ତନ୍ ମହାପ୍ରଲଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ରୁଦ୍ରାଦିପରିଣାମିନି । ଭଵତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଚ କ୍ଵାପି ଯାତି ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ଆସେ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ସବୁ ଅସତ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, କେଉଁଠି ଯାଇ ହେଲେ ମିଶିଯାଏ।
ତତସ୍ ସ୍ତିମିତଗମ୍ଭୀରଂ ନ ତେଜୋ ନ ତମସ୍ ତତମ୍ । ଅନାଖ୍ଯମ୍ ଅନଭିଵ୍ଯକ୍ତଂ ସତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ତାପରେ ଯାହା ଅବଶେଷ ରହିଯାଏ, ସେଟି ଶାନ୍ତ ଓ ଗଭୀର, ତାହାରେ ନ ଆଲୋକ ରହିଥାଏ, ନ ଅନ୍ଧାର; ଏକ ଅନାମିକା ଓ ଅପ୍ରକଟ ଜିନିଷ ମାତ୍ର ରହିଯାଏ।
ନ ଶୂନ୍ଯଂ ନାପି ଚାକାଶଂ ନ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ଚ ଦର୍ଶନମ୍ । ନ ଚ ଭୂତପଦାର୍ଥୌଘୋ ଯଦ୍ ଅନନ୍ତତଯା ସ୍ଥିତମ୍
ସେଟି ନ ଶୂନ୍ୟ, ନ ଆକାଶ, ନ ଦେଖାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଦେଖିବା; ଏହା ଭୂତ ଓ ପଦାର୍ଥମାନଙ୍କର ଏକ ଗୋଟିଏ ଦଳ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯାହା ଅନନ୍ତତାରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯପଦେଶାତ୍ମ ପୂର୍ଣାତ୍ ପୂର୍ଣତରାକ୍ର୍ଟି । ନ ସନ୍ ନାସନ୍ ନ ସଦସନ୍ ନାଭାଵୋ ଭଵନଂ ନ ଚ
ଏହା ଏମିତି କିଛି ଯାହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ, ଯାହାର ଆକୃତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ; ଏହା ନ ସତ୍, ନ ଅସତ୍, ନ ସତ୍-ଅସତ୍ ଦୁହିଁ, ନ ଅଭାବ, ଏହା କୌଣସି ବାସସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଚେତ୍ଯରହିତମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଅଜରଂ ଶିଵମ୍ । ଅନାଦିମଧ୍ଯପର୍ଯନ୍ତଂ ଯଦ୍ ଅନାଧି ନିରାମଯମ୍
ସେହି ପରମ ଚେତନା, ଯାହାରେ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, ଅସୀମ, ବୟସ ନାହିଁ, ଶୁଭ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ଯସ୍ମିଞ୍ ଜଗତ୍ ପ୍ରସ୍ଫୁରତି ଦୃଷ୍ଟିମୌକ୍ତିକହଂସଵତ୍ । ଯଶ୍ ଚେଦଂ ଯଶ୍ ଚ ନୈଵେଦଂ ଦେଵସ୍ ସଦସଦାତ୍ମକଃ
ଏହି ଚେତନାରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଚମକେ, ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁକ୍ତା ଓ ହଂସ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିଏ ଏହି, ଏହି ନୁହେଁ ମଧ୍ୟ, ସେହି ଦେବତା, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ଦୁହେଁ।
ଅକର୍ଣଜିହ୍ଵୋ ଽନାସାତ୍ଵଙ୍ନେତ୍ରସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା । ଯଶ୍ ଶୃଣୋତ୍ଯ୍ ଆସ୍ଵାଦଯତି ଜିଘ୍ରନ୍ ସ୍ପୃଶତି ପଶ୍ଯତି
ତାଙ୍କର କାନ, ଜିଭ, ନାକ, ଚର୍ମ ଓ ଆଖି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁଠାରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଶୁଣନ୍ତି, ଚାଖନ୍ତି, ଘ୍ରାଣ କରନ୍ତି, ଛୁଅନ୍ତି ଓ ଦେଖନ୍ତି।
ସ ଏଵ ସଦସଦ୍ରୂପଂ ଯେନାଲୋକେନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ସର୍ଗଚିତ୍ରମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଖରୂପଂ ଚାପ୍ଯ୍ ଅରଞ୍ଜନମ୍
ସେ ଏକମାତ୍ର, ଯାହାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ସେ ଅନାଦି ଅନନ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ, କଠୋର ଓ ରଙ୍ଗହୀନ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ଦେଖନ୍ତି।
ଅର୍ଧୋନ୍ମୀଲିତଦୃଗ୍ ଭ୍ରୂଭୂମଧ୍ଯତାରକଵଜ୍ ଜଗତ୍ । ଵ୍ଯୋମାତ୍ମୈଵ ସଦାଭାସଂ ସ୍ଵରୂପଂ ଯୋ ଽଭିପଶ୍ଯତି
