ଅଜମ୍ ଅଜରମ୍ ଅଜାଡ୍ଯଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିତ୍ଯଂ ଶିଵମ୍ ଅମଲମ୍ ଅନାଦ୍ଯଂ ଵନ୍ଧ୍ଯଵେଦ୍ଯୈର୍ ଅନିନ୍ଦ୍ଯମ୍ । ସକଲକଲନଶୂନ୍ଯଂ କାରଣଂ କାରଣାନାମ୍ ଅନୁଭଵନମ୍ ଅଵେଦ୍ଯଂ ଵେଦନଂ ଵିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତଃ
ଯାହା ଜନ୍ମହୀନ, ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ଅନ୍ଧକାରରହିତ, ଚିରକାଳୀନ, ନିତ୍ୟ, ଶୁଭ, ନିର୍ମଳ, ଆରମ୍ଭହୀନ, ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ଦୋଷରହିତ, ସମସ୍ତ ଗଠନରୁ ଶୂନ୍ୟ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଅନୁଭବ ହେଉଛି କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞେୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଜାଣିବାର ଶକ୍ତି, ସେଇ ଆତ୍ମା।
ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତୌ ଯଦ୍ ଏତଦ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ । ଭଵତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଅନାକାରଂ ନାମ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସଂଶଯଃ
ମହାପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେଠି ଆକୃତି ନାହିଁ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନ ଶୂନ୍ଯଂ କଥମ୍ ଏତତ୍ ସ୍ଯାନ୍ ନ ପ୍ରକାଶଃ କଥଂ ଭଵେତ୍ । କଥଂ ଵା ନ ତମୋରୂପଂ କଥଂ ଵା ନୈଵ ଖାତ୍ମକମ୍
ଏହା କିପରି ଶୂନ୍ୟ ହେବ? କିପରି ଏହାରେ ଆଲୋକ ନଥିବ? କିପରି ଏହା ଅନ୍ଧକାର ସ୍ୱରୂପ ନୁହେଁ? କିପରି ଏହା ଆକାଶ ଭଳି ନୁହେଁ?
କଥଂ ଵା ନୈଵ ଚିଦ୍ରୂପଂ ଜୀଵୋ ଵା ନ କଥଂ ଭଵେତ୍ । କଥଂ ନ ବୁଦ୍ଧିତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଯାତ୍ କଥଂ ଵା ନ ମନୋ ଭଵେତ୍
ଏହା କିପରି ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ନୁହେଁ? କିପରି ଜୀବ ନଥିବ? କିପରି ବୁଦ୍ଧି ତତ୍ତ୍ୱ ନଥିବ? କିପରି ମନ ନଥିବ?
କଥଂ ଵା ନ ନକିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ଯାତ୍ କଥଂ ଵା ସର୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଅନଯା ଚ ଵଚୋଭଙ୍ଗ୍ଯା ମମ ମୋହ ଇଵୋଦିତଃ
କିପରି କିଛି ନଥିବ? କିପରି ସବୁଠି ଥିବ? ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଭଳି ମୋର ମନର ଭ୍ରମ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି।
ଵିଷମୋ ଽଯମ୍ ଅତି ପ୍ରଶ୍ନୋ ଭଵତା ସମୁଦାହୃତଃ । ଭିନଦ୍ମ୍ଯ୍ ଏନଂ ତ୍ଵ୍ ଅଯତ୍ନେନ ନୈଶଂ ତମ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
ଆପଣ ବହୁତ କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ତଥାପି ମୁଁ ଏହାକୁ ସହଜରେ ଭେଦିପାରିବି, ଯେପରି ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୂର କରେ।
ମହାକଲ୍ପାନ୍ତସମ୍ପତ୍ତୌ ଯତ୍ ତତ୍ ସଦ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ । ତନ୍ ନାମ ନ ଯଥା ଶୂନ୍ଯଂ ତଦ୍ ଇଦଂ କଥ୍ଯତେ ଶୃଣୁ
ବଡ଼ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ଯେଉଁଟି ଅସଲି ଅଛି, ସେଠି କିଛି ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହାକୁ କଣ କୁହାଯାଏ, ଏହାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।
ଅନୁତ୍କୀର୍ଣା ଯଥା ସ୍ତମ୍ଭେ ସଂସ୍ଥିତା ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ତଥା ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଥିତଂ ତତ୍ର ତେନ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ତତ୍ ପଦମ୍
ଯେପରି ଏକ ଖମ୍ଭରେ ତାଲିଆ ମୂର୍ତ୍ତି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି, ସେପରି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ସେଠି ଅଛି; ଏହିଠାରେ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି କୁହିବାଯୋଗ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଅଯମ୍ ଇତ୍ଥଂ ମହାଭୋଗୋ ଜଗଦାଖ୍ଯୋ ଽଵଭାସତେ । ସତ୍ଯୋ ଭଵତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯୋ ଵା ଯତ୍ର ତତ୍ର କ୍ଵ ଶୂନ୍ଯତା
ଏହିପରି, ଏହି ବିଶାଳ ଅନୁଭବ, ଯାହାକୁ ଜଗତ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଏହା ସତ୍ୟ ହେଉ କି ଅସତ୍ୟ, ଏଠାରେ ଶୂନ୍ୟତା କେଉଁଠି?
ଯଥା ନ ପୁତ୍ରିକାଶୂନ୍ଯସ୍ ସ୍ତମ୍ଭୋ ଽନୁତ୍କୀର୍ଣସାଲିକଃ । ତଥା ତାତ ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ତେନ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ତତ୍ ପଦମ୍
ଯେପରି ଏକ ଖମ୍ଭରେ ତାଲିଆ ମୂର୍ତ୍ତି ନ ଥିଲେ ଖମ୍ଭ ଶୂନ୍ୟ କୁହାଯାଏନି, ସେପରି, ପୁତ୍ର, ଏହି ଜଗତ୍ ବ୍ରହ୍ମ; ଏହିଠାରେ ଶୂନ୍ୟତା କିଛି ନାହିଁ।
ସୌମ୍ଯାମ୍ଭସି ଯଥା ଵୀଚିର୍ ନ ଚାସ୍ତି ନ ଚ ନାସ୍ତି ଚ । ତଥା ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣୀଦଂ ଶୂନ୍ଯାଶୂନ୍ଯପଦଂ ଗତମ୍
ଶାନ୍ତ ପାଣିରେ ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ନ ଅଛି, ନ ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ବ୍ରହ୍ମରେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅଶୂନ୍ୟ ଦୁହିଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଦେଶକାଲାଦିଶାନ୍ତତ୍ଵାତ୍ ପୁତ୍ରିକାରଚନଂ ଦ୍ରୁମେ । ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଜଧାତୌ ତୁ କେନ ନାନ୍ତର୍ ଵିମୁହ୍ଯତେ
ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଦିଗର ସୀମା ଥିବାରୁ ଗଛରୁ ଗୁଡିକୁ ତିଆରି କରାଯାଇପାରେ; କିନ୍ତୁ ଜଡ ଆଧାରରେ, କିଏ କିମ୍ବା କିପରି ଭିତରେ ଭ୍ରମ ହେବ?
ତତ୍ ସ୍ତମ୍ଭପୁତ୍ରିକାଦ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ପରମାର୍ଥଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ । ଏକଦେଶେନ ସଦୃଶମ୍ ଉପମାନଂ ନ ସର୍ଵତଃ
ଏହି ଗୁଡି ଓ ଗଛ ଭଳି ଉଦାହରଣମାନେ ପ୍ରକୃତ ସଂସାରର ସ୍ଥିତି ସହ କେବଳ ଅଂଶିକ ସମ୍ମିଳନ ରଖିଥାଏ; କୌଣସି ଉପମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମେଳ ଖାଏ ନାହିଁ।
ନ କଦାଚିଦ୍ ଉଦେତୀଦଂ ପରସ୍ମାନ୍ ନ ଚ ଶାମ୍ଯତି । ଇତ୍ଥଂରୂପଂ କେଵଲଂ ସଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ସଂସାର କେବେ ଅନ୍ୟ କିଛିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏବଂ କେବେ ଶେଷ ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏଭଳି ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
ଅଶୂନ୍ଯାପେକ୍ଷଯା ଶୂନ୍ଯଶବ୍ଦାର୍ଥପରିକଲ୍ପନା । ଅଶୂନ୍ଯତ୍ଵାସମ୍ଭଵତଶ୍ ଶୂନ୍ଯତାଶୂନ୍ଯତେ କୁତଃ
ଖାଲିପଣା ଭାବନାଟି ମାତ୍ର ଅଖାଲିପଣା ସହିତ ତୁଳନା କଲେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟରେ କେବେ ଅଖାଲିପଣା ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଖାଲି କିମ୍ବା ଅଖାଲି କିପରି ଥିବ?
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଅଯଂ ପ୍ରକାଶୋ ହି ନ ସମ୍ଭଵତି ଭୂତଜଃ । ସୂର୍ଯାନଲେନ୍ଦୁତାରାଦି କୁତସ୍ ତତ୍ର କିଲାଵ୍ଯଯେ
ବ୍ରହ୍ମରେ ଯେଉଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି, ସେଠାରେ କୌଣସି ପଞ୍ଚଭୂତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହି ଅବିନାଶୀରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ କିଛି କିପରି ରହିପାରିବ?
ମହାଭୂତପ୍ରକାଶାନାମ୍ ଅଭାଵସ୍ ତମ ଉଚ୍ଯତେ । ମହାଭୂତାଭାଵଜଂ ତୁ ତେନାତ୍ର ନ ତମଃ କ୍ଵଚିତ୍
ପଞ୍ଚଭୂତର ଆଲୋକ ନଥିଲେ ଯାହାକୁ ଅନ୍ଧାର କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ପଞ୍ଚଭୂତର ଅଭାବ ନାହିଁ, ତେଣୁ କେବେ ଅନ୍ଧାର ରହେନି।
ସ୍ଵାନୁଭୂତିପ୍ରକାଶୋ ଽସ୍ଯ କେଵଲଂ ଵ୍ଯୋମରୂପିଣଃ । ଯୋ ଽନ୍ତର୍ ଅସ୍ତି ସ ତେନୈଵ ନ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯେନାନୁଭୂଯତେ
ଏହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କେବଳ ଆକାଶସ୍ୱରୂପ ନିଜ ଅନୁଭୂତିରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ଭିତରେ ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ସେ ସେଇ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ମୁକ୍ତଂ ତମଃପ୍ରକାଶାଭ୍ଯାମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅଜରଂ ପଦମ୍ । ଆକାଶକୋଶମ୍ ଏଵୈନଂ ଵିଦ୍ଧି କୋଶଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ଅନ୍ଧକାର ଓ ଆଲୋକ ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା, ସେହି ଅମର ନିବାସ ସ୍ଥାନ। ଏହାକୁ ଏମିତି ଭାବିବାକୁ, ଯେପରି ଏକ ଘଡ଼ା ଭିତରେ ଅକାଶ ରହିଥାଏ, ସେଇପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର ଏହି ଅବସ୍ଥା।
ବିଲ୍ଵସ୍ଯ ବିଲ୍ଵସଞ୍ଜ୍ଞସ୍ଯ ଯଥା ଭେଦୋ ନ କଶ୍ଚନ । ତଥେହ ବ୍ରହ୍ମଜଗତୋର୍ ନ ମନାଗ୍ ଅପି ଭିନ୍ନତା
ଯେପରି ବେଲ ଫଳରେ ବେଲ ନାମ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେହିପରି ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ନାମ ଭିନ୍ନ, ମାନେ କୌଣସି ସତ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ସଲିଲେ ଽନ୍ତର୍ ଯଥା ଵୀଚିର୍ ମୃଦୋ ଽନ୍ତର୍ ଘଟକୋ ଯଥା । ତଥା ଯତ୍ର ଜଗତ୍ସତ୍ତା ତତ୍ କଥଂ ଖାତ୍ମକଂ ଭଵେତ୍
ଯେପରି ପାଣି ଭିତରେ ତରଙ୍ଗ ରହିଥାଏ, କିମ୍ବା ମାଟି ଭିତରେ ଘଡ଼ା ରହିଥାଏ, ସେହିପରି ଯେଉଁଠି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେଠି ଏହା କେମିତି କେବଳ ଅକାଶ ସ୍ୱରୂପ ହେବ?
