ପୂର୍ଣାତ୍ ପୂର୍ଣଂ ପ୍ରସରତି ପୂର୍ଣେ ପୂର୍ଣଂ ଵିରାଜତେ । ପୂର୍ଣମ୍ ଏଵୋଦିତଂ ପୂର୍ଣାତ୍ ପୂର୍ଣେ ପୂର୍ଣଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଚମକେ। ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ କେବଳ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସେ; ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରହିଛି।
ଶାନ୍ତଂ ସମଂ ସମୁଦଯାସ୍ତମଯୈର୍ ଵିହୀନମ୍ ଆକାରମୁକ୍ତମ୍ ଅଜମ୍ ଅମ୍ବରମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଏଵ । ସର୍ଵଂ ସଦା ସଦସଦ୍ ଏଵ ତଥୋଦିତାତ୍ମ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଇଦମ୍ ଉତ୍ତମବୋଧରୂପମ୍
ସବୁଦିନ ଶାନ୍ତ, ସମ, ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶରୁ ମୁକ୍ତ, ଆକାରହୀନ, ଜନ୍ମହୀନ, ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ। ଏହି ସବୁ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି, ଏହିପରି ଆତ୍ମାର ଉଚ୍ଚତମ ଜ୍ଞାନ ଓ ମୁକ୍ତି, ଆଦି ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନର ରୂପ।
ଜଗନ୍ନାମ ନଭସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ସଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ନଭସି ସ୍ଥିତମ୍ । ନଭୋ ନଭସି ଭାତୀଦଂ ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦାର୍ଥ ଇତ୍ଯ୍ ଅଜମ୍
ଏହି ଜଗତକୁ ଆକାଶ ନାମ ଦିଆଯାଇଛି; ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର, ସତ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଆକାଶରେ ବସିଛି। ଆକାଶ ଆକାଶରେ ଚମକେ—ଏହି ଅଜନ୍ମା ଜଗତ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ।
ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥୈର୍ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଣି । ଶାନ୍ତଂ ସମସମାଭାସଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଅସ୍ଥିତମ୍ ଏଵ ସତ୍
‘ତୁମେ’, ‘ମୁଁ’, ‘ଜଗତ’ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ସବୁ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା। ଏହା ଶାନ୍ତ, ସମ, ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ରହିଛି, ତଥା ରହୁନାହିଁ, ସତ୍ ଭାବରେ।
ସମୁଦ୍ରଗିରିମେଘୋର୍ଵୀଵିସ୍ଫୋଟମଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଜମ୍ । କାଷ୍ଠମୌନଵଦ୍ ଏଵେଦଂ ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଵତିଷ୍ଠତେ
ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ମେଘ, ପୃଥିବୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଜନ୍ମନେହି; କାଠର ନିରବତା ପରି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରେ ବସିଛି।
ଦ୍ରଷ୍ଟାଦ୍ରଷ୍ଟୈଵ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯାଭାଵାତ୍ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତଃ । କର୍ତାକର୍ତୈଵ କର୍ତଵ୍ଯାଭାଵତẖ କରଣାଦ୍ ଋତେ
ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ ଦେଖୁଥିବା ହେବା ଦ୍ୱାରା, ଦେଖାଯାଉଥିବା କିଛି ନଥିବାରୁ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି; କରୁଥିବା ଜଣେ କରୁଥିବା ହେବା ଦ୍ୱାରା, କରିବାକୁ କିଛି ନଥିବାରୁ, କାର୍ଯ୍ୟ ଛଡ଼ା।
ନ ଜ୍ଞତ୍ଵଂ ନ ଚ କର୍ତୃତ୍ଵଂ ନ ଜଡତ୍ଵଂ ନ ଭୋକ୍ତୃତା । ନ ଶୂନ୍ଯତା ନ ଚାର୍ଥତ୍ଵମ୍ ଇହ ନାପି ନଞର୍ଥତା
ଏଠାରେ ଜଣାବା ନାହିଁ, କରିବା ନାହିଁ, ଜଡତା ନାହିଁ, ଭୋଗ କରିବା ନାହିଁ; ଶୂନ୍ୟତା ନାହିଁ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ, ଅର୍ଥର ନାକାରା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଶିଲାଜଠରଵତ୍ ସତ୍ଯଂ ଘନମ୍ ଏକମ୍ ଅଜଂ ତତମ୍ । ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଏକଂ ଵିଧିନିଷେଧଯୋଃ
ପାହାଡ଼ର ଭିତର ପରି, ଏହା ସତ୍ୟ, ଘନ, ଏକ, ଅଜନ୍ମ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି; ସବୁ ଶାନ୍ତ, ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଏକ, ନିୟମ ଓ ନିଷେଧ ପାରେ।
