କ୍ଵଚିଦ୍ ଭ୍ରମତ୍ସିଦ୍ଧଗଣଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଉଦ୍ଗର୍ଜଦମ୍ବୁଦମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିଦ୍ଯାଧରଧରଂ ଯକ୍ଷୋତ୍କ୍ଷିପ୍ତକ୍ଷଯଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଶିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଘୁରୁଛି, କେଉଁଠି ମେଘ ଗଜଗଜାଇ ଉଡୁଛି, କେଉଁଠି ବିଦ୍ୟାଧର ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଉଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଯକ୍ଷମାନଙ୍କର ଗୃହ ଉଲଟିଯାଉଛି।
କ୍ଵଚିତ୍ ଭ୍ରମତ୍ପୁରଵରଂ ପ୍ରାରବ୍ଧସମରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଦ୍ରଵଜ୍ଜଲଧରଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଉନ୍ନୃତ୍ତଯୋଗିନି
କେଉଁଠି ରୂପଶୀଳ ନଗର ଘୁରୁଛି, କେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, କେଉଁଠି ମେଘ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହୁଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଯୋଗିନୀମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୈତ୍ଯପୁରୋଡ୍ଡୀନଂ ସଗନ୍ଧର୍ଵପୁରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଭ୍ରମଦ୍ଗ୍ରହଗଣଂ ତାରକାକୁଲିତଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଦାନବମାନଙ୍କର ସହର ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ରହୁଥିବା ସହର ଅଛି, କେଉଁଠି ଗ୍ରହମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଆଉ କେଉଁଠି ତାରାମାନେ ଗୋଟିଏଠାରେ ଭିତରେ ରହିଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିତ୍ ଖଖଗସଙ୍ଘୁଷ୍ଟଂ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଷୁବ୍ଧମହାନିଲମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଉତ୍ପାତଵଲିତଂ କ୍ଵଚିନ୍ ମଙ୍ଗଲମଣ୍ଡିତମ୍
କେଉଁଠି ଆକାଶ ଚିଡ଼ିଆମାନଙ୍କର ଝୁଣ୍ଡରେ ଗଞ୍ଜନାରେ ଭରିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ବଡ଼ ପବନ ଉତ୍ତେଜିତ, କେଉଁଠି ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ସବୁଠି ମଙ୍ଗଳ ଶୋଭା ରହିଛି।
କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାପୂର୍ଵଭୂତୌଘଂ ନାଗୈଶ୍ ଚାଗୋପିତଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅର୍କରଥାକ୍ରାନ୍ତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅର୍କରଥୋଦ୍ଧୁରମ୍
କେଉଁଠି ଅପୂର୍ବ ବନ୍ୟା ପାଣି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କେଉଁଠି ସାପମାନେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ, କେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥ ଚାଲିଯାଇଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଥ ଆଉ ଭଳି ଉଲଟାଇ ଦେଉଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଆଦିତ୍ଯଦାହାର୍ତଂ ଶଶିଶୈତ୍ଯାନ୍ଵିତଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନାସହ୍ଯଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଗ୍ନ୍ଯୌଷ୍ଣ୍ଯଦୁର୍ଗମମ୍
କେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଜଳିଯାଉଥିଲା, କେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତା ରହିଥିଲା, କେଉଁଠି ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ସହିପାରୁନଥିଲେ, ଆଉ କେଉଁଠି ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଯିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଉତ୍ତାଲଵେତାଲଂ ଗରୁଡୋଡ୍ଡାମରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସପ୍ରଲଯାମ୍ଭୋଦଂ କ୍ଵଚିତ୍ ସପ୍ରଲଯାନିଲମ୍
କେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ବେତାଳମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କେଉଁଠି ଗରୁଡ଼ମାନେ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ, କେଉଁଠି ପ୍ରଳୟ ମେଘ ଛାଇଯାଇଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି ପ୍ରଳୟ ବାତାସ ବହୁଥିଲା।
ତତୋ ଭୂତଗଣାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦୂରାଦ୍ ଦୂରତରଂ ଗତଃ । ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଅହମ୍ ଏକାନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିସ୍ତୃତମ୍
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଦୂରକୁ ଆଉ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲି, ଏବଂ ଏକା ଏକ ବିପୁଳ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ଅତ୍ଯନ୍ତମନ୍ଦପଵନଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପ୍ଯ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତଭୂତକମ୍ । ମଙ୍ଗଲୋତ୍ପାତରହିତମ୍ ଅଗମ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧସନ୍ତତେଃ
ଏହା ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଓ ନିରବତା ରହିଛି, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ କେହି ଜୀବ ଯାଇପାରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଘଟଣା ଘଟେନାହିଁ, ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସିଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅପହଁଚିଲା।
କଲ୍ପିତାଥ ମଯା ତତ୍ର କୁଟୀ ପ୍ରକଟକୋଟରା । ନୀରନ୍ଧ୍ରକୁଡ୍ଯନିବିଡା ପଦ୍ମକୁଟ୍ମଲସୁନ୍ଦରୀ
ସେଠାରେ ମୁଁ ମନରେ ଏକ ଛୋଟ ଘର କଳ୍ପନା କଲି, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଗଭୀର ଗୁହା ଥିଲା, ଦେଉଳ ଦେଖିବାକୁ ଏକଦମ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ଏହା ବନ୍ଦ ଗୋଲାପ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିବା କଳି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଘୁଣକ୍ଷୁଣ୍ଣାଙ୍ଗପୂର୍ଣେନ୍ଦୁବିମ୍ବୋଦରମନୋହରା । କଲ୍ହାରକୁନ୍ଦମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପଶ୍ରୀକୋଶଶୋଭିତା
ଏହି ଘରଟି ଦେଖିବାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ଯଦିଓ କିଛି ଅଂଶ କୀଟ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଇଥିଲା, ଏହା କଳହାର, କୁନ୍ଦ ଓ ମାଣ୍ଡାର ଫୁଲର ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ସମଗ୍ରଭୂତାଗମ୍ଯତ୍ଵଂ ତତ୍ର ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ଚେତସା । ଅଗମ୍ଯେ ସର୍ଵଭୂତାନାମ୍ ଅହମ୍ ଆସଂ ତଦା ତତଃ
ମୁଁ ମନରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳଟିକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅପହଁଚିଲା ବୋଲି ଭାବିଲି, ଏବଂ ସେହି ଅପହଁଚିଲା ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ରହିଲି।
ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନଶ୍ ଶାନ୍ତମନାḫ ପରମମୌନଵାନ୍ । ସଂଵତ୍ସରଶତାନ୍ତେନ ନିର୍ଣୀଯୋତ୍ଥାନମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଦ୍ଧ ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲି, ମୋର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଗଭୀର ମୌନରେ ଲୀନ ଥିଲା। ଶତବର୍ଷ ପରେ, ମୁଁ ଉଠିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲି।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିସ୍ଥୋ ନିଦ୍ରାମୁଦ୍ରାମ୍ ଇଵାଗତଃ । ସମସ୍ ସୋମ୍ଯୋ ନଭସ୍ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସମୁତ୍କୀର୍ଣ ଇଵାମ୍ବରାତ୍
ମୁଁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ବସିଥିଲି, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଘୁମର ମୁଦ୍ରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ମୋର ମନ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ମୃଦୁ ଥିଲା, ମୁଁ ଜଣେ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି।
ଶୁଦ୍ଧଂ ଯଦ୍ ଅନୁସନ୍ଧତ୍ତେ ଚେତḫ ପଶ୍ଯତି ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ଚିରେଣ ଵା ଶାପଵରଵ୍ଯକ୍ତିଵଦ୍ ଵିତତଂ ଯଦା
ମନ ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେଠି ସେ ତାହାକୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଦେଖିପାରେ, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଯେପରି ଶାପ କିମ୍ବା ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ତଦା ଵର୍ଷଶତେନାତ୍ର ବୋଧବୀଜଂ ଧୃତାଙ୍କୁରମ୍ । ଆସୀନ୍ ମେ ହୃଦଯକ୍ଷେତ୍ରେ କାଲସେକଵିକାସତଃ
ତାପରେ, ଶତବର୍ଷ ପରେ, ମୋର ହୃଦୟ ମାଠରେ ଜାଗୃତିର ବୀଜ ଅଂକୁରିତ ହେଲା, ସମୟର ପ୍ରବାହରେ ତାହା ଫୁଲିଗଲା।
ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽଭଵନ୍ ମେ ଽଥ ଜୀଵୋ ସମ୍ବୁଦ୍ଧଵେଦନଃ । ଶିଶିରକ୍ଷୀଣଗାତ୍ରସ୍ଯ ମଧାଵ୍ ଇଵ ରସସ୍ ତରୋଃ
ତାପରେ ମୁଁ ସଚେତନ ହେଲି, ମୋର ଜୀବସ୍ୱରୂପ ଜାଗୃତ ହେଲା—ଯେପରି ଶୀତ ହଟିଗଲାପରେ ଗଛର ଡାଳିରେ ମଧୁମାସରେ ରସ ଉଠିଯାଏ।
ତଚ୍ ଛତଂ ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣାଂ ନିମେଷ ଇଵ ମେ ଗତମ୍ । ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଽପି କାଲଗତଯୋ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏକଧିଯାଂ ମନାକ୍
ସେଠାରେ ଶତବର୍ଷ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ମିଷି ଭଳି କଟିଗଲା; ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଅତି ସହଜରେ କଟିଯାଏ।
ଵିକାସମ୍ ଆଗତୋ ବାହ୍ଯଂ ତତୋ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯକ୍ରମଃ । ଵାସନ୍ତḫ ପୁଷ୍ପରୂପେଣ ଦ୍ରୁମସ୍ଯେଵ ରସୋ ମମ
ତାପରେ ବାହ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିର କ୍ରମ ଖୋଲିଗଲା—ଯେପରି ବସନ୍ତରେ ଗଛର ରସ ଫୁଲର ଆକାରେ ବାହାରି ଆସେ।
ମାଂ ପ୍ରାଣପୂରିତମ୍ ଉପାଗତସଂଵିଦଂଶମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ ଇତି ପ୍ରସୃତḫ ପିଶାଚଃ । ଇଚ୍ଛାଙ୍ଗନାଵିଵଲିତୋ ଽଥ କୁତୋ ଽପି ସଦ୍ମ ପ୍ରୋନ୍ନାମସନ୍ନମନଵାଯୁର୍ ଇଵାଗ୍ରଵୃକ୍ଷମ୍
ମୁଁ ପ୍ରାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସଚେତନତାର ଅନ୍ଶ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବାବେଳେ, 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧର ଭୂତ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲା—ଯେପରି ଆକାସରୁ ଏକ ଝୋକା ବାତାସ ହଠାତ୍ ଆସି, ଆଶାର ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦୋଳିତ ଉଚ୍ଚ ଗଛକୁ ହଲାଇଦିଏ।
ତ୍ଵାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଦିତନିର୍ଵାଣମ୍ ଅହଙ୍କାରପିଶାଚକଃ । ବାଧତେ କିମ୍ ଇତି ବ୍ରୂହି ମୁନେ ମନ୍ମୋହଶାନ୍ତଯେ
ହେ ମୁନି, ମୋ ମନର ଭ୍ରମକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଏହି ଅହଂକାର ରୂପୀ ଭୂତ ଆପଣଙ୍କୁ ତଥାପି ଦୁଃଖ ଦେଉଛି?
ଅହମ୍ଭାଵଂ ଵିନା ଦେହସ୍ଥିତିସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାଜ୍ଞଯୋର୍ ଇହ । ଆଧେଯସ୍ଯ ନିରାଧାରା ନ ସଂସ୍ଥେଵୋପପଦ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀ ଯେ କିଏ ହେଉନାହିଁ, 'ମୁଁ' ବୋଧ ବିନା ଦେହର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିପାରେ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଆଧାର ନାହିଁ, ସେଠି ଆଧାରିତ ବସ୍ତୁ ଟିକିପାରେ ନାହିଁ।
ଅଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ଵିଶେଷସ୍ ତଂ ଶୃଣୁ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଚେତସଃ । ଶ୍ରୁତେନ ଯେନାହମ୍ଭାଵପିଶାଚଶ୍ ଶାନ୍ତିମ୍ ଏତି ତେ
ଏଠି ଏକ ବିଶେଷ କଥା ଅଛି—ଶାନ୍ତ ମନରେ ଶୁଣ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ତୋର ମନରେ ଥିବା ଅହଂକାର ଭୂତ ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବ।
ଅହମ୍ଭାଵପିଶାଚୋ ଽଯମ୍ ଅଜ୍ଞାନଶିଶୁନାମୁନା । ଅଵିଦ୍ଯମାନ ଏଵାନ୍ତẖ କଲ୍ପିତସ୍ ତେନ ସୂତ୍ଥିତଃ
ଏହି ଅହଂକାର ଭୂତଟିଏ ଅଜ୍ଞାନ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ମନ ଭିତରେ ଉପଜାଯାଇଛି; ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଛି ଏବଂ ତେଣୁ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଅପି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରେକ୍ଷିତଂ ଯନ୍ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ଵିଚାରିଣା ଦୀପଵତା ସ୍ଵରୂପଂ ତମସୋ ଯଥା
ଯେଉଁଠି କିଛି ମିଳୁନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଅଜ୍ଞାନ ରହିନଥାଏ। ଯେପରି ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୀପ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ଅଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ଖୋଲିଯାଏ।
ଯଥା ଯଥା ଵିଲୋକ୍ଯତେ ତଥା ତଥା ଵିଲୀଯତେ । ଇହାଜ୍ଞତାପିଶାଚିକା ତଥାଵିଚାରିତା ସତୀ
ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଆଉ ହ୍ରାସ ପାଏ। ଏହି ଅଜ୍ଞାନର ପିଶାଚୀ ଠିକ୍ ଭାବେ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଲସନ୍ତ୍ଯାମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାମ୍ ଅଜ୍ଞତୋଦେତି ଶାଶ୍ଵତୀ । ବୁଦ୍ଧିମୋହାତ୍ମିକା ଯକ୍ଷୀ ନିର୍ଦେହୈଵ ଯଥା ନିଶି
ଯେତେବେଳେ ଅବିଦ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ରହେ, ସେତେବେଳେ ଚିରକାଳ ଅଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହା ମନର ଭ୍ରମର ଯକ୍ଷୀ ପରି, ଦେହ ନଥିବା ରାତିରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସତି ସର୍ଗେ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାସ୍ ସମ୍ଭଵୋ ନାସତି କ୍ଵଚିତ୍ । ସତି ଦ୍ଵିତୀଯେ ଶଶିନି ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଶଶଃ
ସୃଷ୍ଟି ଥିଲେ ଅବିଦ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଯେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ସେଠି ଏହା ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ ଯେପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶଶକ ଥାଏ, ସେପରି।
ସର୍ଗସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଯମ୍ ଅଜାତତ୍ଵାଦ୍ ଅଜ୍ଞଜ୍ଞାତୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ନ ଜାତẖ କାରଣାଭାଵାତ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵ ଖଵୃକ୍ଷଵତ୍
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅଜନ୍ମା ଥିବାରୁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କାରଣ ନଥିବାରୁ ଏହା କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା, ଆକାଶରେ ଗଛ ଯେପରି।
ପରମାକାଶକୋଶାନ୍ତର୍ ଆଦିସର୍ଗେ ନିରାମଯେ । ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦେର୍ ଉପଲମ୍ଭସ୍ଯ ଭଵେତ୍ କିମ୍ ଇଵ କାରଣମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରାଚୀନ ସୃଷ୍ଟିରେ, ପରମ ଆକାଶର ଭିତରେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ କଣସି କାରଣ ଅଛି କି?