ଘୁଣକ୍ଷୁଣ୍ଣାଙ୍ଗପୂର୍ଣେନ୍ଦୁବିମ୍ବୋଦରମନୋହରା । କଲ୍ହାରକୁନ୍ଦମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପଶ୍ରୀକୋଶଶୋଭିତା
ଏହି ଘରଟି ଦେଖିବାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ଯଦିଓ କିଛି ଅଂଶ କୀଟ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଇଥିଲା, ଏହା କଳହାର, କୁନ୍ଦ ଓ ମାଣ୍ଡାର ଫୁଲର ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ସମଗ୍ରଭୂତାଗମ୍ଯତ୍ଵଂ ତତ୍ର ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ଚେତସା । ଅଗମ୍ଯେ ସର୍ଵଭୂତାନାମ୍ ଅହମ୍ ଆସଂ ତଦା ତତଃ
ମୁଁ ମନରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳଟିକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅପହଁଚିଲା ବୋଲି ଭାବିଲି, ଏବଂ ସେହି ଅପହଁଚିଲା ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ରହିଲି।
ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନଶ୍ ଶାନ୍ତମନାḫ ପରମମୌନଵାନ୍ । ସଂଵତ୍ସରଶତାନ୍ତେନ ନିର୍ଣୀଯୋତ୍ଥାନମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଦ୍ଧ ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲି, ମୋର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଗଭୀର ମୌନରେ ଲୀନ ଥିଲା। ଶତବର୍ଷ ପରେ, ମୁଁ ଉଠିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲି।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିସ୍ଥୋ ନିଦ୍ରାମୁଦ୍ରାମ୍ ଇଵାଗତଃ । ସମସ୍ ସୋମ୍ଯୋ ନଭସ୍ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସମୁତ୍କୀର୍ଣ ଇଵାମ୍ବରାତ୍
ମୁଁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ବସିଥିଲି, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଘୁମର ମୁଦ୍ରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ମୋର ମନ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ମୃଦୁ ଥିଲା, ମୁଁ ଜଣେ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି।
ଶୁଦ୍ଧଂ ଯଦ୍ ଅନୁସନ୍ଧତ୍ତେ ଚେତḫ ପଶ୍ଯତି ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ଚିରେଣ ଵା ଶାପଵରଵ୍ଯକ୍ତିଵଦ୍ ଵିତତଂ ଯଦା
ମନ ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେଠି ସେ ତାହାକୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଦେଖିପାରେ, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଯେପରି ଶାପ କିମ୍ବା ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ତଦା ଵର୍ଷଶତେନାତ୍ର ବୋଧବୀଜଂ ଧୃତାଙ୍କୁରମ୍ । ଆସୀନ୍ ମେ ହୃଦଯକ୍ଷେତ୍ରେ କାଲସେକଵିକାସତଃ
ତାପରେ, ଶତବର୍ଷ ପରେ, ମୋର ହୃଦୟ ମାଠରେ ଜାଗୃତିର ବୀଜ ଅଂକୁରିତ ହେଲା, ସମୟର ପ୍ରବାହରେ ତାହା ଫୁଲିଗଲା।
ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽଭଵନ୍ ମେ ଽଥ ଜୀଵୋ ସମ୍ବୁଦ୍ଧଵେଦନଃ । ଶିଶିରକ୍ଷୀଣଗାତ୍ରସ୍ଯ ମଧାଵ୍ ଇଵ ରସସ୍ ତରୋଃ
ତାପରେ ମୁଁ ସଚେତନ ହେଲି, ମୋର ଜୀବସ୍ୱରୂପ ଜାଗୃତ ହେଲା—ଯେପରି ଶୀତ ହଟିଗଲାପରେ ଗଛର ଡାଳିରେ ମଧୁମାସରେ ରସ ଉଠିଯାଏ।
ତଚ୍ ଛତଂ ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣାଂ ନିମେଷ ଇଵ ମେ ଗତମ୍ । ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଽପି କାଲଗତଯୋ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏକଧିଯାଂ ମନାକ୍
ସେଠାରେ ଶତବର୍ଷ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ମିଷି ଭଳି କଟିଗଲା; ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଅତି ସହଜରେ କଟିଯାଏ।
ଵିକାସମ୍ ଆଗତୋ ବାହ୍ଯଂ ତତୋ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯକ୍ରମଃ । ଵାସନ୍ତḫ ପୁଷ୍ପରୂପେଣ ଦ୍ରୁମସ୍ଯେଵ ରସୋ ମମ
ତାପରେ ବାହ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିର କ୍ରମ ଖୋଲିଗଲା—ଯେପରି ବସନ୍ତରେ ଗଛର ରସ ଫୁଲର ଆକାରେ ବାହାରି ଆସେ।
ମାଂ ପ୍ରାଣପୂରିତମ୍ ଉପାଗତସଂଵିଦଂଶମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ ଇତି ପ୍ରସୃତḫ ପିଶାଚଃ । ଇଚ୍ଛାଙ୍ଗନାଵିଵଲିତୋ ଽଥ କୁତୋ ଽପି ସଦ୍ମ ପ୍ରୋନ୍ନାମସନ୍ନମନଵାଯୁର୍ ଇଵାଗ୍ରଵୃକ୍ଷମ୍
ମୁଁ ପ୍ରାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସଚେତନତାର ଅନ୍ଶ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବାବେଳେ, 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧର ଭୂତ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲା—ଯେପରି ଆକାସରୁ ଏକ ଝୋକା ବାତାସ ହଠାତ୍ ଆସି, ଆଶାର ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦୋଳିତ ଉଚ୍ଚ ଗଛକୁ ହଲାଇଦିଏ।
ତ୍ଵାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଦିତନିର୍ଵାଣମ୍ ଅହଙ୍କାରପିଶାଚକଃ । ବାଧତେ କିମ୍ ଇତି ବ୍ରୂହି ମୁନେ ମନ୍ମୋହଶାନ୍ତଯେ
ହେ ମୁନି, ମୋ ମନର ଭ୍ରମକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଏହି ଅହଂକାର ରୂପୀ ଭୂତ ଆପଣଙ୍କୁ ତଥାପି ଦୁଃଖ ଦେଉଛି?
ଅହମ୍ଭାଵଂ ଵିନା ଦେହସ୍ଥିତିସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାଜ୍ଞଯୋର୍ ଇହ । ଆଧେଯସ୍ଯ ନିରାଧାରା ନ ସଂସ୍ଥେଵୋପପଦ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀ ଯେ କିଏ ହେଉନାହିଁ, 'ମୁଁ' ବୋଧ ବିନା ଦେହର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିପାରେ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଆଧାର ନାହିଁ, ସେଠି ଆଧାରିତ ବସ୍ତୁ ଟିକିପାରେ ନାହିଁ।
ଅଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ଵିଶେଷସ୍ ତଂ ଶୃଣୁ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଚେତସଃ । ଶ୍ରୁତେନ ଯେନାହମ୍ଭାଵପିଶାଚଶ୍ ଶାନ୍ତିମ୍ ଏତି ତେ
ଏଠି ଏକ ବିଶେଷ କଥା ଅଛି—ଶାନ୍ତ ମନରେ ଶୁଣ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ତୋର ମନରେ ଥିବା ଅହଂକାର ଭୂତ ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବ।
ଅହମ୍ଭାଵପିଶାଚୋ ଽଯମ୍ ଅଜ୍ଞାନଶିଶୁନାମୁନା । ଅଵିଦ୍ଯମାନ ଏଵାନ୍ତẖ କଲ୍ପିତସ୍ ତେନ ସୂତ୍ଥିତଃ
ଏହି ଅହଂକାର ଭୂତଟିଏ ଅଜ୍ଞାନ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ମନ ଭିତରେ ଉପଜାଯାଇଛି; ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛି ଏବଂ ତେଣୁ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଅପି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରେକ୍ଷିତଂ ଯନ୍ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ଵିଚାରିଣା ଦୀପଵତା ସ୍ଵରୂପଂ ତମସୋ ଯଥା
ଯେଉଁଠି କିଛି ମିଳୁନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଅଜ୍ଞାନ ରହିନଥାଏ। ଯେପରି ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୀପ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ଅଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ଖୋଲିଯାଏ।
ଯଥା ଯଥା ଵିଲୋକ୍ଯତେ ତଥା ତଥା ଵିଲୀଯତେ । ଇହାଜ୍ଞତାପିଶାଚିକା ତଥାଵିଚାରିତା ସତୀ
ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଆଉ ହ୍ରାସ ପାଏ। ଏହି ଅଜ୍ଞାନର ପିଶାଚୀ ଠିକ୍ ଭାବେ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଲସନ୍ତ୍ଯାମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାମ୍ ଅଜ୍ଞତୋଦେତି ଶାଶ୍ଵତୀ । ବୁଦ୍ଧିମୋହାତ୍ମିକା ଯକ୍ଷୀ ନିର୍ଦେହୈଵ ଯଥା ନିଶି
ଯେତେବେଳେ ଅବିଦ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ରହେ, ସେତେବେଳେ ଚିରକାଳ ଅଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହା ମନର ଭ୍ରମର ଯକ୍ଷୀ ପରି, ଦେହ ନଥିବା ରାତିରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସତି ସର୍ଗେ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାସ୍ ସମ୍ଭଵୋ ନାସତି କ୍ଵଚିତ୍ । ସତି ଦ୍ଵିତୀଯେ ଶଶିନି ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଶଶଃ
ସୃଷ୍ଟି ଥିଲେ ଅବିଦ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଯେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ସେଠି ଏହା ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ ଯେପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶଶକ ଥାଏ, ସେପରି।
ସର୍ଗସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଯମ୍ ଅଜାତତ୍ଵାଦ୍ ଅଜ୍ଞଜ୍ଞାତୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ନ ଜାତẖ କାରଣାଭାଵାତ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵ ଖଵୃକ୍ଷଵତ୍
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅଜନ୍ମା ଥିବାରୁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କାରଣ ନଥିବାରୁ ଏହା କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା, ଆକାଶରେ ଗଛ ଯେପରି।
ପରମାକାଶକୋଶାନ୍ତର୍ ଆଦିସର୍ଗେ ନିରାମଯେ । ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦେର୍ ଉପଲମ୍ଭସ୍ଯ ଭଵେତ୍ କିମ୍ ଇଵ କାରଣମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରାଚୀନ ସୃଷ୍ଟିରେ, ପରମ ଆକାଶର ଭିତରେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ କଣସି କାରଣ ଅଛି କି?
ବୀଜାତ୍ କାରଣତẖ କାର୍ଯମ୍ ଅଙ୍କୁରẖ କିଲ ଜାଯତେ । ନ ବୀଜମ୍ ଅପି ଯତ୍ରାସ୍ତି ତତ୍ର ସ୍ଯାଦ୍ ଅଙ୍କୁରẖ କୁତଃ
ବିଆଁ ଥିଲେ ତାହାରୁ ଅଂକୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ବିଆଁ ନାହିଁ, ସେଠି କେମିତି ଅଂକୁର ହେବ?
କାରଣେନ ଵିନା କାର୍ଯଂ ନ ଚ ନାମୋପପଦ୍ଯତେ । କଦା କ ଇଵ ଖେ କେନ ଦୃଷ୍ଟୋ ଲବ୍ଧସ୍ ସ୍ଫୁଟୋ ଦ୍ରୁମଃ
କାରଣ ଛାଡ଼ି କୌଣସି କାମ କିମ୍ବା ନାମ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ; କେବେ, କେଉଁଠି, କିଏ ଆକାଶରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଗଛକୁ ଦେଖିଛି?
ସଙ୍କଲ୍ପେନାମ୍ବରେ ଯଦ୍ ଵା ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିଟପାଦିକମ୍ । ସ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତଥାଭୂତୋ ନ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ରାସ୍ତି ପଦାର୍ଥତା
ଆକାଶରେ ଗଛ-ଗଛଡ଼ି ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର। ଏହି କଳ୍ପନା ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ଏହାର କୌଣସି ସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଯୋ ଽଯମ୍ ଏଵଂ ଚିଦାକାଶେ ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ଶୂନ୍ଯେ କୂପ ଇଵାକାଶସ୍ ସର୍ଗସ୍ ସ୍ଥିତିନିରର୍ଗଲଃ
ଯେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଯାହା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେ ଏକ ଖାଲି କୁଆଁର ଆକାଶ ପରି। ଏହି ଶୂନ୍ୟତାରେ ସୃଷ୍ଟି ଅନାବରୋଧ ଭାବେ ରହିଥାଏ।
ସମ ଏଵ ଚିଦାକାଶẖ କଚତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ତତ୍ତଯା । ସ୍ଵଭାଵ ଏଵ ସର୍ଗାଖ୍ଯଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚୈତନ୍ଯମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ
ଚେତନାର ଆକାଶ ସମତାରେ ନିଜେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ଏହାର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣକୁ 'ସୃଷ୍ଟି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଚେତନା ଥିବାରୁ ଏହିଠାରେ ଈଶ୍ୱର ରହିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵପ୍ନସର୍ଗୋ ଽତ୍ର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତḫ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଯୋ ଽନୁଭୂଯତେ । ସ୍ଵଯଂ ସଂଵେଦନଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରିପୁରାକୃତି
ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ଉଦାହରଣ, ଯାହା ପ୍ରତିଦିନ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ। ସ୍ୱପ୍ନରେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ବାହାର ଜଗତର ଆକୃତି ନଥାଏ।
ଚିତ୍ସ୍ଵଭାଵୋ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନ ଆସ୍ତେ ସର୍ଗ ଇଵେହ ଵଃ । ଅସର୍ଗେ ସର୍ଗଵଦ୍ ଭାତସ୍ ତଥା ପୂର୍ଵଂ ମହାମ୍ବରେ
ଯେପରି ଜନ୍ମ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ରହିଥାଏ, ସେହିପରି ଏଠି ତୁମେ ଦେଖୁଥିବା ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅଛି। ସୃଷ୍ଟି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ମହାଶୂନ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଵେଦ୍ଯଂ ଵେଦନଂ ଶୁଦ୍ଧମ୍ ଏଵ ଭାତ୍ଯ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ସର୍ଗାଦୌ ଯଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ଥିତସ୍ ସର୍ଗସ୍ ସ ଏଵ ଵଃ
ଯାହା ପବିତ୍ର, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅବିନାଶୀ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଅବିଗ୍ୟାତ ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ସେଇ ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ।
ନେହ ସର୍ଗୋ ଽସ୍ତି ନୈଵାଯଂ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିଗଣଗୋଲକଃ । ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାଲମ୍ବଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠି କୌଣସି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରହମାଳା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଆଶ୍ରୟହୀନ, କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ରହିଛି, ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ସର୍ଵଶକ୍ତ୍ଯାତ୍ମ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଯଥା କଚତି ଯାଦୃଶମ୍ । ରୂପମ୍ ଅତ୍ଯଜଦ୍ ଏଵାଚ୍ଛଂ ତଥା ଭଵତି ତାଦୃଶମ୍
ଯେ ବ୍ରହ୍ମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ସେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ରୂପ କେବେ ଛାଡ଼ିନଥାଏ, ସେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ହୁଏ।