ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ଧରାବ୍ଧ୍ଯଦ୍ରିପ୍ରଜାଵ୍ଯଵହୃତିର୍ ନଭଃ । ତଦାଦ୍ଯ ଚାହଂ ତ୍ଵଂ ସା ଚ ତଦ୍ ଇଦଂ ଚ ତଥା ନଭଃ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ଭୂମି, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ପ୍ରଜାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ, ତୁମେ, ସେ ଓ ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ପରି ଅଛୁ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ନୃଭିର୍ ଯୁଦ୍ଧକୋଲାହଲଗମାଗମାଃ । ଅସନ୍ତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯନ୍ତେ ସଂସାରନିକରାସ୍ ତଥା
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧର କୋଳାହଳ, ଆସିବା-ଯିବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଯଦିଓ ସେସବୁ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେପରି ସଂସାରର ଅନେକ ଘଟଣା ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଵକ୍ଷି ଚେତ୍ ସ୍ଵପ୍ନଦୃଶ୍ଯା ଶ୍ରୀẖ କସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଅସମଞ୍ଜସମ୍ । ଅଵାଚ୍ଯମ୍ ଏତଦ୍ ଧେତୁର୍ ହି ନାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵସ୍ଥିତେଃ
ତୁମେ ଯଦି ପଚାର, 'ସ୍ୱପ୍ନ କାହିଁକି ଦେଖାଯାଏ?'—ଏହା ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ନୁହେଁ। ଏହାର କାରଣ କହିହେବା ଯାଏନାହିଁ; ଅନୁଭୂତି ହେବାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
କଥମ୍ ଆଲକ୍ଷ୍ଯତେ ସ୍ଵପ୍ନ ଇତି ପ୍ରଷ୍ଟୁḫ ପ୍ରକଥ୍ଯତେ । ଯଥୈନଂ ପଶ୍ଯସୀତ୍ଯ୍ ଏଵ ହେତୁର୍ ଅତ୍ରାସ୍ତି ନେତରଃ
ତୁମେ ଯଦି ପଚାର, 'ସ୍ୱପ୍ନ କିପରି ଦେଖାଯାଏ?'—ତେବେ ଏହାର ଉତ୍ତର ହେଉଛି: ତୁମେ ଯେପରି ଦେଖୁଛ, ସେଇ ହେଉଛି କାରଣ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ସ୍ଵପ୍ନଜନ୍ତୁର୍ ଇଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଭାତି ପ୍ରଥମସର୍ଗତଃ । ପ୍ରଭୃତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିରାଡାତ୍ମା ଖେ ଖମ୍ ଏଵ ପରାପରେ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀ ଯେପରି ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ଆକାଶରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ—ଉଚ୍ଚ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ, ସବୁ କିଛି ଆକାଶ ମାତ୍ର।
ସ୍ଵପ୍ନଶବ୍ଦେନ ବୋଧାର୍ଥଂ ତଵ ଵ୍ଯଵହରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଦୃଶ୍ଯଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦଂ ନ ସନ୍ ନାସନ୍ ନ ସ୍ଵପ୍ନୋ ବ୍ରହ୍ମ କେଵଲମ୍
ତୁମେ ବୁଝିପାରିବା ପାଇଁ ମୁଁ 'ସ୍ୱପ୍ନ' ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟଜଗତ୍ ନ ସତ୍ୟ, ନ ଅସତ୍ୟ, ନ ସ୍ୱପ୍ନ—ଏହା କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ।
ଅଥ ରାଘଵ ସା କାନ୍ତା ମଯା କାନ୍ତାନୁଷଙ୍ଗିଣୀ । ସଂଵିଦଂ ତନ୍ମଯୀଂ କୃତ୍ଵା ପୃଷ୍ଟେଦଂ ଦୃଷ୍ଟରୂପିଣୀ
ଏହିପରି, ରାଘବ, ସେ ପ୍ରିୟା ମହିଳା, ଯିଏ ମୋତେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚେତନାକୁ ମୋର ସହିତ ଏକାତ୍ମ କରି, ଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ମୋ ପାଖରେ ଆସି, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ।
ଵ୍ଯଵହାରୋ ଯଥୋଦେତି ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵପ୍ନଜନୈସ୍ ସହ । ତଥା ତଦା ତଯା ସାର୍ଧଂ ଵ୍ଯଵହାରୋ ମମୋଦିତଃ
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ସ୍ୱପ୍ନର ଲୋକମାନେ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହୁଏ, ସେଇପରି ସେ ସମୟରେ ମୋର ସେ ପ୍ରିୟା ସହିତ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଆଚରଣ ହେଲା।