ମୃଜ୍ଜଲାଦ୍ଯୁପମାନଶ୍ରୀସ୍ ସାକାରାତ୍ରା ସମା ନ ସା । ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ଵ୍ ଆକାଶଵିଶଦଂ ତସ୍ଯାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ତଥୈଵ ତତ୍
ମାଟି ଓ ପାଣିର ଉପମା ଦେଖିଲେ ଏହା ଦୃଶ୍ୟ ଆକାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଠିକ୍ ନୁହେଁ; ବ୍ରହ୍ମ ସୁଦ୍ଧ ଅକାଶ ପରି, ଏହାର ଭିତରେ ଜଗତ ଏହିପରି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯାଦୃକ୍ ଚିଦାକାଶମ୍ ଆକାଶାଦ୍ ଅପି ନିର୍ମଲମ୍ । ତଦନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ତାଦୃଗ୍ ଏଵ ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦାର୍ଥଭାଗ୍ ଅପି
ସେହିପରି, ଯେପରି ଚେତନାର ଆକାଶ ସାଧାରଣ ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର, ସେଉଠାରେ ଯେଉଁଠି ଜଗତ, ଶବ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କର ଅର୍ଥ ଅଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଚେତନାର ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।
ମରିଚେ ଽନ୍ତର୍ ଯଥା ତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଋତେ ଭୋକ୍ତୁର୍ ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ଚିନ୍ମାତ୍ରତ୍ଵଂ ପରାକାଶେ ତଥା ଚେତ୍ଯକଲାଂ ଵିନା
ଯେପରି କିଛି ଲୋକ ମାତ୍ର ରେଖାର ତୀକ୍ଷ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି, ସେହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଜଡିତ ବସ୍ତୁ ବିନା ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ।
ତସ୍ମାଚ୍ ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଚିଦ୍ରୂପା ଚେତ୍ଯରିକ୍ତତଯାତ୍ମନି । ଜଗତ୍ତା ତାଦୃଶ୍ଯ୍ ଏଵେଯଂ ତାଦୃଙ୍ମାତ୍ରାତ୍ମତାଵଶା
ଏହିପରି, ଚେତନା ମଧ୍ୟ ଜଡ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କାରଣ ଏହାର ମଧ୍ୟରେ କିଛି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ଭଳି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚେତନାର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି।
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାସ୍ ତନ୍ମଯା ଏଵ ନେତରତ୍ । ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅତୋ ଵିଶ୍ଵଂ ସୁଷୁପ୍ତଂ ତୁର୍ଯମ୍ ଏଵ ଵା
ରୂପ, ଆଲୋକ ଓ ମନର ଧାରଣା ସବୁ ଏହି ଚେତନାରୁ ହିଁ ହୋଇଥାଏ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯେପରି ଅଛି, ସେଠି କିମ୍ବା ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଅଛି କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ତେନ ଯୋଗୀ ସୁଷୁପ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯଵହାର୍ଯ୍ ଅପି ଶାନ୍ତଧୀଃ । ଆସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମ ନିରାଭାସଂ ସର୍ଵଭାସାଂ ସମୁଦ୍ଗକମ୍
ଏହିପରି, ଯୋଗୀ ଜଣେ ଜଗତର କାମକାଜ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ମନ ରଖି, ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି । ସେ ବ୍ରହ୍ମରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଯାହାର କୌଣସି ଆକୃତି ନାହିଁ, ଯାହାରୁ ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।
ଆକାରିଣି ଯଥା ସୌମ୍ଯେ ସ୍ଥିତସ୍ ତୋଯେ ଦ୍ରଵକ୍ରମଃ । ଅନାକୃତୌ ତଥା ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଥିତଂ ତତ୍ସଦୃଶଂ ପରେ
ଯେପରି ଜଳରେ ତାର ଦ୍ରବତା ରହିଥାଏ, ତାହା ଆକୃତି ନେଇଥିବା କିମ୍ବା ନେଇନଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପରମେଶ୍ୱରରେ ରହିଥାଏ, ତାହା ପ୍ରକଟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରକଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ।
ପୂର୍ଣାତ୍ ପୂର୍ଣଂ ପ୍ରସରତି ନିରାକାରାନ୍ ନିରାକୃତି । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଆଭାତଂ ତଦ୍ ଵିଶ୍ଵାର୍ଥଵିଵର୍ଜିତମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ନିରାକାରରୁ ନିରାକୃତି ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ । ବ୍ରହ୍ମରୁ ବିଶ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ବିଶ୍ୱର କୌଣସି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ ।
ପୂର୍ଣାତ୍ ପୂର୍ଣଂ ପ୍ରସରତି ସଂସ୍ଥିତଂ ପୂର୍ଣମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ଅତୋ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନଂ ଯଚ୍ ଚୋତ୍ପନ୍ନଂ ତଦ୍ ଏଵ ତତ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ରହିଛି ତାହା ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ । ଏହିପରି, ବିଶ୍ୱ କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ଯାହା ଦେଖାଯାଏ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେହି ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ଅଛି ।