ଯନ୍ ନ ଚେତ୍ଯଂ ନ ଚିଦ୍ରୂପଂ ଯଚ୍ ଚିତ୍ତୈର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଚେତିତମ୍ । ତଦ୍ଭାଵୈକ୍ଯଂ ଗତାସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାଶ୍ ଶାନ୍ତା ଵ୍ଯଵହୃତୌ ସ୍ଥିତେଃ
ଯାହାକୁ ନ ଜଣାଯାଏ, ନ ଚେତନାର ରୂପ, ଏବଂ ମନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଅଜଣା; ଯେଉଁମାନେ ସେଥିରେ ଏକତା ପାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଜଣି, ସେମାନେ ଜଗତ ରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଚିତ୍କାଚକାଚକଚ୍ଯଂ ଯଜ୍ ଜଗନ୍ ନାମ୍ନା ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ଅତ୍ଯଚ୍ଛେ ପରମାକାଶେ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷଦୃଶẖ କୁତଃ
ଯାହା ଚେତନାର ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଚଳାଚଳ, ସେହିଁ ଜଗତ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ; ଶୁଦ୍ଧ ଅତିପ୍ରସ୍ତ ଆକାଶରେ, ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତିର ଭାବ କିପରି ହେବ?
ଚିନ୍ନଭସ୍ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରାତ୍ମ ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମତଯା ଜଗତ୍ । ସଭୂତମଯମ୍ ଏଵେଦଂ ନ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିମଯଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଏହି ସଂସାର କେବଳ ଚେତନାର କମ୍ପନ ଏବଂ ଭାବନାର ଆକାର ଅଟୁଟ ଅଛି; ଏହା କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱରୁ ଗଠିତ, କେବେ ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦାର୍ଥରୁ ନୁହେଁ।
ନେହ ଦେଶୋ ନ କାଲୋ ଽସ୍ତି ନ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ନ କ୍ରିଯା ନ ଖମ୍ । ସଦ୍ ଇଵାଖିଲମ୍ ଉଚ୍ଛୂନଂ ଚାପ୍ଯ୍ ଅନୁଚ୍ଛୂନମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ଦେଶ, ସମୟ, ପଦାର୍ଥ, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଆକାଶ ନାହିଁ; ସବୁ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ଯେପରି ସତ୍ୟ, ତଥାପି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ଅଛି, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ।
ଭାତି କେଵଲମ୍ ଏଵେତ୍ଥଂ ପରମାର୍ଥଘନଂ ଘନମ୍ । ଯନ୍ ନ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ଚାଶୂନ୍ଯମ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛଂ ଗଗନାଦ୍ ଅପି
ଏଠାରେ କେବଳ ତାହା ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛି, ପରମ ସତ୍ୟର ଘନତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଯାହା ନ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନ ଅଶୂନ୍ୟ, ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ।
ସାକାରମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନାକାରମ୍ ଅସଦ୍ ଏଵାତିଭାସୁରମ୍ । ଅତିଶୁଦ୍ଧୈକଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସ୍ଫାରଂ ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ଯଥା
ଏହା ଆକାର ସହିତ କିମ୍ବା ଆକାର ବିନା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଅସତ୍ୟ, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ କେବଳ ଚେତନାରୁ ଗଠିତ, ସ୍ୱପ୍ନର ଏକ ବଡ଼ ସହର ପରି।
ନିର୍ଵାଣମ୍ ଏଵମ୍ ଇଦମ୍ ଆତତମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନ ଆବିଲମ୍ ଅନାବିଲରୂପମ୍ ଏଵ । ନାନେଵ ନ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅପି ପ୍ରସୃତଂ ନ ନାନା ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅମ୍ବର ଇଵାମ୍ବୁନି ଵା ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍
ମୁକ୍ତି ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଚେତନାର ଭିତର ଅନ୍ତରିକ ଆକାଶରେ ପ୍ରସାରିତ ଅଛି। ଏଠାରେ କେବେ କ୍ଳାନ୍ତି ଅଛି, କେବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ନୁହେଁ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ ନୁହେଁ। ଏହାର ଶୂନ୍ୟତା ଆକାଶ ପରି, କିମ୍ବା ଜଳରେ ତରଳତା ଯେପରି।
ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଥା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଚିନ୍ମଯେ । ସାଧୁ ସମ୍ଭଵତି ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଖ ଇଵାଖିଲେ
ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଅଛି। ଏହି ସ୍ପଷ୍ଟ ଶୂନ୍ୟତା ସବୁଠି ଆକାଶ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ଵିତ୍ ତତ୍ର ସର୍ଗଶ୍ରୀର୍ ଅଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଚାସ୍ତି ଵିତ୍ । ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାତ୍ ପଦାର୍ଥାନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁଠି ଚେତନା ଅଛି, ସେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟିର ଶ୍ରୀ ଅଛି। ଯେଉଁଠି ଆକାଶ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଚେତନା ଅଛି। ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଚେତନାରୁ ଗଠିତ, ତେଣୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଚେତନା ବିନା ନାହିଁ।
ପଦାର୍ଥଜାତଂ ଶୈଲାଦି ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ପୁରାଦି ଵା । ଚିଦ୍ ଏଵୈକଂ ପରଂ ଵ୍ଯୋମ ତଥା ଜାଗ୍ରତ୍ପଦାର୍ଥଭୂଃ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ପାହାଡ଼, ସହର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ସେମାନେ ସବୁ ଚେତନାର ପରମ ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଂଶ।
ପାଷାଣାଖ୍ଯାନମ୍ ଅତ୍ରେଦଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରୁତିରସାଯନମ୍ । ପୂର୍ଵଂ ମଯୈଵ ଯଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ଚିତ୍ରଂ ପ୍ରକୃତମ୍ ଏଵ ଵା
ଏଠାରେ ଏହି ପାଷାଣ କଥା, ଯାହା ପବିତ୍ର ଶ୍ରବଣର ଅମୃତ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିଲି, ସେଠି ଅଦ୍ଭୁତ କିମ୍ବା ସାଧାରଣ ଯେପରି ହେଉ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ଅହଂ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯତ୍ଵାତ୍ କଦାଚିତ୍ ପୂର୍ଣମାନସଃ । ତ୍ଯକ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛୁର୍ ଇମଂ ଲୋକଂ ଵ୍ଯଵହାରଘନଭ୍ରମମ୍
କେବେ ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଜଣାଯିବାକୁ ଥିବା ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିଲି, ମୋ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଏହି ଜଗତ, ଯାହା ଦୁନିଆର ଭ୍ରମ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଭରିଛି, ଛାଡିଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲି।
ଧ୍ଯାନୈକନିଷ୍ଠତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଶନୈର୍ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଯେ ଚିରମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତାଜଵଞ୍ଜଵୀଭାଵ ଏକାନ୍ତାର୍ଥୀ ଶମଂ ଵ୍ରଜନ୍
ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ରତା ପାଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧିରେ ଧିରେ ଶାନ୍ତି ଖୋଜୁଥିଲି; ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଧା ଓ ଚତୁରାଇକୁ ଛାଡି, କେବଳ ଏକାନ୍ତ ଚାହିଁ, ଶାନ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲି।
ଇଦଂ ଚିନ୍ତିତଵାନ୍ ଅସ୍ମି କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଅମରାଲଯେ । ସଂସ୍ଥିତୋ ଵିଵିଧାḫ ପଶ୍ଯନ୍ ଭଙ୍ଗୁରା ଜାଗତୀର୍ ଗତୀଃ
ମୁଁ କିଛି ଅମର ନିବାସରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ଜଗତର ଅସ୍ଥିର ଚଳାଚଳ ଦେଖି, ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି।
ଵିରସା ଖଲ୍ଵ୍ ଇଯଂ ଲୋକସ୍ଥିତିର୍ ଆପାତସୁନ୍ଦରୀ । ନ ଜାତୁ ସୁଖଦା ମନ୍ଯେ କସ୍ଯଚିତ୍ କେନଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
ଏହି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱଟି ମଧୁର ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକାଉଁ ମଧୁର ନୁହେଁ; ମୁଁ ଭାବେ ଏହା କେହିଁଠି, କେହିଁଠି, କେହିଁଠି ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ।
ଉଦ୍ଵେଗଂ ଜନଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତୀଵ୍ରସଂଵେଗଖେଦତଃ । ଇମା ଦୃଶ୍ଯଦୃଶୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦାଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁଗୁଡିକ, ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଓ ଅଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଭିତରେ ଭୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଉତ୍ତେଜନା ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
କିମ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଂ ଵା ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ କୋ ଽହମ୍ ଏଵ ଵା । ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଜଂ ଵ୍ଯୋମ ଚିନ୍ମାତ୍ରାତ୍ମ ନିରିଙ୍ଗନମ୍
ଏହା କଣ ଦେଖାଯାଉଛି? କଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି? କିମ୍ବା ମୁଁ କିଏ? ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଆକାଶ ପରି, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ସମସ୍ତସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରଦେଵଦୈତ୍ଯାଦିଦୁର୍ଗମମ୍ । ସୁପ୍ରଦେଶମ୍ ଇତୋ ଗତ୍ଵା ସଙ୍ଗୋପ୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା
ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାଉଥିବା ଦୁର୍ଗମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଲୁଚାଇ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅଦୃଶ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିଗଃ । ସମେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ପଦେ ଶାନ୍ତେ ଆସେ ଵିଗତଵେଦନମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରହିତ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ମୁଁ ସେଇ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଭବ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ବସି ରହେ।
ତସ୍ମାତ୍ କୋ ନୁ ପ୍ରଦେଶସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ଶୂନ୍ଯତାଂ ଗତଃ । ଯତ୍ରୈତା ନାନୁଭୂଯନ୍ତେ ପଞ୍ଚବାହ୍ଯାର୍ଥଵେଦନାଃ
ତେଣୁ, ସେଇ ପାଞ୍ଚଟି ବାହ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁଭବ ହୁଏନି, ସେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା କେଉଁଠି ଅଛି?
ଶବ୍ଦକାନନଵାର୍ଯବ୍ଦଭୂତା ଧ୍ଯାନିନମ୍ ଆକୁଲାଃ । କ୍ଷୋଭଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧାସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ମେ ଗିରଯୋ ଽରଯଃ
ଶବ୍ଦ, ଜଳ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ପଞ୍ଚ ଭୂତର ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ ଧ୍ୟାନରତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ନିଜେ ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମୋ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ସମାନ।
ନାନାଵିଧା ନଗେନ୍ଦ୍ରାଣାମ୍ ଅନ୍ତରା ଵଲିତା ଜନୈଃ । ଦେଶା ଵିଷମଯା ଏଵ ନିଶ୍ଶେଷା ଵିଷଯାହିଭିଃ
ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିପଦ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଜନୈର୍ ଜଲଚରୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତାସ୍ ସାଗରାଗାରକୁକ୍ଷଯଃ । ଵିଵିଧାରମ୍ଭସଂରବ୍ଧୈର୍ ନଗରାଣୀଵ ନାଗରୈଃ
ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଗୁହାମାନେ ନିଜେ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ଯେପରି ନଗର ମଧ୍ୟ ନାନା କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଏ।
ତଟାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ର୍ଯମ୍ବୁରାଶୀନାଂ ଲୋକପାଲପୁରାଣି ଚ । ଭୂତାକୁଲାନି ଶୃଙ୍ଗାଣି ପାତାଲକୁହରାଣି ଚ
ପାହାଡ଼ ଓ ଜଳର କୂଳ, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ପୁରାତନ ସହର, ଜଣସମୂହରେ ଭରିଥିବା ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଓ ପାତାଳର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ—
ଗାଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନିଲଶୀତ୍କାରୈର୍ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଲତିକାକରୈଃ । ପୁଷ୍ପୈର୍ ହସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁହା ଗହନକୋଟରାଃ
ସେଠାରେ ପବନର ଶବ୍ଦ ଗାନ କରେ, ଲତାମାଳା ନୃତ୍ୟ କରେ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଗଭୀର କୋଣା ଫୁଲରେ ହସେ।
ମୌନିମୀନମୁନିସ୍ପର୍ଶକମ୍ପିନାଲଚଲାମ୍ବୁଜାଃ । ସରସ୍ଯୋ ଵିରସା ଏଵ ଵାର୍ଯାଵର୍ତଵିରାଵିତାଃ
ସରୋବରର ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ନିରବ ମୁନି ଓ ମାଛଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ କମ୍ପି ଉଠେ, ଜଳର ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଶବ୍ଦରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ମନମରା ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପଵନସ୍ପନ୍ଦସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧତୃଣପାଂସୁପତାକିନୀ । ରଟତ୍ଯ୍ ଅନିଲଭାଙ୍କାରୈର୍ ନିର୍ଜନୋର୍ଵ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଂଯତା
ବାତାସର ହଳଚଳରେ ଉଠିଥିବା ଘାସ ଓ ଧୂଳିର ପତାକା ନିରଜନ ଭୂମିକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଇଛି, ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଭୂମିରେ ବାୟୁର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଉଠେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଆଶୂନ୍ଯଂ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଦୂରକୋଣକେ । ଅତ୍ର ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଯୋଗଯୁକ୍ତିମ୍ ଅନିନ୍ଦିତାମ୍
ସେଥିପାଇଁ ଦୂର ଏକ କୋଣରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଶ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ମୁଁ ନିଷ୍ପାପ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛି।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଏକକୋଣେ ଽତ୍ର କୃତ୍ଵା କଲ୍ପନଯା କୁଟୀମ୍ । ଵଜ୍ରୋଦରଦୃଢାଂ ତସ୍ଯାମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍
ଏଠିରେ ଏକ ଶାନ୍ତ କୋଣରେ, ମୁଁ ମନରେ ଏକ ହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭିତିର ଝୋପଡ଼ି ତିଆରି କରିଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ ମୁଁ ଚୁପଚାପ ବସିଛି, କୌଣସି ଆସନ ବିନା।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଯାତୋ ଽହମ୍ ଆକାଶମ୍ ଅସିନିର୍ମଲମ୍ । ଯାଵତ୍ ତଦ୍ ଅପି ପଶ୍ଯାମି ସକଲଂ ଵିତତାନ୍ତରମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ପବିତ୍ର ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଛି, ସମସ୍ତ ଅନ୍ତରାଳ ଏହି ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି।