ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷେଣୈଵମ୍ ଅଧ୍ଯକ୍ଷଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତାମ୍ । ଯଦ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଯତ୍ ସଦ୍ ଅଧ୍ଯକ୍ଷଂ ତତ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷେଣ ଦୃଶ୍ଯତାମ୍
ଏଭଳି, ସିଧାସଳଖ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁକିଛି ଭଲଭାବରେ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଯାହା ପ୍ରଥମ, ଯାହା ସତ୍ୟ ଏବଂ ସିଧାସଳଖ ଦେଖାଯାଏ, ସେଇଥିରେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଲଗା।
ଲୋକଦ୍ଵଯାନୁଭଵଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଐହିକମ୍ । ମାଯାତ୍ମକଂ ଯୋ ଗୃହ୍ଣାତି ନାସ୍ତି ମୂଢତମସ୍ ତତଃ
ଏହି ଦୁଇଟି ଜଗତର ଅନୁଭବ ଦେଇଥିବା ସାଧାରଣ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଛାଡି, ଯେଉଁଠାରେ ମାୟାରୁପୀ ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଧରାଯାଏ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ମୂଢ଼ କେହି ନାହିଁ।
ଆତିଵାହିକମ୍ ଏଵୈଷାଂ ଭୂତାନାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଵପୁଃ । ତତ୍ରାଧିଭୌତିକଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅସତ୍ଯୈଵ ପିଶାଚିକା
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହଟିଏ ଥାଏ; ଏହାରେ ଯେଉଁ ଦେହ ଭ୍ରମ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ଏହା କେବଳ ଏକ ଭୂତିଆ ଭ୍ରମ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସତ୍ୟ।
ଅଜାତସଙ୍କଲ୍ପମଯଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ସତ୍ କଥଂ ଭଵେତ୍ । ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ନ ଯତ୍ ସତ୍ଯଂ ତତ୍ ସତ୍କାର୍ଯକରଂ କଥମ୍
ଯାହା ଅଜନ୍ମା କଳ୍ପନାରେ ଗଠିତ, ସେହି ସିଧାସଳଖ ଦୃଷ୍ଟି କେମିତି ସତ୍ୟ ହେବ? ଯାହା ନିଜେ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରୁ କେମିତି ସତ୍ୟ ଫଳ ମିଳିପାରିବ?
ଯତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଏଵାସଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ କିଂ ତତ୍ର ସଦ୍ ଭଵେତ୍ । କ୍ଵ ତତ୍ ସିଦ୍ଧଂ ଭଵେଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଯଦ୍ ଅସିଦ୍ଧେନ ସାଧ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ସିଧାସଳଖ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସେଠି ସତ୍ୟ କିପରି ଥାଇପାରିବ? ଯାହା ନିଜେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରମାଣିତ କିପରି ହେବ?
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ଏଵ ଭାଵତ୍ଵେ ନଷ୍ଟେ କ୍ଵେଵାନୁମାଦଯଃ । ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଵାରଣା ଯତ୍ର ତତ୍ରୋର୍ଣାଯୁଷୁ କା କଥା
ଯେତେବେଳେ ସିଧାସଳଖ ଦେଖିବା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଅନୁମାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ କେଉଁଠି ରହିପାରିବ? ଯେଉଁଠି ଯୁକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ଖଣ୍ଡନ କରାଯାଏ, ସେଠି ମକଡ଼ା ଜାଲ ଭଳି ଯୁକ୍ତିଗୁଡ଼ିକର କଣ କଥା?
ଅତḫ ପ୍ରମାଣସଂସିଦ୍ଧେର୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କୁତ୍ରଚିତ୍ । ଅନ୍ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଇଦମ୍ ଅସ୍ତୀଵ ତତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଘନଂ ଘନମ୍
ଏହିପରି ଯେଉଁଠି ପ୍ରମାଣ ନିଜେ ସ୍ଥିର ନୁହେଁ, ସେଠି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଶ୍ୱ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଯାହା ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିବା ପରି ଲାଗେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସେହି ପରମବ୍ରହ୍ମର ଏକଠିଆ ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁẖ ଖମ୍ ଏଵାଦ୍ରିର୍ ଗେହେ ନାନ୍ଯସ୍ଯ ଵୈ ଯଥା । ତଥା ତଦ୍ଭାଵନଵତୋର୍ ଆଵଯୋସ୍ ସା ଶିଲୈଵ ଚିତ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆକାଶ ମାତ୍ର ଗିରି କିମ୍ବା ଘର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ; ଏଭଳି ଭାବନା ଯାହାମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଅଯଂ ଶୈଲ ଇଦଂ ଵ୍ଯୋମ ଜଗଦ୍ ଏତଦ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ । ଇତି ଚିନ୍ମଯ ଆତ୍ମାନ୍ତẖ ଖଂ ଚମତ୍କୁରୁତେ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ପାହାଡ଼, ଏହି ଆକାଶ, ଏହି ସଂସାର ଏବଂ ଏହି 'ମୁଁ'—ଏସବୁ ଚେତନାର ଆତ୍ମା ଭିତରେ, ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଖାଲି ସ୍ଥାନରେ, ସ୍ବୟଂ ନିଜେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାତ୍ମା ନାପ୍ରବୁଦ୍ଧẖ କଦାଚନ । ଶ୍ରୋତୁẖ କଥାର୍ଥସଂଵିତ୍ତିର୍ ନାଶ୍ରୋତୁର୍ ଭଵତି କ୍ଵଚିତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଜାଗୃତ ଆତ୍ମା ଦେଖିପାରେ; ଅଜାଗୃତ କେବେ ଦେଖିପାରେନି। ଯେପରି ଗଳ୍ପ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକ ମାନେ ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ଅଶୁଣିଥିବା ଲୋକ ମାନେ କେବେ ବୁଝିପାରନ୍ତିନି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧମତେର୍ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଵେଯଂ ସତ୍ଯତାଂ ଗତା । କ୍ଷୀଵସ୍ଯ ସୁସ୍ଥିତା ଏଵ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ତରୁପର୍ଵତାଃ
ଅଜାଗୃତ ମନର ଭ୍ରମକୁ ଲୋକ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଗଣନ୍ତି; ଯେପରି ମଦପାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଦେଖେ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ନିଜେ ନିଜେ ନାଚୁଛନ୍ତି।
ସର୍ଵତ୍ରାପ୍ରତିହତରୂପମ୍ ଏକବୋଧଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଶିଵମ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାନ୍ତରମ୍ ଇହ ପେଲଵଂ ଶ୍ରଯନ୍ତେ ଯେ ମୂଢାସ୍ ତୃଣତନୁଭିଶ୍ ଶଠୈର୍ ଅଲଂ ତୈଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ଅବାଧିତ, ଏକାକୀ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଶୁଭ ଜ୍ଞାନ—ନିଜ ଚେତନାର ସ୍ବରୂପ—କୁ ବୁଝିନେଲା ପରେ ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କ୍ଷୀଣ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼; ଏଭଳି ତୃଣଦେହୀ ଠକମାନେକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଜଗଦଙ୍ଗମ୍ ଅନାଭାସମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଦୃଶ୍ଯଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ପରଯା ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନିରାମଯମ୍
ଏହି ଚଳାୟମାନ ବିଶ୍ୱ ଦେଖାଯିବାକୁ ନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିର୍ମଳ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ତତ୍ର ଶୈଲସରିତ୍ସ୍ରୋତୋଲୋକଲୋକାନ୍ତରଭ୍ରମାଃ । ଭାନ୍ତି ତେ ପରମାଦର୍ଶେ ମହାଵ୍ଯୋମନି ବିମ୍ବିତାଃ
ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଝରଣା, ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ଓ ଅଞ୍ଚଳର ଭ୍ରମଣ ସମସ୍ତେ, ବିଶାଳ ଆକାଶର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୋଇ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ସା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ତତସ୍ ସର୍ଗମ୍ ଅନର୍ଗଲମ୍ ଅଚେଷ୍ଟିତା । ଅହମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵିଶଂ ତତ୍ର ସଙ୍କଲ୍ପେନ ତଯା ସହ
ସେ ଅସଙ୍କୋଚ ଓ କୌଣସି କ୍ରିୟା ବିନା ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ମନରେ ଭାବି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି।
ଯାଵତ୍ ସା ତତ୍ର ଵୈରିଞ୍ଚଂ ଲୋକମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ସୋଦ୍ଯମା । ଉପଵିଷ୍ଟା ଵିରିଞ୍ଚସ୍ଯ ପୁରḫ ପରମଶୋଭନା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି କ୍ରିୟାଶୀଳ ରହିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସହର ସାମ୍ନାରେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ବସିଥିଲେ।
ଵକ୍ତଵ୍ଯୋ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ପତିର୍ ମେ ପାତି ମାମ୍ ଇମାମ୍ । ଵିଵାହାର୍ଥମ୍ ଅନେନାହଂ ଜନିତାଜରସା ପୁରା
ସେ କହିବେ, 'ହେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ସ୍ୱାମୀ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି । ବିବାହ ପାଇଁ, ମୁଁ ଦୀର୍ଘଦିନ ତଳେ ବୃଦ୍ଧତାରୁ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲି ।'
ପୁରାଣḫ ପୁରୁଷୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏଷ ମାମ୍ ଅଦ୍ଯାପି ଜରାଂ ଗତାମ୍ । ନ ଵିଵାହିତଵାଂସ୍ ତେନ ଵିରାଗମ୍ ଅହମ୍ ଆଗତା
ଏହି ପୁରୁଣା ପୁରୁଷ, ଏଯାଁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ବିବାହ କରିନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ମୁଁ ବୟସ୍କ ହୋଇଯାଇଛି । ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ବିରାକ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଛି ।
ଵିରାଗମ୍ ଏଷୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆଯାତୋ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତି ତତ୍ ପଦମ୍ । ଯତ୍ର ନ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତା ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତା ନ ଚ ଶୂନ୍ଯତା
ସେଉଁଠି ସେ ମଧ୍ୟ ବିରାକ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହିପରି ଏକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ନା ଦେଖିବାକୁ କିଛି ଅଛି, ନା ଦେଖାଯାଉଥିବା କିଛି ଅଛି, ନା ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି ।
ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପନ୍ନେ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଚ ସମ୍ପ୍ରତି । ଧ୍ଯାନାଚ୍ ଚ ନ ଚଲତ୍ଯ୍ ଏଷ ଶୈଲମୌନାଦ୍ ଇଵାଚଲଃ
ଏବେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ଘଟିଯାଇଛି, ସେ ଧ୍ୟାନରୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ହଟନ୍ତିନାହିଁ, ପାହାଡ଼ର ନିରବତା ପରି ଅଚଳ ରହିଛନ୍ତି ।
ତସ୍ମାନ୍ ମାମ୍ ଏନମ୍ ଅପି ଚ ବୋଧଯିତ୍ଵା ମୁନୀଶ୍ଵର । ଆମହାକଲ୍ପସର୍ଗାଦୌ ପରମେ ପଥି ଯୋଜଯ
ସେହିପରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ଏହି ବଡ଼ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଉଚ୍ଚତମ ପଥରେ ଆମକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ଦୟା କର।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ମାମ୍ ଅସୌ ତସ୍ଯ ବୋଧାଯେଦମ୍ ଉଵାଚ ହ । ନାଥାଯଂ ମୁନିନାଥୋ ନସ୍ ସଦ୍ମ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଇଦମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ମୋତେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେଇ କହିଲେ: 'ମୁନିନାଥ ଆମର ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି।'
ଏଷୋ ଽନ୍ଯସ୍ମିଞ୍ ଜଗଦ୍ଗେହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ତନଯୋ ମୁନିଃ । ପୂଜଯୈନଂ ଗୃହାଯାତଂ ଗୃହସ୍ଥଗୃହପୂଜଯା
ଏହି ମୁନି ଅନ୍ୟ ଜଗତର ଘରରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ। ଘରକୁ ଆସିଥିବା ବେଳେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବରେ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଓ ପୂଜା କର।
ବୁଧ୍ଯତାମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯପାଦ୍ଯେନ ପୂଜ୍ଯତାଂ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵଃ । ମହନ୍ ମହତ୍ସପର୍ଯା ହି ମହାତ୍ମଭ୍ଯୋ ଽଭିରୋଚତେ
ପାଦ ଓ ହାତ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇ ଏହି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଆଦର କର। ବଡ଼ ମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ଆଦର ଦେବା, ମହାତ୍ମାମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ତଯେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ ବୁବୁଧେ ସ ସମାଧିତଃ । ସ୍ଵସଂଵିତ୍ତିଦ୍ରଵାତ୍ମତ୍ଵାଦ୍ ଆଵର୍ତ ଇଵ ଵାରିଧୌ
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ଚିତ୍ତରେ ଲୀନ ହେଇ ଜାଗି ଉଠିଲେ, ନିଜ ସ୍ୱ-ଜ୍ଞାନର ଜଳିୟ ସ୍ୱଭାବରୁ ସମୁଦ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣିକା ପରି।
ଶନୈର୍ ଉନ୍ମୀଲଯାମ୍ ଆସ ନଯନେ ନଯକୋଵିଦଃ । ମଧୁଶ୍ ଶିଶିରସଂଶାନ୍ତାଵ୍ ଅଵନୌ କୁସୁମେ ଯଥା
ଧୀରେ ଧୀରେ, ଚତୁର ଜଣେ ନିଜ ଆଖି ଖୋଲିଲେ, ଯେପରି ମଉ ଓ ଶୀତଳତା ଭୂମିର ଫୁଲରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ପଡ଼ିଯାଏ।
ଶନୈḫ ପ୍ରକଟଯାମ୍ ଆସୁସ୍ ତାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ସଂଵିଦମ୍ । ମଧୋḫ ପଲ୍ଲଵଜାଲାନି ନଵାନୀଵ ନଵଂ ରସମ୍
ସେ ଦୀରେ ଦୀରେ ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚେତନାରେ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ, ଯେପରି ନବବସନ୍ତରେ ମଉର ନୂତନ ପ୍ରସ୍ତର ନୂତନ ରସ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ସୁରସିଦ୍ଧାପ୍ସରସ୍ସଙ୍ଘାସ୍ ସମାଜଗ୍ମୁସ୍ ସମନ୍ତତଃ । ଯଥା ହଂସାଲଯୋ ଲୋଲାḫ ପ୍ରାତର୍ ଵିକସିତଂ ସରଃ
ଦେବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଅପସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଏକଠା ହେଲେ, ଯେପରି ପ୍ରଭାତରେ ଖିଲିଥିବା ଝିଲିରେ ହଂସମାନେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି।
ଦଦର୍ଶାସୌ ପୁରḫ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମାଂ ଚ ତାଂ ଚ ଵିଲାସିନୀମ୍ । ଉଵାଚାଥ ଵଚୋ ଵନ୍ଦ୍ଯḫ ପ୍ରଣଵସ୍ଵରସୁନ୍ଦରମ୍
ସେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏବଂ ସେ ମନୋହରା ଯୁବତୀକୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲେ, ତାପରେ ଓଁର ଶବ୍ଦ ପରି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୋଗ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
କରାମଲକଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟସଂସାରାସାରସାର ହେ । ଜ୍ଞାନାମୃତମହାମ୍ଭୋଧେ ମୁନେ ସ୍ଵାଗତମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ
ହେ ମୁନି, ତୁମେ ହସ୍ତରେ ଫଳ ଦେଖିବା ପରି ସଂସାରର ଅସାର ଓ ସାରକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିପାରିଛ, ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ସାଗର ଭଳି ଅଛ, ତୁମକୁ ସ୍ବାଗତ।