ଅବ୍ଧ୍ଯର୍କାକାଶମେର୍ଵାଦିଶତୈର୍ ଆଵଲିତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରଖେ ସ୍ଵପ୍ନଜାଲାନ୍ଯ୍ ଆଭାନ୍ତି ଚାବିଲମ୍
ସମୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆକାଶ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ଏମିତି ଶତଶଃ ବିଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ସହଜରେ ଧରି ନେଉଛି; ସେଠାରେ ସ୍ୱପ୍ନର ମାୟା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସାର।
ଅନୁଭୂତେର୍ ଭ୍ରମାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ କାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵତଃ । ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦୀନାମ୍ ଅହେତୂନାମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସନ୍ତି ଚ
ଅନୁଭୂତିକୁ ଯଥାର୍ଥ ବୋଲି ଭ୍ରମ ହେବା ଓ କାରଣ ନଥିବାରୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଗତ ଯେଉଁଠି କୌଣସି ସତ୍ୟ କାରଣ ନାହିଁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଛି ଓ ନାହିଁ ମଧ୍ୟ।
ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଭରଵଦ୍ ଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରଵ୍ଯୋମଵର୍ଣଵତ୍ । ସମ୍ପନ୍ନାନି ନ ସତ୍ଯାନି ସତ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂତିତଃ
ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣି କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯିବା ପରି, ଏହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ସତ୍ୟ ଲାଗେ କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯାହାକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ।
ଚିତ୍ସଙ୍କଲ୍ପନଭସ୍ଯ୍ ଏଵ ଭାସମାନାନି ଭୂରିଶଃ । ଵାସନାଵାତନୁନ୍ନାନି ଵିନୁନ୍ନାନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନେକ ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଚେତନା ଓ କଳ୍ପନାର ଆକାଶରେ ମାତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ; ଏହି ମାୟାଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆଶାର ବାତାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଚଳନରେ ଉଲ୍ଲଖଳିତ।
ସୁରାସୁରାଦିମଷକାନ୍ଯ୍ ଆକାଶୋଡୁମ୍ବରଦ୍ରୁମେ । ଫଲାନି ରସପୂର୍ଣାନି ଘୂର୍ଣମାନାନି ମାରୁତୈଃ
ଦେବ, ଦାନବ, ପୋକାପତଙ୍ଗ, ଆକାଶ ଓ ଆକାଶର ଉଦୁମ୍ବର ଗଛ — ଏହି ସବୁ ଫଳ ମଧୁର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବାୟୁରେ ଘୁରୁଛି।
ଅଭିଜାତସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ସର୍ଵାରମ୍ଭକରସ୍ଯ ଚ । ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵବାଲସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପନଗରାଣି ଖେ
ଯାହାର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବ ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ, ଏବଂ ଯାହାର ମନ ସଫା ଚେତନାର ଶିଶୁ, ସେଠାରେ ଆକାଶରେ କଳ୍ପନାର ସହର ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ସ ଇଦଂ ଚେତି ଧିଯାଚଲଦୃଢାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ସମ୍ପନ୍ନାନ୍ଯ୍ ଅର୍କଦୀପ୍ତ୍ଯେଵ ପଙ୍କକ୍ରୀଡନକାନି ଚ
‘ମୁଁ’, ‘ତୁମେ’, ‘ସେ’, ‘ଏହା’ — ଏହି ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛି, ଯେପରି ମାଟିରେ ଖେଳନା ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପଡ଼ିଥାଏ।