ମରଣଂ ଜୀଵିତଂ ସତ୍ଯମ୍ ଅସତ୍ଯମ୍ ଅଶୁଭଂ ଶୁଭମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଏକମ୍ ଅଜଂ ଵ୍ଯୋମ ଵୀଚିଜାଲଂ ଜଲଂ ଯଥା
ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜୀବନ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ, ଅଶୁଭ ଓ ଶୁଭ — ସବୁ ଏକ, ଅଜନ୍ମ ଆକାଶ, ଲହରି ଜାଲ ଯେପରି ଜଳ ହେଉଛି, ଏମିତି ସବୁ ଏକାଟି ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଵିଦ୍ଭାଗ ଏଵ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵଂ ଚୈଵ ଗଚ୍ଛତି । ଏତଚ୍ ଚ କଲ୍ପନଂ ସ୍ଵପ୍ନପୁରାଦିଷ୍ଵ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ବିଭାଜନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବାର ଭାବ ଆସିଥାଏ; ଏହା କଳ୍ପନା, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଅନୁଭବରେ ଯେପରି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଏଵମ୍ ଅଚ୍ଛଂ ପରାକାଶେ ସ୍ଵପ୍ନପତ୍ତନଵଜ୍ ଜଗତ୍ । ଭାତି ପ୍ରଥମମ୍ ଏଵେଦଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵେତ୍ଥମ୍ ଅତସ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଭଳି ଶୁଭ୍ର ଆକାଶରେ, ଏହି ଜଗତ ପ୍ରଥମେ ସ୍ୱପ୍ନ ପଟ୍ଟନର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଏହା କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ, ଏଭଳି ଏହା ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ତଦ୍ ଇଦଂ ତାଦୃଶଂ ଵିଦ୍ଧି ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ଚ ଯତ୍ । ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତୌ ଵିଦୋ ମଧ୍ଯମ୍ ଅନଙ୍କିତମ୍
ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁକୁ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭାବରେ ଜାଣ; ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଜଣାଇବା ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଚିହ୍ନ ନାହିଁ।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନଶ୍ ଶାନ୍ତଶାନ୍ତସ୍ଯ ମଧ୍ଯମ୍ ଏଵୈଵମ୍ ଆସ୍ଥିତମ୍ । ଜଗତ୍ତଯେଵ ସଲିଲମ୍ ଏଵୋର୍ମ୍ଯାଦିତଯା ଯଥା
ଚିତ୍ତର ଶୁଭ୍ର ଆକାଶରେ, ଯେଉଁଥିରେ ସଦା ଶାନ୍ତି ରହିଛି, ମଧ୍ୟଭାଗ ଏଭଳି ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ଜଗତ ଜଳର ନିମନ୍ତେ, ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ପରି।
ଯଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଉଦିତଂ ଯଚ୍ ଚ ଯଚ୍ ଚ ନୋଦେତି ନୋଦିତମ୍ । ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତୌ ଵିଦୋ ମଧ୍ଯାନ୍ ନ ଭେଦି ତତ୍
ଯାହା ଉଦିତ ହୁଏ କିମ୍ବା ଉଦିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଉଦିତ ହୁଏନି କିମ୍ବା ଉଦିତ ହୋଇନି—ଏକ ସ୍ଥାନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାବେଳେ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ମଧ୍ୟଭାଗ କେବେ ବି ଭିନ୍ନ ହୁଏନି।
ଅତẖ କିଲାସ୍ଯ ସର୍ଗସ୍ଯ କାରଣଂ ଶଶଶୃଙ୍ଗଵତ୍ । ପ୍ରଯତ୍ନେନାପି ଚାନ୍ଵିଷ୍ଟଂ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଉପଲଭ୍ଯତେ
ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଖରା ଖରଗୋଷ୍ଟିର ଶଙ୍ଖ ପରି; ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ମିଳିବା ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଅକାରଣକଂ ଭାତି ତଦ୍ ଅଭାତଂ ଭ୍ରମାତ୍ମକମ୍ । ଭ୍ରମସ୍ଯାସତ୍ଯରୂପସ୍ଯ ସତ୍ଯତା କଥମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯାହା କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠା ଅସତ୍ୟ, ଭ୍ରମର ରୂପ; ଭ୍ରମ ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ, ସେଠାକୁ କିପରି ସତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯିବ?
କାରଣେନ ଵିନା କାର୍ଯଂ କିଲ କିଂ ନାମ ଵିଦ୍ଯତେ । ଯଦ୍ ଅପୁତ୍ରସ୍ଯ ସତ୍ପୁତ୍ରଦର୍ଶନଂ ସ ଭ୍ରମୋ ନ ସତ୍
କାରଣ ନଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି କି? ଯେପରି ଜଣେ ପୁଅ ନଥିବା ଲୋକ ଭଲ ପୁଅକୁ ଦେଖିବା, ଏହା ଭ୍ରମ ଅଟେ, ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅକାରଣକୋ ଭାତି ସ ସ୍ଵଭାଵୋ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ସର୍ଵରୂପେଣ ସଙ୍କଲ୍ପଗନ୍ଧର୍ଵନଗରାଦିଵତ୍
ଯାହା କାରଣ ବିନା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ତାହାର ନିଜ ଗୁଣରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ସେ ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି କଳ୍ପନାର ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତୌ କ୍ଷଣାନ୍ ମଧ୍ଯଂ ଵିଦୋ ଵପୁଃ । ସ୍ଵରୂପମ୍ ଅଜହତ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଵ ରାଜତେ ଽର୍ଥଵିଵର୍ତଵତ୍
ଏକ ଦେହ ଏକ ସ୍ଥାନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାବେଳେ, ଜଣେ ଜଣେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ଦେହ ତାହାର ନିଜ ଗୁଣକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନାହିଁ; ସେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାରେ ଯେପରି ଚମକେ।
ବୋଧ ଏଵ କଚତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥରୂପେଣ ସ ଚ ଖାଦ୍ ଅଣୁଃ । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ରାନୁଭୂତୋ ଽନ୍ତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପପର୍ଵତଃ
ଜ୍ଞାନ ଏକା ଦ୍ରବ୍ୟର ଆକାରରେ ଚମକେ, ଏହା ଆକାଶ କିମ୍ବା ଅଣୁ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ; ଏଠାରେ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ସ୍ଵପ୍ନରେ ମନରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ପର୍ବତ।
ଵିଦ୍ଯତେ ଵଟବୀଜେ ଽନ୍ତର୍ ଯଥା ଭାଵୀ ମହାଦ୍ରୁମଃ । ପରମାଣୌ ତଥା ସର୍ଗୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କସ୍ମାନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ବଟବୃକ୍ଷର ଦାଣା ଭିତରେ ଭବିଷ୍ୟତ ବଡ଼ ଗଛ ଅଛି, ସେହିପରି, ମହାବ୍ରହ୍ମା, ଏକ ଅଣୁ ଭିତରେ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି ନାହିଁ କି?
ଯତ୍ରାସ୍ତି ବୀଜଂ ତତ୍ର ସ୍ଯାଚ୍ ଛାଖା ଵିତତରୂପିଣୀ । ଜନ୍ଯତେ କାରଣୈସ୍ ସା ଚ ଵିତତା ସହକାରିଭିଃ
ଯେଉଁଠି ଦାଣା ଅଛି, ସେଉଁଠି ଗଛର ଡାଲି ବିସ୍ତାର ହେବା ସମ୍ଭବ; ଏହା କାରଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହି ବିସ୍ତାର ସହଯୋଗୀ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ସମସ୍ତଭୂତପ୍ରଲଯେ ବୀଜମ୍ ଆକାରି କିଂ ଭଵେତ୍ । ସହକାର୍ଯ୍ ଅଥ କିଂ ତସ୍ଯ ଜାଯତେ ଯଦ୍ଵଶାଜ୍ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ଭୂତ ଶୁନ୍ୟ ହେଲାପରେ ଦାଣାର ଅବସ୍ଥା କଣ ହୁଏ? ଏହାର ସହଯୋଗୀମାନେ କଣ ହୁଏ, ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ?
