ପାଷାଣାଖ୍ଯାନମ୍ ଅତ୍ରେଦଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରୁତିରସାଯନମ୍ । ପୂର୍ଵଂ ମଯୈଵ ଯଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ଚିତ୍ରଂ ପ୍ରକୃତମ୍ ଏଵ ଵା
ଏଠାରେ ଏହି ପାଷାଣ କଥା, ଯାହା ପବିତ୍ର ଶ୍ରବଣର ଅମୃତ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିଲି, ସେଠି ଅଦ୍ଭୁତ କିମ୍ବା ସାଧାରଣ ଯେପରି ହେଉ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ଅହଂ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯତ୍ଵାତ୍ କଦାଚିତ୍ ପୂର୍ଣମାନସଃ । ତ୍ଯକ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛୁର୍ ଇମଂ ଲୋକଂ ଵ୍ଯଵହାରଘନଭ୍ରମମ୍
କେବେ ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଜଣାଯିବାକୁ ଥିବା ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିଲି, ମୋ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଏହି ଜଗତ, ଯାହା ଦୁନିଆର ଭ୍ରମ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଭରିଛି, ଛାଡିଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲି।
ଧ୍ଯାନୈକନିଷ୍ଠତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଶନୈର୍ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଯେ ଚିରମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତାଜଵଞ୍ଜଵୀଭାଵ ଏକାନ୍ତାର୍ଥୀ ଶମଂ ଵ୍ରଜନ୍
ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ରତା ପାଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧିରେ ଧିରେ ଶାନ୍ତି ଖୋଜୁଥିଲି; ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଧା ଓ ଚତୁରାଇକୁ ଛାଡି, କେବଳ ଏକାନ୍ତ ଚାହିଁ, ଶାନ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲି।
ଇଦଂ ଚିନ୍ତିତଵାନ୍ ଅସ୍ମି କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଅମରାଲଯେ । ସଂସ୍ଥିତୋ ଵିଵିଧାḫ ପଶ୍ଯନ୍ ଭଙ୍ଗୁରା ଜାଗତୀର୍ ଗତୀଃ
ମୁଁ କିଛି ଅମର ନିବାସରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ଜଗତର ଅସ୍ଥିର ଚଳାଚଳ ଦେଖି, ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି।
ଵିରସା ଖଲ୍ଵ୍ ଇଯଂ ଲୋକସ୍ଥିତିର୍ ଆପାତସୁନ୍ଦରୀ । ନ ଜାତୁ ସୁଖଦା ମନ୍ଯେ କସ୍ଯଚିତ୍ କେନଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
ଏହି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱଟି ମଧୁର ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକାଉଁ ମଧୁର ନୁହେଁ; ମୁଁ ଭାବେ ଏହା କେହିଁଠି, କେହିଁଠି, କେହିଁଠି ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ।
ଉଦ୍ଵେଗଂ ଜନଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତୀଵ୍ରସଂଵେଗଖେଦତଃ । ଇମା ଦୃଶ୍ଯଦୃଶୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦାଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁଗୁଡିକ, ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଓ ଅଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଭିତରେ ଭୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଉତ୍ତେଜନା ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
କିମ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଂ ଵା ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ କୋ ଽହମ୍ ଏଵ ଵା । ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଜଂ ଵ୍ଯୋମ ଚିନ୍ମାତ୍ରାତ୍ମ ନିରିଙ୍ଗନମ୍
ଏହା କଣ ଦେଖାଯାଉଛି? କଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି? କିମ୍ବା ମୁଁ କିଏ? ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଆକାଶ ପରି, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ସମସ୍ତସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରଦେଵଦୈତ୍ଯାଦିଦୁର୍ଗମମ୍ । ସୁପ୍ରଦେଶମ୍ ଇତୋ ଗତ୍ଵା ସଙ୍ଗୋପ୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା
ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାଉଥିବା ଦୁର୍ଗମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଲୁଚାଇ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅଦୃଶ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିଗଃ । ସମେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ପଦେ ଶାନ୍ତେ ଆସେ ଵିଗତଵେଦନମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରହିତ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ମୁଁ ସେଇ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଭବ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ବସି ରହେ।
ତସ୍ମାତ୍ କୋ ନୁ ପ୍ରଦେଶସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯତାଂ ଗତଃ । ଯତ୍ରୈତା ନାନୁଭୂଯନ୍ତେ ପଞ୍ଚବାହ୍ଯାର୍ଥଵେଦନାଃ
ତେଣୁ, ସେଇ ପାଞ୍ଚଟି ବାହ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁଭବ ହୁଏନି, ସେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା କେଉଁଠି ଅଛି?
