ଯାଵତ୍ ତାନି ତଥୋଗ୍ରାଣି ଜଗନ୍ତି ସକଲାନି ଖମ୍ । ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ସଙ୍କଲ୍ପକଥନେ ତଥା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଭୟଙ୍କର ଜଗତଗୁଡିକ ଆକାଶରେ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ସ୍ୱପ୍ନରେ କିମ୍ବା କଳ୍ପନା କଥାରେ ଯେପରି ଖାଲି ଥାଏ, ସେହିପରି ଖାଲି ଅଛି।
ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ନ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି କଦାଚିତ୍ କାନିଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ । ତାନି କଲ୍ପମହାକଲ୍ପଜାତାନ୍ ଏକତ୍ର ତାନ୍ ମିଥଃ
ସେ ଜଗତଗୁଡିକ କେବେ କିଛି ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, କିଛି ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, କେଉଁଠି କେବେ ନାହିଁ; ସେଗୁଡିକ କଳ୍ପନା ଓ ବଡ କଳ୍ପନାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଏକାଠି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅଛି।
ପ୍ରମତ୍ତପୁଷ୍କରାଵର୍ତାନ୍ ଉନ୍ମତ୍ତୋତ୍ପାତମାରୁତାନ୍ । ସ୍ଫୁଟିତାଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରଡାକ୍କାରଘଟ୍ଟିତବ୍ରହ୍ମମଣ୍ଡପାନ୍
ଅସାବଧାନ ପଦ୍ମମାଳିକା ଭିତରେ ଘୁରୁଣି, ବିପଦର ପାଗଳ ପବନ, ଏବଂ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି ଆଘାତ ପାଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଗୁମ୍ବଜ—
ଜ୍ଵଲତ୍କଲ୍ପାଗ୍ନିଵିସ୍ଫୋଟସ୍ଫୁଟଦୈଡବିଡାସ୍ପଦାନ୍ । ପ୍ରତପଦ୍ଦ୍ଵାଦଶାକାରକଟୁମାର୍ତାଣ୍ଡମଣ୍ଡଲାନ୍
ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଭୟାନକ ଫୁଟିବା ଶବ୍ଦ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସ, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର ତାପରେ ସମସ୍ତ କିଛି ପୁଡ଼ିଯିବା—
ଲୁଠତ୍ସୁରପୁରଵ୍ରାତଵିତତାକ୍ରନ୍ଦଘର୍ଘରାନ୍ । ରଣନ୍ମେର୍ଵାଦିକଟକଶ୍ରେଣୀନିଗରଣୋଦ୍ଭଟାନ୍
ବିକିର୍ଣ୍ଣ ଦେବପୁରୀମାନଙ୍କର ଦଳର ଅନ୍ୟନ୍ୟ କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ଘର୍ଘର ଶବ୍ଦ, ଏବଂ ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ଦୂର୍ଦ୍ଦମ କୋଟର ଶୃଙ୍ଖଳା ଗିଳିଯିବାର ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ—
କଲ୍ପାଗ୍ନିଜ୍ଵଲନୋଲ୍ଲାସପଟତ୍ପଟପଟାରଵାନ୍ । ଆତ୍ମଭ୍ରଂଶବୃହତ୍କ୍ଷୋଭକ୍ଷୁବ୍ଧାମ୍ବରମହାର୍ଣଵାନ୍
ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାର ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର, ଆତ୍ମବିନାଶର ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ପାତରେ ଉତ୍କଳିତ ଆକାଶର ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର—
ଦେଵାସୁରନରାଗାରଘର୍ଘରାକ୍ରନ୍ଦକର୍କଶାନ୍ । ସପ୍ତାର୍ଣଵମହାପୂରପୂରିତାର୍କେନ୍ଦୁମନ୍ଦିରାନ୍
ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଘର ଭିତରୁ ଉଠୁଥିବା କଠିନ ଚିତ୍କାର ଓ ଗଞ୍ଜଣି, ସାତଟି ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର ଜଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ଏହି ସବୁ ଏକ ସାଥିରେ ଅଛି।
ନ ଵିଚେତନ୍ତି କଲ୍ପାନ୍ତାନ୍ ସର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଏଵ ପରସ୍ପରମ୍ । ଏକମନ୍ଦିରସଂସୁପ୍ତାସ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ରଣରଯାନ୍ ଇଵ
କିନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ଏହି ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ସେମାନେ ଏକ ଘରେ ଶୁଇଁଥିବା ପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ସୈନିକମାନେ ପରି ଅଚେତନ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ରୁଦ୍ରସହସ୍ରାଣି ବ୍ରହ୍ମକୋଟିଶତାନି ଚ । ଦୃଷ୍ଟାନି ଵିଷ୍ଣୁଲକ୍ଷାଣି କଲ୍ପଵୃନ୍ଦାନ୍ଯ୍ ଅଲଂ ମଯା
ସେଠାରେ ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ରୁଦ୍ର, କୋଟି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମା, ଅଗଣିତ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନେକ କଳ୍ପ ଦେଖିଛି।
ତତ୍ର କ୍ଵଚିଦ୍ ଅନାଦିତ୍ଯେ ନିରହୋରାତ୍ରଭୂତଲେ । ଅକଲ୍ପଯୁଗଵର୍ଷାନ୍ତେ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯୂହୈẖ କ୍ଷଯୋଦଯଃ
ସେଠାରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ଦିନ ରାତି ନାହିଁ, ଅପରିମାପ୍ୟ ବର୍ଷ ଓ ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଜଗତର ଉଦୟ ଓ ନାଶ ଘଟେ।
ଚିତି ସର୍ଵଂ ଚିତସ୍ ସର୍ଵଂ ଚିତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ଚିତ୍ । ଚିତ୍ ସର୍ଵୈକାତ୍ମିକେତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍ର ମଯାଖିଲମ୍
ଚେତନା ସବୁଠି ଅଛି, ସବୁ କିଛି ମନର ରୂପ, ସବୁଠି ସଚେତନତା ଅଛି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚେତନାର ଏକାତ୍ମ ରୂପ। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏହି ସବୁକୁ ଦେଖିଛି।
ତ୍ଵଂ କା ଚିଦ୍ ଇତି ଚେଦ୍ ଵକ୍ଷି ତନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଵାଙ୍ଗ ଚିତ୍ । ସା ହି ଶୂନ୍ଯତମା ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ନ ଚ ନାମ ନକିଞ୍ଚନ
ଯଦି ତୁମେ କହ, 'ତୁମେ କିଛି ଅଟୁ,' ଏହା କିଛି ନୁହେଁ ବୋଲି ହେବ; କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ଠାରୁ ଖାଲି, ଆକାଶ ପରି ଶୂନ୍ୟ, ଏଠାରେ ନାମ କିମ୍ବା କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଇଦଂ ଭାତି ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଶବ୍ଦିତମ୍ । ତେନୈଵ ଶବ୍ଦନଭସା ସର୍ଵଂ ହି ପରମଂ ନଭଃ
ଏହି ଆକାଶକୁ 'ଜଗତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ଏହିପରି ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ କିଛି ପରମ ଆକାଶ ଅଟେ।
ଦୃଶ୍ଯଦୃଷ୍ଟିର୍ ଇଯଂ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଆକାଶତରୁମଞ୍ଜରୀ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମାଙ୍ଗକମ୍ ଏଵେତି ତତ୍ରାହମ୍ ଅନୁଭୂତଵାନ୍
ଦେଖିବା ଓ ଦେଖୁଥିବା ବୁଝିବା ଏହି ଭାବନା ମାନେ ଭ୍ରମ, ଆକାଶ ଗଛର ଫୁଲ ଗୁଛ ପରି; ଏହା ଚେତନା ଆକାଶର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯାକାଶୈକରୂପେଣ ଵ୍ଯାପିନା ବୋଧରୂପିଣା । ତତ୍ରାନନ୍ତେ ନସଙ୍କଲ୍ପମ୍ ଅନୁଭୂତମ୍ ଇଦଂ ମଯା
ବୁଦ୍ଧିର ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପରେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏହି ଜ୍ଞାନମୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଏହି ଅସୀମ, ଚିନ୍ତା-ଶୂନ୍ୟ ଅନୁଭୂତିକୁ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ବ୍ରହ୍ମଵ୍ଯୋମ ଜଗଜ୍ଜାଲଂ ବ୍ରହ୍ମଵ୍ଯୋମ ଦିଶୋ ଦଶ । ବ୍ରହ୍ମଵ୍ଯୋମ କଲାକାଲଦେଶଦ୍ରଵ୍ଯକ୍ରିଯାଦିକମ୍
ବ୍ରହ୍ମାର ଆକାଶ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଜାଲ; ଦଶ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାର ଆକାଶ; ସମୟ, ଅଂଶ, ସ୍ଥାନ, ପଦାର୍ଥ, କାର୍ଯ୍ୟ—ସବୁ କିଛି ବ୍ରହ୍ମାର ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଂଶ।