ଯତ୍ ତୁ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଶାନ୍ତଂ କା ତତ୍ରାକାରକଲ୍ପନା । ପରମାଣୁତ୍ଵଯୋଗୋ ଽପି ନାତ୍ର କେଵାତ୍ର ବୀଜତା
ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମା ପରମ ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ, ତାହାରେ ଆକାର କଳ୍ପନା କିପରି ହୁଏ? ଏଠାରେ ଅଣୁର ସଂଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁନାହିଁ, ଦାଣାର ଧାରଣା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କାରଣସ୍ଯେତି ବୀଜସ୍ଯ ସତ୍ଯାସତ୍ଯୈକକାରିଣଃ । ଅସମ୍ଭଵାଜ୍ ଜଗତ୍ସତ୍ତା କଥଂ କେନ କୁତẖ କ୍ଵ ଵା
ଯଦି କାରଣ, ଅର୍ଥାତ ବୀଜ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଦୁଇଟି ହେବା ସମ୍ଭବ, ତେବେ ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ କିପରି, କେଉଁଠୁ, କିଏ ଦ୍ୱାରା, କେଉଁ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ? ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଜଗଦ୍ ଆସ୍ତେ ପରସ୍ଯାଣୋର୍ ଅନ୍ତର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି ନୋଚିତମ୍ । ସାର୍ଷପେ କଣକେ ମେରୁର୍ ଆସ୍ତ ଇତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞକଲ୍ପନା
ପ୍ରପଞ୍ଚଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଣୁର ଭିତରେ ଅଛି ବୋଲି କହିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ଏମିତି ଯେ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ମସ୍ତର୍ଦ ଦାଣା କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ଗୁଡିକ ଭିତରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିଥାଏ।
ସତି ବୀଜେ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ କାର୍ଯକାରଣଦୃଷ୍ଟଯଃ । ନିରାକାରସ୍ଯ କିଂ ବୀଜଂ କ୍ଵ ଜନ୍ଯଜନକକ୍ରମଃ
ବୀଜ ଥିଲେ କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଧାରଣା ଆସେ; କିନ୍ତୁ ଯାହାର ଆକାର ନାହିଁ, ସେଠି କେଉଁ ବୀଜ ଅଛି, କେଉଁ ଉତ୍ପାଦକ ଓ ଉତ୍ପନ୍ନର କ୍ରମ ଅଛି?
ଅତୋ ଯତ୍ ପରମଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ନେହ ପ୍ରଜାଯତେ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଚ କିଞ୍ଚନ ନଶ୍ଯତି
ଏହିପରି, ଯାହା ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ, ସେଇ ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଅଟୁଟ ଅଛି; ଏଠାରେ କିଛି ଜନ୍ମ ନେଇ ନାହିଁ, କିଛି ନଶ୍ଟ ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଚିଦାକାଶଶ୍ ଚିଦାକାଶେ ହୃଦି ଚିତ୍ତ୍ଵାଜ୍ ଜଗଦ୍ଭ୍ରମମ୍ । ଅଶୁଦ୍ଧଵଦ୍ ଇଵାଶୁଦ୍ଧେ ଶୁଦ୍ଧଶ୍ ଶୁଦ୍ଧେ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ଚେତନାର ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ, ମନର କାରଣରୁ, ଏହି ଜଗତର ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଯେପରି ଅଶୁଦ୍ଧ ଜଣେ ଅଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଦେଖେ, ତେଉଁ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଜଣେ ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଦେଖେ।
ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ଭାସତେ ତସ୍ଯ ରୂପଂ ସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାନିଲେ । ସର୍ଗଶବ୍ଦାର୍ଥକଲନା ନେହ କାଶ୍ଚନ ସନ୍ତି ନଃ
ଏହାର ନିଜ ରୂପ ଏକାଏକି ଚମକେ, ପବନରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି; ଆମ ପାଇଁ 'ସୃଷ୍ଟି' ଭଳି ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥର କୌଣସି ଗଢ଼ା ଏଠାରେ ନାହିଁ।