଶରୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ସୁନା ଓ ମଣିମୁକ୍ତାରେ ଭରିଥିବା, ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେପରି ଧଳିଆ ନାଗମାନେ ଭୂମିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି।
କକୁବ୍ଭ୍ଯୋ ନଭସୋ ଭୂମେର୍ ଉଦଗୁର୍ ଦଗ୍ଧଦିକ୍ତଟାଃ । ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାଜଟାଟୋପା ଵିଵିଧୋତ୍ପାତପଙ୍କ୍ତଯଃ
ଆକାଶ ଓ ଭୂମିର ଦିଗଦିଗରୁ ଜଳିଯାଇଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାତାସ ବହିଲା; ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ଘଟନାର ଶାରି ଦେଖାଦେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ୱାଳାର ଗୁଛା ଗୁଛା ଅଗ୍ନି ଲାହାଣି ଚଞ୍ଚଳ ହେଉଥିଲା।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦୀନ୍ଯ୍ ଅମରାଦୀନି ବ୍ରହ୍ମୋନ୍ମୁକ୍ତାନି ସର୍ଵତଃ । ଦ୍ଵିଵିଧାନି ମହାଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅଲଂ ସଙ୍କ୍ଷୋଭମ୍ ଆଯଯୁଃ
ଭୂମି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକ, ସବୁଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଠାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; ବଡ଼ ବଡ଼ ତତ୍ତ୍ୱ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ରୂପ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଅଶାନ୍ତି ଆଣିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାନିଲଶକ୍ରାଗ୍ନିଲୋକା ହଲହଲାକୁଲାଃ । ପରିପାତପରା ଆସନ୍ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଗତେଶ୍ଵରାଃ
ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପବନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର ଲୋକ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା; ସେମାନଙ୍କର ଶାସକମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇ, କେବଳ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
କମ୍ପୈẖ କଟକଟାରାଵୈḫ ପତତ୍ପାଦପପଙ୍କ୍ତଯଃ । ଭୂମେର୍ ଅନ୍ଵଭଵନ୍ ଭୂରିଦୋଲାନ୍ଦୋଲନମ୍ ଅଦ୍ରଯଃ
ଭୟର କମ୍ପନ ଓ ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ଗଛମାନେ ଅନୁସାରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ; ପାହାଡ଼ମାନେ ଭୂମିରେ ବଡ଼ ଝୁଲାଣି ଭଳି ଭାରି ଦୋଳାୟମାନ ହେଉଥିଲେ।
ଭୂକମ୍ପଲୋଲକୈଲାସମେରୁମନ୍ଦରକନ୍ଦରାଃ । ପେତୁẖ କଲ୍ପତରୂନ୍ମୁକ୍ତରତ୍ନସ୍ତବକଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଭୂକମ୍ପରେ କୈଳାସ, ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ ହଲିଗଲା; କଳ୍ପବୃକ୍ଷରୁ ଛୁଟିଥିବା ମଣିମାଳାର ବର୍ଷା ଝରିପଡ଼ିଲା।
ଲୋକାନ୍ତରାଦ୍ରିପୁରଵାରିଧିକାନନାନାମ୍ ଉତ୍ପାତକଲ୍ପପଵନେନ ମିଥୋ ହତାନାମ୍ । କୋଲାହଲୈର୍ ଜଗଦ୍ ଅଭୂତ୍ ପ୍ରଵିକୀର୍ଣଶୀର୍ଣଂ ପୂର୍ଣାର୍ଣଵେ ତ୍ରିପୁରପୂର ଇଵାଭିପାତୀ
ବିପଦର ଝଞ୍ଜାରେ ଲୋକ, ପାହାଡ଼, ସହର, ସମୁଦ୍ର ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟରେ ଟକ୍କର ଖାଇଲେ; ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା, ଏହା ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ତ୍ରିପୁରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉପଲାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଅଥାକୃଷ୍ଟଵତି ପ୍ରାଣାନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵି ନଭୋଭୁଵଃ । ଵିରାଡାତ୍ମନି ତତ୍ଯାଜ ଵାତସ୍କନ୍ଧସ୍ଥିତିଂ ସ୍ଥିରାମ୍
ତାପରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଆକର୍ଷିତ ହେବା ସହ, ବିଶ୍ୱର ଦେହରେ ଥିବା ବାୟୁର ଦୃଢ଼ ଆଧାର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଅପସାରିଗଲା।
ତେ ହି ତସ୍ଯ କିଲ ପ୍ରାଣାସ୍ ତେନାକ୍ରାନ୍ତେଷୁ ତେଷ୍ଵ୍ ଅପି । ଋକ୍ଷଚକ୍ରସ୍ଥିତିଂ କୋ ଽନ୍ଯଶ୍ ଚକ୍ରେ ଭୂତୈକଧାରିଣୀମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ଆପଣ ଭିତରକୁ ନେଇଲେ ଏବଂ ସେଇ ଆଧାରଗୁଡ଼ିକ ଦୁର୍ବଳ ହେଲା, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଚକ୍ରକୁ ଚଳାଇପାରିବ ଏବଂ ପଞ୍ଚଭୂତର ଏକତାକୁ ଧାରିପାରିବ?
ଵାତସ୍କନ୍ଧେ ସମାକ୍ରାନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରାଣମାରୁତେ । ଶମଂ ଗନ୍ତୁଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତିଂ କ୍ଷୋଭମ୍ ଆଗତେ
ଯେତେବେଳେ ବାୟୁ ଭରା ଆକାଶରେ ବ୍ରହ୍ମର ପ୍ରାଣବାୟୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଶାନ୍ତି ହରାଇ ଅସ୍ଥିରତା ଆସେ, ସେତେବେଳେ ସ୍ଥିରତା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଅଶାନ୍ତି ଆସିଥାଏ।
ନିରାଧାରାସ୍ ସଵାତାଗ୍ନିଦେହୋଲ୍ମୁକଵଦ୍ ଆପତନ୍ । ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ତାରାସ୍ ତରୋḫ ପୁଷ୍ପନିକରା ଇଵ ଭୂତଲେ
ସେଠାରେ ଆଧାର ନଥିବାବେଳେ, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ସେମାନେ ତଳକୁ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରୁ ଚିଙ୍ଗାରି ପଡ଼େ, କିମ୍ବା ଆକାଶରୁ ତାରା, କିମ୍ବା ଗଛରୁ ଫୁଲ ଝଡ଼ି ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼େ।
କାଲପାକଗଲନ୍ମୂଲା ଜଗତ୍ଷଣ୍ଡଫଲାଦଯଃ । ପ୍ରଶାନ୍ତପଵନାଧାରା ଵିମାନାଵଲଯୋ ଽପତନ୍
ସମୟରେ ମୂଳ ଗଳିଯିବା ସହ ବିଶ୍ୱର ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛର ଫଳମାନେ, ଏବଂ ଦେବମାନେ ବସୁଥିବା ମଣ୍ଡଳମାନେ, ଶାନ୍ତ ବାୟୁ ହେବା ସହିତ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପ୍ରଶମୋନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତେ ବ୍ରାହ୍ମେ ସଙ୍କଲ୍ପନେନ୍ଧନେ । ସିଦ୍ଧାନାଂ ଗତଯଶ୍ ଶେମୁର୍ ଇଦ୍ଧାନାମ୍ ଅର୍ଚିଷାମ୍ ଇଵ
ବ୍ରହ୍ମର ଇଚ୍ଛାର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତି ପାଇବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ସେମାନଙ୍କର ଚଳାଚଳ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ପ୍ରଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯୋ ଽମ୍ବରେ କଲ୍ପମାରୁତୈସ୍ ତନୁତୂଲଵତ୍ । ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯପଚଯେ ମୂକାସ୍ ସିଦ୍ଧସନ୍ତତଯୋ ଽପତନ୍
ବିଗଡ଼ିଯାଉଥିବା ବାୟୁରେ ପତିତ ହେଉଥିବା ପତିଙ୍ଗା ପାଇଁ ଝୁଲୁଥିବା ପତି ପୋକା ଭଳି, ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯିବାରୁ, ସେମାନେ ନିରବ ଓ ମୌନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ସକଲ୍ପଦ୍ରୁମଜାଲାନି ସେନ୍ଦ୍ରାଦିନଗରାଣି ଚ । ପେତୁର୍ ଭୂକମ୍ପଲୋଲସ୍ଯ ଶିରାଂସ୍ଯ୍ ଅମରଭୂଭୃତଃ
ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷର ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ସହରଗୁଡ଼ିକ, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେବାରେ ଅମର ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭୟରେ କାପିଉଠିଲା, ସେମାନେ ଭୂମିକୁ ଝରିପଡ଼ିଲେ ।
ଵକ୍ଷି ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମା ଵିରାଡ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଜଗଦ୍ଵପୁଃ । କିମ୍ ଅଙ୍ଗଂ ତସ୍ଯ ଭୂଲୋକẖ କିଂ ସ୍ଵର୍ଗẖ କିଂ ରସାତଲମ୍
କହ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଯିଏ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ଚିନ୍ତା, ସେହି ବିରାଟ୍ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦେହର କେଉଁଠି ପୃଥିବୀ, କେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗ, ଏବଂ କେଉଁଠି ତଳପାତାଳ ?
କଥମ୍ ଏତାନି ଚାଙ୍ଗାନି ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତସ୍ଯ ସ୍ଥିତାନି ଵା । କଥଂ ଵା ସୋ ଽନ୍ତରେ ତସ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ଯୈଵ ଵପୁଷସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସେଠାରେ ଏହି ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ କିପରି ରହିଛି ? କିମ୍ବା ସେ ନିଜ ଦେହର ଭିତରେ କିପରି ଅବସ୍ଥିତ ?
ବ୍ରହ୍ମା ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମା ନିରାକୃତିର୍ ଇଦଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜାତୋ ମେ ନିଶ୍ଚଯẖ କଥଯେତରତ୍
ବ୍ରହ୍ମ ମାନେ କେବଳ ଚିନ୍ତାର ରୂପ, ନିରାକାର ଓ ଏହି ସଂସାର ଏଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଛି । ମୋର ପ୍ରତିତି ଏହି ଯେ, ‘ସଂସାର’ ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଟି କେବଳ ଏହି ଚିନ୍ତା ଅଟୁଟ ଅଛି ।
ଆଦୌ ତାଵଦ୍ ଇଦଂ ନାସନ୍ ନ ସଦ୍ ଆସ୍ତେ ନିରାମଯମ୍ । ଚିନ୍ମାତ୍ରପରମାକାଶମ୍ ଆଶାକୋଶୈକପୂରକମ୍
ଆରମ୍ଭରେ ଏହି କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ, କିଛି ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ରହିଲା ନାହିଁ—କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ଚେତନାର ଆକାଶ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ଭାବନାର ଅପାର ବିସ୍ତାର ଭରିଥିଲା ।
ତତ୍ ସ୍ଵାମ୍ ଆକାଶତାଂ ଚୈତଚ୍ ଚେତ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯତେ । ସ୍ଵରୂପମ୍ ଅଜହନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଭଵତି ଚେତନମ୍
ସେଇ ଚେତନା ନିଜ ଗୁଣରେ ଆକାଶ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ, ‘ଏହି ଜିନିଷ ଜଣାଯିବାକୁ ଅଛି’ ବୋଲି ଅନୁଭବ ହୁଏ । ନିଜ ସ୍ୱରୂପ କେବେ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ, ଚେତନା ହେବାରୁ ସେ ଜାଗୃତ ରହିଥାଏ ।
