ଅନୁଭୂତାପି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ହେମ୍ନẖ କଟକତା ଯଥା । ତଥାତିଵାହିକସ୍ଯାଧିଭୌତିକତ୍ଵଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଅନୁଭବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ—ଯେପରି ଗହନା ହେଉଛି ସୁନାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହର ଜଗତୀୟ ଭାବ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଭ୍ରମମ୍ ଅଭ୍ରମତାଂ ଯାତମ୍ ଅଭ୍ରମଂ ଭ୍ରମତାଂ ଗତମ୍ । ଵେତ୍ତି ଜୀଵୋ ଵିଚାରେଣ ଵିନାହୋ ନୁ ଵିମୂଢତା
ବିଚାର କଲେ ଜୀବ ଭ୍ରମକୁ ଅଭ୍ରମ ଭାବେ ଓ ଅଭ୍ରମକୁ ଭ୍ରମ ଭାବେ ଜାଣିପାରେ; ଏହି ବିଚାର ଛାଡ଼ିଲେ, ମାନେ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ରହିଯାଏ।
ଆଧିଭୌତିକଦେହୋ ଽଯଂ ଵିଚାରେଣ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ଆତିଵାହିକଦେହସ୍ ତୁ କିଲ ଲୋକଦ୍ଵଯେ ଽକ୍ଷଯଃ
ଏହି ଜଡ଼ ଶରୀରଟି ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମିଳେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀରଟି ଦୁଇଟି ଲୋକରେ ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ରହିଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆଧିଭୌତିକଚିଦ୍ ରୂଢା ସ୍ଵାତିଵାହିକଦେହକେ । ମରୌ ମରୀଚିକାସ୍ଵ୍ ଏଵ ଯଥା ମିଥ୍ଯୈଵ ଵାରିଧୀଃ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀରରେ ଥିବା ଏହି ଜଗତୀୟ ଚେତନା, ବାଲୁକା ଉପରେ ମୃଗମରୀଚିକାରେ ଯେପରି ଜଳ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଅସତ୍ୟ।
ଜାତାଧିଭୌତିକୀ ସଂଵିଦ୍ ଆତିଵାହିକଵିତ୍କ୍ରମେ । ଦେହଦୃଷ୍ଟିଵଶାତ୍ ପ୍ରୌଢା ସ୍ଥାଣୌ ପୁରୁଷଧୀର୍ ଇଵ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀରର ଅନୁକ୍ରମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଏହି ଜଡ଼ ଶରୀରର ଚେତନା, ଶରୀରକୁ ଦେଖିବା ଭାବନାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରି ଏକ ପୁତଳିରେ ମଣିଷ ଭାବନା ଦୃଢ଼ ହୋଇଥାଏ।
ଶୁକ୍ତୌ ରଜତତା ତାପେ ଜଲତେନ୍ଦୌ ଯଥା ଦ୍ଵିତା । ଆଧିଭୌତିକତା ତଦ୍ଵନ୍ ମନୋଜୈଵାତିଵାହିକେ
ଯେପରି ଶଙ୍ଖରେ ଚାନ୍ଦି ଦେଖାଯାଏ, ତାପିତ ଜଳରେ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀରର ଏହି ଜଗତୀୟ ଭାବ ମଧ୍ୟ ମିଥ୍ୟା।
ଯଦ୍ ଅସତ୍ ତତ୍ କୃତଂ ସତ୍ଯଂ ଯତ୍ ସତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଅସତ୍ କୃତମ୍ । ଅହୋ ନୁ ମୋହମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଜୀଵସ୍ଯାସ୍ଯାଵିଚାରଜମ୍
ଯାହା ଅସତ୍ୟ, ତାହାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବାଯାଏ; ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ। ହାଏ, ଏହି ଜୀବର ଅବିଚାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମହାମୋହର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି!
ଯୋଗିପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଏଵାସ୍ତି କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ତୁ ମାନସମ୍ । ଯସ୍ମାଲ୍ ଲୋକଦ୍ଵଯାଚାରସ୍ ତାଭ୍ଯାମ୍ ଏଵ ପ୍ରସିଧ୍ଯତି
ଯୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ସିଧାସଳଖ ଅନୁଭବ ମାତ୍ର ଏଠି ଅଛି; ବାକି ସବୁ ମନର ଗଢ଼ା। ଦୁଇଟି ଜଗତର ବ୍ୟବହାର ଏହି ଦୁଇଟି ଉପରେ ଭିତି କରି ଚାଲିଥାଏ।
ଆଦ୍ଯଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଯୋ ଽସତ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ କୃତସ୍ଥିତିଃ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷେ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁ ପୀତ୍ଵା ସ ସୁଖମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି ପ୍ରଥମିକ ସିଧାସଳଖ ଅନୁଭବକୁ ଛାଡ଼ି, ଅସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତି କରି ବସିଯାଏ, ସେ ମୃଗମରୀଚିକାର ପାଣି ପିଇ ତାହାରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବା ଲୋକ ପରି।
ତତ୍ ସୁଖଂ ଦୁẖଖମ୍ ଏଵାହୁẖ କ୍ଷଣନାଶାନୁଭୂତିତଃ । ଅକୃତ୍ରିମମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଯତ୍ ସୁଖଂ ତତ୍ ସୁଖଂ ଵିଦୁଃ
ଯେ ସୁଖ କ୍ଷଣିକ ଅନୁଭବ ହେବା ପରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ତାହାକୁ ଦୁଃଖ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେ ସୁଖ କୃତ୍ରିମ ନୁହେଁ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସେଇ ସୁଖକୁ ପ୍ରକୃତ ସୁଖ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷେଣୈଵମ୍ ଅଧ୍ଯକ୍ଷଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତାମ୍ । ଯଦ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଯତ୍ ସଦ୍ ଅଧ୍ଯକ୍ଷଂ ତତ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷେଣ ଦୃଶ୍ଯତାମ୍
ଏଭଳି, ସିଧାସଳଖ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁକିଛି ଭଲଭାବରେ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଯାହା ପ୍ରଥମ, ଯାହା ସତ୍ୟ ଏବଂ ସିଧାସଳଖ ଦେଖାଯାଏ, ସେଇଥିରେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଲଗା।
ଲୋକଦ୍ଵଯାନୁଭଵଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଐହିକମ୍ । ମାଯାତ୍ମକଂ ଯୋ ଗୃହ୍ଣାତି ନାସ୍ତି ମୂଢତମସ୍ ତତଃ
ଏହି ଦୁଇଟି ଜଗତର ଅନୁଭବ ଦେଇଥିବା ସାଧାରଣ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଛାଡି, ଯେଉଁଠାରେ ମାୟାରୁପୀ ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଧରାଯାଏ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ମୂଢ଼ କେହି ନାହିଁ।
ଆତିଵାହିକମ୍ ଏଵୈଷାଂ ଭୂତାନାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଵପୁଃ । ତତ୍ରାଧିଭୌତିକଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅସତ୍ଯୈଵ ପିଶାଚିକା
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହଟିଏ ଥାଏ; ଏହାରେ ଯେଉଁ ଦେହ ଭ୍ରମ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ଏହା କେବଳ ଏକ ଭୂତିଆ ଭ୍ରମ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସତ୍ୟ।
ଅଜାତସଙ୍କଲ୍ପମଯଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ସତ୍ କଥଂ ଭଵେତ୍ । ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ନ ଯତ୍ ସତ୍ଯଂ ତତ୍ ସତ୍କାର୍ଯକରଂ କଥମ୍
ଯାହା ଅଜନ୍ମା କଳ୍ପନାରେ ଗଠିତ, ସେହି ସିଧାସଳଖ ଦୃଷ୍ଟି କେମିତି ସତ୍ୟ ହେବ? ଯାହା ନିଜେ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରୁ କେମିତି ସତ୍ୟ ଫଳ ମିଳିପାରିବ?
ଯତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଏଵାସଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ କିଂ ତତ୍ର ସଦ୍ ଭଵେତ୍ । କ୍ଵ ତତ୍ ସିଦ୍ଧଂ ଭଵେଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଯଦ୍ ଅସିଦ୍ଧେନ ସାଧ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ସିଧାସଳଖ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସେଠି ସତ୍ୟ କିପରି ଥାଇପାରିବ? ଯାହା ନିଜେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରମାଣିତ କିପରି ହେବ?