ଯିଏ ଅଧଖୁଲା ଆଖିରେ, କପାଳ ମଧ୍ୟରେ ତାରା ପରି ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖେ, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରକୁ କେବଳ ଏକ ଭ୍ରମ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ।
ଯସ୍ଯାନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଵିଭୋଃ କାରଣଂ ଶଶଶୃଙ୍ଗଵତ୍ । ଯସ୍ଯେଦଂ ଚ ଜଗତ୍ କାର୍ଯଂ ତରଙ୍ଗୌଘ ଇଵାମ୍ଭସଃ
ଯାହା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଭିତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୌଣସି ଅନ୍ୟ କାରଣ ନାହିଁ, ଯେପରି ଖରା ଖରା ଶଶକର ଶିଙ୍ଗ ନାହିଁ; ଏବଂ ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ସଂସାର କେବଳ ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଏକ ପରିଣାମ ମାତ୍ର।
ଜ୍ଵଲତସ୍ ସର୍ଵତୋ ଽଜସ୍ରଂ ଚିତ୍ତସ୍ଥାଲୀଷୁ ତିଷ୍ଠତଃ । ଯସ୍ଯ ଚିନ୍ମାତ୍ରଦୀପସ୍ଯ ଭାସା ଭାତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମନର ପାତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଦୀପ ସବୁଦିନ ଜଳିଥାଏ, ସେଠି ତାହାର ଆଲୋକରେ ତିନି ଜଗତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଯଂ ଵିନାର୍କାଦଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏତେ ପ୍ରକାଶାସ୍ ତିମିରୋପମାଃ । ସତି ଯସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ତ୍ରିଜଗନ୍ମୃଗତୃଷ୍ଣିକାଃ
ଯାହା ବିନା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ସମାନ; ଯାହା ଉପସ୍ଥିତିରେ ମାତ୍ର ଏହି ତିନି ଜଗତର ମୃଗମରୀଚିକା ଦେଖାଯାଏ।
ସସ୍ପନ୍ଦେ ସମୁଦେତୀଵ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦେ ଽନ୍ତର୍ଗତେଵ ଚ । ଇଯଂ ଯସ୍ମିଞ୍ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଅଲାତ ଇଵ ଚକ୍ରତା
ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସଂସାରର ଶ୍ରୀ ଚଳାଚଳ ହେଲେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଲେ ଭିତରେ ଲୁଚିଯାଏ, ଯେପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଆଗର ଚକ୍ର ଦେଖାଯାଏ।
ଜଗନ୍ନିର୍ମାଣଵିଲଯଵିଲାସୋ ଵ୍ଯାପକୋ ମହାନ୍ । ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦାତ୍ମକୋ ଯସ୍ଯ ସ୍ଵଭାଵୋ ନିର୍ମଲୋ ଽକ୍ଷଯଃ
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଶୁଦ୍ଧ, ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ମହାତ୍ମା, ଯାହାଙ୍କର ଲୀଳା ହେଉଛି ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟି ଓ ନାଶ, ଯିଏ ଚଳନ ଓ ଅଚଳତାର ମୂଳ।
ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦମଯୀ ଯସ୍ଯ ପଵନସ୍ଯେଵ ସର୍ଵଗା । ସତ୍ତା ନାମ୍ନୈଵ ଭିନ୍ନେଵ ଵ୍ଯଵହାରାନ୍ ନ ଵସ୍ତୁତଃ
ଯାହାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ପବନ ପରି, ସମସ୍ତଠାରେ ଚଳନ ଓ ଅଚଳତା ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି, ଯାହାକୁ ନାମରେ ଭିନ୍ନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ସର୍ଵଦୈଵ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଯସ୍ ସୁପ୍ତୋ ଯସ୍ ସର୍ଵଦୈଵ ଚ । ନ ସୁପ୍ତୋ ନ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଶ୍ ଚ ଯସ୍ ସର୍ଵତ୍ରୈଵ ସର୍ଵଦା
ଯିଏ ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ସଦା ସୁପ୍ତ, ଏବଂ କେବେ ବି ନ ସୁପ୍ତ, ନ ଜାଗ୍ରତ; ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ସମୟରେ ଏହି ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯଦସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଶିଵଂ ଶାନ୍ତଂ ଯତ୍ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତ୍ରିଜଗତ୍ସ୍ଥିତିଃ । ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦଵିଲାସାତ୍ମା ଯ ଏକୋ ଭରିତାକୃତିଃ
ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ଚଞ୍ଚଳତା ନାହିଁ, ସେହିଠାରେ ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳ ଅଛି; ଯେଉଁଠାରେ ଚଳନ ଅଛି, ସେହିଠାରେ ତିନି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି। ଯିଏ ଏହି ଚଳନ ଓ ଅଚଳତାର ଖେଳ ଭାବେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସମସ୍ତ ଆକାରକୁ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଆମୋଦ ଇଵ ପୁଷ୍ପେଷୁ ନ ନଶ୍ଯତି ଵିନାଶିଷୁ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷସ୍ଥୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଥାଗ୍ରାହ୍ଯଶ୍ ଶୌକ୍ଲ୍ଯଂ ଶୁକ୍ଲପଟେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଫୁଲ ମୁଝିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାର ଗନ୍ଧ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ଧଳା କପଡ଼ାରେ ଧଳାପଣା ଥାଏ କିନ୍ତୁ ଧରିପାରିବାକୁ ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ରହିଯାଏ।
ମୂକୋପମୋ ଽପି ଯୋ ଵକ୍ତା ମନ୍ତା ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଲୋପମଃ । ଯୋ ଭୋକ୍ତା ନିତ୍ଯତୃପ୍ତୋ ଽପି କର୍ତା ଯଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅକିଞ୍ଚନ
ଯିଏ ମୁକ ଭଳି ନିରବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି, ପାଥର ସମାନ ନିର୍ବିକାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେ ଭୋଗ କରନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, କାମ କରନ୍ତି କିନ୍ତୁ କିଛି ଧରି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯୋ ଽନଙ୍ଗୋ ଽପି ସମସ୍ତାଙ୍ଗସ୍ ସହସ୍ରକରଲୋଚନଃ । ନକିଞ୍ଚିତ୍ ସଂସ୍ଥିତେନାପି ଯେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍
ଯିଏ ଦେହ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଂଗ ରଖନ୍ତି, ହଜାର ହାତ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପରି; କିଛିରେ ଅବସ୍ଥିତ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି।
ନିରିନ୍ଦ୍ରିଯବଲସ୍ଯାପି ଯସ୍ଯାଶେଷେନ୍ଦ୍ରିଯକ୍ରିଯାଃ । ଯସ୍ଯ ନିର୍ମନସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏତା ମନୋନିର୍ମାଣରୀତଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଶକ୍ତି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ହୁଏ; ମନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତ ମନସିକ ସୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କର ଅଟୁଟ ଧାରା।
ଯଦନାଲୋଚନାଦ୍ ଭାନ୍ତି ସଂସାରୋରଗଭୀତଯଃ । ଯସ୍ମିନ୍ ଦୃଷ୍ଟେ ପଲାଯନ୍ତେ ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଦେତଯଃ
ତାଙ୍କୁ ନ ଜାଣିଲେ, ସଂସାର ନାଗର ଭୟ ଉପଜେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଭୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ।
ସାକ୍ଷିଣି ସ୍ଫାର ଆଭାସେ ଧ୍ରୁଵେ ଦୀପ ଇଵ କ୍ରିଯାଃ । ସତି ଯସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଚିତ୍ରେହାସ୍ ସ୍ପନ୍ଦପୂର୍ଵିକାଃ
ଏହି ସାକ୍ଷୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଅପାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଦୃଢ଼ତା ଅଛି, ଏକ ଦୀପର ଭଳି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ; ସେ ଥିଲେ, ନାନା ପ୍ରକାର କ୍ରିୟା ଚଳନ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଯସ୍ମାଦ୍ ଘଟପଟାକାରପଦାର୍ଥଶତପଙ୍କ୍ତଯଃ । ତରଙ୍ଗକଣକଲ୍ଲୋଲଵୀଚଯୋ ଵାରିଧେର୍ ଇଵ
ଯେଉଁଠାରୁ ଘଡ଼ା, କପଡ଼ା ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଉପଜେ, ସେଠାରୁ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ, ଫେଣ, ଲହରି ଓ ଛୋଟ ଛୋଟ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ସବୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସ ଏଵାନ୍ଯତଯୋଦେତି ଯଃ ପଦାର୍ଥଶତଭ୍ରମୈଃ । କଟକାଙ୍ଗଦକେଯୂରନୂପୁରୈର୍ ଇଵ କାଞ୍ଚନମ୍
ଯେଉଁଠି ଏକଟି ଜିନିଷ ଅନେକ ରୂପ ନେଇ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଅନେକ ପଦାର୍ଥର ଭ୍ରମରେ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ—ଯେପରି ଗହନା, ବାହୁବନ୍ଧ, ପାଦପାଟି ଭଳି ଅନେକ ଆକୃତିରେ ସୁନା ଦେଖାଯାଏ।
ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏକାଵଭାସାତ୍ମା ଯୋ ଽହମ୍ ଏତେ ଜନାଶ୍ ଚ ଯେ । ଯଶ୍ ଚ ନ ତ୍ଵମ୍ ଅବୁଦ୍ଧାତ୍ମନ୍ ନାହଂ ନୈତେ ଜନାଶ୍ ଚ ଯେ
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଏକ ଆଲୋକର ସ୍ୱରୂପ, ମୁଁ, ଏହି ଲୋକମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ନୁହଁ, ମୁଁ ନୁହଁ, ଏହି ଲୋକମାନେ ନୁହଁ, ଆତ୍ମାକୁ ନ ଜାଣି—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଅଟୁଟ ସତ୍ୟ।
ଅନ୍ଯେଵାଵ୍ଯତିରିକ୍ତୈଵ ସୈଵାସେଵ ଚ ଭଙ୍ଗୁରା । ପଯସୀଵ ତରଙ୍ଗାଲୀ ଯସ୍ମିନ୍ ସ୍ଫୁରତି ଦୃଶ୍ଯଭୂଃ
ସେଇ ଏକଟି ଜିନିଷ ଏକା ଓ ଅନ୍ୟ, ଅଛି ଓ ନାହିଁ, ଭଙ୍ଗୁର ମଧ୍ୟ—ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଉଠିଥାଏ, ସେଠି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଦେଖାଯାଏ।
ଯତଃ କାଲସ୍ଯ କଲନା ଯତୋ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତା । ମାନସୀ କଲନା ଯେନ ଯେନ ଭାସାଂ ଵିଭାସନମ୍
ଯାହାଠାରୁ ସମୟର ମାପ ଆସେ, ଯାହାଠାରୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ମନର ଭାବନାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ, ଯାହାର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ—
କ୍ରିଯାଂ ରୂପଂ ରସଂ ଗନ୍ଧଂ ସ୍ପର୍ଶଂ ଶବ୍ଦଂ ଚ ଚେତନମ୍ । ଯଦ୍ ଵେତ୍ସି ତଦ୍ ଅସୌ ଦେଵୋ ଯେନ ଵେତ୍ସି ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସୌ
ତୁମେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ, ଆକୃତି, ସ୍ୱାଦ, ଗନ୍ଧ, ସ୍ପର୍ଶ, ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଚେତନାକୁ ଯେପରି ଜାଣୁଛ, ସେ ସବୁ ଏହି ଦେବତା ଅଟୁଟ ଅଂଶ। ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହାକୁ ଜାଣୁଛ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯାନାଂ ମଧ୍ଯେ ଯଦ୍ ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ସାଧୋ ତଦଵଧାନେନ ସ୍ଵାତ୍ମାନମ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯସେ
ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟରେ ଯେ ସଚେତନତା ଅଛି, ହେ ମହାନ, ସେଇ ଜିନିଷକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଲେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିପାରିବ।