ପାଷାଣମୌନପ୍ରତିମଂ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଭିଶବ୍ଦିତମ୍ । ଯତ୍ ତତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଵୋଦ୍ଦ୍ଯୋତରୂପଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗତ୍ ସ୍ମୃତମ୍
ଯାହା ପାଷାଣର ନିରବତା ପରି, କୌଣସି ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ, କିଛି ଅଛି ବୋଲି ଲାଗେ, ଅତି ସ୍ୱଳ୍ପ ଆକାର ଦେଖାଯାଏ—ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହାକୁ ସଂସାର ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଵିଭାତ୍ଯ୍ ଅଚେତ୍ଯଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ୍ଵସତ୍ତୈଵ ଜଗତ୍ତଯା । ନିରାକାରେ ନିରାକାରା ସ୍ଵପ୍ନାନୁଭଵସନ୍ନିଭା
ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏହି ସଂସାର ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ନିରାକାର ମଧ୍ୟରେ ନିରାକାର ରହି, ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭୂତି ପରି ଲାଗେ।
ଅନନ୍ଯଦ୍ ଆତ୍ମନୋ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଂ ଭାମାତ୍ରରୂପକମ୍ । ପ୍ରକାଶନମ୍ ଇଵାଲୋକẖ କରୋତି ନ କରୋତି ଚ
ଏଠାରେ ଆତ୍ମାଠାରୁ ଭିନ୍ନ କିଛି ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ରୂପରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ । ଏହା ଜ୍ଞାନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭଳି, ଆଲୋକ ଯେମିତି ଆଲୋକିତ କରେ ଓ କରେନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଏ ଓ ଦେଖାଏନାହିଁ ।
ତେଷୁ ରାମାନୁଭୂଯନ୍ତେ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷେଷୁ ତତ୍ର ଵୈ । ଉଷ୍ଣାନି ଚନ୍ଦ୍ରଵୃନ୍ଦାନି ସୂର୍ଯାଶ୍ ଶୀତଲମୂର୍ତଯଃ
ହେ ରାମ, ସେଠାରେ ଜଗତର ଚିହ୍ନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଅନୁଭବ ହୁଏ — ଚନ୍ଦ୍ରମା ଗରମ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶୀତଳ ରୂପରେ ଥାନ୍ତି ।
ପ୍ରଜାସ୍ ତମସି ପଶ୍ଯନ୍ତି ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ନ ତେଜସି । ଉଲୂକସ୍ଯ ସମାଚାରାସ୍ ତସ୍ଯୈଵ ସଦୃଶସ୍ଵନାଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅନ୍ଧାରରେ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆଲୋକରେ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କର ଚଳାଚଳ ପୋଚା ଉଲୁକ ଭଳି ଓ ସେମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟ ଉଲୁକଙ୍କ ପରି ।
ଇତଶ୍ ଶୁଭେନ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଯାନ୍ତି ପାପୈସ୍ ତଥା ଦିଵମ୍ । ଵିଷାଶନେନ ଜୀଵନ୍ତି ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଽମୃତଭୋଜନୈଃ
ଏଠାରେ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନଶିଯାନ୍ତି, ତଥା ପାପ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି । ବିଷ ଖାଇ ଜୀବନ୍ତି, ଓ ଅମୃତ ଖାଇ ମରିଯାନ୍ତି ।
ଯଦ୍ ଯଥା ବୁଧ୍ଯତେ ବୋଧୋ ଯଥୋଦେତ୍ଯ୍ ଅଥ ଵା ସ୍ଵତଃ । ତଥାଶୁ ସ୍ଫୁଟତାମ୍ ଏତି ସଦ୍ ଵାସଦ୍ ଵା ସଦ୍ ଏଵ ତତ୍
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ନିଜେ ହେଉ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ ଆସୁ, ସେହି ଜ୍ଞାନ ତୁରନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ — ସେଠି ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ଏହି ଠାରେ ସେଇ ଅନୁଭୂତି ମାତ୍ର ରହିଯାଏ।
ଵିଟପାକାରମୂଲୌଘଦର୍ଶନାଦ୍ ଵଜ୍ରଶୋଭିଭିଃ । ଘୂର୍ଣତେ ପୁଷ୍ପପତ୍ତ୍ରାଢ୍ଯୈḫ ପାଦପୈର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କାନନମ୍
ଗଛର ତଣ୍ଡ, ମୂଳ ଓ ଶାଖା ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଅରଣ୍ୟଟି ଗଛର ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ହୀରା ପରି ଚମକୁଛି ଓ ହଲୁକି ହଲୁକି ହଲୁଚି।
ସିକତାḫ ପୀଡିତାସ୍ ସତ୍ଯସ୍ ସ୍ରଵନ୍ତି ସ୍ନେହଜଂ ରସମ୍ । ଶିଲାଫଲହକେଭ୍ଯଶ୍ ଚ ଜାଯନ୍ତେ କମଲାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ବାଲୁକାକୁ ଦବାଇଲେ, ନିଜର ଆର୍ଦ୍ରତାରୁ ତାର ରସ ଝରେ; ପାହାଡ଼ ଫଳ ଧରିଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ପଦ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଦାରୁଣ୍ଯ୍ ଅଶ୍ମନି ଭିତ୍ତୌ ଚ ଚଞ୍ଚଲାସ୍ ସାଲଭଞ୍ଜିକାଃ । ଗୃହାଙ୍ଗନାଭିସ୍ ସହିତା ଗାଯନ୍ତି କଥଯନ୍ତି ଚ
କାଠ, ପାଥର ଓ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଯେଉଁ ଚଞ୍ଚଳ ଶାଳଭଞ୍ଜିକା ମୂର୍ତ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ଘରର ଜୀବନ୍ତ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି ଓ କଥା ହୁଏ।
ମେଘାନ୍ ପରିଦଧତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଭୂତାନ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈḫପଟାନ୍ ଇଵ । ପ୍ରତିଵର୍ଷଂ ଵିଜାତୀଯାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ପଦ୍ଯନ୍ତେ ଫଲାନ୍ଯ୍ ଅଗେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଚ୍ଚରେ ମେଘକୁ ପିନ୍ଧିଥିବା ପୋଷାକ ପରି ଧରିଥାନ୍ତି; ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଶିରୋପରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସନ୍ନିଵେଶେ ନ ନିଯତୈର୍ ଅଙ୍ଗାନାଂ ଵିଵିଧାଙ୍ଗକୈଃ । ଶିରୋଭିସ୍ ସର୍ଵଭୂତନି ପରିକ୍ରାମନ୍ତି ଭୂମିଗୈଃ
ଏଠାରେ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସ୍ଥିର ନୁହେଁ, ଏମିତି ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମାତ୍ର ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଭୂମିରେ ଘୁରିବାକୁ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରଵେଦଵିହୀନାନି ନିର୍ଧର୍ମାଣ୍ଯ୍ ଏଵ କାନିଚିତ୍ । ଯତ୍କିଞ୍ଚନୈକକାରୀଣି ତିର୍ଯଗ୍ଵତ୍ ତ୍ରିଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧଃ
କିଛି ତଳସ୍ଥ ଲୋକ ଅଛି, ସେଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ବେଦ ନାହିଁ, ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେପରି କାମ କରନ୍ତି, ପଶୁମାନେ ଯେପରି ଚଳନା କରନ୍ତି, ସେପରି ଚଳନା କରନ୍ତି।
କାମସଂଵିତ୍ତିହୀନାନି ନିସ୍ସ୍ତ୍ରୀଜାତୀନି କାନିଚିତ୍ । ଭୂତୈସ୍ ସଂଶୁଷ୍କହୃଦଯୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଶ୍ମମଯୈର୍ ଇଵ
କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କାମନା କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ନାରୀ ଜାତି ନାହିଁ, ସେଠା ସୁକା ହୃଦୟ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପଥର ଭଳି ମନ ହୋଇଥାନ୍ତି।
ପଵନାଶନଭୂତାନି ସମରତ୍ନାଶ୍ମକାନି ଚ । ଅଜ୍ଞାତାର୍ଥାନ୍ଯ୍ ଅଲୁବ୍ଧାନି ନିର୍ଗର୍ଧାନି ଚ କାନିଚିତ୍
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ବାୟୁ ଖାଇ ଜୀବନ୍ତ, କିଛି ମଣିମାଣିକ୍ୟ କିମ୍ବା ପାଥର ସମାନ ଅଟୁଟ୍ ରହନ୍ତି; କିଛି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, କିଛି ଲୋଭ ରହିତ, ଆଉ କିଛି କିଛି ସମ୍ପତ୍ତି ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିତ୍ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆପ୍ନୋତି ନେତରତ୍ । ବହୁଭୂତକମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏକଭୂତକମ୍
କେଉଁଠି କେତେକ ଲୋକ ମାତ୍ର ନିଜକୁ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ; ଆଉ କେଉଁଠି ଜଗତ୍ ବହୁ ପ୍ରାଣୀରେ ଭରିଆ, ତଥାପି ଏହା ଏକାଟି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ନଖକେଶାଦିକେ ଯଦ୍ଵତ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥିତିଃ । ଆତ୍ମଵତ୍ ସର୍ଵଭୂତାନାମ୍ ଏକଭୂତାତ୍ମଭାଵନା
ଯେପରି ନଖ ଓ କେଶ ଭଳି ଜିନିଷରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଛି, ସେପରି ଅନ୍ୟଠାରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ନିଜ ପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବୋଧ କରାଯାଏ।
ଅନନ୍ତାପାରପର୍ଯନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵ ବହୁ କ୍ଵଚିତ୍ । ଯନ୍ ନ ନସ୍ ସଂଵିଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ତସ୍ଯାନ୍ତେ ଽପି ଜଗତ୍ ପୁନଃ
କେଉଁଠି କେବଳ ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି—ଅନନ୍ତ, ସୀମାହୀନ ଓ ଅପାର; ଯେଉଁଠି ଚେତନା ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠିର ସୀମାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତ୍ ପୁଣି ଦେଖାଯାଏ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାବୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧୀନି ମୋକ୍ଷଶବ୍ଦାର୍ଥଦୃଷ୍ଟିଷୁ । ଦାରୁଯନ୍ତ୍ରମଯାଶେଷଭୂତୌଘାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାନିଚିତ୍
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏତେ ଅବୁଝ୍ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ 'ମୋକ୍ଷ' ବୋଲି କହିଲେ କ’ଣ ଅର୍ଥ ହୁଏ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଗୋଟିଏ କାଠର ଯନ୍ତ୍ର ପରି, ମାନେ କେବଳ ଜୀବମାନଙ୍କର ଏକ ଦଳ ମାତ୍ର।
ଋକ୍ଷଚକ୍ରଵିହୀନାନି ନିଷ୍କାଲକଲନାନି ଚ । ମୂକସଙ୍କେତସାରାଣି ଭୂତଜାଲାନି କାନିଚିତ୍
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଅଛି, ନ ଗତିର ଚକ୍ର ଅଛି, ସେମାନେ ଗଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ସାର୍ଥକତା କେବଳ ଚୁପ୍ ଇସାରାରେ, ଏମିତି ଏକ ଜୀବମାନଙ୍କ ଦଳ।
କାନିଚିଦ୍ ଵର୍ଜିତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ନେତ୍ରଶବ୍ଦାର୍ଥସଂଵିଦା । ଵ୍ଯର୍ଥଦୀପ୍ତାର୍କତେଜାଂସି ଭୂତାନୀତ୍ଯ୍ ଏକଚିନ୍ତଯା
କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା ଓ ବୁଝିବାର ସମ୍ବେଦନାରୁ ବଞ୍ଚିତ। ସେମାନଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି ବେଫଳ, ଏବଂ କେବଳ ଏକ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପ୍ରାଣୀ ବୋଲି ଭାବାଯାଏ।
ଘ୍ରାଣସଂଵିଦ୍ଵିହୀନାନି ଵ୍ଯର୍ଥାମୋଦାନି କାନିଚିତ୍ । ମୂକାନି ଶବ୍ଦଵୈଯର୍ଥ୍ଯାଚ୍ ଛ୍ରୁତିହୀନାନି କାନିଚିତ୍
କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଘ୍ରାଣ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ ବେଫଳ। କିଛି ପ୍ରାଣୀ ପୁନି ଶବ୍ଦ ଅନାବଶ୍ୟକ ଥିବାରୁ ମୌନ, ଏବଂ କିଛି ଶୁଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵାକ୍ଯସଂଵିଦ୍ଵିହୀନତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରମୂକାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାନିଚିତ୍ । ସ୍ପର୍ଶସଂଵିଦ୍ଵିହୀନତ୍ଵାଦ୍ ଅଶ୍ମାଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାନିଚିତ୍
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୁଖର ଅଭାବରେ ଗୁଙ୍ଗା ଭଳି ଅଟକିଯାନ୍ତି; ଆଉ କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ ସ୍ପର୍ଶ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ପଥର ଭଳି ଅନୁଭୂତିହୀନ ଅଟନ୍ତି।
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ଯ୍ ଅପି ଚ କାନିଚିତ୍ । ଵ୍ଯଵହାରୀଣ୍ଯ୍ ଅଥାଗ୍ରାହ୍ଯାଣ୍ଯ୍ ଏଵ ନିତ୍ଯଂ ପିଶାଚଵତ୍
କିଛି ପ୍ରାଣୀମାନେ କେବଳ ଚେତନାରୁ ଗଠିତ, ଦେଖାଯିବାକୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସାଧାରଣ କାମକାଜ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଦା ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ଭୂତ-ପିଶାଚ ଭଳି ଅଟନ୍ତି।
ଭୂମଯାନ୍ଯ୍ ଏକନିଷ୍ଠାନି ନିଷ୍ପିଣ୍ଡାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାନିଚିତ୍ । ଜଗନ୍ତି ଵ୍ଯୋମରୂପାଣି ତାଵତ୍ ତତ୍ର କଚନ୍ତି ଖେ
କିଛି ଜଗତ ପୃଥିବୀରେ ଏକଦମ ଦୃଢ଼ ଓ ଗଢ଼ା ଭାବରେ ରହିଛି; ଆଉ କିଛି ଜଗତ ଆକାଶର ଆକୃତି ଧରି, ଆକାଶରେ ଭସିଯାଉଛି।
କାନିଚିଦ୍ ଵାରିପୂର୍ଣାନି ଵହ୍ନିପୂର୍ଣାନି କାନିଚିତ୍ । ଜଗନ୍ତି ଵ୍ଯୋମରୂପାଣି ତାଵତ୍ ତତ୍ର କଚନ୍ତି ଖେ
କିଛି ଜଗତ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କିଛି ଜଗତ ଅଗ୍ନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆକାଶର ଆକୃତି ଧରି, ଆକାଶରେ ଭସିଯାଉଛି।
ଧରାପୀଠୈକପୂର୍ଣେଷୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେଷୁ ଦେହିନଃ । ଭେକା ଇଵ ଶିଲାକୋଶେ କୀଟା ଇଵ ଧରୋଦରେ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ମାତ୍ର ମାଟିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାରେ ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏମିତି ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଶିଳା ମଧ୍ୟରେ ବାଉଳି ଅଥବା ମାଟି ଭିତରେ ପୋକା ରହେ।
ଜଲୈକପରିପୂର୍ଣେଷୁ ନିରବ୍ଧ୍ଯୁର୍ଵୀଵନାଦ୍ରିଷୁ । ଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେଷୁ ଭୂତାନି ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵୋଗ୍ରମୀନଵତ୍
ଯେଉଁଠି ମାତ୍ର ପାଣି ରହିଛି, ଏବଂ ଯେଉଁ ଜାଗାରେ ପାଣି ନାହିଁ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପାହାଡ଼ ରହିଛି, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସବୁବେଳେ ଭୟଙ୍କର ମାଛ ପରି ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଅନ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନ୍ଯେକପୂର୍ଣେଷୁ ଜଲାଦିରହିତାନ୍ଯ୍ ଅପି । ଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅଲାତଵତ୍
ଯେଉଁଠି କେବଳ ଅଗ୍ନି ରହିଛି, ଏବଂ ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିରେ ତିଆରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜ୍ୱାଳା ଘୁଞ୍ଚିବା ପରି ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଅନ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅନିଲପୂର୍ଣେଷୁ ଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ତେତରାଣ୍ଯ୍ ଅପି । ଵାତମାତ୍ରମଯାଙ୍ଗାନି ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅର୍ଜୁନଵାତଵତ୍
ଯେଉଁଠି କେବଳ ବାତାସ ରହିଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାଦାନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ବାୟୁ ଦେହ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ବାତାସ ହେଉଥିବା ପରି ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଘୁରୁଛନ୍ତି।