ଜ୍ଵଲତସ୍ ସର୍ଵତୋ ଽଜସ୍ରଂ ଚିତ୍ତସ୍ଥାଲୀଷୁ ତିଷ୍ଠତଃ । ଯସ୍ଯ ଚିନ୍ମାତ୍ରଦୀପସ୍ଯ ଭାସା ଭାତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମନର ପାତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଦୀପ ସବୁଦିନ ଜଳିଥାଏ, ସେଠି ତାହାର ଆଲୋକରେ ତିନି ଜଗତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଯଂ ଵିନାର୍କାଦଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏତେ ପ୍ରକାଶାସ୍ ତିମିରୋପମାଃ । ସତି ଯସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ତ୍ରିଜଗନ୍ମୃଗତୃଷ୍ଣିକାଃ
ଯାହା ବିନା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ସମାନ; ଯାହା ଉପସ୍ଥିତିରେ ମାତ୍ର ଏହି ତିନି ଜଗତର ମୃଗମରୀଚିକା ଦେଖାଯାଏ।
ସସ୍ପନ୍ଦେ ସମୁଦେତୀଵ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦେ ଽନ୍ତର୍ଗତେଵ ଚ । ଇଯଂ ଯସ୍ମିଞ୍ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଅଲାତ ଇଵ ଚକ୍ରତା
ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସଂସାରର ଶ୍ରୀ ଚଳାଚଳ ହେଲେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଲେ ଭିତରେ ଲୁଚିଯାଏ, ଯେପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଆଗର ଚକ୍ର ଦେଖାଯାଏ।
ଜଗନ୍ନିର୍ମାଣଵିଲଯଵିଲାସୋ ଵ୍ଯାପକୋ ମହାନ୍ । ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦାତ୍ମକୋ ଯସ୍ଯ ସ୍ଵଭାଵୋ ନିର୍ମଲୋ ଽକ୍ଷଯଃ
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଶୁଦ୍ଧ, ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ମହାତ୍ମା, ଯାହାଙ୍କର ଲୀଳା ହେଉଛି ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟି ଓ ନାଶ, ଯିଏ ଚଳନ ଓ ଅଚଳତାର ମୂଳ।
ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦମଯୀ ଯସ୍ଯ ପଵନସ୍ଯେଵ ସର୍ଵଗା । ସତ୍ତା ନାମ୍ନୈଵ ଭିନ୍ନେଵ ଵ୍ଯଵହାରାନ୍ ନ ଵସ୍ତୁତଃ
ଯାହାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ପବନ ପରି, ସମସ୍ତଠାରେ ଚଳନ ଓ ଅଚଳତା ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି, ଯାହାକୁ ନାମରେ ଭିନ୍ନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ସର୍ଵଦୈଵ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଯସ୍ ସୁପ୍ତୋ ଯସ୍ ସର୍ଵଦୈଵ ଚ । ନ ସୁପ୍ତୋ ନ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଶ୍ ଚ ଯସ୍ ସର୍ଵତ୍ରୈଵ ସର୍ଵଦା
ଯିଏ ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ସଦା ସୁପ୍ତ, ଏବଂ କେବେ ବି ନ ସୁପ୍ତ, ନ ଜାଗ୍ରତ; ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ସମୟରେ ଏହି ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯଦସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଶିଵଂ ଶାନ୍ତଂ ଯତ୍ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତ୍ରିଜଗତ୍ସ୍ଥିତିଃ । ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦଵିଲାସାତ୍ମା ଯ ଏକୋ ଭରିତାକୃତିଃ
ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ଚଞ୍ଚଳତା ନାହିଁ, ସେହିଠାରେ ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳ ଅଛି; ଯେଉଁଠାରେ ଚଳନ ଅଛି, ସେହିଠାରେ ତିନି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି। ଯିଏ ଏହି ଚଳନ ଓ ଅଚଳତାର ଖେଳ ଭାବେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସମସ୍ତ ଆକାରକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଆମୋଦ ଇଵ ପୁଷ୍ପେଷୁ ନ ନଶ୍ଯତି ଵିନାଶିଷୁ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷସ୍ଥୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଥାଗ୍ରାହ୍ଯଶ୍ ଶୌକ୍ଲ୍ଯଂ ଶୁକ୍ଲପଟେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଫୁଲ ମୁଝିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାର ଗନ୍ଧ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ଧଳା କପଡ଼ାରେ ଧଳାପଣା ଥାଏ କିନ୍ତୁ ଧରିପାରିବାକୁ ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ରହିଯାଏ।
ମୂକୋପମୋ ଽପି ଯୋ ଵକ୍ତା ମନ୍ତା ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଲୋପମଃ । ଯୋ ଭୋକ୍ତା ନିତ୍ଯତୃପ୍ତୋ ଽପି କର୍ତା ଯଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅକିଞ୍ଚନ
ଯିଏ ମୁକ ଭଳି ନିରବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି, ପାଥର ସମାନ ନିର୍ବିକାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେ ଭୋଗ କରନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, କାମ କରନ୍ତି କିନ୍ତୁ କିଛି ଧରି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯୋ ଽନଙ୍ଗୋ ଽପି ସମସ୍ତାଙ୍ଗସ୍ ସହସ୍ରକରଲୋଚନଃ । ନକିଞ୍ଚିତ୍ ସଂସ୍ଥିତେନାପି ଯେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍
ଯିଏ ଦେହ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଂଗ ରଖନ୍ତି, ହଜାର ହାତ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପରି; କିଛିରେ ଅବସ୍ଥିତ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି।
ନିରିନ୍ଦ୍ରିଯବଲସ୍ଯାପି ଯସ୍ଯାଶେଷେନ୍ଦ୍ରିଯକ୍ରିଯାଃ । ଯସ୍ଯ ନିର୍ମନସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏତା ମନୋନିର୍ମାଣରୀତଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଶକ୍ତି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ହୁଏ; ମନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତ ମନସିକ ସୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କର ଅଟୁଟ ଧାରା।
ଯଦନାଲୋଚନାଦ୍ ଭାନ୍ତି ସଂସାରୋରଗଭୀତଯଃ । ଯସ୍ମିନ୍ ଦୃଷ୍ଟେ ପଲାଯନ୍ତେ ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଦେତଯଃ
ତାଙ୍କୁ ନ ଜାଣିଲେ, ସଂସାର ନାଗର ଭୟ ଉପଜେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଭୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ।
ସାକ୍ଷିଣି ସ୍ଫାର ଆଭାସେ ଧ୍ରୁଵେ ଦୀପ ଇଵ କ୍ରିଯାଃ । ସତି ଯସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଚିତ୍ରେହାସ୍ ସ୍ପନ୍ଦପୂର୍ଵିକାଃ
ଏହି ସାକ୍ଷୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଅପାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଦୃଢ଼ତା ଅଛି, ଏକ ଦୀପର ଭଳି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ; ସେ ଥିଲେ, ନାନା ପ୍ରକାର କ୍ରିୟା ଚଳନ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଯସ୍ମାଦ୍ ଘଟପଟାକାରପଦାର୍ଥଶତପଙ୍କ୍ତଯଃ । ତରଙ୍ଗକଣକଲ୍ଲୋଲଵୀଚଯୋ ଵାରିଧେର୍ ଇଵ
ଯେଉଁଠାରୁ ଘଡ଼ା, କପଡ଼ା ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଉପଜେ, ସେଠାରୁ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ, ଫେଣ, ଲହରି ଓ ଛୋଟ ଛୋଟ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ସବୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସ ଏଵାନ୍ଯତଯୋଦେତି ଯଃ ପଦାର୍ଥଶତଭ୍ରମୈଃ । କଟକାଙ୍ଗଦକେଯୂରନୂପୁରୈର୍ ଇଵ କାଞ୍ଚନମ୍
ଯେଉଁଠି ଏକଟି ଜିନିଷ ଅନେକ ରୂପ ନେଇ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଅନେକ ପଦାର୍ଥର ଭ୍ରମରେ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ—ଯେପରି ଗହନା, ବାହୁବନ୍ଧ, ପାଦପାଟି ଭଳି ଅନେକ ଆକୃତିରେ ସୁନା ଦେଖାଯାଏ।
ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏକାଵଭାସାତ୍ମା ଯୋ ଽହମ୍ ଏତେ ଜନାଶ୍ ଚ ଯେ । ଯଶ୍ ଚ ନ ତ୍ଵମ୍ ଅବୁଦ୍ଧାତ୍ମନ୍ ନାହଂ ନୈତେ ଜନାଶ୍ ଚ ଯେ
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଏକ ଆଲୋକର ସ୍ୱରୂପ, ମୁଁ, ଏହି ଲୋକମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ନୁହଁ, ମୁଁ ନୁହଁ, ଏହି ଲୋକମାନେ ନୁହଁ, ଆତ୍ମାକୁ ନ ଜାଣି—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଅଟୁଟ ସତ୍ୟ।
ଅନ୍ଯେଵାଵ୍ଯତିରିକ୍ତୈଵ ସୈଵାସେଵ ଚ ଭଙ୍ଗୁରା । ପଯସୀଵ ତରଙ୍ଗାଲୀ ଯସ୍ମିନ୍ ସ୍ଫୁରତି ଦୃଶ୍ଯଭୂଃ
ସେଇ ଏକଟି ଜିନିଷ ଏକା ଓ ଅନ୍ୟ, ଅଛି ଓ ନାହିଁ, ଭଙ୍ଗୁର ମଧ୍ୟ—ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଉଠିଥାଏ, ସେଠି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଦେଖାଯାଏ।
ଯତଃ କାଲସ୍ଯ କଲନା ଯତୋ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତା । ମାନସୀ କଲନା ଯେନ ଯେନ ଭାସାଂ ଵିଭାସନମ୍
ଯାହାଠାରୁ ସମୟର ମାପ ଆସେ, ଯାହାଠାରୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ମନର ଭାବନାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ, ଯାହାର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ—
କ୍ରିଯାଂ ରୂପଂ ରସଂ ଗନ୍ଧଂ ସ୍ପର୍ଶଂ ଶବ୍ଦଂ ଚ ଚେତନମ୍ । ଯଦ୍ ଵେତ୍ସି ତଦ୍ ଅସୌ ଦେଵୋ ଯେନ ଵେତ୍ସି ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସୌ
ତୁମେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ, ଆକୃତି, ସ୍ୱାଦ, ଗନ୍ଧ, ସ୍ପର୍ଶ, ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଚେତନାକୁ ଯେପରି ଜାଣୁଛ, ସେ ସବୁ ଏହି ଦେବତା ଅଟୁଟ ଅଂଶ। ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହାକୁ ଜାଣୁଛ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯାନାଂ ମଧ୍ଯେ ଯଦ୍ ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ସାଧୋ ତଦଵଧାନେନ ସ୍ଵାତ୍ମାନମ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯସେ
ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟରେ ଯେ ସଚେତନତା ଅଛି, ହେ ମହାନ, ସେଇ ଜିନିଷକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଲେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିପାରିବ।
ଅଜମ୍ ଅଜରମ୍ ଅଜାଡ୍ଯଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିତ୍ଯଂ ଶିଵମ୍ ଅମଲମ୍ ଅନାଦ୍ଯଂ ଵନ୍ଧ୍ଯଵେଦ୍ଯୈର୍ ଅନିନ୍ଦ୍ଯମ୍ । ସକଲକଲନଶୂନ୍ଯଂ କାରଣଂ କାରଣାନାମ୍ ଅନୁଭଵନମ୍ ଅଵେଦ୍ଯଂ ଵେଦନଂ ଵିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତଃ
ଯାହା ଜନ୍ମହୀନ, ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ଅନ୍ଧକାରରହିତ, ଚିରକାଳୀନ, ନିତ୍ୟ, ଶୁଭ, ନିର୍ମଳ, ଆରମ୍ଭହୀନ, ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ଦୋଷରହିତ, ସମସ୍ତ ଗଠନରୁ ଶୂନ୍ୟ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଅନୁଭବ ହେଉଛି କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞେୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଜାଣିବାର ଶକ୍ତି, ସେଇ ଆତ୍ମା।
ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତୌ ଯଦ୍ ଏତଦ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ । ଭଵତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଅନାକାରଂ ନାମ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସଂଶଯଃ
ମହାପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେଠି ଆକୃତି ନାହିଁ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନ ଶୂନ୍ଯଂ କଥମ୍ ଏତତ୍ ସ୍ଯାନ୍ ନ ପ୍ରକାଶଃ କଥଂ ଭଵେତ୍ । କଥଂ ଵା ନ ତମୋରୂପଂ କଥଂ ଵା ନୈଵ ଖାତ୍ମକମ୍
ଏହା କିପରି ଶୂନ୍ୟ ହେବ? କିପରି ଏହାରେ ଆଲୋକ ନଥିବ? କିପରି ଏହା ଅନ୍ଧକାର ସ୍ୱରୂପ ନୁହେଁ? କିପରି ଏହା ଆକାଶ ଭଳି ନୁହେଁ?
କଥଂ ଵା ନୈଵ ଚିଦ୍ରୂପଂ ଜୀଵୋ ଵା ନ କଥଂ ଭଵେତ୍ । କଥଂ ନ ବୁଦ୍ଧିତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଯାତ୍ କଥଂ ଵା ନ ମନୋ ଭଵେତ୍
ଏହା କିପରି ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ନୁହେଁ? କିପରି ଜୀବ ନଥିବ? କିପରି ବୁଦ୍ଧି ତତ୍ତ୍ୱ ନଥିବ? କିପରି ମନ ନଥିବ?
କଥଂ ଵା ନ ନକିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ଯାତ୍ କଥଂ ଵା ସର୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଅନଯା ଚ ଵଚୋଭଙ୍ଗ୍ଯା ମମ ମୋହ ଇଵୋଦିତଃ
କିପରି କିଛି ନଥିବ? କିପରି ସବୁଠି ଥିବ? ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଭଳି ମୋର ମନର ଭ୍ରମ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି।
ଵିଷମୋ ଽଯମ୍ ଅତି ପ୍ରଶ୍ନୋ ଭଵତା ସମୁଦାହୃତଃ । ଭିନଦ୍ମ୍ଯ୍ ଏନଂ ତ୍ଵ୍ ଅଯତ୍ନେନ ନୈଶଂ ତମ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
ଆପଣ ବହୁତ କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ତଥାପି ମୁଁ ଏହାକୁ ସହଜରେ ଭେଦିପାରିବି, ଯେପରି ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୂର କରେ।
ମହାକଲ୍ପାନ୍ତସମ୍ପତ୍ତୌ ଯତ୍ ତତ୍ ସଦ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ । ତନ୍ ନାମ ନ ଯଥା ଶୂନ୍ଯଂ ତଦ୍ ଇଦଂ କଥ୍ଯତେ ଶୃଣୁ
ବଡ଼ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ଯେଉଁଟି ଅସଲି ଅଛି, ସେଠି କିଛି ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହାକୁ କଣ କୁହାଯାଏ, ଏହାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।
ଅନୁତ୍କୀର୍ଣା ଯଥା ସ୍ତମ୍ଭେ ସଂସ୍ଥିତା ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ତଥା ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଥିତଂ ତତ୍ର ତେନ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ତତ୍ ପଦମ୍
ଯେପରି ଏକ ଖମ୍ଭରେ ତାଲିଆ ମୂର୍ତ୍ତି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି, ସେପରି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ସେଠି ଅଛି; ଏହିଠାରେ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି କୁହିବାଯୋଗ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଅଯମ୍ ଇତ୍ଥଂ ମହାଭୋଗୋ ଜଗଦାଖ୍ଯୋ ଽଵଭାସତେ । ସତ୍ଯୋ ଭଵତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯୋ ଵା ଯତ୍ର ତତ୍ର କ୍ଵ ଶୂନ୍ଯତା
ଏହିପରି, ଏହି ବିଶାଳ ଅନୁଭବ, ଯାହାକୁ ଜଗତ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଏହା ସତ୍ୟ ହେଉ କି ଅସତ୍ୟ, ଏଠାରେ ଶୂନ୍ୟତା କେଉଁଠି?
ଯଥା ନ ପୁତ୍ରିକାଶୂନ୍ଯସ୍ ସ୍ତମ୍ଭୋ ଽନୁତ୍କୀର୍ଣସାଲିକଃ । ତଥା ତାତ ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ତେନ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ତତ୍ ପଦମ୍
ଯେପରି ଏକ ଖମ୍ଭରେ ତାଲିଆ ମୂର୍ତ୍ତି ନ ଥିଲେ ଖମ୍ଭ ଶୂନ୍ୟ କୁହାଯାଏନି, ସେପରି, ପୁତ୍ର, ଏହି ଜଗତ୍ ବ୍ରହ୍ମ; ଏହିଠାରେ ଶୂନ୍ୟତା କିଛି ନାହିଁ।