ଶବ୍ଦକାନନଵାର୍ଯବ୍ଦଭୂତା ଧ୍ଯାନିନମ୍ ଆକୁଲାଃ । କ୍ଷୋଭଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧାସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ମେ ଗିରଯୋ ଽରଯଃ
ଶବ୍ଦ, ଜଳ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ପଞ୍ଚ ଭୂତର ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ ଧ୍ୟାନରତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ନିଜେ ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମୋ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ସମାନ।
ନାନାଵିଧା ନଗେନ୍ଦ୍ରାଣାମ୍ ଅନ୍ତରା ଵଲିତା ଜନୈଃ । ଦେଶା ଵିଷମଯା ଏଵ ନିଶ୍ଶେଷା ଵିଷଯାହିଭିଃ
ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିପଦ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଜନୈର୍ ଜଲଚରୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତାସ୍ ସାଗରାଗାରକୁକ୍ଷଯଃ । ଵିଵିଧାରମ୍ଭସଂରବ୍ଧୈର୍ ନଗରାଣୀଵ ନାଗରୈଃ
ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଗୁହାମାନେ ନିଜେ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ଯେପରି ନଗର ମଧ୍ୟ ନାନା କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଏ।
ତଟାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ର୍ଯମ୍ବୁରାଶୀନାଂ ଲୋକପାଲପୁରାଣି ଚ । ଭୂତାକୁଲାନି ଶୃଙ୍ଗାଣି ପାତାଲକୁହରାଣି ଚ
ପାହାଡ଼ ଓ ଜଳର କୂଳ, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ପୁରାତନ ସହର, ଜଣସମୂହରେ ଭରିଥିବା ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଓ ପାତାଳର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ—
ଗାଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନିଲଶୀତ୍କାରୈର୍ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଲତିକାକରୈଃ । ପୁଷ୍ପୈର୍ ହସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁହା ଗହନକୋଟରାଃ
ସେଠାରେ ପବନର ଶବ୍ଦ ଗାନ କରେ, ଲତାମାଳା ନୃତ୍ୟ କରେ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଗଭୀର କୋଣା ଫୁଲରେ ହସେ।
ମୌନିମୀନମୁନିସ୍ପର୍ଶକମ୍ପିନାଲଚଲାମ୍ବୁଜାଃ । ସରସ୍ଯୋ ଵିରସା ଏଵ ଵାର୍ଯାଵର୍ତଵିରାଵିତାଃ
ସରୋବରର ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ନିରବ ମୁନି ଓ ମାଛଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ କମ୍ପି ଉଠେ, ଜଳର ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଶବ୍ଦରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ମନମରା ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପଵନସ୍ପନ୍ଦସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧତୃଣପାଂସୁପତାକିନୀ । ରଟତ୍ଯ୍ ଅନିଲଭାଙ୍କାରୈର୍ ନିର୍ଜନୋର୍ଵ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଂଯତା
ବାତାସର ହଳଚଳରେ ଉଠିଥିବା ଘାସ ଓ ଧୂଳିର ପତାକା ନିରଜନ ଭୂମିକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଇଛି, ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଭୂମିରେ ବାୟୁର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଉଠେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଆଶୂନ୍ଯଂ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଦୂରକୋଣକେ । ଅତ୍ର ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଯୋଗଯୁକ୍ତିମ୍ ଅନିନ୍ଦିତାମ୍
ସେଥିପାଇଁ ଦୂର ଏକ କୋଣରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ମୁଁ ନିଷ୍ପାପ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛି।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଏକକୋଣେ ଽତ୍ର କୃତ୍ଵା କଲ୍ପନଯା କୁଟୀମ୍ । ଵଜ୍ରୋଦରଦୃଢାଂ ତସ୍ଯାମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍
ଏଠିରେ ଏକ ଶାନ୍ତ କୋଣରେ, ମୁଁ ମନରେ ଏକ ହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭିତିର ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କରିଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ ମୁଁ ଚୁପଚାପ ବସିଛି, କୌଣସି ଆସନ ବିନା।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଯାତୋ ଽହମ୍ ଆକାଶମ୍ ଅସିନିର୍ମଲମ୍ । ଯାଵତ୍ ତଦ୍ ଅପି ପଶ୍ଯାମି ସକଲଂ ଵିତତାନ୍ତରମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ପବିତ୍ର ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଛି, ସମସ୍ତ ଅନ୍ତରାଳ ଏହି ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଭ୍ରମତ୍ସିଦ୍ଧଗଣଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଉଦ୍ଗର୍ଜଦମ୍ବୁଦମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିଦ୍ଯାଧରଧରଂ ଯକ୍ଷୋତ୍କ୍ଷିପ୍ତକ୍ଷଯଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଶିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଘୁରୁଛି, କେଉଁଠି ମେଘ ଗଜଗଜାଇ ଉଡୁଛି, କେଉଁଠି ବିଦ୍ୟାଧର ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଉଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଯକ୍ଷମାନଙ୍କର ଗୃହ ଉଲଟିଯାଉଛି।
