ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନ୍ଯାନି ତଥୈଵାଭ୍ଯୁଦିତାନି ଚ । ପରସ୍ପରମ୍ ଅଦୃଷ୍ଟାନି ବହୂନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଏଭଳି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ତାନି ସର୍ଵାଣି ନ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କିଞ୍ଚନ । ଜଡାନୀଵୈକରାଶୀନି ବୀଜାନୀଵ ଲଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପି
ଏହି ସବୁ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ କିଛିମଧ୍ୟ ଦେଖିନଥାନ୍ତି, ଯେପରି ଜଡ଼ ଢେର ବା ଏକାଠି ପଡ଼ିଥିବା ମଣିଆ ମାନେ ଏକାଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ଜାଣିନଥାନ୍ତି।
ଵ୍ଯୋମାତ୍ମକତ୍ଵାଲ୍ ଲଗନଂ ନ ଵିଦନ୍ତି ପରସ୍ପରମ୍ । ଅପି ଚେତନରୂପାଣି ସୁପ୍ତାନୀଵ ନିରନ୍ତରମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଆକାଶ ପରି ଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଏକାଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଜଣେ ଜଣେ ସୁତିଥିବା ଲୋକମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ରହନ୍ତି।
ସୁପ୍ତାସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଜଗଜ୍ଜାଲସ୍ଵାଚାରଵ୍ଯଵହାରିଣଃ । ଅସୁରା ନିହତା ଦେଵୈସ୍ ତେ ସ୍ଵପ୍ନଜଗତି ସ୍ଥିତାଃ
ସୁତିଥିବା ଲୋକମାନେ ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତରେ ନିଜ ନିଜ କାମ କରନ୍ତି ଓ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦାନବମାନେକୁ ମାରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତରେ ରହିଯାନ୍ତି।
ଅଜ୍ଞାନାନ୍ ନ ଗତା ମୁକ୍ତିଂ ନାଜାଡ୍ଯାଜ୍ ଜଡତାମ୍ ଇତାଃ । ନ ଦେହଵନ୍ତẖ କିଂ ସନ୍ତୁ ଵିନା ସ୍ଵପ୍ନଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ମୂଢ଼ତା ନଥିବାରୁ ସେମାନେ ଜଡ଼ ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପାରିନାହାନ୍ତି; ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତରେ ରହିବା ଛଡ଼ା, ସେମାନେ କିପରି ଦେହ ଧାରଣ କରିପାରିବେ?
ସୁପ୍ତାସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଜଗଜ୍ଜାଲସ୍ଵାଚାରଵ୍ଯଵହାରିଣଃ । ପୁରୁଷା ନିହତାḫ ପୁଂଭିସ୍ ତେ ତଥୈଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ଯେମିତି ଘୁମରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକେ ସ୍ୱପ୍ନ ଜଗତରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ଏବଂ କାମ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।
ଏଵଂ ଯେ ନିହତା ରାମ କିଂ ତେ କୁର୍ଵନ୍ତୁ କଥ୍ଯତାମ୍ । ଅଜ୍ଞତ୍ଵାନ୍ ନ ଗତା ମୁକ୍ତିଂ ଚେତନାନ୍ ନ ଦୃଷତ୍ସ୍ଥିତାଃ
ଏହିପରି ଭାବରେ, ରାମ, ଯେଉଁମାନେ ହତ ହୋଇଛନ୍ତି ସେମାନେ କଣ କରିପାରିବେ? କୁହ। ଅଜ୍ଞାନରୁ ସେମାନେ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ସଚେତନ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ନାହାନ୍ତି।
ସାଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀଜନଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ । ଚିରାଯାନୁଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ଯଥେମେ ଵଯମ୍ ଆଦୃତାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ, ପାହାଡ଼, ମାଟି ଓ ଲୋକମାନେ, ଯେପରି ଅଛି ସେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ, କାରଣ ଆମେ ଏହାକୁ ଆସକ୍ତି ସହିତ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ।