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ଏଵ ଭାଵତ୍ଵେ ନଷ୍ଟେ କ୍ଵେଵାନୁମାଦଯଃ । ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଵାରଣା ଯତ୍ର ତତ୍ରୋର୍ଣାଯୁଷୁ କା କଥା
ଯେତେବେଳେ ସିଧାସଳଖ ଦେଖିବା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଅନୁମାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ କେଉଁଠି ରହିପାରିବ? ଯେଉଁଠି ଯୁକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ଖଣ୍ଡନ କରାଯାଏ, ସେଠି ମକଡ଼ା ଜାଲ ଭଳି ଯୁକ୍ତିଗୁଡ଼ିକର କଣ କଥା?
ଅତḫ ପ୍ରମାଣସଂସିଦ୍ଧେର୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କୁତ୍ରଚିତ୍ । ଅନ୍ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଇଦମ୍ ଅସ୍ତୀଵ ତତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଘନଂ ଘନମ୍
ଏହିପରି ଯେଉଁଠି ପ୍ରମାଣ ନିଜେ ସ୍ଥିର ନୁହେଁ, ସେଠି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଶ୍ୱ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଯାହା ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିବା ପରି ଲାଗେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସେହି ପରମବ୍ରହ୍ମର ଏକଠିଆ ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁẖ ଖମ୍ ଏଵାଦ୍ରିର୍ ଗେହେ ନାନ୍ଯସ୍ଯ ଵୈ ଯଥା । ତଥା ତଦ୍ଭାଵନଵତୋର୍ ଆଵଯୋସ୍ ସା ଶିଲୈଵ ଚିତ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆକାଶ ମାତ୍ର ଗିରି କିମ୍ବା ଘର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ; ଏଭଳି ଭାବନା ଯାହାମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଅଯଂ ଶୈଲ ଇଦଂ ଵ୍ଯୋମ ଜଗଦ୍ ଏତଦ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ । ଇତି ଚିନ୍ମଯ ଆତ୍ମାନ୍ତẖ ଖଂ ଚମତ୍କୁରୁତେ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ପାହାଡ଼, ଏହି ଆକାଶ, ଏହି ସଂସାର ଏବଂ ଏହି 'ମୁଁ'—ଏସବୁ ଚେତନାର ଆତ୍ମା ଭିତରେ, ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଖାଲି ସ୍ଥାନରେ, ସ୍ବୟଂ ନିଜେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାତ୍ମା ନାପ୍ରବୁଦ୍ଧẖ କଦାଚନ । ଶ୍ରୋତୁẖ କଥାର୍ଥସଂଵିତ୍ତିର୍ ନାଶ୍ରୋତୁର୍ ଭଵତି କ୍ଵଚିତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଜାଗୃତ ଆତ୍ମା ଦେଖିପାରେ; ଅଜାଗୃତ କେବେ ଦେଖିପାରେନି। ଯେପରି ଗଳ୍ପ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକ ମାନେ ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ଅଶୁଣିଥିବା ଲୋକ ମାନେ କେବେ ବୁଝିପାରନ୍ତିନି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧମତେର୍ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଵେଯଂ ସତ୍ଯତାଂ ଗତା । କ୍ଷୀଵସ୍ଯ ସୁସ୍ଥିତା ଏଵ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ତରୁପର୍ଵତାଃ
ଅଜାଗୃତ ମନର ଭ୍ରମକୁ ଲୋକ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଗଣନ୍ତି; ଯେପରି ମଦପାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଦେଖେ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ନିଜେ ନିଜେ ନାଚୁଛନ୍ତି।
ସର୍ଵତ୍ରାପ୍ରତିହତରୂପମ୍ ଏକବୋଧଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଶିଵମ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାନ୍ତରମ୍ ଇହ ପେଲଵଂ ଶ୍ରଯନ୍ତେ ଯେ ମୂଢାସ୍ ତୃଣତନୁଭିଶ୍ ଶଠୈର୍ ଅଲଂ ତୈଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ଅବାଧିତ, ଏକାକୀ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଶୁଭ ଜ୍ଞାନ—ନିଜ ଚେତନାର ସ୍ବରୂପ—କୁ ବୁଝିନେଲା ପରେ ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କ୍ଷୀଣ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼; ଏଭଳି ତୃଣଦେହୀ ଠକମାନେକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଜଗଦଙ୍ଗମ୍ ଅନାଭାସମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଦୃଶ୍ଯଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ପରଯା ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନିରାମଯମ୍
ଏହି ଚଳାୟମାନ ବିଶ୍ୱ ଦେଖାଯିବାକୁ ନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିର୍ମଳ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ତତ୍ର ଶୈଲସରିତ୍ସ୍ରୋତୋଲୋକଲୋକାନ୍ତରଭ୍ରମାଃ । ଭାନ୍ତି ତେ ପରମାଦର୍ଶେ ମହାଵ୍ଯୋମନି ବିମ୍ବିତାଃ
ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଝରଣା, ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ଓ ଅଞ୍ଚଳର ଭ୍ରମଣ ସମସ୍ତେ, ବିଶାଳ ଆକାଶର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୋଇ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ସା ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ତତସ୍ ସର୍ଗମ୍ ଅନର୍ଗଲମ୍ ଅଚେଷ୍ଟିତା । ଅହମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵିଶଂ ତତ୍ର ସଙ୍କଲ୍ପେନ ତଯା ସହ
ସେ ଅସଙ୍କୋଚ ଓ କୌଣସି କ୍ରିୟା ବିନା ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ମନରେ ଭାବି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି।
ଯାଵତ୍ ସା ତତ୍ର ଵୈରିଞ୍ଚଂ ଲୋକମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ସୋଦ୍ଯମା । ଉପଵିଷ୍ଟା ଵିରିଞ୍ଚସ୍ଯ ପୁରḫ ପରମଶୋଭନା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି କ୍ରିୟାଶୀଳ ରହିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସହର ସାମ୍ନାରେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ବସିଥିଲେ।
ଵକ୍ତଵ୍ଯୋ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ପତିର୍ ମେ ପାତି ମାମ୍ ଇମାମ୍ । ଵିଵାହାର୍ଥମ୍ ଅନେନାହଂ ଜନିତାଜରସା ପୁରା
ସେ କହିବେ, 'ହେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ସ୍ୱାମୀ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି । ବିବାହ ପାଇଁ, ମୁଁ ଦୀର୍ଘଦିନ ତଳେ ବୃଦ୍ଧତାରୁ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲି ।'
ପୁରାଣḫ ପୁରୁଷୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏଷ ମାମ୍ ଅଦ୍ଯାପି ଜରାଂ ଗତାମ୍ । ନ ଵିଵାହିତଵାଂସ୍ ତେନ ଵିରାଗମ୍ ଅହମ୍ ଆଗତା
ଏହି ପୁରୁଣା ପୁରୁଷ, ଏଯାଁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ବିବାହ କରିନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ମୁଁ ବୟସ୍କ ହୋଇଯାଇଛି । ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ବିରାକ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଛି ।
ଵିରାଗମ୍ ଏଷୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆଯାତୋ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତି ତତ୍ ପଦମ୍ । ଯତ୍ର ନ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତା ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତା ନ ଚ ଶୂନ୍ଯତା
ସେଉଁଠି ସେ ମଧ୍ୟ ବିରାକ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହିପରି ଏକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ନା ଦେଖିବାକୁ କିଛି ଅଛି, ନା ଦେଖାଯାଉଥିବା କିଛି ଅଛି, ନା ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି ।
ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପନ୍ନେ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଚ ସମ୍ପ୍ରତି । ଧ୍ଯାନାଚ୍ ଚ ନ ଚଲତ୍ଯ୍ ଏଷ ଶୈଲମୌନାଦ୍ ଇଵାଚଲଃ
ଏବେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ଘଟିଯାଇଛି, ସେ ଧ୍ୟାନରୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ହଟନ୍ତିନାହିଁ, ପାହାଡ଼ର ନିରବତା ପରି ଅଚଳ ରହିଛନ୍ତି ।