ତତ୍ରାହମ୍ ଇଵ ସଂସାରଶତେ ସାର୍ଧେ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ । ଦୃଷ୍ଟା ଵସିଷ୍ଠନାମାନୋ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରା ମଦୁତ୍ତମାଃ
ସେଠାରେ, ଶତାଧିକ ସଂସାର ଚକ୍ର ସହିତ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ମୋଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବସିଷ୍ଠ ନାମକ ମୁନିମାନେଂକୁ ଦେଖିଛି।
ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵାସପ୍ତତେସ୍ ତ୍ରେତାସ୍ ସର୍ଵା ଏଵ ସରାଘଵାଃ । ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟଂ କୃତଶତଂ ଦ୍ଵାପରାଣାଂ ଶତଂ ତଥା
ସେଠାରେ, ବହୁ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ତ୍ରେତା ଯୁଗର ରାମ, ଶତାଧିକ କୃତ ଯୁଗ ଓ ଏଭଳି ଏକ ଶତ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗକୁ ମୁଁ ଦେଖିଛି।
ଭେଦୋଦଯେନ ଚେଦ୍ ଦୃଷ୍ଟାସ୍ ତାସ୍ ତାସ୍ ସର୍ଗଦଶାସ୍ ତଥା । ବୋଧେନ ଚେତ୍ ତଦ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛମ୍ ଏକଂ ବ୍ରହ୍ମନଭସ୍ ତତମ୍
ଯଦି ଭିନ୍ନତା ଉଦୟ ହେବାରୁ ବିଭିନ୍ନ ସୃଷ୍ଟିର ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେସବୁକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ—ଏକ ଶୁଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର ଆଭାରେ ଭରିଥିବା ଅବସ୍ଥା।
ଭେଦବ୍ରହ୍ମଣି ନାମାସ୍ତି ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଅଥ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ । ବ୍ରହ୍ମୈଵାଜମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵନ୍ମଦାଦିକମ୍
ଯେତେବେଳେ ଭିନ୍ନତାରେ ବ୍ରହ୍ମ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାର ରହିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଏହା ନାହିଁ। ସେଇ ଅଜନ୍ମା, ଆଦି ନଥିବା, ଶେଷ ନଥିବା ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି ସମସ୍ତ—ମୋଠାରୁ ଆପଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁକିଛି।
ପାଷାଣମୌନପ୍ରତିମଂ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଭିଶବ୍ଦିତମ୍ । ଯତ୍ ତତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଵୋଦ୍ଦ୍ଯୋତରୂପଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗତ୍ ସ୍ମୃତମ୍
ଯାହା ପାଷାଣର ନିରବତା ପରି, କୌଣସି ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ, କିଛି ଅଛି ବୋଲି ଲାଗେ, ଅତି ସ୍ୱଳ୍ପ ଆକାର ଦେଖାଯାଏ—ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହାକୁ ସଂସାର ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଵିଭାତ୍ଯ୍ ଅଚେତ୍ଯଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ୍ଵସତ୍ତୈଵ ଜଗତ୍ତଯା । ନିରାକାରେ ନିରାକାରା ସ୍ଵପ୍ନାନୁଭଵସନ୍ନିଭା
ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏହି ସଂସାର ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ନିରାକାର ମଧ୍ୟରେ ନିରାକାର ରହି, ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭୂତି ପରି ଲାଗେ।
ଅନନ୍ଯଦ୍ ଆତ୍ମନୋ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଂ ଭାମାତ୍ରରୂପକମ୍ । ପ୍ରକାଶନମ୍ ଇଵାଲୋକẖ କରୋତି ନ କରୋତି ଚ
ଏଠାରେ ଆତ୍ମାଠାରୁ ଭିନ୍ନ କିଛି ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ରୂପରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ । ଏହା ଜ୍ଞାନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭଳି, ଆଲୋକ ଯେମିତି ଆଲୋକିତ କରେ ଓ କରେନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଏ ଓ ଦେଖାଏନାହିଁ ।
ତେଷୁ ରାମାନୁଭୂଯନ୍ତେ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷେଷୁ ତତ୍ର ଵୈ । ଉଷ୍ଣାନି ଚନ୍ଦ୍ରଵୃନ୍ଦାନି ସୂର୍ଯାଶ୍ ଶୀତଲମୂର୍ତଯଃ
ହେ ରାମ, ସେଠାରେ ଜଗତର ଚିହ୍ନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଅନୁଭବ ହୁଏ — ଚନ୍ଦ୍ରମା ଗରମ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶୀତଳ ରୂପରେ ଥାନ୍ତି ।
ପ୍ରଜାସ୍ ତମସି ପଶ୍ଯନ୍ତି ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ନ ତେଜସି । ଉଲୂକସ୍ଯ ସମାଚାରାସ୍ ତସ୍ଯୈଵ ସଦୃଶସ୍ଵନାଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅନ୍ଧାରରେ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆଲୋକରେ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କର ଚଳାଚଳ ପୋଚା ଉଲୁକ ଭଳି ଓ ସେମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟ ଉଲୁକଙ୍କ ପରି ।
ଇତଶ୍ ଶୁଭେନ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଯାନ୍ତି ପାପୈସ୍ ତଥା ଦିଵମ୍ । ଵିଷାଶନେନ ଜୀଵନ୍ତି ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଽମୃତଭୋଜନୈଃ
ଏଠାରେ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନଶିଯାନ୍ତି, ତଥା ପାପ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି । ବିଷ ଖାଇ ଜୀବନ୍ତି, ଓ ଅମୃତ ଖାଇ ମରିଯାନ୍ତି ।
ଯଦ୍ ଯଥା ବୁଧ୍ଯତେ ବୋଧୋ ଯଥୋଦେତ୍ଯ୍ ଅଥ ଵା ସ୍ଵତଃ । ତଥାଶୁ ସ୍ଫୁଟତାମ୍ ଏତି ସଦ୍ ଵାସଦ୍ ଵା ସଦ୍ ଏଵ ତତ୍
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ନିଜେ ହେଉ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ ଆସୁ, ସେହି ଜ୍ଞାନ ତୁରନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ — ସେଠି ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ଏହି ଠାରେ ସେଇ ଅନୁଭୂତି ମାତ୍ର ରହିଯାଏ।
ଵିଟପାକାରମୂଲୌଘଦର୍ଶନାଦ୍ ଵଜ୍ରଶୋଭିଭିଃ । ଘୂର୍ଣତେ ପୁଷ୍ପପତ୍ତ୍ରାଢ୍ଯୈḫ ପାଦପୈର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କାନନମ୍
ଗଛର ତଣ୍ଡ, ମୂଳ ଓ ଶାଖା ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଅରଣ୍ୟଟି ଗଛର ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ହୀରା ପରି ଚମକୁଛି ଓ ହଲୁକି ହଲୁକି ହଲୁଚି।
ସିକତାḫ ପୀଡିତାସ୍ ସତ୍ଯସ୍ ସ୍ରଵନ୍ତି ସ୍ନେହଜଂ ରସମ୍ । ଶିଲାଫଲହକେଭ୍ଯଶ୍ ଚ ଜାଯନ୍ତେ କମଲାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ବାଲୁକାକୁ ଦବାଇଲେ, ନିଜର ଆର୍ଦ୍ରତାରୁ ତାର ରସ ଝରେ; ପାହାଡ଼ ଫଳ ଧରିଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ପଦ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଦାରୁଣ୍ଯ୍ ଅଶ୍ମନି ଭିତ୍ତୌ ଚ ଚଞ୍ଚଲାସ୍ ସାଲଭଞ୍ଜିକାଃ । ଗୃହାଙ୍ଗନାଭିସ୍ ସହିତା ଗାଯନ୍ତି କଥଯନ୍ତି ଚ
କାଠ, ପାଥର ଓ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଯେଉଁ ଚଞ୍ଚଳ ଶାଳଭଞ୍ଜିକା ମୂର୍ତ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ଘରର ଜୀବନ୍ତ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି ଓ କଥା ହୁଏ।