ଵିଦ୍ଧି ତ୍ଵଂ ଚେତନଂ ଜୀଵଂ ସ ଘନତ୍ଵାନ୍ ମନସ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଏତାଵତି ସ୍ଥିତେ ଜାଲେ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସାକୃତି ସ୍ଥିତମ୍
ତୁମେ ନିଜକୁ ସେଇ ଚେତନା, ସେଇ ଜୀବ ବୋଲି ଜାଣ; ଏହା ଘନତାରେ ମନ ଭାବେ ବସିଥାଏ । ଏହି ଜାଲ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୃଢ଼ ଆକାର ଥାଏ ନାହିଁ ।
ଶୁଦ୍ଧଂ ଵ୍ଯୋମୈଵ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ସ୍ଥିତମ୍ ଆତ୍ମନି ପୂର୍ଵଵତ୍ । ଯଦ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରତିଭାତଂ ତୁ ତଦ୍ ଅନନ୍ଯଚ୍ ଛିଵାତ୍ ତତଃ
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ଭଳି ଚେତନାର ଆକାଶ ନିଜ ମନରେ ବସିଥାଏ; ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ କିଛି ନୁହେଁ।
ଅଥ ତନ୍ ମନ ଆଭୋଗି ଭାଵିତାହଙ୍କୃତି ସ୍ଫୁରତ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମକମ୍ ଆକାଶମ୍ ଆସ୍ତେ ତିମିତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ତାପରେ, ଉପଭୋଗ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଥିବା ଏହି ମନ, ମୋର ଭାବନା ଉନ୍ନତ ହେବା ସହିତ ଆଲୋକିତ ହୁଏ; ଚିନ୍ତାର ଆକାଶ ଟିକେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ରହିଯାଏ।
ତତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଚିଦାଭାସନଭୋ ଽହମ୍ ଇତି ଭାଵିତମ୍ । ଅସନ୍ତମ୍ ଏଵାନୁଭଵତ୍ ସନ୍ନିଵେଶଂ ଖମ୍ ଏଵ ଖେ
ଏହି ଚିନ୍ତା ଓ ଚେତନାର ଆଭାସ ଭାବରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ତାହାକୁ 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଲି ଭାବାଯାଏ; ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହି ଆକାଶ ଭିତରେ ଆକାଶ ଭଳି ବିନ୍ୟାସକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ଵେତ୍ତି ଭାଵିତମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅପି । ସଙ୍କଲ୍ପକାତ୍ମକଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଦେହ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍
ଏହା ନିଜକୁ ଯେପରି ଭାବିଛି, ସେପରି ଜାଣେ, ଦେଖେ ଓ ଅନୁଭବ କରେ; ଯାହା ଦେହ ବୋଲି ବିଚାରାଯାଏ, ସେଟି ଆସଲେ ଚିନ୍ତାର ଶୂନ୍ୟତା ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ।
ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଯଥାକାରି ସଙ୍କଲ୍ପନଗରଂ ଭଵାନ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅଜୋ ଦେହଂ ଖେ ଖମ୍ ଏଵାନୁଭୂତଵାନ୍
ଯେପରି ଆପଣ ଭାବନାର ସହରକୁ ସତ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ଅଜନ୍ମା ଆତ୍ମା ଏହି ଦେହକୁ ଖାଲି ଆକାଶ ଭିତରେ ଆକାଶ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରେ।
ସଂଵିଦୋ ନିର୍ମଲତ୍ଵାତ୍ ସ ଯାଵଦିଚ୍ଛଂ ତଥାଵିଧମ୍ । ଅନୁଭୂଯାନୁଭଵନଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯୈଵୋପଶାମ୍ଯତି
ଚେତନା ନିର୍ମଳ ଥିବାରୁ, ସେ ଯାହା ଚାହେଁ ସେହିପରି ଅନୁଭବ କରେ, ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସେଇ ଅନୁଭୂତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।