ତେଷାଂ କଲ୍ପଜଗତ୍ସଂସ୍ଥା ଯଥାସ୍ମାକଂ ତଥୈଵ ତାଃ । ଅସ୍ମାକଂ ଜାଗତୀ ସଂସ୍ଥା ଯଥା ତେଷାଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେମାନଙ୍କର କଳ୍ପନାରେ ଯେମିତି ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଛି, ସେହିପରି ଆମ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଆମେ ଯେମିତି ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଯେ ତେଷାଂ ସ୍ଵପ୍ନପୁରୁଷାସ୍ ତ ଏଵେମେ ଵଯଂ ସ୍ଥିତାଃ । ଯେ ଚ ତେ ରାମ ସଂସାରାସ୍ ତେଭ୍ଯ ଏକମ୍ ଇମଂ ଵିଦୁଃ
ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନେ ଆମେ ଏଠାରେ ଅଛୁ; ଏବଂ ହେ ରାମ, ସେମାନଙ୍କ ସଂସାରମାନେ ଏହି ସଂସାରକୁ ଏକ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।
ତେ ସ୍ଵପ୍ନପୁରୁଷାସ୍ ତେଷାଂ ସତ୍ଯା ଏଵାନୁଭୂତିତଃ । ଆତ୍ମନୋ ଽପି ପରସ୍ଯାପି ସର୍ଵଗତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦାତ୍ମନଃ
ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁଭବରେ ସତ୍ୟ; ନିଜ ପାଇଁ ଓ ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, କାରଣ ଚେତନା ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ଯଥା ତେ ସ୍ଵପ୍ନପୁରୁଷାସ୍ ସତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଥାପରେ । ତଵାପି ସ୍ଵପ୍ନପୁରୁଷାସ୍ ସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ତଥୈଵ ତେ
ଯେପରି ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ଲୋକମାନେ ନିଜ ମନରେ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ମନରେ ସତ୍ୟ, ସେହିପରି ତୁମ ସ୍ୱପ୍ନର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ।
ସ୍ଵସ୍ଵପ୍ନପୁରପୌରା ଯେ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟାସ୍ ତଥୈଵ ତେ । ସ୍ଥିତାସ୍ ତତ୍ର ତଥାଦ୍ଯାପି ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ଯତଃ
ତୁମ ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନ ନଗରରେ ଯେଉଁ ନାଗରିକମାନେକୁ ଦେଖିଥିଲ, ସେମାନେ ସେଠି ଏଉଁ ଭଳି ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, କାରଣ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମୂଳ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା।
ପ୍ରବୋଧେ ଽପି ହି ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନଭାଵା ଯଥାସ୍ଥିତି । ତଯା ସ୍ଥିତ୍ଯାନୁଭୂଯନ୍ତେ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମତଯାଥଵା
ଜାଗି ଉଠିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ୱପ୍ନର ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ସେମାନେ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେହିପରି ରହିଯାନ୍ତି; ସେଇ ରହିବା ଦ୍ୱାରା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କେବେ ବ୍ରହ୍ମର ରୂପରେ, କେବେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦାସ୍ତି ତଥା ପରେ । ଯଥା ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଆକାଶଂ ନ କ୍ଵଚିନ୍ ନ ଚ ହନ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ କିଛି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସବୁଠାରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଅଛି; ଯେପରି ଆକାଶ କିଛି ନୁହେଁ, କେଉଁଠି ନାହିଁ, ଏବଂ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନିରନ୍ତେ ପରମାକାଶେ ନିରନ୍ତେ ଵେଦନୋଦଯେ । ନିରନ୍ତେ ଚିତ୍ତସଙ୍ଘାତେ ନିରନ୍ତୋ ଜଗତାଂ ଗଣଃ
ସୀମାନ୍ତହୀନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ସୀମାନ୍ତହୀନ ଅନୁଭୂତିର ଉଦୟରେ, ସୀମାନ୍ତହୀନ ଚିତ୍ତର ସମୂହରେ, ବିଶ୍ୱମାନଙ୍କର ସମୂହ ମଧ୍ୟ ସୀମାନ୍ତହୀନ।
ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଆକାଶକଲାକୋଶଂ ପ୍ରତି ସଂସାରମଣ୍ଡଲମ୍ । ପ୍ରତି ଲୋକାନ୍ତରାଗାରଂ ପ୍ରତି ଦ୍ଵୀପଂ ଗିରିଂ ପ୍ରତି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆକାଶର ପରତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସାର ମଣ୍ଡଳ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟ ଲୋକର ଘର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱୀପ ଓ ପାହାଡ଼ ପାଇଁ,
ପ୍ରତି ମଣ୍ଡଲଵିସ୍ତାରଂ ପ୍ରତି ଗ୍ରାମଂ ପୁରଂ ପ୍ରତି । ପ୍ରତି ଜନ୍ତୁଂ ପ୍ରତି ଗୃହଂ ପ୍ରତି ଵର୍ଷଂ ଯୁଗଂ ପ୍ରତି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳର ବିସ୍ତାର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରାମ ଓ ସହର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଶ ଓ ଯୁଗ ପାଇଁ,
ଯାଵନ୍ତୋ ଯେ ମୃତାẖ କେଚିଜ୍ ଜୀଵା ମୋକ୍ଷଵିଵର୍ଜିତାଃ । ସ୍ଥିତାସ୍ ତେ ତତ୍ର ତାଵନ୍ତସ୍ ସଂସାରାḫ ପୃଥଗ୍ ଅକ୍ଷଯାଃ
ଯେତେ ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେତେ ପ୍ରାଣୀ ମୁକ୍ତି ବିନା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଠାରେ ରହିଯାନ୍ତି; ଏମିତି ଅନେକ ଅଲଗା ଓ ଅନନ୍ତ ସଂସାର ଚକ୍ର ଅଛି।
ତେଷାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜନାସ୍ ସନ୍ତି ଜନଂ ପ୍ରତି ପୁନର୍ ଜନାଃ । ପୁନର୍ ଜନଂ ପ୍ରତି ଜଗଜ୍ ଜଗତ୍ ପ୍ରତି ପୁନର୍ ଜନାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକ ଭିତରେ ଆଉ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ପୁଣି ଲୋକ ଭିତରେ ଆଉ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି; ଜଗତ ଭିତରେ ଆଉ ଜଗତ, ଏବଂ ପୁଣି ଜଗତ ଭିତରେ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି।
ଏଵମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତ ଏଷ ଦୃଶ୍ଯଭ୍ରମୋ ଭ୍ରମଃ । ବ୍ରହ୍ମୈଵ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ପକ୍ଷେ ନାତ୍ରେଯତ୍ତାସ୍ତି କାଚନ
ଏଭଳି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ଅଟୁଟ ଅଛି; ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛନ୍ତି—ଏଠାରେ କୌଣସି ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ।
କୁଡ୍ଯେ ନଭସ୍ଯ୍ ଉପଲକେ ସଲିଲେ ସ୍ଥଲେ ଽନ୍ତଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅସ୍ତି ହି ଯତସ୍ ତଦ୍ ଅଶେଷଵିଶ୍ଵମ୍ । ତଦ୍ ଯତ୍ର ତତ୍ର ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତି କୁତୋ ଽତ୍ର ସଙ୍ଖ୍ଯା ତଜ୍ଜ୍ଞେଷୁ ତତ୍ ପରମ୍ ଅଥାଜ୍ଞମନସ୍ସୁ ଦୃଶ୍ଯମ୍
ଭିତି, ଆକାଶ, ପଥର, ପାଣି ଓ ଭୂମିରେ—ସବୁଠି କେବଳ ଚେତନା ଅଛି; ଏହିଠାରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏହି ଚେତନା ହିଁ। ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ଗଣନା କିପରି? ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ; ଅଜ୍ଞାନୀ ମନରେ ଏହିଠାରେ ବିଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ।
ତତẖ କୁଵଲଯୋଲ୍ଲାସିମାଲତୀ ସାଲିଲୋଚନା । ଲଲନା ଲଲିତାଲୋକ୍ଯ ଲୀଲଯା ଲପିତା ମଯା
ତାପରେ ନୀଳ କମଳ ଓ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଶୋଭାରେ ମଧୁର, ଏକ ଯୁବତୀ ମୋତେ ଖେଳିଖେଳି କଥା କହିଲେ।
କା ତ୍ଵଂ କମଲପତ୍ତ୍ରାଭେ କିମର୍ଥଂ ମାମ୍ ଉପାଗତା । କସ୍ଯାସି କିଂ ପ୍ରାର୍ଥଯସେ କ୍ଵାଗତାସି କିମାସ୍ପଦା
ତୁମେ କିଏ, ଯାହାର ଆଖି କମଳ ପତ୍ର ଭଳି? କି କାରଣରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ? କାହାର ହେଉଛ? କଣ ଚାହୁଁଛ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ? କେଉଁଠି ତୁମର ବାସ?
