ମୁନେ ଯଥେଦଂ ଭଵତାଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଫାରଂ ଵିରାଜତେ । ତଥାସ୍ମାକଂ ଜଗତ୍ ତତ୍ର ସର୍ଗସଂହାରଯୁକ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ମୁନି, ଯେପରି ଏହି ଜଗତ ଆପଣଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଏବଂ ଚମତ୍କାର ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆମର ଜଗତ ମଧ୍ୟ ସେଠି ରହିଛି, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ସହିତ ଅବସ୍ଥିତ।
ଯଥେହେମାସ୍ ତଥା ତତ୍ର ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଥିତଯସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ଵହନ୍ତି ସରିତସ୍ ସ୍ଫାରା ନିଵସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରେ ଽମରାଃ
ଯେପରି ଏଠି ଋତୁଗୁଡିକ ଅଛି, ସେପରି ସେଠି ମଧ୍ୟ ତିନି ଲୋକର ଅବସ୍ଥାଗୁଡିକ ଅଛି; ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀ ଭାବେ ବହିଯାଉଛି, ଏବଂ ଅମରମାନେ ଆକାଶରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି।
ସ୍ଫୁରନ୍ତି ନାଗାḫ ପାତାଲେ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ପର୍ଵତାଃ । ଆପଶ୍ ଛଲଚ୍ଛଲାଯନ୍ତେ ଵହନ୍ତି ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵାଯଵଃ
ପାତାଳରେ ନାଗମାନେ ଚଳାଚଳ କରୁଛନ୍ତି, ପର୍ବତମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି; ଜଳ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଖେଳିଯାଉଛି, ଏବଂ ପବନ ଆକାଶରେ ବହୁଛି।
ଅର୍ଣଵା ଅର୍ଣସା ଭାନ୍ତି ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଂ ଶନକୈḫ ପ୍ରଜାଃ । ଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅଜସ୍ରଂ ଜାଯନ୍ତେ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଽଵିରତଂ ତଥା
ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଛି; ପ୍ରଜାମାନେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚୁଛନ୍ତି; ପ୍ରାଣୀମାନେ ସଦା ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି ଓ ଅବିରତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଵାନ୍ତି ଵାତା ଵହନ୍ତ୍ଯ୍ ଆପୋ ଭାନ୍ତି ଚାଭାନ୍ତି ଖେ ସୁରାଃ । ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗାସ୍ ସମୁଦ୍ଯନ୍ତି ଗ୍ରହାḫ ପାନ୍ତି ମହୀଂ ନୃପାଃ
ବାତାସ ବହେ, ପାଣି ବହିଯାଏ, ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖାଦେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଅଚଳ ରହିଥାଏ, ଗ୍ରହମାନେ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି, ରାଜାମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଦେଵାସୁରମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଵ୍ଯଵହାରପରମ୍ପରାଃ । ଲୋଲାḫ ପ୍ରଵୃତ୍ତା ଆକଲ୍ପମ୍ ଆସମୁଦ୍ରମ୍ ଇଵାପଗାଃ
ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ନିରନ୍ତର କାରବାର, ସମୁଦ୍ରକୁ ବହୁଥିବା ନଦୀମାନେ ପରି, ଯୁଗାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ।
ଦିନପଦ୍ମାନି ଭୂଲୋକସରସ୍ଯ୍ ଆକଲ୍ପମ୍ ଆନଭଃ । ଲୋଲାଭ୍ରାଲୀନି ଫୁଲ୍ଲାନି ମୀଲିତୋନ୍ମୀଲିତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ପୃଥିବୀର ହ୍ରଦର ଦିନପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ, ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି, ଚଞ୍ଚଳ ମେଘମାନେ ପରି, ପୁଣି ପୁଣି ଫୁଲିଯାଏ, ବନ୍ଦ ହୁଏ, ଏବଂ ଖୋଲିଯାଏ।
ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚର୍ଚାଂ ଚତୁର୍ଦିକ୍କଂ ଚନ୍ଦନେନାତ୍ମତେଜସା । ରଚଯନ୍ ରାତ୍ରିରୋହିଣ୍ଯୋସ୍ ତମୋ ହନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପି ହୃଦ୍ଗତମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମା ନିଜ ଶୀତଳ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ରୋହିଣୀ ପାଇଁ ରାତିର ଶୋଭା ତିଆରି କରେ, ଏବଂ ହୃଦୟର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରିଦେଉଛି।
ସ୍ଵଦଶାସ୍ଵାଦନରତା ଵାତଯନ୍ତ୍ରପ୍ରଚାରିତା । ରୋଦସ୍ସଦ୍ମନି ସୂର୍ଯାଖ୍ଯା ଦୀପ୍ଯତେ ଦିଵି ଦୀପିକା
ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ଆନନ୍ଦ ମାନି, ପବନର ଚାଳନାରେ ଚଳିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାମକ ଦୀପ ଆକାଶର ମହଲରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛି।
ବ୍ରହ୍ମସଙ୍କଲ୍ପିତୋ ଽରୁଦ୍ଧୋ ଵାତସଞ୍ଚାରଵାରିଭିଃ । ଖେ ଽନିଶଂ ଚକ୍ରମ୍ ଋକ୍ଷାଣାଂ ଘୁଣାଵର୍ତୋ ଵିଵର୍ତତେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପବନ ଓ ଜଳର ଧାରାରେ ଅନିରୋଧିତ ଭାବେ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଚକ୍ର ଆକାଶରେ ସବୁବେଳେ ଘୂରୁଛି।
ଭୂତତଣ୍ଡୁଲମ୍ ଆ ସୃଷ୍ଟେḫ ପିନଷ୍ଟି ଧ୍ରୁଵକୀଲକଃ । ନିଯତ୍ଯା ଚାଲିତୋ ରୋଦẖକଵାଟୋ ଽମ୍ଭୋଦଘର୍ଘରଃ
ଧ୍ରୁବ ଦଣ୍ଡ ତତ୍ତ୍ୱର ଧାନ ଯେପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ତାହାକୁ ଚକି ଭଳି ଚାପି ଦେଉଛି; ନିୟତିରେ ଚଳିତ ହୋଇ, ଆକାଶ ଦ୍ୱାର ଜଳଭରା ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ କରୁଛି।
ଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିଶୈଲୈର୍ ଭୂପୀଠଂ ଵିମାନନଗରୈର୍ ନଭଃ । ଦୈତ୍ଯଦାନଵନାଗୌଘୈḫ ପୂର୍ଣଂ ପାତାଲମଣ୍ଡଲମ୍
ପୃଥିବୀ ଦ୍ୱୀପ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଆକାଶ ରଥ ଓ ନଗରରେ ଭରିଛି; ପାତାଳ ଦାନବ, ଦେତ୍ୟ ଓ ନାଗମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ।
କୁଣ୍ଡଲଂ ତ୍ରିଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ନୀଲଂ ଆକାଶମଣ୍ଡଲମ୍ । ସ୍ଥିତଂ ଚଞ୍ଚଲମ୍ ଆଚାରଚଞ୍ଚଲାଯାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ମଣି
ତିନି ଜଗତର ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର କୁଣ୍ଡଳ ହେଉଛି ନୀଳ ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତି, ଯାହା ଏକ ଚମକୁଥିବା ମଣି ପରି ଅସ୍ଥିର ଓ କମ୍ପିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳତାରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ରହିଛି।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିରହିତାଂ ସ୍ପନ୍ଦସଂଵିଦଂ ଵାଯଵୀମ୍ ଇଵ । ସ୍ଥାଵରଂ ଜଙ୍ଗମଂ ଚୈଵ ସୂକ୍ଷ୍ମାମ୍ ଆଦାଯ ଜାଯତେ
ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ନଥିବା, ବାୟୁ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ କମ୍ପନ ଜ୍ଞାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ମୁନିର୍ ମୌନୈର୍ ଧରା ଵାର୍ଭିର୍ ମାରୁତୈẖ କପିଚାପଲମ୍ । ଆକାଶୈର୍ ଅଵକାଶିତ୍ଵଂ ତେଜୋଭିର୍ ଭାସନଂ ଶ୍ରିତମ୍
ମୁନି ଭୂମି ଦ୍ୱାରା ନୀରବତା, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବାହ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଞ୍ଚଳତା, ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତାର ଓ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଵୃକ୍ସୋର୍ଵ୍ଯବ୍ଧ୍ଯଦ୍ରିଖନୄଣାଂ ପ୍ରାଣିନୋ ଽନ୍ତସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ମୃତିଜନ୍ମୋନ୍ମୁଖାẖ କୀଟସୁରାସୁରଜଲୌକସଃ
ଗଛ, ଭୂମି, ଜଳ, ପାହାଡ଼ ଓ ମଣିଷଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବହୁତ ଜୋରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ; ପୋକା, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଉଲଟିକା ସମସ୍ତେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଉନ୍ମୁଖ ଅଛନ୍ତି।
ସସୁରାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵାẖ କାଲẖ କଲଯତେ ପ୍ରଜାଃ । ଦୋର୍ଭିẖ କଲ୍ପଯୁଗାବ୍ଦୈଶ୍ ଶ୍ଵଶ୍ ଶ୍ଵḫ ପଶୂନ୍ ଇଵ ପାଲକଃ
ସମୟ, ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତ ଭଳି ଯୁଗ ଓ ବର୍ଷକୁ ନେଇ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଂକୁ ଗୋପାଳକ ଦିନେ ଦିନେ ଯେପରି ଗାଁଠିଆ ପଶୁମାନେଂକୁ ହଂକାଇ ନେଇଯାଏ, ସେପରି ଚଲାଇ ନେଉଛି।
ଅନନ୍ତଵିପୁଲାଗାଧଗମ୍ଭୀରେ କାଲସାଗରେ । ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ଲୀଯନ୍ତେ ଋତ୍ଵାଵର୍ତଵିଵୃତ୍ତଯଃ
ଅନନ୍ତ, ବିଶାଳ ଓ ଗଭୀର ସମୟ ସାଗରରେ, ଋତୁର ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ବାରମ୍ବାର ଉଦ୍ଭବ ଓ ଲୟ ପାଉଛନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧା ଵାତଵେଲ୍ଲିତା ଭୂତପାଂସଵଃ । ନାଶାକାଶେ ଵିଲୀଯନ୍ତେ ଶରଦମ୍ଭୋଦଲୀଲଯା
ଚଉଦ ପ୍ରକାରର ଭୂତ ଧୂଳି, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼ାଯାଇ, ନାଶର ଆକାଶରେ ଏମିତି ଲୟ ହୁଏ ଯେପରି ଶରଦ ମଘ ଆକାଶରେ ହରାଯାଏ।
ଭୁଵନଂ ବୋଧଯନ୍ତୀ ଦ୍ଯୌଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କକରଚାମରୈଃ । ସ୍ଥିତାକାଶାଂଶୁକାକଲ୍ପଂ ତାରକୋତ୍କରଶେଖରା
ତାରାମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣର ଚାମର ଭଳି ହଳାହଳି ଦ୍ୱାରା, ସାରା ଜଗତକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଆକାଶର ଶୂକ୍ଳ ବସ୍ତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଥିତାḫ ପଵନଭୂକମ୍ପମେଘତାପସହିଷ୍ଣଵଃ । ସ୍ଵଂ ପ୍ରଦେଶମ୍ ଅନୁଜ୍ଝନ୍ତ୍ଯẖ କକୁଭସ୍ ସ୍ତମ୍ଭିତା ଇଵ
ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ବାୟୁ, ଭୂକମ୍ପ, ମେଘ ଓ ତାପକୁ ସହି, ସେମାନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଗଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି।
ଉତ୍ପାତମେଘନିର୍ହ୍ରାଦଭୂମିକମ୍ପଗ୍ରହଗ୍ରହୈଃ । ଅଜ୍ଞାତୈର୍ ଅପି ଵିଜ୍ଞାତୈର୍ ଭୂତାନାଂ ଜ୍ଞାଯତେ ଗତିଃ
ଅପଶକୁନ ମେଘର ଗର୍ଜନ, ଭୂକମ୍ପ, ଗ୍ରହଣ ଓ ଏହାପରି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ଚିହ୍ନିପାରିବା କିମ୍ବା ନ ଚିହ୍ନିପାରିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଚଳାଚଳ ଜଣାପଡ଼େ।
ସପ୍ତାନାଂ ଜଲମ୍ ଅବ୍ଧୀନାମ୍ ଔର୍ଵାଗ୍ନିḫ ପିବତି ଜ୍ଵଲନ୍ । ଲୋକାନ୍ତରାଣାମ୍ ଆକଲ୍ପଂ କାଲୋ ଭୂତଗଣଂ ଯଥା
ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ରର ଜଳକୁ ଉର୍ଣ୍ଣାଗ୍ନି ଜଳାଇ ନେଇଥାଏ; ସେଇପରି, ସମୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବଗୁଡ଼ିକୁ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଳାଇ ଦିଏ।
