ତଦା ମଯୋକ୍ତା ସା କାନ୍ତା କ୍ଵ ଭଵତ୍ସର୍ଗଭୂର୍ ଇତି । କ୍ଵ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାଗ୍ନିତାରାଦି କ୍ଵ ଲୋକାନ୍ତରସପ୍ତକମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ସେଇ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି: 'ତୁମର ସୃଷ୍ଟିର ଜଗତ କେଉଁଠି? ଚାନ୍ଦ୍ରମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ତାରା ଏବଂ ସେହି ସାତଟି ଅନ୍ୟ ଲୋକ କେଉଁଠି?'
କ୍ଵାର୍ଣଵାକାଶକକୁଭẖ କ୍ଵୋନ୍ମଜ୍ଜନନିମଜ୍ଜନେ । କ୍ଵ ମହାମ୍ଭୋଦସମ୍ଭାରẖ କ୍ଵ ତାରାମ୍ବରଡମ୍ବରମ୍
ସମୁଦ୍ର, ଆକାଶ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି? ଉଠିବା ଓ ଡୁବିବା କେଉଁଠି? ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର ଏତେ ଜଳରାଶି କେଉଁଠି? ତାରାମଣ୍ଡିତ ଆକାଶ କେଉଁଠି?
କ୍ଵ ଶୈଲଶିଖରଶ୍ରେଣ୍ଯଃ କ୍ଵ ମହାର୍ଣଵଭୂମିକାଃ । କ୍ଵ ଦ୍ଵୀପାଵଲଯସ୍ ସପ୍ତ କ୍ଵ ତପ୍ତକନକାଵନିଃ
କେଉଁଠି ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଶୃଙ୍ଖଳାଗୁଡ଼ିକ, କେଉଁଠି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ତଳଭୂମି? କେଉଁଠି ସାତଟି ଦ୍ୱୀପର ମାଳା, କେଉଁଠି ଗଳିଥିବା ସୁନାର ଭୂମି?
କ୍ଵ କାର୍ଯକାଲକଲନାẖ କ୍ଵ ଭୂତଭୁଵନଭ୍ରମଃ । କ୍ଵ ଵିଦ୍ଯାଧରଗନ୍ଧର୍ଵାẖ କ୍ଵ ନରାମରଦାନଵାଃ
କେଉଁଠି କାରଣ ଓ ସମୟର ଗଣନା, କେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଭ୍ରମ? କେଉଁଠି ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, କେଉଁଠି ମଣିଷ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ?
କ୍ଵର୍ଷିଭୂପାଲମୁନଯẖ କ୍ଵ ନଯାପନଯକ୍ରମଃ । କ୍ଵ ଯାମାଯାମଯାମିନ୍ଯẖ କ୍ଵ ସ୍ଵର୍ଗନରକଭ୍ରମଃ
କେଉଁଠି ଋଷି, ରାଜା ଓ ମୁନିମାନେ, କେଉଁଠି ନ୍ୟାୟ ଅନ୍ୟାୟର ପଦ୍ଧତି? କେଉଁଠି ମାୟାରେ ଗଠିଥିବା ରାତିଗୁଡ଼ିକ, କେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକର ଭ୍ରମ?
କ୍ଵ ପୁଣ୍ଯପାପକଲନାẖ କ୍ଵ କଲାକାଲକେଲଯଃ । କ୍ଵାସୁରାମରଵୈରାଣି କ୍ଵ ଦ୍ଵେଷସ୍ନେହରୀତଯଃ
କେଉଁଠି ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପର ହିସାବ, କେଉଁଠି କଳା ଓ ସମୟର ଖେଳ? କେଉଁଠି ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା, କେଉଁଠି ଦ୍ୱେଷ ଓ ସ୍ନେହର ପ୍ରବାହ?
ଵଦତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ମଯି ଵଚସ୍ ସୋଵାଚ ଵରଵର୍ଣିନୀ । ଵିସ୍ମଯାକୁଲମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଶିଲାମ୍ ଅଲିଵିଲୋଚନା
ଏଭଳି କହୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଅତି ରୂପସୀ ମହିଳା, ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶିଳାକୁ ତକୁରି ଦେଖୁଥିଲେ।
ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଖିଲମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଅହଂ ସର୍ଗମ୍ ଇହୋପଲେ । ମକୁରପ୍ରତିବିମ୍ବସ୍ଥପୁରାନ୍ଯପୁରଵତ୍ ପୁରଃ
ମୁଁ ଏଠି ଏହି ପାଥର ଉପରେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିଜର ବୋଲି ଦେଖୁଛି, ଯେପରି ଦର୍ପଣରେ ପୁରୁଣା ଓ ନୂଆ ସହରର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ।
ନିତ୍ଯାନୁଭଵ ଏଵାତ୍ର ଦର୍ଶନେ କାରଣଂ ମମ । ତଦଭାଵୋ ମୁନେ ମନ୍ଯେ ତେ କାରଣମ୍ ଅଦର୍ଶନେ
ମୋ ପାଇଁ ଏଠି ଦେଖିବାର କାରଣ କେବଳ ନିତ୍ୟ ଅନୁଭବ; ମୁନି, ତୁମେ ଯାହା ଦେଖୁନାହାଁ, ତାହାର କାରଣ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ଅନୁଭବର ଅଭାବ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଚିରକାଲୈକଦ୍ଵୈତସଙ୍କଥଯାନଯା । ଶୁଦ୍ଧାତିଵାହିକୈକାତ୍ମ୍ଯଦେହତା ଵିସ୍ମୃତାଵଯୋଃ
ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକତ୍ୱ ଓ ଅଦ୍ୱୟତା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଥିବାରୁ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାର ଏକତାକୁ ଦୁହେଁ ଭୁଲିଯାଇଛୁ।
ମମାତିସୁଚିରାଭ୍ଯସ୍ତମ୍ ଅପି ଶ୍ଯାମଲତାମ୍ ଇଵ । ଗତଂ ନିଜଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଯତḫ ପଶ୍ଯାମି ନ ସ୍ଫୁଟମ୍
ମୁଁ ଏହି ସଂସାରକୁ ବହୁତ ଦିନ ଧରି ଅନୁଭବ କରିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହା ମୋ ପାଖରେ ଏମିତି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଥିବା ବେଳେ କିଛି ଭଲଭାବେ ଦେଖିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ।
ଅଭୂଦ୍ ଯତ୍ ସ୍ଵଜଗତ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଅତିପ୍ରକଟମ୍ ଏଵ ମେ । ତତ୍ ପଶ୍ଯାମୀଦମ୍ ଆଦର୍ଶ ଇଵ ବିମ୍ବିତମ୍ ଅସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେଉଁ ସଂସାର ପୂର୍ବେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରକାଶମାନ ଥିଲା, ସେହି ସଂସାରକୁ ଏବେ ମୁଁ ଦର୍ପଣରେ ପଡ଼ିଥିବା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରତିଛବି ପରି ଦେଖୁଛି।
ଚିରଵ୍ଯର୍ଥୋତ୍ଥଯା ନାଥସଙ୍କଥାଵ୍ଯଥଯା ମିଥଃ । ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯଂ ଵିସ୍ମୃତମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଅଵଦାତତମଂ ତତମ୍
ନିର୍ଥକ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଆଲୋଚନା ଓ ତର୍କରେ ମୁଁ ଏତେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଛି, ଯେ ମୋର ନିଜର ସ୍ୱାଭାବିକ ଶାନ୍ତିକୁ ମୁଁ ଭୁଲିଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହାରେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଛି।
ଯୋ ଽଭ୍ଯାସḫ ପ୍ରକଚତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ନଭସୋ ରସାତ୍ । ଭଵେତ୍ ତନ୍ମଯମ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଆବାଲମ୍ ଇତି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଅଭ୍ୟାସ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ମଧ୍ୟରୁ ଭିତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଏହା ଶିଶୁବେଳୁଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନ୍ତରକୁ ଭରି ରହିଲେ, ତାହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଏକାଗ୍ରତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ତଚ୍ ଛାସ୍ତ୍ରଂ ନ ସା ସିଦ୍ଧିର୍ ନ ସ ନ୍ଯାଯୋ ନ ସା କଲା । ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନସ୍ତମିତୋଦ୍ଯୋଗାଦ୍ ଯଦ୍ ଅଭ୍ଯାସାନ୍ ନ ସିଧ୍ଯତି
ଅଟୁଟ ପ୍ରୟାସ ଓ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ର, କୌଣସି ସିଦ୍ଧି, କୌଣସି ତର୍କ କିମ୍ବା କୌଣସି କଳା ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵଜଗତ୍ସନ୍ତତାଭ୍ଯାସଵଶତୋ ମାଂ କଥାଭ୍ରମଃ । ନୂନମ୍ ଆକ୍ରାନ୍ତଵାନ୍ ଏଷ ଦ୍ଵଯୋର୍ ହି ବଲଵାଞ୍ ଜଯୀ
ମୋର ନିଜ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ ଦେବାରେ, ଏହି କଥାର ଭ୍ରମ ନିଶ୍ଚୟ ମୋତେ ଆବର୍ତ୍ତିଛି; କାରଣ, ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତି ଅଧିକ, ସେଠି ସେହି ଜିତିଯାଏ।
ଇଷ୍ଟଵସ୍ତ୍ଵର୍ଥିନାଂ ତଜ୍ଜ୍ଞସୂପଦିଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା । ପୌନḫପୁଣ୍ଯେନ କରଣାନ୍ ନେତରଚ୍ ଛରଣଂ ମୁନେ
ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପାଇଁ ଆସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଣା ଲୋକଙ୍କ ଦେଖାଇଦେଇଥିବା କାମକୁ ପୁନଃପୁନଃ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ସଫଳତା ପାଇପାରନ୍ତି; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ମୁନି।
ଅଯମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇହାଜ୍ଞାନଭ୍ରମḫ ପ୍ରୌଢୋ ଽହମାତ୍ମକଃ । ଶାମ୍ଯତି ଜ୍ଞାନଚର୍ଚାଭିḫ ପଶ୍ଯାଭ୍ଯାସଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏହି ଭ୍ରମ, ଯାହା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ନିଜରେ ଆଧାରିତ, ଜ୍ଞାନର ଚିନ୍ତନକୁ ପୁନଃପୁନଃ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ—ଦେଖ, ଅଭ୍ୟାସରେ ଏହା କିପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଅଜ୍ଞୋ ଽପି ତଜ୍ଜ୍ଞତାମ୍ ଏତି ଶନୈଶ୍ ଶୈଲୋ ଽପି ଚୂର୍ଣ୍ଯତେ । ଘୁଣୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅତ୍ତି ମହାଵୃକ୍ଷଂ ପଶ୍ଯାଭ୍ଯାସଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ; ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ; ଏକ ଛୋଟ କୀଟ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଗଛକୁ ଖାଇଦିଏ—ଦେଖ, ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତି କିପରି ଖୋଲିଯାଏ।
ଅହଂ ଶିଷ୍ଯାବଲା ବାଲା ପଶ୍ଯାମି ତ୍ଵଂ ନ ପଶ୍ଯସି । ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଽପି ଶିଲାସର୍ଗଂ ପଶ୍ଯାଭ୍ଯାସଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ମୁଁ ଏକ ଅନୁଭବହୀନ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଦେଖିପାରୁଛି, ସେହି କଥା ତୁମେ ଦେଖିପାରୁନାହାଁ; ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ ଯାହା ଦେଖାଏ, ସେଠାରେ ମାତ୍ର ଦେଖିପାରେ—ଦେଖ, ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତି କିପରି ଖୋଲିଯାଏ।
ଇତ୍ଥଂ ନାମ ପରିପ୍ରୌଢା ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନଵିଷୂଚିକା । ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିଚାରେଣ ପଶ୍ଯାଭ୍ଯାସଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭୁଲ ଜ୍ଞାନର ଗଭୀର ରୋଗ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା-ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ—ଦେଖ, ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତି କିପରି ଖୋଲିଯାଏ।
ଅଭ୍ଯାସେନ କଟୁଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଭିମତଂ ମୁନେ । ଅନ୍ଯସ୍ମୈ ରୋଚତେ ନିମ୍ବଂ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯସ୍ମୈ ମଧୁ ରୋଚତେ
ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ତୀତ୍ତ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ ଲାଗିବାକୁ ଲାଗେ, ମୁନି; କାହାରି ପାଇଁ ନିମ୍ବ ଭଲ ଲାଗେ, ଆଉ କାହାରି ପାଇଁ ମଧୁ ଭଲ ଲାଗେ।
ଅବନ୍ଧୌ ଘନତାମ୍ ଏତି ନୈକଟ୍ଯାଭ୍ଯାସଯୋଗତଃ । ଯାତ୍ଯ୍ ଅନଭ୍ଯାସତୋ ଦୂରାତ୍ ସ୍ନେହୋ ବନ୍ଧୁଷୁ ତାନଵମ୍
ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିରନ୍ତର ମିଶିବା ଅଭ୍ୟାସରେ ନିକଟତା ଦୃଢ଼ ହୁଏ; ଅଭ୍ୟାସ ନଥିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ଜଣେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ସ୍ନେହ ଦୂର ହେବାରେ କମିଯାଏ।
ଆତିଵାହିକଦେହୋ ଽଯଂ ଶୁଦ୍ଧଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ କେଵଲମ୍ । ଆଧିଭୌତିକତାମ୍ ଏତି ଭାଵନାଭ୍ଯାସଯୋଗତଃ
ଏହି ଯାତ୍ରାକାଳୀନ ଦେହଟି ଆସଲେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଆମେ ଯେପରି ଭାବନା ଅଭ୍ୟାସ କରୁ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଏହା ପ୍ରକୃତି ଦେହ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଆଧିଭୌତିକଦେହୋ ଽସୌ ଧାରଣାଭ୍ଯାସଭାଵନାତ୍ । ଵିହଙ୍ଗଵତ୍ ଖମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଯାଭ୍ଯାସଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏହି ପ୍ରକୃତି ଦେହଟି ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ଆକାଶ ସଦୃଶ ହୁଏ, ପକ୍ଷୀ ପରି ଖୋଲା ଆକାଶକୁ ଫେରିଯାଏ; ଦେଖ, ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତି କିପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ପୁଣ୍ଯାନି ଯାନ୍ତି ଵୈଫଲ୍ଯଂ ଵୈଫଲ୍ଯଂ ଯାନ୍ତି ମାତରଃ । ଭାଗ୍ଯାନି ଯାନ୍ତି ଵୈଫଲ୍ଯଂ ନାଭ୍ଯାସସ୍ ତୁ କଦାଚନ
ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ, ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସାର ହୁଅନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅସାର ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଅଭ୍ୟାସ କେବେ ଅସାର ହୁଏନାହିଁ।
ଦୁସ୍ସାଧାସ୍ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ରିପଵୋ ଯାନ୍ତି ମିତ୍ରତାମ୍ । ଵିଷାଣ୍ଯ୍ ଅମୃତତାଂ ଯାନ୍ତି ସନ୍ତତାଭ୍ଯାସଯୋଗତଃ
ଅତି କଠିନ କାମ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ବନ୍ଧୁ ହୋଇଯାନ୍ତି, ବିଷ ମଧୁର ଅମୃତରେ ପରିଣତ ହୁଏ — ଏ ସବୁ ନିରନ୍ତର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ।
ଯେନାଭ୍ଯାସḫ ପରିତ୍ଯକ୍ତ ଇଷ୍ଟେ ଵସ୍ତୁନି ସୋ ଽଧମଃ । କଦାଚିନ୍ ନ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ଵନ୍ଧ୍ଯା ସ୍ଵତନଯଂ ଯଥା
ଯିଏ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପାଇଁ ଅଭ୍ୟାସକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେ ନିମ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ; ସେ କେବେ ତାହା ପାଇପାରେନି, ଯେପରି ଅନ୍ତସ୍ତା ମହିଳା କେବେ ଶିଶୁ ପାଉନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଅତ୍ଯଭିମତଂ ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଭ୍ଯାସୋ ନ ତଦର୍ଜନାତ୍ । ତଦ୍ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଵକଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯ ଆ ମୃତ୍ଯୋର୍ ଜୀଵିତଂ ଯଥା
ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ଅଭ୍ୟାସ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ ବସ୍ତୁ ଦେଇପାରୁନାହିଁ, ତେବେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଜୀବନକୁ ଛାଡ଼ାଯାଏ।
ଇଷ୍ଟେ ଵସ୍ତୁନି ନାଭ୍ଯାସଂ ଯẖ କରୋତି ନରାଧମଃ । ସୋ ଽନିଷ୍ଟାନିଷ୍ଟମ୍ ଆପ୍ନୋତି ନରକାନ୍ ନରକାନ୍ତରମ୍
ଯିଏ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପାଇଁ ଅଭ୍ୟାସ କରେନାହିଁ, ସେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼େ, ଏକ ନରକରୁ ଅନ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଏ।