ଶବ୍ଦକାନନଵାର୍ଯବ୍ଦଭୂତା ଧ୍ଯାନିନମ୍ ଆକୁଲାଃ । କ୍ଷୋଭଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧାସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ମେ ଗିରଯୋ ଽରଯଃ
ଶବ୍ଦ, ଜଳ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ପଞ୍ଚ ଭୂତର ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ ଧ୍ୟାନରତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ନିଜେ ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମୋ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ସମାନ।
ନାନାଵିଧା ନଗେନ୍ଦ୍ରାଣାମ୍ ଅନ୍ତରା ଵଲିତା ଜନୈଃ । ଦେଶା ଵିଷମଯା ଏଵ ନିଶ୍ଶେଷା ଵିଷଯାହିଭିଃ
ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିପଦ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଜନୈର୍ ଜଲଚରୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତାସ୍ ସାଗରାଗାରକୁକ୍ଷଯଃ । ଵିଵିଧାରମ୍ଭସଂରବ୍ଧୈର୍ ନଗରାଣୀଵ ନାଗରୈଃ
ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଗୁହାମାନେ ନିଜେ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ଯେପରି ନଗର ମଧ୍ୟ ନାନା କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଏ।
ତଟାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ର୍ଯମ୍ବୁରାଶୀନାଂ ଲୋକପାଲପୁରାଣି ଚ । ଭୂତାକୁଲାନି ଶୃଙ୍ଗାଣି ପାତାଲକୁହରାଣି ଚ
ପାହାଡ଼ ଓ ଜଳର କୂଳ, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ପୁରାତନ ସହର, ଜଣସମୂହରେ ଭରିଥିବା ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଓ ପାତାଳର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ—
ଗାଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନିଲଶୀତ୍କାରୈର୍ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଲତିକାକରୈଃ । ପୁଷ୍ପୈର୍ ହସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁହା ଗହନକୋଟରାଃ
ସେଠାରେ ପବନର ଶବ୍ଦ ଗାନ କରେ, ଲତାମାଳା ନୃତ୍ୟ କରେ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଗଭୀର କୋଣା ଫୁଲରେ ହସେ।
ମୌନିମୀନମୁନିସ୍ପର୍ଶକମ୍ପିନାଲଚଲାମ୍ବୁଜାଃ । ସରସ୍ଯୋ ଵିରସା ଏଵ ଵାର୍ଯାଵର୍ତଵିରାଵିତାଃ
ସରୋବରର ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ନିରବ ମୁନି ଓ ମାଛଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ କମ୍ପି ଉଠେ, ଜଳର ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଶବ୍ଦରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ମନମରା ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପଵନସ୍ପନ୍ଦସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧତୃଣପାଂସୁପତାକିନୀ । ରଟତ୍ଯ୍ ଅନିଲଭାଙ୍କାରୈର୍ ନିର୍ଜନୋର୍ଵ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଂଯତା
ବାତାସର ହଳଚଳରେ ଉଠିଥିବା ଘାସ ଓ ଧୂଳିର ପତାକା ନିରଜନ ଭୂମିକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଇଛି, ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଭୂମିରେ ବାୟୁର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଉଠେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଆଶୂନ୍ଯଂ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଦୂରକୋଣକେ । ଅତ୍ର ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଯୋଗଯୁକ୍ତିମ୍ ଅନିନ୍ଦିତାମ୍
ସେଥିପାଇଁ ଦୂର ଏକ କୋଣରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ମୁଁ ନିଷ୍ପାପ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛି।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଏକକୋଣେ ଽତ୍ର କୃତ୍ଵା କଲ୍ପନଯା କୁଟୀମ୍ । ଵଜ୍ରୋଦରଦୃଢାଂ ତସ୍ଯାମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍
ଏଠିରେ ଏକ ଶାନ୍ତ କୋଣରେ, ମୁଁ ମନରେ ଏକ ହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭିତିର ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କରିଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ ମୁଁ ଚୁପଚାପ ବସିଛି, କୌଣସି ଆସନ ବିନା।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଯାତୋ ଽହମ୍ ଆକାଶମ୍ ଅସିନିର୍ମଲମ୍ । ଯାଵତ୍ ତଦ୍ ଅପି ପଶ୍ଯାମି ସକଲଂ ଵିତତାନ୍ତରମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ପବିତ୍ର ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଛି, ସମସ୍ତ ଅନ୍ତରାଳ ଏହି ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଭ୍ରମତ୍ସିଦ୍ଧଗଣଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଉଦ୍ଗର୍ଜଦମ୍ବୁଦମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିଦ୍ଯାଧରଧରଂ ଯକ୍ଷୋତ୍କ୍ଷିପ୍ତକ୍ଷଯଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଶିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଘୁରୁଛି, କେଉଁଠି ମେଘ ଗଜଗଜାଇ ଉଡୁଛି, କେଉଁଠି ବିଦ୍ୟାଧର ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଉଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଯକ୍ଷମାନଙ୍କର ଗୃହ ଉଲଟିଯାଉଛି।
କ୍ଵଚିତ୍ ଭ୍ରମତ୍ପୁରଵରଂ ପ୍ରାରବ୍ଧସମରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଦ୍ରଵଜ୍ଜଲଧରଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଉନ୍ନୃତ୍ତଯୋଗିନି
କେଉଁଠି ରୂପଶୀଳ ନଗର ଘୁରୁଛି, କେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, କେଉଁଠି ମେଘ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହୁଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଯୋଗିନୀମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୈତ୍ଯପୁରୋଡ୍ଡୀନଂ ସଗନ୍ଧର୍ଵପୁରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଭ୍ରମଦ୍ଗ୍ରହଗଣଂ ତାରକାକୁଲିତଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଦାନବମାନଙ୍କର ସହର ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ରହୁଥିବା ସହର ଅଛି, କେଉଁଠି ଗ୍ରହମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଆଉ କେଉଁଠି ତାରାମାନେ ଗୋଟିଏଠାରେ ଭିତରେ ରହିଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିତ୍ ଖଖଗସଙ୍ଘୁଷ୍ଟଂ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଷୁବ୍ଧମହାନିଲମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଉତ୍ପାତଵଲିତଂ କ୍ଵଚିନ୍ ମଙ୍ଗଲମଣ୍ଡିତମ୍
କେଉଁଠି ଆକାଶ ଚିଡ଼ିଆମାନଙ୍କର ଝୁଣ୍ଡରେ ଗଞ୍ଜନାରେ ଭରିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ବଡ଼ ପବନ ଉତ୍ତେଜିତ, କେଉଁଠି ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ସବୁଠି ମଙ୍ଗଳ ଶୋଭା ରହିଛି।
କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାପୂର୍ଵଭୂତୌଘଂ ନାଗୈଶ୍ ଚାଗୋପିତଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅର୍କରଥାକ୍ରାନ୍ତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅର୍କରଥୋଦ୍ଧୁରମ୍
କେଉଁଠି ଅପୂର୍ବ ବନ୍ୟା ପାଣି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କେଉଁଠି ସାପମାନେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ, କେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥ ଚାଲିଯାଇଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଥ ଆଉ ଭଳି ଉଲଟାଇ ଦେଉଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଆଦିତ୍ଯଦାହାର୍ତଂ ଶଶିଶୈତ୍ଯାନ୍ଵିତଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନାସହ୍ଯଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଗ୍ନ୍ଯୌଷ୍ଣ୍ଯଦୁର୍ଗମମ୍
କେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଜଳିଯାଉଥିଲା, କେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତା ରହିଥିଲା, କେଉଁଠି ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ସହିପାରୁନଥିଲେ, ଆଉ କେଉଁଠି ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଯିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଉତ୍ତାଲଵେତାଲଂ ଗରୁଡୋଡ୍ଡାମରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସପ୍ରଲଯାମ୍ଭୋଦଂ କ୍ଵଚିତ୍ ସପ୍ରଲଯାନିଲମ୍
କେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ବେତାଳମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କେଉଁଠି ଗରୁଡ଼ମାନେ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ, କେଉଁଠି ପ୍ରଳୟ ମେଘ ଛାଇଯାଇଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି ପ୍ରଳୟ ବାତାସ ବହୁଥିଲା।
ତତୋ ଭୂତଗଣାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦୂରାଦ୍ ଦୂରତରଂ ଗତଃ । ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଅହମ୍ ଏକାନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିସ୍ତୃତମ୍
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଦୂରକୁ ଆଉ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲି, ଏବଂ ଏକା ଏକ ବିପୁଳ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ଅତ୍ଯନ୍ତମନ୍ଦପଵନଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପ୍ଯ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତଭୂତକମ୍ । ମଙ୍ଗଲୋତ୍ପାତରହିତମ୍ ଅଗମ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧସନ୍ତତେଃ
ଏହା ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଓ ନିରବତା ରହିଛି, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ କେହି ଜୀବ ଯାଇପାରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଘଟଣା ଘଟେନାହିଁ, ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସିଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅପହଁଚିଲା।
କଲ୍ପିତାଥ ମଯା ତତ୍ର କୁଟୀ ପ୍ରକଟକୋଟରା । ନୀରନ୍ଧ୍ରକୁଡ୍ଯନିବିଡା ପଦ୍ମକୁଟ୍ମଲସୁନ୍ଦରୀ
ସେଠାରେ ମୁଁ ମନରେ ଏକ ଛୋଟ ଘର କଳ୍ପନା କଲି, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଗଭୀର ଗୁହା ଥିଲା, ଦେଉଳ ଦେଖିବାକୁ ଏକଦମ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ଏହା ବନ୍ଦ ଗୋଲାପ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିବା କଳି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଘୁଣକ୍ଷୁଣ୍ଣାଙ୍ଗପୂର୍ଣେନ୍ଦୁବିମ୍ବୋଦରମନୋହରା । କଲ୍ହାରକୁନ୍ଦମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପଶ୍ରୀକୋଶଶୋଭିତା
ଏହି ଘରଟି ଦେଖିବାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ଯଦିଓ କିଛି ଅଂଶ କୀଟ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଇଥିଲା, ଏହା କଳହାର, କୁନ୍ଦ ଓ ମାଣ୍ଡାର ଫୁଲର ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ସମଗ୍ରଭୂତାଗମ୍ଯତ୍ଵଂ ତତ୍ର ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ଚେତସା । ଅଗମ୍ଯେ ସର୍ଵଭୂତାନାମ୍ ଅହମ୍ ଆସଂ ତଦା ତତଃ
ମୁଁ ମନରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳଟିକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅପହଁଚିଲା ବୋଲି ଭାବିଲି, ଏବଂ ସେହି ଅପହଁଚିଲା ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ରହିଲି।
ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନଶ୍ ଶାନ୍ତମନାḫ ପରମମୌନଵାନ୍ । ସଂଵତ୍ସରଶତାନ୍ତେନ ନିର୍ଣୀଯୋତ୍ଥାନମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଦ୍ଧ ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲି, ମୋର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଗଭୀର ମୌନରେ ଲୀନ ଥିଲା। ଶତବର୍ଷ ପରେ, ମୁଁ ଉଠିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲି।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିସ୍ଥୋ ନିଦ୍ରାମୁଦ୍ରାମ୍ ଇଵାଗତଃ । ସମସ୍ ସୋମ୍ଯୋ ନଭସ୍ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସମୁତ୍କୀର୍ଣ ଇଵାମ୍ବରାତ୍
ମୁଁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ବସିଥିଲି, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଘୁମର ମୁଦ୍ରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ମୋର ମନ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ମୃଦୁ ଥିଲା, ମୁଁ ଜଣେ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି।
ଶୁଦ୍ଧଂ ଯଦ୍ ଅନୁସନ୍ଧତ୍ତେ ଚେତḫ ପଶ୍ଯତି ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ଚିରେଣ ଵା ଶାପଵରଵ୍ଯକ୍ତିଵଦ୍ ଵିତତଂ ଯଦା
ମନ ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେଠି ସେ ତାହାକୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଦେଖିପାରେ, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଯେପରି ଶାପ କିମ୍ବା ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ତଦା ଵର୍ଷଶତେନାତ୍ର ବୋଧବୀଜଂ ଧୃତାଙ୍କୁରମ୍ । ଆସୀନ୍ ମେ ହୃଦଯକ୍ଷେତ୍ରେ କାଲସେକଵିକାସତଃ
ତାପରେ, ଶତବର୍ଷ ପରେ, ମୋର ହୃଦୟ ମାଠରେ ଜାଗୃତିର ବୀଜ ଅଂକୁରିତ ହେଲା, ସମୟର ପ୍ରବାହରେ ତାହା ଫୁଲିଗଲା।
ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽଭଵନ୍ ମେ ଽଥ ଜୀଵୋ ସମ୍ବୁଦ୍ଧଵେଦନଃ । ଶିଶିରକ୍ଷୀଣଗାତ୍ରସ୍ଯ ମଧାଵ୍ ଇଵ ରସସ୍ ତରୋଃ
ତାପରେ ମୁଁ ସଚେତନ ହେଲି, ମୋର ଜୀବସ୍ୱରୂପ ଜାଗୃତ ହେଲା—ଯେପରି ଶୀତ ହଟିଗଲାପରେ ଗଛର ଡାଳିରେ ମଧୁମାସରେ ରସ ଉଠିଯାଏ।
ତଚ୍ ଛତଂ ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣାଂ ନିମେଷ ଇଵ ମେ ଗତମ୍ । ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଽପି କାଲଗତଯୋ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏକଧିଯାଂ ମନାକ୍
ସେଠାରେ ଶତବର୍ଷ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ମିଷି ଭଳି କଟିଗଲା; ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଅତି ସହଜରେ କଟିଯାଏ।
ଵିକାସମ୍ ଆଗତୋ ବାହ୍ଯଂ ତତୋ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯକ୍ରମଃ । ଵାସନ୍ତḫ ପୁଷ୍ପରୂପେଣ ଦ୍ରୁମସ୍ଯେଵ ରସୋ ମମ
ତାପରେ ବାହ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିର କ୍ରମ ଖୋଲିଗଲା—ଯେପରି ବସନ୍ତରେ ଗଛର ରସ ଫୁଲର ଆକାରେ ବାହାରି ଆସେ।
ମାଂ ପ୍ରାଣପୂରିତମ୍ ଉପାଗତସଂଵିଦଂଶମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ ଇତି ପ୍ରସୃତḫ ପିଶାଚଃ । ଇଚ୍ଛାଙ୍ଗନାଵିଵଲିତୋ ଽଥ କୁତୋ ଽପି ସଦ୍ମ ପ୍ରୋନ୍ନାମସନ୍ନମନଵାଯୁର୍ ଇଵାଗ୍ରଵୃକ୍ଷମ୍
ମୁଁ ପ୍ରାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସଚେତନତାର ଅନ୍ଶ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବାବେଳେ, 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧର ଭୂତ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲା—ଯେପରି ଆକାସରୁ ଏକ ଝୋକା ବାତାସ ହଠାତ୍ ଆସି, ଆଶାର ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦୋଳିତ ଉଚ୍ଚ ଗଛକୁ ହଲାଇଦିଏ।