ପାତାଲମ୍ ଆଵିଶତି ଯାତି ନଭୋ ଵିଲଙ୍ଘ୍ଯ ଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲଂ ଭ୍ରମତି ଭୂତଗଣସ୍ ସମନ୍ତାତ୍ । ପର୍ଯେତି ପର୍ଵତମହାର୍ଣଵମଣ୍ଡଲାନି ଦ୍ଵୀପାନ୍ତରାଣି ଚ ମରୁତ୍ସରଣକ୍ରମେଣ
ଜୀବମାନେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଆକାଶକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ଦିଗମାଣ୍ଡଳକୁ ଘୂରିବା ସହିତ, ପବନର ଗତିକୁ ଅନୁସରି, ପାହାଡ଼, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏଠୁ ସେଠା ଘୁଞ୍ଚିବା କରନ୍ତି।
ଯାଵସ୍ ତଂ ସର୍ଗମ୍ ଆଗଚ୍ଛ ପ୍ରସାଦẖ କ୍ରିଯତାଂ ମୁନେ । ଆଶ୍ଚର୍ଯେଷୂପପନ୍ନେଷୁ ମହାନ୍ତୋ ହ୍ଯ୍ ଅତିକୌତୁକାଃ
ମୁନି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣ ସେଇ ସୃଷ୍ଟିକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ଦୟା କରନ୍ତୁ; କାରଣ, ବଡ଼ମାନେ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ, ସେଠି ସବୁବେଳେ ବେଶି ଉତ୍ସୁକ ରହନ୍ତି।
ତଯେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ମଯା ସାର୍ଧଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଆରବ୍ଧମ୍ ଅମ୍ବରେ । ଵାତ୍ଯଯା ସୌରଭେଣେଵ ଶୂନ୍ଯେ ଶୂନ୍ଯେନ ଶୂନ୍ଯଯା
ସେ ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାତାସ ମାନେ ଶୂନ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ ସହିତ ଶୂନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯାଉଛି।
ଅଥାହଂ ଦୂରମ୍ ଅଧ୍ଵାନଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ନାଭସମ୍ । ନାଭସଂ ଭୂତସଞ୍ଚାରଂ ତଯା ସାର୍ଧମ୍ ଅଵାପ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ଏକ ଶୂନ୍ୟ ପଥ ଦେଇ ଆକାଶ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଗତିକୁ ଅନୁଭବ କଲି।
ତମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଚିରେଣାତ୍ର ଭୂତସଞ୍ଚାରମ୍ ଆମ୍ବରମ୍ । ଲୋକାଲୋକଶିରୋଵ୍ଯୋମ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଧଵଲାମ୍ବୁଦମ୍
ସେଇପଥ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ମୁଁ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲି; ଆକାଶରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଚଳାଚଳ, ଲୋକାଲୋକ ପର୍ବତର ଶିଖର, ଏବଂ ଧଳା ମେଘରେ ଆସିଥିଲି।
ଉତ୍ତରାଶେନ୍ଦୁଶୁଭ୍ରାଭ୍ରପୀଠାନ୍ ନିର୍ଗତ୍ଯ ତାଂ ଶିଲାମ୍ । ଆନୀତୋ ଽସ୍ମି ତଯୋତ୍ତୁଙ୍ଗାଂ ତପ୍ତକାଞ୍ଚନକଲ୍ପିତାମ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗର ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ମେଘର ଆସନରୁ ବାହାରି, ସେ ମୋତେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ଶିଳାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲେ, ଯାହା ତପ୍ତ ସୁନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଯାଵତ୍ ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ଶୁଭ୍ରାଂ ଶିଲାମ୍ ଏଵ ନ ତଜ୍ଜଗତ୍ । କଲଧୌତମଯୀମ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଅଗ୍ନିଲୋକତଟୀମ୍ ଇଵ
ମୁଁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଥିଲି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କେବଳ ଧଳା ଶିଳାକୁ ଦେଖୁଥିଲି, ସେ ସଂସାରକୁ ନୁହେଁ—ଏହା ଚାନ୍ଦ୍ରମାରେ ଧୋଇଦେଇଥିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଲୋକର କୂଳ ପରି ଉଚ୍ଚ ଥିଲା।