ମୁନେ ଶୃଣୁ ଯଥାଵତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମୋଦନ୍ତଂ ଵଦାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଅର୍ହସି ଵିସ୍ରବ୍ଧମ୍ ଆର୍ତାଂ କରୁଣଯାର୍ଥିନୀମ୍
ମୁନି, ଆପଣ ଭଲଭାବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆତ୍ମା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅନ୍ତିମ ସତ୍ୟ କହିବି। ଆପଣ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ପଚାରିପାରିବେ, କାରଣ ଯିଏ ଦୁଃଖିତ ଓ ଜ୍ଞାନ ଚାହୁଁଛି, ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରି ମୁଁ ଏହି କଥା କହୁଛି।
ପରମାକାଶକୋଶସ୍ଯ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ କୋଣକୋଟରେ । ଯୁଷ୍ମାକଂ ସଂସ୍ଥିତଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଦଂ ତାଵଜ୍ ଜଗଦ୍ଗୃହମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶର କୌଣସି ଏକ କୋଣାରେ, ତୁମେମାନେ ଯେଉଁଠି ବସୁଛ, ସେଠାରେ ଏହି ସଂସାରର ଘର ଅତି ସାନା ଅଂଶରୂପେ ଅଛି।
ପାତାଲଭୂତଲସ୍ଵର୍ଗା ଇହାଵଵରକାସ୍ ତ୍ରଯଃ । କଲ୍ପନୈକକୁମାର୍ଯାନ୍ତẖ କୃତା ଧାତୃତ୍ଵମ୍ ଆପ୍ତଯା
ଏଠାରେ ପାତାଳ, ପୃଥିବୀ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ—ଏହି ତିନିଟି ତଳ ଅଂଶ, କଳ୍ପନା ନାମକ ଏକମାତ୍ର କନ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଭୂମିକା ନେଇଛି।
ତତ୍ର ଦ୍ଵୀପୈସ୍ ସମୁଦ୍ରୈଶ୍ ଚ ଵଲିତଂ ଵଲଯୈର୍ ଇଵ । ପାତାଲୋତ୍ଥଂ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାḫ ପ୍ରକୋଷ୍ଠମ୍ ଇଵ ଭୂତଲମ୍
ସେଠାରେ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନେ ଗହଣା ପରି ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ପାତାଳରୁ ଉପରକୁ ଉଠି, ସଂସାରର ଶ୍ରୀର ହସ୍ତଦଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଅନ୍ତେ ଦ୍ଵୀପସମୁଦ୍ରାଣାଂ ସର୍ଵଦିକ୍କମ୍ ଅଵସ୍ଥିତା । ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଦଶ ହେମମଯୀ ମହୀ
ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବାହାର କୋଣାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏକ ସୁନାର ଜମିନ୍ ଅଛି।
ସ୍ଵଯମ୍ପ୍ରକାଶା ସଙ୍କଲ୍ପଫଲଦାମ୍ବରନିର୍ମଲା । ଚିନ୍ତାମଣିମଯୀ ସ୍ଵଚ୍ଛା ସ୍ଵଚ୍ଛାଯାଜିତଵିଷ୍ଟପା
ସେଇ ଭୂମି ନିଜେଇ ଆଲୋକମୟ, ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେଉଁଠି ଫଳ ମିଳେ, ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର ଏବଂ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ଚିନ୍ତାମଣି ପରି ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ସ୍ୱଚ୍ଛତାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ।