ମିଥଶ୍ ଚାନ୍ଯାନ୍ଯଶାସ୍ତ୍ରାଣି ମିଥୋ ଽନନ୍ତାନି ଯାନି ଚ । ଅନ୍ଯାନ୍ଯସନ୍ନିଵେଶାନି ମିଥୋ ଽନ୍ଯାନ୍ଯାନି ଯାନି ଚ
ସେମାନଙ୍କର ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟରୁ ଭିନ୍ନ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସଂଖ୍ୟ; ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟରୁ ଅଲଗା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟରୁ ଭିନ୍ନ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ପରଲୋକାନି ମିଥସ୍ ସିଦ୍ଧପୁରାଣି ଚ । ଅନ୍ଯାଦୃଶମହାଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଦୃକ୍ଷଗିରୀଣି ଚ
ସେମାନଙ୍କର ପରଲୋକଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପରକୁ ଅଲଗା, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ ରହୁଥିବା ପୁରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟରୁ ଭିନ୍ନ; ସେମାନଙ୍କର ପଞ୍ଚଭୂତ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟରୁ ଅଲଗା।
ତ୍ଵାଦୃଶାନୁଭଵେହାନାମ୍ ଅଗମ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଆତତାନି ଚ । ଅସମଞ୍ଜସରୂପାଣି କଥ୍ଯମାନାନି ମାଦୃଶୈଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରୁଛ, ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିବା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ଏବଂ ସେଗୁଡିକ ବହୁତ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ। ମୋତେ ଭଳି ଲୋକେ ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ, ଏହା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଅନୁପଯୁକ୍ତ ଲାଗେ।
ଅଣୁଵତ୍ ପ୍ରୋହ୍ଯମାନାନି ଚିଦାଦିତ୍ଯାଂଶୁମଣ୍ଡଲେ । ପରମାର୍ଥଶ୍ରିଯୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରଶ୍ମିଜାଲାନି କୁଣ୍ଡଲେ
ସେଗୁଡିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୋଇ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ବିକିରଣ ହୁଏ, ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ୟର ଆକାଶରେ କିରଣର ଚକ୍ର ଦେଖାଯାଏ।
କାନିଚିତ୍ ତାନି ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଭୂତ୍ଵା ଭୂତ୍ଵା ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । କାନିଚିତ୍ ତାଦୃଶାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଜାତାନି ଵନପର୍ଣଵତ୍
ଏହି ଅନୁଭବମାନଙ୍କର କିଛି ଆସି ଯାଏ, ପୁଣି ପୁଣି ହେଉଛି ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଉଛି; କିଛି ତ ଏମିତି ଅଛି, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ପତ୍ର ଦେଖାଯାଏ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅତ୍ରାର୍ଧସଦୃଶାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନି ସଦୃଶାନ୍ଯ୍ ଅପି । କଞ୍ଚିତ୍ କାଲଂ ସୁସଦୃଶାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅନଘ କାନିଚିତ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଅନୁଭବ ଅଂଶତଃ ମିଶିଥାଏ, କିଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଳିଥାଏ; ହେ ନିର୍ମଳ, କିଛି ଅନୁଭବ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହୁତ ମିଳିଥାଏ, ଆଉ କିଛି କେବଳ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଏମିତି ଥାଏ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାତକାଲାନି ଯଦୃଚ୍ଛାଵଶତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଜାଯମାନାନି ପୁଷ୍ଯନ୍ତି ସୁସ୍ଥିରାଣି ସ୍ଥିତାନି ଚ
କେତେକ ଜିନିଷ ଅଜଣା ସମୟରେ, ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିରେ ଏବଂ ନିଜେଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଫୁଲିଉଠେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ ।
ଫଲାନି ତାନ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାନି ପରମାର୍ଥମହାତରୋଃ । ଅନନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଚାନ୍ଯାନି ତନ୍ମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଵୈ ତତଃ
ଏହେଁ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟର ମହାବୃକ୍ଷର ଅନେକ ଅନେକ ଫଳ; କିଛି ଅଲଗା ଅଛି, କିଛି ଅଲଗା ନୁହେଁ, ଏବଂ କିଛି ସେହି ବୃକ୍ଷର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ।
କାନିଚିତ୍ ସ୍ଵଲ୍ପକଲ୍ପାନି ଦୀର୍ଘକଲ୍ପାନି କାନିଚିତ୍ । ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅନିଯତଂ ଭୂରି ନିଯତଂ ଭୂରି କାନିଚିତ୍
କିଛି ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ, କିଛି ବହୁତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ; କିଛି ଅନେକ ଏବଂ ଅନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, କିଛି ଅନେକ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ।
ତାନି ଶୂନ୍ଯତ୍ଵଜାଲାନି ପରମାକାଶକୋଶକେ । ଅପରିଜ୍ଞାତକାଲାନି ଦୃଢାନ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାତଦୋଷକେ
ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୂନ୍ୟତାର ଜାଲ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶର ଗୁପ୍ତ ଆବରଣ ଭିତରେ; ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ସମୟ ଅଜଣା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୋଷ ଅଜଣା ।
ଅବ୍ଧ୍ଯର୍କାକାଶମେର୍ଵାଦିଶତୈର୍ ଆଵଲିତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରଖେ ସ୍ଵପ୍ନଜାଲାନ୍ଯ୍ ଆଭାନ୍ତି ଚାବିଲମ୍
ସମୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆକାଶ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ଏମିତି ଶତଶଃ ବିଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ସହଜରେ ଧରି ନେଉଛି; ସେଠାରେ ସ୍ୱପ୍ନର ମାୟା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସାର।
ଅନୁଭୂତେର୍ ଭ୍ରମାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ କାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵତଃ । ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦୀନାମ୍ ଅହେତୂନାମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସନ୍ତି ଚ
ଅନୁଭୂତିକୁ ଯଥାର୍ଥ ବୋଲି ଭ୍ରମ ହେବା ଓ କାରଣ ନଥିବାରୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଗତ ଯେଉଁଠି କୌଣସି ସତ୍ୟ କାରଣ ନାହିଁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଛି ଓ ନାହିଁ ମଧ୍ୟ।
ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଭରଵଦ୍ ଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରଵ୍ଯୋମଵର୍ଣଵତ୍ । ସମ୍ପନ୍ନାନି ନ ସତ୍ଯାନି ସତ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂତିତଃ
ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣି କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯିବା ପରି, ଏହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ସତ୍ୟ ଲାଗେ କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯାହାକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ।
ଚିତ୍ସଙ୍କଲ୍ପନଭସ୍ଯ୍ ଏଵ ଭାସମାନାନି ଭୂରିଶଃ । ଵାସନାଵାତନୁନ୍ନାନି ଵିନୁନ୍ନାନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନେକ ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଚେତନା ଓ କଳ୍ପନାର ଆକାଶରେ ମାତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ; ଏହି ମାୟାଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆଶାର ବାତାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଚଳନରେ ଉଲ୍ଲଖଳିତ।
ସୁରାସୁରାଦିମଷକାନ୍ଯ୍ ଆକାଶୋଡୁମ୍ବରଦ୍ରୁମେ । ଫଲାନି ରସପୂର୍ଣାନି ଘୂର୍ଣମାନାନି ମାରୁତୈଃ
ଦେବ, ଦାନବ, ପୋକାପତଙ୍ଗ, ଆକାଶ ଓ ଆକାଶର ଉଦୁମ୍ବର ଗଛ — ଏହି ସବୁ ଫଳ ମଧୁର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବାୟୁରେ ଘୁରୁଛି।
ଅଭିଜାତସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ସର୍ଵାରମ୍ଭକରସ୍ଯ ଚ । ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵବାଲସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପନଗରାଣି ଖେ
ଯାହାର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବ ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ, ଏବଂ ଯାହାର ମନ ସଫା ଚେତନାର ଶିଶୁ, ସେଠାରେ ଆକାଶରେ କଳ୍ପନାର ସହର ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ସ ଇଦଂ ଚେତି ଧିଯାଚଲଦୃଢାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ସମ୍ପନ୍ନାନ୍ଯ୍ ଅର୍କଦୀପ୍ତ୍ଯେଵ ପଙ୍କକ୍ରୀଡନକାନି ଚ
‘ମୁଁ’, ‘ତୁମେ’, ‘ସେ’, ‘ଏହା’ — ଏହି ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛି, ଯେପରି ମାଟିରେ ଖେଳନା ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପଡ଼ିଥାଏ।
ଧୃତାନି ରସଶାଲିନ୍ଯା ନିଯତ୍ଯା ନିତ୍ଯତୃପ୍ତଯା । ଵନାନ୍ଯ୍ ଉଗ୍ରଫଲାନୀଵ ଵସନ୍ତରସଲେଖଯା
ଏହି ସବୁକୁ ନିୟତିର ମଧୁର ଓ ସଦା ତୃପ୍ତିଦାୟିନୀ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛି, ଯେପରି ବସନ୍ତ ଋତୁର ରସରେ ପୋଷିତ ଭାରି ଫଳର ଜଙ୍ଗଲ।
ମହାକର୍ତୄଣ୍ଯ୍ ଅକର୍ତୄଣି ନ କୃତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଖାନି ଚ । ସ୍ଵଯଂସମ୍ପନ୍ନରୂପାଣି ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୈଵ କୃତାନି ଚ
ବଡ଼ କାମ, କିଛି କାମ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯେଉଁ କାମ ହୋଇନାହିଁ, ସେମାନେ ସହିତ ଖାଲି ଜାଗା — ସବୁ କିଛି ଚେତନାର ଆକାଶରେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଏହି ସବୁ କିଛି ନିଜେ ନିଜେ ଗଠିତ ହୋଇଥାଏ।
ପରମାର୍ଥମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତଦନ୍ଯତ୍ଵୋଦିତାନି ଚ । ଅଲବ୍ଧାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଲବ୍ଧାନି ସଦାସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସନ୍ତି ଚ
ଏହି ସବୁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟରେ ଗଠିତ, ଯଦିଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; ଯାହା କେବେ ମିଳିନାହିଁ, ତାହା ମିଳିଯାଏ, ଯାହା ସଦା ନଥାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଥାଏ।
ଚତୁର୍ଦଶଦଶୈକାଦିଵିଧଭୂତଗଣାନି ଚ । ପୁନସ୍ ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅଥୋ ବହିଃ
ଚଉଦ, ଦଶ, ଏକ ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରକାର ଜୀବଗୁଡ଼ିକ — ଏହି ସବୁ ଆଉଥରେ ଏହି ଭିତରେ ଅଛି, କିଛି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଠାରେ ଅଛି, ଏବଂ ଆଉ କିଛି ବାହାରେ ଅଛି।
ନରକସ୍ଵର୍ଗପାତାଲବନ୍ଧୁମିତ୍ରମଯାନ୍ଯ୍ ଅପି । ମହାରମ୍ଭମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଶୂନ୍ଯାନି ପରମାର୍ଥତଃ
ନରକ, ସ୍ୱର୍ଗ, ପାତାଳ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଏବଂ ମିତ୍ରତା ଭିତ୍ତିକ ଯେଉଁ ସବୁ ଜିନିଷ, ବଡ଼ ଦେଖାଯାଏ ମଧ୍ୟ, ପରମ ସତ୍ୟରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଖାଲି।
କ୍ଷୀରାମ୍ବୁଧେର୍ ଜଲାନୀଵ ସ୍ନେହସାରାଣି ସର୍ଵତଃ । ତରଙ୍ଗଭଙ୍ଗୁରାଣ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ବହିଶ୍ ଚାଵୃତ୍ତିମନ୍ତି ଚ
ଯେପରି ଦୁଧର ସମୁଦ୍ରରେ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଯେଉଁପରି ସବୁଠି ମଧୁର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ତ ତରଙ୍ଗର ଭଳି ଭିତରେ ବାହାରେ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ପୁନରାବୃତ୍ତିରେ ରହିଛନ୍ତି।
ଆଭାସମାତ୍ରରୂପାଣି ତେଜାଂସ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଵିଵସ୍ଵତଃ । ଜାତାନୀଵ ସ୍ଵତସ୍ ତାନି ସ୍ପନ୍ଦନାନି ନଭସ୍ଵତଃ
ସେମାନେ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଆକୃତି, ଆତ୍ମାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା; ନିଜେ ନିଜେ ଜନ୍ମିଥିବା ପରି ଲାଗେ, ଆକାଶରେ ତରଙ୍ଗ ଉଠିଥିବା ପରି।
ଵୃକ୍ଷରୂପାଣି ପତ୍ତ୍ରାଣାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯହଙ୍କାରଚେତସାମ୍ । ଅସତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ଵପ୍ନୋ ଽନ୍ଯସ୍ଥୋ ନୃଣାମ୍ ଇଵ
ଏହି ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର ଓ ମନ ଗଛ ଓ ପତ୍ର ପରି; ଏମିତି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନର ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଛି।
ପୁରାଣଵେଦସିଦ୍ଧାନ୍ତକଲ୍ପନାତଲ୍ପପାଲିଷୁ । ଘନନିଦ୍ରାଣି ସୁପ୍ତାନି ବିଭ୍ରନ୍ତି ଶଵତାମ୍ ଇଵ
ପୁରୁଣା ଓ ବେଦ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ଓ କଳ୍ପନାର ଛୋଟ ଟୋକରେ, ଏହିମାନେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଅଛନ୍ତି, ମୃତଦେହ ପାଖରେ ଯେପରି।
ପରମାର୍ଥମହାରଣ୍ଯେ ଚିଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵକୃତାଣି ଖେ । ସୂର୍ଯଦୀପକଦୀପ୍ତୀନି ଗୃହାଣି ଗହନାନ୍ଯ୍ ଅତି
ପରମ ସତ୍ୟର ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆକାଶରେ ଚିତ୍ତର ଦେବମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଗୃହଗୁଡିକ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏହି ଘରଗୁଡିକ ବହୁତ ଗଭୀର ଓ ଗୁପ୍ତ ଥିଲା।
ପ୍ରଜାଯମାନାନି ନଭସ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତେ ଵିଶୀର୍ଯମାଣାନି ଚ ନିର୍ନିମିତ୍ତମ୍ । ତଦା ତ୍ଵ୍ ଅହଂ ତୈମିରିକାକ୍ଷଦୃଷ୍ଟକେଶୋଣ୍ଡୁକାନୀଵ ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପଶ୍ଯମ୍
ସେଇ ଘରଗୁଡିକ ଅନନ୍ତ ଆକାଶରେ ଉପଜୁଥିଲା ଏବଂ କାହାରୋ କାରଣ ଛଡ଼ା ହରାଉଥିଲା; ସେ ସମୟରେ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧ ମଣିଷ ପରି ଧୁସର ହୋଇଥିଲା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କେବଳ କେଶର ଗୋଲା ପରି ଦେଖିଥିଲି।
ତତୋ ଽହମ୍ ଅଭିତୋ ଭ୍ରାନ୍ତସ୍ ତାଦୃଶḫ ପ୍ରଵିଚାରଯନ୍ । ବହୁକାଲମ୍ ଅସଂରୁଦ୍ଧସଂଵିଦାକାଶତାଂ ଗତଃ
ତାପରେ, ମୁଁ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଥିଲି ଏବଂ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି; ବହୁତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଚେତନା ଅପରିମିତ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ ଓ ଅବରୋଧ ହୀନ ହୋଇଗଲା।
ଶବ୍ଦଂ ପଶ୍ଚାତ୍ ତମ୍ ଅଶ୍ରୌଷମ୍ ଅହଂ ଵୀଣାସ୍ଵନୋପମମ୍ । କ୍ରମାତ୍ ସ୍ଫୁଟପଦଂ ଜାତଂ ତତ ଆର୍ଯାତ୍ଵମ୍ ଆଗତମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲି, ଯାହା ବୀଣାର ସଙ୍ଗୀତ ପରି ଲାଗୁଥିଲା; ଦେଖିଦେଖି ଏହାର ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଉତ୍ତମତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।