ଯଥୈଵ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କାଶୋ ଵ୍ଯଵହାରẖ ଖମ୍ ଏଵ ସଃ । ତଥୈଵ ତ୍ଵମ୍ ଇମଂ ଵିଦ୍ଧି ମମାତ୍ମାନଂ ଜଗଚ୍ ଚ ଖମ୍
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେଉଁ ଘଟଣା ଘଟେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୂନ୍ୟ ଭଳି, ତେଣୁ ତୁମେ ଏହି କଥା ଜାଣ, ମୋର ଆତ୍ମା ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ସମାନ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ଖମ୍ ଏଵୈଵମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ଜାଗ୍ରଦାଖ୍ଯୋ ମହାସ୍ଵପ୍ନସ୍ ସର୍ଗାଦୌ ଵିଯଦୁଦ୍ଭଵଃ
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜଗତ ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ସେଟି ମାତ୍ର ଶୂନ୍ୟ, ସେଇପରି ଏହି ଜଗତ ଯାହାକୁ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥା କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି; ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଏହା ଶୂନ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସ୍ଵପ୍ନୋ ଽଯଂ ଜଗଦାଭୋଗୋ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଵା ଖମ୍ ଏଵ ଵା । ନିର୍ମଲଂ ଜ୍ଞପ୍ତିତାମାତ୍ରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସନ୍ମାତ୍ରଖଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ସଂସାରର ଅନୁଭୂତିଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି, କିମ୍ବା କିଛି ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କେବଳ ଖାଲି ଆକାଶ ଭଳି; ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର, ଯାହା ଅସତ୍ତାର ଖାଲି ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ସ୍ଵପ୍ନସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ ଦ୍ରଷ୍ଟା ସାକାରୋ ଯୁଷ୍ମଦାଦିକଃ । ଦ୍ରଷ୍ଟା ତୁ ସର୍ଗସ୍ଵପ୍ନସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମୈଵାମଲଂ ସ୍ଵତଃ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ ଦେହଧାରୀ ଦେଖିବାଳେ ଥାନ୍ତି, ଯେପରିକି ତୁମେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ; କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦେଖୁଥିବାଳେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆକାଶ, ଯାହା ସ୍ୱଭାବତଃ ନିର୍ମଳ।
ଯଥା ଦ୍ରଷ୍ଟାମଲଂ ଵ୍ଯୋମ ଦୃଶ୍ଯଂ ତଦ୍ଦୃଗ୍ଗତଂ ତଥା । ସ୍ଵପ୍ନରୂପଂ କଚତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଜଗତ୍ ତେନାମଲଂ ନଭଃ
ଯେପରି ଦେଖୁଥିବାଳେ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ଭଳି ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷ ତାହାର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ସେପରି ସଂସାରଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଽନାକୃତେସ୍ ସ୍ଵପ୍ନୋ ହୃଦି ସ୍ଫୁରତି ଯସ୍ ସ୍ଵତଃ । ସର୍ଗସ୍ ତସ୍ଯ କୁତସ୍ ତେନ ସାକୃତିତ୍ଵଂ କଥଂ ଭଵେତ୍
ଯେତେବେଳେ ହୃଦୟରେ ନିରାକାର ଚେତନାର ଆକାଶରୁ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ହୋଇ ସ୍ୱପ୍ନ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସୃଷ୍ଟି କେମିତି ହେବ? ଏବଂ ତାହାର କୌଣସି ସତ୍ତା କିମ୍ବା ଆକାର କେମିତି ଥିବ?
ସାକାରସ୍ଯୈଵ ଯତ୍ ସ୍ଵପ୍ନଜଗତ୍ ତଦ୍ ଵ୍ଯୋମ କେଵଲମ୍ । ନିରାକାରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସର୍ଗସ୍ଵପ୍ନẖ କଥଂ ନ ଖମ୍
ଯେଉଁଠି ଆକାର ଥିବା ଜଣେ ଲୋକର ସ୍ୱପ୍ନଜଗତ ମାତ୍ର ଆକାଶ ଅଟେ, ତେଣୁ ନିରାକାର ଚେତନାର ଆକାଶର ସୃଷ୍ଟିସ୍ୱପ୍ନ କାହିଁକି ମାତ୍ର ଆକାଶ ନୁହେଁ?
ନିରୁପାଦାନସମ୍ଭାରମ୍ ଅଭିତ୍ତାଵ୍ ଏଵ ଚିନ୍ନଭଃ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅକୃତମ୍ ଏଵେମଂ ଜଗତ୍ସ୍ଵପ୍ନଂ କୃତଂ ଯଥା
ଯେଉଁ ଚେତନା ଆକାଶର କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ ନାହିଁ, ସେ ନିଜ ମନର ଫଳକରେ ଏହି ଅସୃଷ୍ଟିତ ସ୍ୱପ୍ନଜଗତକୁ ଦେଖେ, ଯେପରି ଏହା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ।
ମୃଦ୍ଵ୍ଯା ଚିଦାକାଶମୃଦା ବ୍ରହ୍ମଣା ବ୍ରାହ୍ମଣେନ ଖେ । କୃତୋ ଽପି ନ କୃତସ୍ ସର୍ଗମଣ୍ଡପୋ ଽକ୍ଷଗଵାକ୍ଷକଃ
ଚେତନା ଆକାଶର ମାଟିରେ ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ମଣ୍ଡପ, ଜଣେ ଦ୍ୱାର ଓ ଜନେଲା ସହିତ, ବନାଯାଇଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତଥାପି ଏହା ସତ୍ୟରେ ବନାଯାଇନାହିଁ।
ନୋ କର୍ତୃତା ନ ଚ ଜଗନ୍ତି ନ ଭୋକ୍ତୃତାସ୍ତି ନାସ୍ତୀତି ନାସ୍ତି ନ ଚ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅତୋ ବୁଧସ୍ ସନ୍ । ପାଷାଣମୌନମ୍ ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ଯଥାପ୍ରଵାହମ୍ ଆଚାରମ୍ ଆଚର ଶରୀରମ୍ ଇହାସ୍ତୁ ମା ଵା
କୌଣସି କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ନାହିଁ, କୌଣସି ଜଗତ ନାହିଁ, କୌଣସି ଭୋଗ କରୁଥିବା ଲୋକ ନାହିଁ, କିଛି ଅଛି ନାହିଁ ବା ନାହିଁ, ଏହିପରି ଜାଣି, ପାଷାଣର ନିରବତା ଧରି, ଯେପରି ଜୀବନ ଚାଲିଛି ସେପରି ଚାଲ, ଶରୀର ଏଠାରେ ରହୁ କି ନ ରହୁ।
ତଵ ସ୍ତ୍ରିଯା ଖରୂପେଣ ଦେହେନାଭୂତ୍ ତଯା କଥା । କଥମ୍ ଉଚ୍ଚାରିତାସ୍ ତତ୍ର ଵର୍ଣାẖ କଚଟତାଦଯଃ
ତୁମର କଥା ଏକ ଗଧା ଆକୃତିର ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଦେହ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା; ସେଠି, 'କ', 'ଛ', 'ଟ' ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧ୍ୱନି କିପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା?
ଅଥ ଚେତ୍ ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ ଵକ୍ଷି ତତ୍ ପୃଚ୍ଛାମି ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ପ୍ରୋଚ୍ଚରନ୍ତି କୁତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ଵର୍ଣା ଯରଲଵାଦଯଃ
ଯଦି ତୁମେ କହ, ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଥିଲା, ତେବେ ମୁଁ ପଚାରିବି: ସ୍ୱପ୍ନରେ 'ୟ', 'ର', 'ଲ' ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧ୍ୱନି କେଉଁଠୁ ଆସେ?
