ସ୍ଥିତାḫ ପଵନଭୂକମ୍ପମେଘତାପସହିଷ୍ଣଵଃ । ସ୍ଵଂ ପ୍ରଦେଶମ୍ ଅନୁଜ୍ଝନ୍ତ୍ଯẖ କକୁଭସ୍ ସ୍ତମ୍ଭିତା ଇଵ
ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ବାୟୁ, ଭୂକମ୍ପ, ମେଘ ଓ ତାପକୁ ସହି, ସେମାନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଗଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି।
ଉତ୍ପାତମେଘନିର୍ହ୍ରାଦଭୂମିକମ୍ପଗ୍ରହଗ୍ରହୈଃ । ଅଜ୍ଞାତୈର୍ ଅପି ଵିଜ୍ଞାତୈର୍ ଭୂତାନାଂ ଜ୍ଞାଯତେ ଗତିଃ
ଅପଶକୁନ ମେଘର ଗର୍ଜନ, ଭୂକମ୍ପ, ଗ୍ରହଣ ଓ ଏହାପରି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ଚିହ୍ନିପାରିବା କିମ୍ବା ନ ଚିହ୍ନିପାରିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଚଳାଚଳ ଜଣାପଡ଼େ।
ସପ୍ତାନାଂ ଜଲମ୍ ଅବ୍ଧୀନାମ୍ ଔର୍ଵାଗ୍ନିḫ ପିବତି ଜ୍ଵଲନ୍ । ଲୋକାନ୍ତରାଣାମ୍ ଆକଲ୍ପଂ କାଲୋ ଭୂତଗଣଂ ଯଥା
ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ରର ଜଳକୁ ଉର୍ଣ୍ଣାଗ୍ନି ଜଳାଇ ନେଇଥାଏ; ସେଇପରି, ସମୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବଗୁଡ଼ିକୁ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଳାଇ ଦିଏ।
ପାତାଲମ୍ ଆଵିଶତି ଯାତି ନଭୋ ଵିଲଙ୍ଘ୍ଯ ଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲଂ ଭ୍ରମତି ଭୂତଗଣସ୍ ସମନ୍ତାତ୍ । ପର୍ଯେତି ପର୍ଵତମହାର୍ଣଵମଣ୍ଡଲାନି ଦ୍ଵୀପାନ୍ତରାଣି ଚ ମରୁତ୍ସରଣକ୍ରମେଣ
ଜୀବମାନେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଆକାଶକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ଦିଗମାଣ୍ଡଳକୁ ଘୂରିବା ସହିତ, ପବନର ଗତିକୁ ଅନୁସରି, ପାହାଡ଼, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏଠୁ ସେଠା ଘୁଞ୍ଚିବା କରନ୍ତି।
ଯାଵସ୍ ତଂ ସର୍ଗମ୍ ଆଗଚ୍ଛ ପ୍ରସାଦẖ କ୍ରିଯତାଂ ମୁନେ । ଆଶ୍ଚର୍ଯେଷୂପପନ୍ନେଷୁ ମହାନ୍ତୋ ହ୍ଯ୍ ଅତିକୌତୁକାଃ
ମୁନି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣ ସେଇ ସୃଷ୍ଟିକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ଦୟା କରନ୍ତୁ; କାରଣ, ବଡ଼ମାନେ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ, ସେଠି ସବୁବେଳେ ବେଶି ଉତ୍ସୁକ ରହନ୍ତି।
ତଯେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ମଯା ସାର୍ଧଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଆରବ୍ଧମ୍ ଅମ୍ବରେ । ଵାତ୍ଯଯା ସୌରଭେଣେଵ ଶୂନ୍ଯେ ଶୂନ୍ଯେନ ଶୂନ୍ଯଯା
ସେ ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାତାସ ମାନେ ଶୂନ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ ସହିତ ଶୂନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯାଉଛି।
ଅଥାହଂ ଦୂରମ୍ ଅଧ୍ଵାନଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ନାଭସମ୍ । ନାଭସଂ ଭୂତସଞ୍ଚାରଂ ତଯା ସାର୍ଧମ୍ ଅଵାପ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ଏକ ଶୂନ୍ୟ ପଥ ଦେଇ ଆକାଶ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଗତିକୁ ଅନୁଭବ କଲି।
ତମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଚିରେଣାତ୍ର ଭୂତସଞ୍ଚାରମ୍ ଆମ୍ବରମ୍ । ଲୋକାଲୋକଶିରୋଵ୍ଯୋମ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଧଵଲାମ୍ବୁଦମ୍
ସେଇପଥ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ମୁଁ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲି; ଆକାଶରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଚଳାଚଳ, ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତର ଶିଖର, ଏବଂ ଧଳା ମେଘରେ ଆସିଥିଲି।
ଉତ୍ତରାଶେନ୍ଦୁଶୁଭ୍ରାଭ୍ରପୀଠାନ୍ ନିର୍ଗତ୍ଯ ତାଂ ଶିଲାମ୍ । ଆନୀତୋ ଽସ୍ମି ତଯୋତ୍ତୁଙ୍ଗାଂ ତପ୍ତକାଞ୍ଚନକଲ୍ପିତାମ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗର ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ମେଘର ଆସନରୁ ବାହାରି, ସେ ମୋତେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ଶିଳାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲେ, ଯାହା ତପ୍ତ ସୁନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଯାଵତ୍ ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ଶୁଭ୍ରାଂ ଶିଲାମ୍ ଏଵ ନ ତଜ୍ଜଗତ୍ । କଲଧୌତମଯୀମ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଅଗ୍ନିଲୋକତଟୀମ୍ ଇଵ
ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଥିଲି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କେବଳ ଧଳା ଶିଳାକୁ ଦେଖୁଥିଲି, ସେ ସଂସାରକୁ ନୁହେଁ—ଏହା ଚାନ୍ଦ୍ରମାରେ ଧୋଇଦେଇଥିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଲୋକର କୂଳ ପରି ଉଚ୍ଚ ଥିଲା।
ତଦା ମଯୋକ୍ତା ସା କାନ୍ତା କ୍ଵ ଭଵତ୍ସର୍ଗଭୂର୍ ଇତି । କ୍ଵ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାଗ୍ନିତାରାଦି କ୍ଵ ଲୋକାନ୍ତରସପ୍ତକମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ସେଇ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି: 'ତୁମର ସୃଷ୍ଟିର ଜଗତ କେଉଁଠି? ଚାନ୍ଦ୍ରମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ତାରା ଏବଂ ସେହି ସାତଟି ଅନ୍ୟ ଲୋକ କେଉଁଠି?'
କ୍ଵାର୍ଣଵାକାଶକକୁଭẖ କ୍ଵୋନ୍ମଜ୍ଜନନିମଜ୍ଜନେ । କ୍ଵ ମହାମ୍ଭୋଦସମ୍ଭାରẖ କ୍ଵ ତାରାମ୍ବରଡମ୍ବରମ୍
ସମୁଦ୍ର, ଆକାଶ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି? ଉଠିବା ଓ ଡୁବିବା କେଉଁଠି? ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର ଏତେ ଜଳରାଶି କେଉଁଠି? ତାରାମଣ୍ଡିତ ଆକାଶ କେଉଁଠି?
କ୍ଵ ଶୈଲଶିଖରଶ୍ରେଣ୍ଯଃ କ୍ଵ ମହାର୍ଣଵଭୂମିକାଃ । କ୍ଵ ଦ୍ଵୀପାଵଲଯସ୍ ସପ୍ତ କ୍ଵ ତପ୍ତକନକାଵନିଃ
କେଉଁଠି ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଶୃଙ୍ଖଳାଗୁଡ଼ିକ, କେଉଁଠି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ତଳଭୂମି? କେଉଁଠି ସାତଟି ଦ୍ୱୀପର ମାଳା, କେଉଁଠି ଗଳିଥିବା ସୁନାର ଭୂମି?
କ୍ଵ କାର୍ଯକାଲକଲନାẖ କ୍ଵ ଭୂତଭୁଵନଭ୍ରମଃ । କ୍ଵ ଵିଦ୍ଯାଧରଗନ୍ଧର୍ଵାẖ କ୍ଵ ନରାମରଦାନଵାଃ
କେଉଁଠି କାରଣ ଓ ସମୟର ଗଣନା, କେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଭ୍ରମ? କେଉଁଠି ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, କେଉଁଠି ମଣିଷ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ?
କ୍ଵର୍ଷିଭୂପାଲମୁନଯẖ କ୍ଵ ନଯାପନଯକ୍ରମଃ । କ୍ଵ ଯାମାଯାମଯାମିନ୍ଯẖ କ୍ଵ ସ୍ଵର୍ଗନରକଭ୍ରମଃ
କେଉଁଠି ଋଷି, ରାଜା ଓ ମୁନିମାନେ, କେଉଁଠି ନ୍ୟାୟ ଅନ୍ୟାୟର ପଦ୍ଧତି? କେଉଁଠି ମାୟାରେ ଗଠିଥିବା ରାତିଗୁଡ଼ିକ, କେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକର ଭ୍ରମ?
କ୍ଵ ପୁଣ୍ଯପାପକଲନାẖ କ୍ଵ କଲାକାଲକେଲଯଃ । କ୍ଵାସୁରାମରଵୈରାଣି କ୍ଵ ଦ୍ଵେଷସ୍ନେହରୀତଯଃ
କେଉଁଠି ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପର ହିସାବ, କେଉଁଠି କଳା ଓ ସମୟର ଖେଳ? କେଉଁଠି ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା, କେଉଁଠି ଦ୍ୱେଷ ଓ ସ୍ନେହର ପ୍ରବାହ?
ଵଦତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ମଯି ଵଚସ୍ ସୋଵାଚ ଵରଵର୍ଣିନୀ । ଵିସ୍ମଯାକୁଲମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଶିଲାମ୍ ଅଲିଵିଲୋଚନା
ଏଭଳି କହୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଅତି ରୂପସୀ ମହିଳା, ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶିଳାକୁ ତକୁରି ଦେଖୁଥିଲେ।
ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଖିଲମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଅହଂ ସର୍ଗମ୍ ଇହୋପଲେ । ମକୁରପ୍ରତିବିମ୍ବସ୍ଥପୁରାନ୍ଯପୁରଵତ୍ ପୁରଃ
ମୁଁ ଏଠି ଏହି ପାଥର ଉପରେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିଜର ବୋଲି ଦେଖୁଛି, ଯେପରି ଦର୍ପଣରେ ପୁରୁଣା ଓ ନୂଆ ସହରର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ।
ନିତ୍ଯାନୁଭଵ ଏଵାତ୍ର ଦର୍ଶନେ କାରଣଂ ମମ । ତଦଭାଵୋ ମୁନେ ମନ୍ଯେ ତେ କାରଣମ୍ ଅଦର୍ଶନେ
ମୋ ପାଇଁ ଏଠି ଦେଖିବାର କାରଣ କେବଳ ନିତ୍ୟ ଅନୁଭବ; ମୁନି, ତୁମେ ଯାହା ଦେଖୁନାହାଁ, ତାହାର କାରଣ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ଅନୁଭବର ଅଭାବ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଚିରକାଲୈକଦ୍ଵୈତସଙ୍କଥଯାନଯା । ଶୁଦ୍ଧାତିଵାହିକୈକାତ୍ମ୍ଯଦେହତା ଵିସ୍ମୃତାଵଯୋଃ
ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକତ୍ୱ ଓ ଅଦ୍ୱୟତା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଥିବାରୁ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାର ଏକତାକୁ ଦୁହେଁ ଭୁଲିଯାଇଛୁ।
ମମାତିସୁଚିରାଭ୍ଯସ୍ତମ୍ ଅପି ଶ୍ଯାମଲତାମ୍ ଇଵ । ଗତଂ ନିଜଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଯତḫ ପଶ୍ଯାମି ନ ସ୍ଫୁଟମ୍
ମୁଁ ଏହି ସଂସାରକୁ ବହୁତ ଦିନ ଧରି ଅନୁଭବ କରିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହା ମୋ ପାଖରେ ଏମିତି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଥିବା ବେଳେ କିଛି ଭଲଭାବେ ଦେଖିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ।
ଅଭୂଦ୍ ଯତ୍ ସ୍ଵଜଗତ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଅତିପ୍ରକଟମ୍ ଏଵ ମେ । ତତ୍ ପଶ୍ଯାମୀଦମ୍ ଆଦର୍ଶ ଇଵ ବିମ୍ବିତମ୍ ଅସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେଉଁ ସଂସାର ପୂର୍ବେ ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରକାଶମାନ ଥିଲା, ସେହି ସଂସାରକୁ ଏବେ ମୁଁ ଦର୍ପଣରେ ପଡ଼ିଥିବା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରତିଛବି ପରି ଦେଖୁଛି।
ଚିରଵ୍ଯର୍ଥୋତ୍ଥଯା ନାଥସଙ୍କଥାଵ୍ଯଥଯା ମିଥଃ । ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯଂ ଵିସ୍ମୃତମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଅଵଦାତତମଂ ତତମ୍
ନିର୍ଥକ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଆଲୋଚନା ଓ ତର୍କରେ ମୁଁ ଏତେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଛି, ଯେ ମୋର ନିଜର ସ୍ୱାଭାବିକ ଶାନ୍ତିକୁ ମୁଁ ଭୁଲିଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହାରେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଛି।
ଯୋ ଽଭ୍ଯାସḫ ପ୍ରକଚତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ନଭସୋ ରସାତ୍ । ଭଵେତ୍ ତନ୍ମଯମ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଆବାଲମ୍ ଇତି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଅଭ୍ୟାସ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ମଧ୍ୟରୁ ଭିତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଏହା ଶିଶୁବେଳୁଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନ୍ତରକୁ ଭରି ରହିଲେ, ତାହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଏକାଗ୍ରତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ତଚ୍ ଛାସ୍ତ୍ରଂ ନ ସା ସିଦ୍ଧିର୍ ନ ସ ନ୍ଯାଯୋ ନ ସା କଲା । ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନସ୍ତମିତୋଦ୍ଯୋଗାଦ୍ ଯଦ୍ ଅଭ୍ଯାସାନ୍ ନ ସିଧ୍ଯତି
ଅଟୁଟ ପ୍ରୟାସ ଓ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ର, କୌଣସି ସିଦ୍ଧି, କୌଣସି ତର୍କ କିମ୍ବା କୌଣସି କଳା ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵଜଗତ୍ସନ୍ତତାଭ୍ଯାସଵଶତୋ ମାଂ କଥାଭ୍ରମଃ । ନୂନମ୍ ଆକ୍ରାନ୍ତଵାନ୍ ଏଷ ଦ୍ଵଯୋର୍ ହି ବଲଵାଞ୍ ଜଯୀ
ମୋର ନିଜ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ ଦେବାରେ, ଏହି କଥାର ଭ୍ରମ ନିଶ୍ଚୟ ମୋତେ ଆବର୍ତ୍ତିଛି; କାରଣ, ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତି ଅଧିକ, ସେଠି ସେହି ଜିତିଯାଏ।
ଇଷ୍ଟଵସ୍ତ୍ଵର୍ଥିନାଂ ତଜ୍ଜ୍ଞସୂପଦିଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା । ପୌନḫପୁଣ୍ଯେନ କରଣାନ୍ ନେତରଚ୍ ଛରଣଂ ମୁନେ
ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପାଇଁ ଆସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଣା ଲୋକଙ୍କ ଦେଖାଇଦେଇଥିବା କାମକୁ ପୁନଃପୁନଃ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ସଫଳତା ପାଇପାରନ୍ତି; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ମୁନି।
ଅଯମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇହାଜ୍ଞାନଭ୍ରମḫ ପ୍ରୌଢୋ ଽହମାତ୍ମକଃ । ଶାମ୍ଯତି ଜ୍ଞାନଚର୍ଚାଭିḫ ପଶ୍ଯାଭ୍ଯାସଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏହି ଭ୍ରମ, ଯାହା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ନିଜରେ ଆଧାରିତ, ଜ୍ଞାନର ଚିନ୍ତନକୁ ପୁନଃପୁନଃ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ—ଦେଖ, ଅଭ୍ୟାସରେ ଏହା କିପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଅଜ୍ଞୋ ଽପି ତଜ୍ଜ୍ଞତାମ୍ ଏତି ଶନୈଶ୍ ଶୈଲୋ ଽପି ଚୂର୍ଣ୍ଯତେ । ଘୁଣୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅତ୍ତି ମହାଵୃକ୍ଷଂ ପଶ୍ଯାଭ୍ଯାସଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ; ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ; ଏକ ଛୋଟ କୀଟ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଗଛକୁ ଖାଇଦିଏ—ଦେଖ, ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତି କିପରି ଖୋଲିଯାଏ।
ଅହଂ ଶିଷ୍ଯାବଲା ବାଲା ପଶ୍ଯାମି ତ୍ଵଂ ନ ପଶ୍ଯସି । ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଽପି ଶିଲାସର୍ଗଂ ପଶ୍ଯାଭ୍ଯାସଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ମୁଁ ଏକ ଅନୁଭବହୀନ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଦେଖିପାରୁଛି, ସେହି କଥା ତୁମେ ଦେଖିପାରୁନାହାଁ; ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ ଯାହା ଦେଖାଏ, ସେଠାରେ ମାତ୍ର ଦେଖିପାରେ—ଦେଖ, ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତି କିପରି ଖୋଲିଯାଏ।