କ୍ଵଚିତ୍ ଭ୍ରମତ୍ପୁରଵରଂ ପ୍ରାରବ୍ଧସମରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଦ୍ରଵଜ୍ଜଲଧରଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଉନ୍ନୃତ୍ତଯୋଗିନି
କେଉଁଠି ରୂପଶୀଳ ନଗର ଘୁରୁଛି, କେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, କେଉଁଠି ମେଘ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହୁଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଯୋଗିନୀମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଦୈତ୍ଯପୁରୋଡ୍ଡୀନଂ ସଗନ୍ଧର୍ଵପୁରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଭ୍ରମଦ୍ଗ୍ରହଗଣଂ ତାରକାକୁଲିତଂ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ଦାନବମାନଙ୍କର ସହର ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ରହୁଥିବା ସହର ଅଛି, କେଉଁଠି ଗ୍ରହମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଆଉ କେଉଁଠି ତାରାମାନେ ଗୋଟିଏଠାରେ ଭିତରେ ରହିଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିତ୍ ଖଖଗସଙ୍ଘୁଷ୍ଟଂ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଷୁବ୍ଧମହାନିଲମ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଉତ୍ପାତଵଲିତଂ କ୍ଵଚିନ୍ ମଙ୍ଗଲମଣ୍ଡିତମ୍
କେଉଁଠି ଆକାଶ ଚିଡ଼ିଆମାନଙ୍କର ଝୁଣ୍ଡରେ ଗଞ୍ଜନାରେ ଭରିଯାଇଛି, କେଉଁଠି ବଡ଼ ପବନ ଉତ୍ତେଜିତ, କେଉଁଠି ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ସବୁଠି ମଙ୍ଗଳ ଶୋଭା ରହିଛି।
କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାପୂର୍ଵଭୂତୌଘଂ ନାଗୈଶ୍ ଚାଗୋପିତଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅର୍କରଥାକ୍ରାନ୍ତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅର୍କରଥୋଦ୍ଧୁରମ୍
କେଉଁଠି ଅପୂର୍ବ ବନ୍ୟା ପାଣି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କେଉଁଠି ସାପମାନେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ, କେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥ ଚାଲିଯାଇଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଥ ଆଉ ଭଳି ଉଲଟାଇ ଦେଉଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଆଦିତ୍ଯଦାହାର୍ତଂ ଶଶିଶୈତ୍ଯାନ୍ଵିତଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନାସହ୍ଯଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଗ୍ନ୍ଯୌଷ୍ଣ୍ଯଦୁର୍ଗମମ୍
କେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଜଳିଯାଉଥିଲା, କେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତା ରହିଥିଲା, କେଉଁଠି ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ସହିପାରୁନଥିଲେ, ଆଉ କେଉଁଠି ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଯିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଉତ୍ତାଲଵେତାଲଂ ଗରୁଡୋଡ୍ଡାମରଂ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସପ୍ରଲଯାମ୍ଭୋଦଂ କ୍ଵଚିତ୍ ସପ୍ରଲଯାନିଲମ୍
କେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ବେତାଳମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କେଉଁଠି ଗରୁଡ଼ମାନେ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ, କେଉଁଠି ପ୍ରଳୟ ମେଘ ଛାଇଯାଇଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି ପ୍ରଳୟ ବାତାସ ବହୁଥିଲା।
ତତୋ ଭୂତଗଣାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦୂରାଦ୍ ଦୂରତରଂ ଗତଃ । ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଅହମ୍ ଏକାନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିସ୍ତୃତମ୍
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଦୂରକୁ ଆଉ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲି, ଏବଂ ଏକା ଏକ ବିପୁଳ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ଅତ୍ଯନ୍ତମନ୍ଦପଵନଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପ୍ଯ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତଭୂତକମ୍ । ମଙ୍ଗଲୋତ୍ପାତରହିତମ୍ ଅଗମ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧସନ୍ତତେଃ
ଏହା ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଓ ନିରବତା ରହିଛି, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ କେହି ଜୀବ ଯାଇପାରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଘଟଣା ଘଟେନାହିଁ, ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସିଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅପହଁଚିଲା।
କଲ୍ପିତାଥ ମଯା ତତ୍ର କୁଟୀ ପ୍ରକଟକୋଟରା । ନୀରନ୍ଧ୍ରକୁଡ୍ଯନିବିଡା ପଦ୍ମକୁଟ୍ମଲସୁନ୍ଦରୀ
ସେଠାରେ ମୁଁ ମନରେ ଏକ ଛୋଟ ଘର କଳ୍ପନା କଲି, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଗଭୀର ଗୁହା ଥିଲା, ଦେଉଳ ଦେଖିବାକୁ ଏକଦମ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ଏହା ବନ୍ଦ ଗୋଲାପ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିବା କଳି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।