ଧୃତାନି ରସଶାଲିନ୍ଯା ନିଯତ୍ଯା ନିତ୍ଯତୃପ୍ତଯା । ଵନାନ୍ଯ୍ ଉଗ୍ରଫଲାନୀଵ ଵସନ୍ତରସଲେଖଯା
ଏହି ସବୁକୁ ନିୟତିର ମଧୁର ଓ ସଦା ତୃପ୍ତିଦାୟିନୀ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛି, ଯେପରି ବସନ୍ତ ଋତୁର ରସରେ ପୋଷିତ ଭାରି ଫଳର ଜଙ୍ଗଲ।
ମହାକର୍ତୄଣ୍ଯ୍ ଅକର୍ତୄଣି ନ କୃତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଖାନି ଚ । ସ୍ଵଯଂସମ୍ପନ୍ନରୂପାଣି ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୈଵ କୃତାନି ଚ
ବଡ଼ କାମ, କିଛି କାମ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯେଉଁ କାମ ହୋଇନାହିଁ, ସେମାନେ ସହିତ ଖାଲି ଜାଗା — ସବୁ କିଛି ଚେତନାର ଆକାଶରେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଏହି ସବୁ କିଛି ନିଜେ ନିଜେ ଗଠିତ ହୋଇଥାଏ।
ପରମାର୍ଥମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତଦନ୍ଯତ୍ଵୋଦିତାନି ଚ । ଅଲବ୍ଧାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଲବ୍ଧାନି ସଦାସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସନ୍ତି ଚ
ଏହି ସବୁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟରେ ଗଠିତ, ଯଦିଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; ଯାହା କେବେ ମିଳିନାହିଁ, ତାହା ମିଳିଯାଏ, ଯାହା ସଦା ନଥାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଥାଏ।
ଚତୁର୍ଦଶଦଶୈକାଦିଵିଧଭୂତଗଣାନି ଚ । ପୁନସ୍ ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅଥୋ ବହିଃ
ଚଉଦ, ଦଶ, ଏକ ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରକାର ଜୀବଗୁଡ଼ିକ — ଏହି ସବୁ ଆଉଥରେ ଏହି ଭିତରେ ଅଛି, କିଛି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଠାରେ ଅଛି, ଏବଂ ଆଉ କିଛି ବାହାରେ ଅଛି।
ନରକସ୍ଵର୍ଗପାତାଲବନ୍ଧୁମିତ୍ରମଯାନ୍ଯ୍ ଅପି । ମହାରମ୍ଭମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଶୂନ୍ଯାନି ପରମାର୍ଥତଃ
ନରକ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପାତାଳ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଏବଂ ମିତ୍ରତା ଭିତ୍ତିକ ଯେଉଁ ସବୁ ଜିନିଷ, ବଡ଼ ଦେଖାଯାଏ ମଧ୍ୟ, ପରମ ସତ୍ୟରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଖାଲି।
କ୍ଷୀରାମ୍ବୁଧେର୍ ଜଲାନୀଵ ସ୍ନେହସାରାଣି ସର୍ଵତଃ । ତରଙ୍ଗଭଙ୍ଗୁରାଣ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ବହିଶ୍ ଚାଵୃତ୍ତିମନ୍ତି ଚ
ଯେପରି ଦୁଧର ସମୁଦ୍ରରେ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଯେଉଁପରି ସବୁଠି ମଧୁର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ତ ତରଙ୍ଗର ଭଳି ଭିତରେ ବାହାରେ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ପୁନରାବୃତ୍ତିରେ ରହିଛନ୍ତି।
ଆଭାସମାତ୍ରରୂପାଣି ତେଜାଂସ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଵିଵସ୍ଵତଃ । ଜାତାନୀଵ ସ୍ଵତସ୍ ତାନି ସ୍ପନ୍ଦନାନି ନଭସ୍ଵତଃ
ସେମାନେ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକୃତି, ଆତ୍ମାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା; ନିଜେ ନିଜେ ଜନ୍ମିଥିବା ପରି ଲାଗେ, ଆକାଶରେ ତରଙ୍ଗ ଉଠିଥିବା ପରି।
ଵୃକ୍ଷରୂପାଣି ପତ୍ତ୍ରାଣାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯହଙ୍କାରଚେତସାମ୍ । ଅସତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ଵପ୍ନୋ ଽନ୍ଯସ୍ଥୋ ନୃଣାମ୍ ଇଵ
ଏହି ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର ଓ ମନ ଗଛ ଓ ପତ୍ର ପରି; ଏମିତି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନର ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଛି।
ପୁରାଣଵେଦସିଦ୍ଧାନ୍ତକଲ୍ପନାତଲ୍ପପାଲିଷୁ । ଘନନିଦ୍ରାଣି ସୁପ୍ତାନି ବିଭ୍ରନ୍ତି ଶଵତାମ୍ ଇଵ
ପୁରୁଣା ଓ ବେଦ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ଓ କଳ୍ପନାର ଛୋଟ ଟୋକରେ, ଏହିମାନେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଅଛନ୍ତି, ମୃତଦେହ ପାଖରେ ଯେପରି।
ପରମାର୍ଥମହାରଣ୍ଯେ ଚିଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵକୃତାଣି ଖେ । ସୂର୍ଯଦୀପକଦୀପ୍ତୀନି ଗୃହାଣି ଗହନାନ୍ଯ୍ ଅତି
ପରମ ସତ୍ୟର ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆକାଶରେ ଚିତ୍ତର ଦେବମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଗୃହଗୁଡିକ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏହି ଘରଗୁଡିକ ବହୁତ ଗଭୀର ଓ ଗୁପ୍ତ ଥିଲା।
ପ୍ରଜାଯମାନାନି ନଭସ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତେ ଵିଶୀର୍ଯମାଣାନି ଚ ନିର୍ନିମିତ୍ତମ୍ । ତଦା ତ୍ଵ୍ ଅହଂ ତୈମିରିକାକ୍ଷଦୃଷ୍ଟକେଶୋଣ୍ଡୁକାନୀଵ ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପଶ୍ଯମ୍
ସେଇ ଘରଗୁଡିକ ଅନନ୍ତ ଆକାଶରେ ଉପଜୁଥିଲା ଏବଂ କାହାରୋ କାରଣ ଛଡ଼ା ହରାଉଥିଲା; ସେ ସମୟରେ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧ ମଣିଷ ପରି ଧୁସର ହୋଇଥିଲା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କେବଳ କେଶର ଗୋଲା ପରି ଦେଖିଥିଲି।
ତତୋ ଽହମ୍ ଅଭିତୋ ଭ୍ରାନ୍ତସ୍ ତାଦୃଶḫ ପ୍ରଵିଚାରଯନ୍ । ବହୁକାଲମ୍ ଅସଂରୁଦ୍ଧସଂଵିଦାକାଶତାଂ ଗତଃ
ତାପରେ, ମୁଁ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଥିଲି ଏବଂ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି; ବହୁତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଚେତନା ଅପରିମିତ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ ଓ ଅବରୋଧ ହୀନ ହୋଇଗଲା।
ଶବ୍ଦଂ ପଶ୍ଚାତ୍ ତମ୍ ଅଶ୍ରୌଷମ୍ ଅହଂ ଵୀଣାସ୍ଵନୋପମମ୍ । କ୍ରମାତ୍ ସ୍ଫୁଟପଦଂ ଜାତଂ ତତ ଆର୍ଯାତ୍ଵମ୍ ଆଗତମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲି, ଯାହା ବୀଣାର ସଙ୍ଗୀତ ପରି ଲାଗୁଥିଲା; ଦେଖିଦେଖି ଏହାର ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଉତ୍ତମତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଶବ୍ଦଦେଶପତଦ୍ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଵନିତାମ୍ ଅହମ୍ । ପାର୍ଶ୍ଵେ କନକନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦପ୍ରଭଯା ଭାସିତାମ୍ବରାମ୍
ଶବ୍ଦ ଆସୁଥିବା ଦିଗକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏକ ଜଣେ ଜୀବନ୍ତା ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯାଙ୍କର ପାଶେ ଧଳିଥିବା ସୁନାର ଆଭାରେ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ଆଲୋଲମାଲ୍ଯଵସନାମ୍ ଅଲକାକୁଲଲୋଚନାମ୍ । ଲୋଲଧମ୍ମିଲ୍ଲଵଲନାମ୍ ଅନ୍ଯାଂ ଶ୍ରିଯମ୍ ଇଵାଗତାମ୍
ସେ ଗଲାପୁଲିଥିବା ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚୁଲି ଅସଜ୍ଜଳ ଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଚଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ଖୋଲା ଚୁଲି ହଳୁ ହଳୁ ହଲୁଚି, ଦେଖିଲେ ନୂତନ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆସିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
କାନ୍ତକାଞ୍ଚନଗୌରାଙ୍ଗୀମ୍ ଅଙ୍ଗସ୍ଥନଵଯୌଵନାମ୍ । ଵନଦେଵୀମ୍ ଇଵାମୋଦିସର୍ଵାଵଯଵସୁନ୍ଦରୀମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଚମକୁଥିବା ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଦୀପିଥିଲା, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଯୁବାନ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଭରିଥିଲା, ସେ ଜଣେ ଅରଣ୍ୟ ଦେବୀ ପରି ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଝରାଉଥିଲେ।
ସା ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଵଦନା ପୁଷ୍ପପ୍ରକରହାସିନୀ । ଯୌଵନୋଦ୍ଦାମଵଦନା ପକ୍ଷ୍ମଲେକ୍ଷଣଶାଲିନୀ
ସେ ଚାନ୍ଦ୍ରବଦନୀ, ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାନ୍ଦ୍ର ପରି, ମୁହଁରେ ଫୁଲର ଗୁଛ ହସ ଫୁଟିଥିଲା, ଯୁବାନର ଉତ୍ସାହରେ ମୁହଁ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଲମ୍ବା ପାତଳ ଚକ୍ଷୁପାଟିରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅଲଢ଼ ଲାଗୁଥିଲା।
ଆକାଶକୋଶସଦନା ଶଶାଙ୍କକରସୁନ୍ଦରୀ । ମୁକ୍ତାକଲାପରଚନା କାନ୍ତା ମଦନୁସାରିଣୀ
ଯାହାର ନିବାସ ଆକାଶର ଗଭୀର ଗୁହାରେ, ଯାହାର ରୂପ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ମନୋହର, ମୁକ୍ତାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ସେ ମୋର ପ୍ରିୟା ମୋ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ସ୍ଵରେଣ ମଧୁରେଣେମାମ୍ ଆର୍ଯାମ୍ ଆର୍ଯଵିଲାସିନୀ । ପପାଠାକଠିନଂ ଵାମା ମତ୍ପାର୍ଶ୍ଵେ ମୃଦୁହାସିନୀ
ମଧୁର କଣ୍ଠରେ, ଏହି ଉଚିତ ଓ ଶିଳ୍ପମୟ ନାରୀ, ମୋ ପାଖରେ ସ୍ମିତମୁଖେ ରହି, ଗମ୍ଭୀର ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ କିଛି କଠିନତା ସହିତ ପଢ଼ିଲେ।
ଅସଦୁଦିତରିକ୍ତଚେତନସଂସୃତିମୃଗସରିତି ମୁହ୍ଯମାନାନାମ୍ । ଅଵଲମ୍ବନତଟଵିଟପିନମ୍ ଅଭିନୌମି ଭଵନ୍ତମ୍ ଏଵ ମୁନେ
ମୁଁ କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ, ମୁନି, ଶରଣ ନେଉଛି—ଏହି ମୃଗମାୟା ସଂସାର ନଦୀରେ ଭ୍ରମିତ, ଖାଲି ଓ ମିଥ୍ୟା ଚେତନାରେ ଡୁବିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ତ ଏକ ଶିତଳ ଛାୟା ଦେଇଥିବା ବୃକ୍ଷ।
ଇତ୍ଯ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯାହମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ତାଂ ଚାରୁଵଚନସ୍ଵନାମ୍ । ଲଲନେଯଂ କିମ୍ ଅନଯେତ୍ଯ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯୈଵ ତାଂ ଗତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ମଧୁର କଥା ଓ ସ୍ବର ଦେଖି, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କଲି, 'ଏହି ଜଣେ ନାରୀ କିଏ?' ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରି, ମୁଁ ଚାଲିଗଲି।
ତତୋ ଜଗଦ୍ଵୃନ୍ଦମଯୀଂ ମାଯାଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିସ୍ମିତଃ । ଅନାଦୃତ୍ଯୈଵ ତାଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵିହର୍ତୁମ୍ ଅହମ୍ ଉଦ୍ଯତଃ
ତାପରେ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଅନେକ ଜଗତର ମାୟାକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲି; ଏହାକୁ ଅଗ୍ରହ କରି ମୁଁ ଆକାଶରେ ହାଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି।
ତତସ୍ ତାଂ ତତ୍କୃତାଂ ଚିନ୍ତାମ୍ ଅଲମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଖେ ସ୍ଥିତାମ୍ । ଜଗନ୍ମାଯାଂ କଲଯିତୁଂ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମାହଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ, ସେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଚିନ୍ତାକୁ ଆକାଶରେ ଛାଡି ଦେଇ, ମୁଁ ଆକାଶ ସ୍ୱଭାବର ମନେ କରି, ବିଶ୍ୱର ମାୟାକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବାରେ ଲାଗିଲି।