ସ୍ଵପ୍ନେଷୁ ଖଶରୀରାଣାଂ ଵର୍ଣାẖ କଚଟତାଦଯଃ । କଦାଚନାପି ନୋଦ୍ଯନ୍ତି ଶଵାନାମ୍ ଇଵ କେଚନ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେଉଁମାନେ ଖାଲି ଆକାଶ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ 'କ', 'ଛ', 'ଟ' ଓ ଏପରି ଧ୍ୱନି କେବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ; ମୃତଦେହ ପାଖରେ ଯେପରି।
ଵର୍ଣୋଚ୍ଚାରୋ ଽଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚେତ୍ ପ୍ରକଟାର୍ଥସ୍ ତତẖ କ୍ଵଚିତ୍ । ସ୍ଵପ୍ନେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ଵଭଵିଷ୍ଯତ୍ ତଂ ଵିନିଦ୍ରḫ ପାର୍ଶ୍ଵଗୋ ଜନଃ
ଯଦି ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ଅର୍ଥ କେବେ କେବେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଥାନ୍ତା, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ଜାଗିଥିବା ଲୋକ ସ୍ୱପ୍ନଦର୍ଶୀ ପାଖରେ ଥାଏ।
ତସ୍ମାନ୍ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ଵପ୍ନେଷୁ ତତ୍ ସତ୍ଯଂ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଵ ସା । ଚିନ୍ମାତ୍ରାକାଶକଚନଂ ତଥା ତତ୍ ଖେ ସ୍ଵଭାଵଜମ୍
ସେହିପରି, ସ୍ୱପ୍ନରେ କିଛିଯିଏ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ସେ ସବୁ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ। ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଏକ ଅଲୋକିକ ଆଭା, ଯାହା ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଥେନ୍ଦୁକାର୍ଷ୍ଣ୍ଯଖତରୁଶିଲାଗେଯାଦିତାଂ ଗତଃ । ଇଵାଭାତି ଚିଦାକାଶସ୍ ତଥା ଯରଲଵାଦିତାଂ
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର କଳା ଦିନରେ ଆକାଶ କଳା ଦେଖାଯାଏ, କିମ୍ବା ଗଛର ଛାୟା କିମ୍ବା ପାଥରର ରଙ୍ଗ ଆକାଶ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ, ସେହିପରି ଚେତନାର ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଗୁଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ତଚ୍ ଚିଦାକାଶକଚନଂ ଯନ୍ ନାମ ସ୍ଵପ୍ନଵେଦନମ୍ । ଆକାଶମ୍ ଏଵ ନଭସẖ କଚନଂ ଵିଦ୍ଧି ନେତରତ୍
ଯାହାକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭୂତି ବୋଲାଯାଏ, ସେଟି ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଏକ ଆଭା ମାତ୍ର। ଏହାକୁ ଆକାଶ ବୋଲି ଜାଣ, ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନସ୍ ତଥୈଵେଦଂ ଜାଗ୍ରଦ୍ ଅଗ୍ରେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ । ଆକାଶମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନାକାଶଂ ଯଥୈଵେଦଂ ତଥୈଵ ତତ୍
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ, ସେହିପରି ଏହି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଆଗରେ ଦେଖୁଛ। ଯେପରି ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଏକ ଭ୍ରମ, ସେହିପରି ଏହା ମଧ୍ୟ ସେଇପରି।
ତଥା କଚତି ତଚ୍ ଚାରୁ ଚେତନଂ ଚତୁରଂ ତଦା । ଯଥା ସ୍ଥିତଂ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ସତ୍ଯଂ ସ୍ଥିରମ୍ ଇଵ ସ୍ଫୁରତ୍
ସେ ଚେତନା ଯେପରି ଅପୂର୍ବ ଭାବରେ ଏବଂ ଚତୁର ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଏହି ଜଗତ୍ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଦେଖାଯାଏ—ଏହା ଯେପରି ଅଛି, ସେହିପରି ଦିଶେ, ଏକଦମ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଚମକେ।
ଭଗଵନ୍ ସ୍ଵପ୍ନ ଏଵେଦଂ କଥଂ ଜାଗ୍ରଦ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ସତ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଯାତଂ କଥଂ ଵଦ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଏହା କେବଳ ସ୍ୱପ୍ନ, ତେବେ ଏହା କିପରି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି? ଅସତ୍ୟ କିପରି ସତ୍ୟ ପରି ଲାଗୁଛି? ଦୟାକରି ଏହା ବୁଝାଇଦିଅ।
ଶୃଣୁ ସ୍ଵପ୍ନମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ କଥଂ ସନ୍ତି ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ନାନ୍ଯାନି ନ ଚ ସତ୍ଯାନି ନ ସ୍ଥିରାଣି ସ୍ଥିତାନି ଚ
ଶୁଣ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ସ୍ୱପ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଛି; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହା ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅନୁଭୂତାନି ବୀଜାନି ବୀଜରାଶାଵ୍ ଇଵାମ୍ବରେ । ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନି ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ସମାନି ନ ସମାନି ଚ
ଅନୁଭୂତିଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଥିବା ବିଆ ଡାହାର ମତୋ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଅଲଗା ମଧ୍ୟ, ଏକା ମଧ୍ୟ, ସମାନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସମାନ ମଧ୍ୟ।