ଚିନ୍ମାତ୍ରେ ପରମେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କୁତ ଏଵ ଭଵାଭଵୌ । କୁତୋ ଭାଵଵିକାରାଦିẖ କଥଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନିରାକୃତୌ
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ, ସେଠାରେ କେମିତି ଉତ୍ପତ୍ତି କିମ୍ବା ନାଶ ହେବ? ଯେଉଁ ଆକାଶର କୌଣସି ଆକୃତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ପରିବର୍ତ୍ତନ କିପରି ସମ୍ଭବ?
ମହାକଲ୍ପାଦଯୋ ଭାଵା ରାମୈତାନି ଜଗନ୍ତି ଚ । ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମକତଯୈଵାସ୍ମିନ୍ ସଂଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ହେ ରାମ, ବଡ଼ ବଡ଼ କାଳଚକ୍ର ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସେମାନେ ସବୁ ବ୍ରହ୍ମ ଚେତନାରେ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ନିରାକୃତ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ତଦ୍ଵଶମ୍ । ଯାତି ଯେନୈଵ ଘଟିତୋ ଯକ୍ଷସ୍ ତଂ ଘଟ୍ଟଯେତ୍ କିଲ
ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିରାକାର ଚେତନା ଦେଖାଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ନିଜ ଭାବନାରେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେଠାରେ ନିଜ ଅଧିକାର ରଖେ; ଯେପରି ଏକ ଯକ୍ଷ ନିଜ ମାୟା ରୂପକୁ ତିଆରି କରି, ତାହାକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳାଏ।
ଅଵଯଵାଵଯଵିନୋର୍ ଦୃଶ୍ଯଯୋର୍ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଯୋଃ । ଏକାତ୍ମନୋର୍ ଏଵ ସଦା ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି କଦାଚନ
ଅଂଶ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେଖାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଅଦୃଶ୍ୟ ଯାହାକୁ ଦେଖାଯାଏ ଓ ଯାହାକୁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଏକ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପରୁ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଇତୋ ଭାଵ ଇତୋ ଽଭାଵ ଇତସ୍ ସର୍ଗ ଇତẖ କ୍ଷଯଃ । ସ୍ଵଭାଵମ୍ ଏଵାନୁଭଵଦ୍ ଇତି ବ୍ରହ୍ମାଚଲଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହିଠାରୁ ହେଉଛି ସତ୍ତା, ଏହିଠାରୁ ଅସତ୍ତା, ଏହିଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଏହିଠାରୁ ବିନାଶ; ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଏହିପରି ଅଚଳ ବ୍ରହ୍ମା ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଏଵମ୍ମଯେ ଽପି ପରମେ ବ୍ରହ୍ମାକାଶେ ନ ରଞ୍ଜନାଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ସନ୍ତୀନ୍ଦୁବିମ୍ବେ ଵିଷଲତା ଯଥା
ଏଭଳି ପରମ ବ୍ରହ୍ମାର ଅନନ୍ତ ଆକାଶରେ କୌଣସି ଦୁଷିତତା ନାହିଁ; ମିତ୍ର, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳରେ କେବଳ କିଛି ଅଳ୍ପ ଦାଗ ଦେଖାଯାଏ।
ନିର୍ମଲେ ପରମାକାଶେ କ୍ଵ ଭାଵାଭାଵରଞ୍ଜନାଃ । କ୍ଵାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତକଲନାẖ କ୍ଵ ଲୋକାନ୍ତରଵିଭ୍ରମଃ
ନିର୍ମଳ ଶୁଦ୍ଧ ପରମ ଆକାଶରେ କେଉଁଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱର ରଙ୍ଗ ଲାଗିପାରିବ? କେଉଁଠି ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷର ଧାରଣା ଅଛି? ଅନ୍ୟ ଜଗତର ଭ୍ରମ କେଉଁଠି ରହିଛି?
ଅପରିଜ୍ଞାନମ୍ ଏଵୈକମ୍ ଅତ୍ର ଦୋଷଵଦ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍ । କେଵଲଂ ତତ୍ ପରାଵୃତ୍ଯ ପ୍ରେକ୍ଷଣାତ୍ ପରିଶାମ୍ଯତି
ଏଠାରେ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନ ଦୋଷ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଭଲଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞପ୍ତିବୋଧେନ ପରାମୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି । ଯେନୈଵାଭ୍ଯୁତ୍ଥିତଂ ତେନ ପଵନେନେଵ ଦୀପକଃ
ଅଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହେଲେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଯେପରି ଝଡ଼ ଯେଉଁ ପବନ ଦୀପକୁ ଜଳାଇଥିଲା, ସେଇ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ନିଶ୍ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ଅଜ୍ଞାନଂ ସମ୍ପରିଜ୍ଞାତଂ ନାସୀଦ୍ ଏଵେତି ବୁଧ୍ଯତେ । ଅବନ୍ଧମୋକ୍ଷଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ସର୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵଗମ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୁଝାଯାଏ, ତେବେ ଜଣାପଡ଼େ ଏହା କେବେ ଥିଲା ନାହିଁ; ତାପରେ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଭିନ୍ନ ନୁହଁନ୍ତି, ସବୁ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ।
ଏଵମ୍ବୋଧାଦ୍ ଧି ଯୋ ରାମ ମୋକ୍ଷ ଉକ୍ତସ୍ ସ୍ଵସଂଵିଦା । ଵିଚାରଯନ୍ନ୍ ଆଲଭତେ ନାତ୍ର କଶ୍ଚନ ସଂଶଯଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ପ୍ରକାର ବୁଝିଲେ, ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି । ଯେଉଁଠି ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ଲଭ୍ୟ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଇଦଂ ଜଗଜ୍ଜାଲମ୍ ଅନାଦ୍ଯ୍ ଅଜାତଂ ବ୍ରହ୍ମେତ୍ଥମ୍ ଆଭାତମ୍ ଇତୀହ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା । ଵିଚାରଦୃଷ୍ଟ୍ଯାଷ୍ଟଗୁଣେଶ୍ଵରତ୍ଵଂ ପଶ୍ଯଂସ୍ ତୃଣଂ ସ୍ଵାତ୍ମନି ଜୀଵ ଆସ୍ତେ
ଏହି ସଂସାର ଜାଲକୁ ଆଦିହୀନ, ଅଜନ୍ମା ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଦେଖି, ଯିଏ ବିଚାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତକୁ ଈଶ୍ୱର ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ, ସେ ଜଣେ ଜୀବ ଘାସର ଏକ ତିନିକିଆକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖି ଶାନ୍ତିରେ ରହେ ।
ଯଦ୍ ଏତଦ୍ ଭଵତା ଦୃଷ୍ଟଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମଵପୁଷା ତଦା । ତଦ୍ ଏକଦେଶସଂସ୍ଥେନ କିମ୍ ଉତ ଭ୍ରମତାମ୍ବରେ
ତୁମେ ଯାହାକୁ ଚେତନା ଆକାଶର ରୂପରେ ଦେଖିଛ, ସେଥିରେ ଏହା ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହୁଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ କ'ଣ ତଫାତ୍ ଅଛି?
ସମ୍ପନ୍ନୋ ଽହମ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯାପୀ ଵ୍ଯୋମ ତଦା କିଲ । ସ୍ଯାତାଂ ତସ୍ଯାମ୍ ଅଵସ୍ଥାଯାଂ କୀଦୃଶୌ ତୌ ଗମାଗମୌ
ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ । ସେଉଁଠି, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିବା କିମ୍ବା ଯିବାରେ କଣ ଅର୍ଥ ରହିଯାଏ?
ନୈକସ୍ଥାନସ୍ଥିତିମଯୋ ନାହଂ ଗତିମଯୋ ଽଭଵମ୍ । ତଦା ତେନ ଖ ଏଵାସ୍ମିନ୍ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଏତନ୍ ମଯାତ୍ମନି
ମୁଁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା କିମ୍ବା ଗତିଶୀଳ କିଛି ଥିଲି ନୁହେଁ; ସେ ସମୟରେ, ଏହି ଆକାଶକୁ ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ମାତ୍ର ଦେଖିଥିଲି।
ଯଥାଙ୍ଗାନି ଶରୀରେ ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଯସ୍ଯ୍ ଆପାଦମସ୍ତକମ୍ । ଚିନ୍ନେତ୍ରେଣାପ୍ଯ୍ ଅନେତ୍ରେଣ ତଥୈତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍
ତୁମେ ଯେପରି ନିଜ ଦେହର ମୁଣ୍ଡରୁ ପାଉଁଯାଏଁ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ଚେତନା ଦୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ ଦେଖ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସବୁକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିଲି।
ଅନାକୃତେର୍ ନିରଵଯଵସ୍ଥିତେସ୍ ତଦା ତଥାଭଵନ୍ ଵିମଲଚିଦମ୍ବରାତ୍ମନଃ । ଜଗନ୍ତି ତାନ୍ଯ୍ ଅଵଯଵଜାଲକାନି ମେ ଯଥା ଖତା ନ ହି ଗଲିତା ନ ଵସ୍ତୁତା
ସେ ସମୟରେ, ମୋର ଚିତ୍ତ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଆକାଶ ପରି ଅରୂପ ଏବଂ ଅଂଶବିହୀନ ଥିଲା; ସେଥିରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋ ପାଖରେ ଅନେକ ଅଂଶର ଜାଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶର ଛିଦ୍ର କେବେ ଖସିଯାଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପ୍ରମାଣମ୍ ଅତ୍ର ତେ ସ୍ଵପ୍ନଦୃଷ୍ଟୋ ଭୁଵନଵିଭ୍ରମଃ । ସ୍ଵପ୍ନେ ଽନୁଭୂଯତେ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ଚ କିଞ୍ଚିତ୍ ଖମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଗତର ଭ୍ରମ; ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେଟି ଆସଲେ କେବଳ ଆକାଶ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଯଥା ପଶ୍ଯତି ଵୃକ୍ଷସ୍ ସ୍ଵଂ ପତ୍ତ୍ରପୁଷ୍ପଫଲାଦିକମ୍ । ସ୍ଵସଂଵେଦନନେତ୍ରେଣ ତଥୈତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍
ଯେପରି ଗଛ ନିଜ ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ଫଳକୁ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଦେଖେ, ସେପରି ମୁଁ ଏହାକୁ ଅନୁଭବିଲି।
ଯଥାମ୍ବୁଧିର୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ଵେତ୍ତି ସର୍ଵାଞ୍ ଜଲେଚରାନ୍ । ତରଙ୍ଗାଵର୍ତଫେନାଂଶ୍ ଚ ତଥୈତଦ୍ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଅହମ୍
ଯେପରି ଅସୀମ ସମୁଦ୍ର ନିଜ ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ତରଙ୍ଗ, ଘୂର୍ଣ୍ଣି ଓ ଝାଗକୁ ଜାଣେ, ସେପରି ମୁଁ ଏହିକଥା ବୁଝିଲି।
ଅଵଯଵାନ୍ ଅଵଯଵୀ ଯଥା ଵେତ୍ତି ନିଜାତ୍ମନି । ଅନନ୍ଯାନ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ସର୍ଗାଂସ୍ ତଥୈତାନ୍ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଅହମ୍
ଯେପରି ଏକ ଶରୀର ନିଜ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଜାଣେ, ସେପରି ମୁଁ ଏହି ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ ବୋଲି ବୁଝିଲି।
ଅଦ୍ଯାପି ତାନ୍ ଅହଂ ଦେହେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଶୈଲେ ଜଲେ ସ୍ଥଲେ । ତଥୈଵ ସର୍ଗାନ୍ ପଶ୍ଯାମି ରାମ ବୋଧୈକତାଂ ଗତଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ଏଖଣି ମଧ୍ୟ ଶରୀର, ଆକାଶ, ପାହାଡ଼, ପାଣି ଓ ଭୂମିରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକୁ ସେଇପରି ଦେଖୁଛି, ରାମ, କାରଣ ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।
ପୁରୋ ଽସ୍ମାକମ୍ ଇଦମ୍ ଯତ୍ ଖଂ ଗୃହସ୍ଯାନ୍ତର୍ ବହିସ୍ ତଥା । ପୂର୍ଣମ୍ ଏତଜ୍ ଜଗଦ୍ଵୃନ୍ଦୈର୍ ଵେତ୍ତି ବୋଧୈକତାଂ ଗତଃ
ଆମେଠାରେ ଯେଉଁ ଆକାଶ ଅଛି, ଯାହା ଘର ଭିତର ଓ ବାହାର ଉଭୟ ସ୍ଥାନରେ ଅଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗଣ ଭରିଛି। ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତାକୁ ପାଇଛି, ସେଉଁଠି ଏହି କଥାକୁ ଜାଣେ।
ଯଥାମ୍ଭୋ ରସତାଂ ଵେତ୍ତି ଶୈତ୍ଯଂ ଵେତ୍ତି ଯଥା ହିମମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦଂ ଵେତ୍ତି ଯଥା ଵାଯୁସ୍ ତଥୈତଦ୍ ଵେତ୍ତି ଶୁଦ୍ଧଧୀଃ
ଯେପରି ଜଳ ନିଜ ରସକୁ ଜାଣେ, ବରଫ ତାହାର ଶୀତଳତାକୁ ଜାଣେ, ଓ ପବନ ତାହାର ଗତିକୁ ଜାଣେ, ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଏହି କଥାକୁ ଜାଣେ।
ଯୋ ଯୋ ରାମ ଵିଵେକାତ୍ମା ଶୁଦ୍ଧବୋଧୈକତାଂ ଗତଃ । ସ ସ ଏଵମ୍ମଯୈକାତ୍ମା ଵେତ୍ତି ସ୍ଵାତ୍ମାନମ୍ ଈଦୃଶମ୍
ହେ ରାମ, ଯିଏ ବିବେକରେ ନିଷ୍ଠିତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଏକତାକୁ ପାଇଛି, ସେଉଁଠି ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣେ।
ଅସ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟୌ ପରିଣତେ ଵେତ୍ତୃଵେଦନଵେଦ୍ଯଧୀଃ । ନ କାଚିଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତା ଵିଜ୍ଞାନୈକାତ୍ମତା ଯତଃ
ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଜଣାଇବା, ଜଣା, ଓ ଜଣାଯାଉଥିବା ବୁଦ୍ଧି ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ; କାରଣ ଏଠାରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଏକତା ଅଛି।
ଦିଵ୍ଯା ଦୃଗ୍ ଅଦ୍ରିସଂସ୍ଥସ୍ଯ ଯଥା ଯୋଜନକୋଟିଗାନ୍ । ଭାଵାନ୍ ଵେତ୍ତି ବହିଶ୍ ଚାନ୍ତର୍ ଏଵଂ ତଦ୍ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଅହମ୍
ଯେପରି ଏକ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବାହାର ଓ ଭିତର ଦୁହିଁଠାରେ ଅନେକ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଥିବା ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିପାରେ, ସେପରି ମୁଁ ଜାଗୃତ ହୋଇ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଭଳି ଦେଖିପାରିଛି।
ଯଥା ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ଭାଵାନ୍ ନିଧିଧାତୁରସାଦିକାନ୍ । ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ତନ୍ ମଯା ବୁଦ୍ଧମ୍ ଅନନ୍ଯଦ୍ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଭିତରେ ଥିବା ଧନ, ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ଧାତୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣେ, ସେପରି ମୁଁ ବୁଝିଛି ଯେ ଆତ୍ମା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ତ୍ଵଯି ତାମରସେକ୍ଷଣା । ସା କିଂ କୃତଵତୀ ବ୍ରୂହି କାନ୍ତାର୍ଯାପାଠପାଠିନୀ
ହେ ବ୍ରହ୍ମାନ୍, କମଳନୟନୀ ତୁମରେ ଏଭଳି ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି; ମୋତେ କୁହ, ସେ ପ୍ରିୟା, ଉତ୍ତମ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ୁଥିବା ଜଣେ କଣ କରିଛନ୍ତି?
ତାମ୍ ଏଵାର୍ଯାଂ ପଠନ୍ତୀ ସା ତଥୈଵାନୁନଯାନ୍ଵିତା । ମତ୍ସମୀପେ ନଭୋଦେହା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦେଵୀଵ ସଂସ୍ଥିତା
ସେ ଆର୍ୟା ଏହି ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ଏହି ଭାବରେ ମୋ ସମ୍ନିପେ ଆକାଶ ସଦୃଶ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଦେବୀ ପରି ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।