ତ୍ଵାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଦିତନିର୍ଵାଣମ୍ ଅହଙ୍କାରପିଶାଚକଃ । ବାଧତେ କିମ୍ ଇତି ବ୍ରୂହି ମୁନେ ମନ୍ମୋହଶାନ୍ତଯେ
ହେ ମୁନି, ମୋ ମନର ଭ୍ରମକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଏହି ଅହଂକାର ରୂପୀ ଭୂତ ଆପଣଙ୍କୁ ତଥାପି ଦୁଃଖ ଦେଉଛି?
ଅହମ୍ଭାଵଂ ଵିନା ଦେହସ୍ଥିତିସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାଜ୍ଞଯୋର୍ ଇହ । ଆଧେଯସ୍ଯ ନିରାଧାରା ନ ସଂସ୍ଥେଵୋପପଦ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀ ଯେ କିଏ ହେଉନାହିଁ, 'ମୁଁ' ବୋଧ ବିନା ଦେହର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିପାରେ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଆଧାର ନାହିଁ, ସେଠି ଆଧାରିତ ବସ୍ତୁ ଟିକିପାରେ ନାହିଁ।
ଅଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ଵିଶେଷସ୍ ତଂ ଶୃଣୁ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଚେତସଃ । ଶ୍ରୁତେନ ଯେନାହମ୍ଭାଵପିଶାଚଶ୍ ଶାନ୍ତିମ୍ ଏତି ତେ
ଏଠି ଏକ ବିଶେଷ କଥା ଅଛି—ଶାନ୍ତ ମନରେ ଶୁଣ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ତୋର ମନରେ ଥିବା ଅହଂକାର ଭୂତ ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବ।
ଅହମ୍ଭାଵପିଶାଚୋ ଽଯମ୍ ଅଜ୍ଞାନଶିଶୁନାମୁନା । ଅଵିଦ୍ଯମାନ ଏଵାନ୍ତẖ କଲ୍ପିତସ୍ ତେନ ସୂତ୍ଥିତଃ
ଏହି ଅହଂକାର ଭୂତଟିଏ ଅଜ୍ଞାନ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ମନ ଭିତରେ ଉପଜାଯାଇଛି; ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛି ଏବଂ ତେଣୁ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଅପି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରେକ୍ଷିତଂ ଯନ୍ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ଵିଚାରିଣା ଦୀପଵତା ସ୍ଵରୂପଂ ତମସୋ ଯଥା
ଯେଉଁଠି କିଛି ମିଳୁନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଅଜ୍ଞାନ ରହିନଥାଏ। ଯେପରି ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୀପ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ଅଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ଖୋଲିଯାଏ।
ଯଥା ଯଥା ଵିଲୋକ୍ଯତେ ତଥା ତଥା ଵିଲୀଯତେ । ଇହାଜ୍ଞତାପିଶାଚିକା ତଥାଵିଚାରିତା ସତୀ
ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଆଉ ହ୍ରାସ ପାଏ। ଏହି ଅଜ୍ଞାନର ପିଶାଚୀ ଠିକ୍ ଭାବେ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଲସନ୍ତ୍ଯାମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାମ୍ ଅଜ୍ଞତୋଦେତି ଶାଶ୍ଵତୀ । ବୁଦ୍ଧିମୋହାତ୍ମିକା ଯକ୍ଷୀ ନିର୍ଦେହୈଵ ଯଥା ନିଶି
ଯେତେବେଳେ ଅବିଦ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ରହେ, ସେତେବେଳେ ଚିରକାଳ ଅଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହା ମନର ଭ୍ରମର ଯକ୍ଷୀ ପରି, ଦେହ ନଥିବା ରାତିରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସତି ସର୍ଗେ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାସ୍ ସମ୍ଭଵୋ ନାସତି କ୍ଵଚିତ୍ । ସତି ଦ୍ଵିତୀଯେ ଶଶିନି ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଶଶଃ
ସୃଷ୍ଟି ଥିଲେ ଅବିଦ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଯେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ସେଠି ଏହା ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ ଯେପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶଶକ ଥାଏ, ସେପରି।
ସର୍ଗସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଯମ୍ ଅଜାତତ୍ଵାଦ୍ ଅଜ୍ଞଜ୍ଞାତୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ନ ଜାତẖ କାରଣାଭାଵାତ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵ ଖଵୃକ୍ଷଵତ୍
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅଜନ୍ମା ଥିବାରୁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କାରଣ ନଥିବାରୁ ଏହା କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା, ଆକାଶରେ ଗଛ ଯେପରି।
ପରମାକାଶକୋଶାନ୍ତର୍ ଆଦିସର୍ଗେ ନିରାମଯେ । ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦେର୍ ଉପଲମ୍ଭସ୍ଯ ଭଵେତ୍ କିମ୍ ଇଵ କାରଣମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରାଚୀନ ସୃଷ୍ଟିରେ, ପରମ ଆକାଶର ଭିତରେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ କଣସି କାରଣ ଅଛି କି?
ବୀଜାତ୍ କାରଣତẖ କାର୍ଯମ୍ ଅଙ୍କୁରẖ କିଲ ଜାଯତେ । ନ ବୀଜମ୍ ଅପି ଯତ୍ରାସ୍ତି ତତ୍ର ସ୍ଯାଦ୍ ଅଙ୍କୁରẖ କୁତଃ
ବିଆଁ ଥିଲେ ତାହାରୁ ଅଂକୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ବିଆଁ ନାହିଁ, ସେଠି କେମିତି ଅଂକୁର ହେବ?
କାରଣେନ ଵିନା କାର୍ଯଂ ନ ଚ ନାମୋପପଦ୍ଯତେ । କଦା କ ଇଵ ଖେ କେନ ଦୃଷ୍ଟୋ ଲବ୍ଧସ୍ ସ୍ଫୁଟୋ ଦ୍ରୁମଃ
କାରଣ ଛାଡ଼ି କୌଣସି କାମ କିମ୍ବା ନାମ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ; କେବେ, କେଉଁଠି, କିଏ ଆକାଶରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଗଛକୁ ଦେଖିଛି?
ସଙ୍କଲ୍ପେନାମ୍ବରେ ଯଦ୍ ଵା ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିଟପାଦିକମ୍ । ସ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତଥାଭୂତୋ ନ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ରାସ୍ତି ପଦାର୍ଥତା
ଆକାଶରେ ଗଛ-ଗଛଡ଼ି ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର। ଏହି କଳ୍ପନା ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ଏହାର କୌଣସି ସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଯୋ ଽଯମ୍ ଏଵଂ ଚିଦାକାଶେ ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ଶୂନ୍ଯେ କୂପ ଇଵାକାଶସ୍ ସର୍ଗସ୍ ସ୍ଥିତିନିରର୍ଗଲଃ
ଯେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଯାହା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେ ଏକ ଖାଲି କୁଆଁର ଆକାଶ ପରି। ଏହି ଶୂନ୍ୟତାରେ ସୃଷ୍ଟି ଅନାବରୋଧ ଭାବେ ରହିଥାଏ।
ସମ ଏଵ ଚିଦାକାଶẖ କଚତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ତତ୍ତଯା । ସ୍ଵଭାଵ ଏଵ ସର୍ଗାଖ୍ଯଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚୈତନ୍ଯମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ
ଚେତନାର ଆକାଶ ସମତାରେ ନିଜେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ଏହାର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣକୁ 'ସୃଷ୍ଟି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଚେତନା ଥିବାରୁ ଏହିଠାରେ ଈଶ୍ୱର ରହିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵପ୍ନସର୍ଗୋ ଽତ୍ର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତḫ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଯୋ ଽନୁଭୂଯତେ । ସ୍ଵଯଂ ସଂଵେଦନଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରିପୁରାକୃତି
ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ଉଦାହରଣ, ଯାହା ପ୍ରତିଦିନ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ। ସ୍ୱପ୍ନରେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ବାହାର ଜଗତର ଆକୃତି ନଥାଏ।
ଚିତ୍ସ୍ଵଭାଵୋ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନ ଆସ୍ତେ ସର୍ଗ ଇଵେହ ଵଃ । ଅସର୍ଗେ ସର୍ଗଵଦ୍ ଭାତସ୍ ତଥା ପୂର୍ଵଂ ମହାମ୍ବରେ
ଯେପରି ଜନ୍ମ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ରହିଥାଏ, ସେହିପରି ଏଠି ତୁମେ ଦେଖୁଥିବା ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅଛି। ସୃଷ୍ଟି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ମହାଶୂନ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଵେଦ୍ଯଂ ଵେଦନଂ ଶୁଦ୍ଧମ୍ ଏଵ ଭାତ୍ଯ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ସର୍ଗାଦୌ ଯଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ଥିତସ୍ ସର୍ଗସ୍ ସ ଏଵ ଵଃ
ଯାହା ପବିତ୍ର, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅବିନାଶୀ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଅବିଗ୍ୟାତ ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ସେଇ ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ।
ନେହ ସର୍ଗୋ ଽସ୍ତି ନୈଵାଯଂ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିଗଣଗୋଲକଃ । ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାଲମ୍ବଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠି କୌଣସି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରହମାଳା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଆଶ୍ରୟହୀନ, କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ରହିଛି, ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ସର୍ଵଶକ୍ତ୍ଯାତ୍ମ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଯଥା କଚତି ଯାଦୃଶମ୍ । ରୂପମ୍ ଅତ୍ଯଜଦ୍ ଏଵାଚ୍ଛଂ ତଥା ଭଵତି ତାଦୃଶମ୍
ଯେ ବ୍ରହ୍ମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ସେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ରୂପ କେବେ ଛାଡ଼ିନଥାଏ, ସେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ହୁଏ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ଜନ୍ତୋଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରପ୍ରଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍ । ତଥୈଵ ସର୍ଗସ୍ ସର୍ଗାଦୌ ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରଜୃମ୍ଭିତଃ
ଯେପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଏକ ସହର କେବଳ ତାଙ୍କର ଚେତନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ସ୍ଵଚ୍ଛେ ଚିତ୍ପରମାକାଶେ ଚିଦାକାଶୋ ଯ ଆସ୍ଥିତଃ । ସ୍ଵଭାଵ ଏଵ ସର୍ଗୋ ଽସାଵ୍ ଇତି ତେନୈଵ ଭାଵିତଃ
ସ୍ୱଚ୍ଛ ଚେତନାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚେତନାର ଆକାଶ ବିଦ୍ୟମାନ, ସେଠି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ତାହାର ସ୍ୱଭାବ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ।
ଭାଵ୍ଯଭାଵକଭାଵାଦିଭୂମୀନାଂ ଭଵନଂ ଭୃଶମ୍ । ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ନଭ ଏଵାଚ୍ଛମ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଭାବିତ, ଭାବନା କରୁଥିବା ଏବଂ ଭାବନାର ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚେତନାର ଆକାଶରେ, ଆତ୍ମାରେ ଆତ୍ମା ଭିତରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ କୁତସ୍ ସର୍ଗẖ କୁତୋ ଽଵିଦ୍ଯା କ୍ଵ ଚାଜ୍ଞତା । ବ୍ରହ୍ମ ଶାନ୍ତଂ ଘନଂ ସର୍ଵଂ କ୍ଵାହଙ୍କାରାଦଯସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ସୃଷ୍ଟି କେଉଁଠୁ? ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠୁ? ଅବିଦ୍ୟା କେଉଁଠି? ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅଛନ୍ତି—ତେବେ ଆହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାସ୍ତବରେ କେଉଁଠି ରହିପାରିବେ?
ଅହମ୍ଭାଵସ୍ଯ ସଂଶାନ୍ତିର୍ ଏଷାସୌ କଥିତା ତଵ । ଅହମ୍ଭାଵḫ ପରିଜ୍ଞାତḫ ପିଶାଚ ଇଵ ଶାମ୍ଯତି
ଏହି ହେଉଛି 'ମୁଁ' ବୋଧର ଶାନ୍ତି, ଯାହା ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଧକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଭୂତ ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ମଯା ତ୍ଵ୍ ଏଵମ୍ ଅହମ୍ଭାଵḫ ପରିଜ୍ଞାତୋ ଯଦାଖିଲଃ । ତଦା ମେ ଵିଦ୍ଯମାନୋ ଽପି ନିଷ୍ଫଲଶ୍ ଶରଦଭ୍ରଵତ୍
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଧକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିଛି, ସେତେବେଳେ ଏହା ଦେଖାଦେଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଫଳ ଦେଉନାହିଁ, ଶରତ୍କାଳର ମେଘ ପରି।
ଚିତ୍ରାଗ୍ନିଦାହୋ ଵିଜ୍ଞାତୋ ଯଥା ଦାହ୍ଯେଷୁ ନିଷ୍ଫଲଃ । ତଥାହମ୍ଭାଵସର୍ଗାଦି ଜ୍ଞାତଂ ଵିଫଲତାମ୍ ଇଯାତ୍
ଯେପରି କଳ୍ପିତ ଅଗ୍ନିର ଦାହ ଜଳିବା ଉପକରଣରେ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ, ସେପରି 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଯଦି ବୁଝାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ମେ ଽହଙ୍କୃତେସ୍ ତ୍ଯାଗେ ରାଗେ ଚ ସମତା ଯଦି । ତଦା ଵ୍ଯୋମ୍ନ ଇଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସର୍ଗେ ଽସର୍ଗେ ଚ ମେ ସ୍ଥିତିଃ
ଏଭଳି, ଯଦି ମୋର ମନରେ ଅହଂକାର ଓ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେବା ପରେ ସମତା ରହିଥାଏ, ତେବେ ସୃଷ୍ଟି ହେଉ କି ନ ହେଉ, ମୋର ଅବସ୍ଥା ଆକାଶ ଭିତରେ ଆକାଶ ପରି ହୋଇଯାଏ।
ଅହମ୍ଭାଵସ୍ଯ ନୈଵାହଂ ନାହମ୍ଭାଵୋ ମମେତି ଚ । ତେନ ଵିଦ୍ଧି ଚିଦାକାଶମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଇତି ନିର୍ଘନମ୍
ମୁଁ 'ମୁଁ' ଭାବରେ ନୁହେଁ, ନ 'ମୁଁ ନୁହେଁ' ଭାବକୁ ମୋର ବୋଲି ମନେ କରେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଜାଣ, ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ମୁକ୍ତ, ଏହା କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆକାଶ।
ଯଥା ମମ ତଥାନ୍ଯେଷାମ୍ ଇତି ବୋଧଵତାମ୍ ଇହ । ଅଗ୍ନିତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଚିତ୍ରାଗ୍ନେର୍ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ବୋଧଵିଭ୍ରମଃ
ଯେଉଁମାନେ ଜାଗୃତ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ବୁଝନ୍ତି—ମୋ ପାଇଁ ଯେପରି, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି; ଯେପରି ଚିତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ଅଗ୍ନିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେପରି 'ମୁଁ' ଭାବରେ ଭ୍ରମ ନାହିଁ।