ଅଵାଚ୍ଯମ୍ ଅନଭିଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅତୀନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ ଅନାମକମ୍ । ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମକଂ ଶୂନ୍ଯଂ ସଦ୍ ଅସଚ୍ ଚ ପରଂ ପଦମ୍
ଏହା କହିପାରିବା ନୁହେଁ, ଦେଖିପାରିବା ନୁହେଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅପରିଚୟ, ନାମହୀନ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମୂଳତତ୍ତ୍ୱ, ଶୂନ୍ୟ, ଥିବା ଓ ନଥିବା ଦୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶା।
ତନ୍ ନ ଵାଯୁର୍ ନ ଚାକାଶଂ ନ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦି ନ ଶୂନ୍ଯକମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଥ ସର୍ଵାତ୍ମ କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପରଂ ନଭଃ
ଏହା ବାୟୁ ନୁହେଁ, ଆକାଶ ନୁହେଁ, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ଏହା ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ କିଛି ନୁହେଁ, ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; କିଛି ନୁହେଁ, ତଥାପି ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା; ଏହା ଅନ୍ୟ କିଛି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକାଶ।
ତଦ୍ଵିଦା ତତ୍ପଦସ୍ଥେନ ତନ୍ ମୁକ୍ତେନାନୁଭୂଯତେ । ଅନ୍ଯୈẖ କେଵଲମ୍ ଆମ୍ନାତୈର୍ ଆଗମୈର୍ ଏଵ ଵର୍ଣ୍ଯତେ
ଏହି ଦଶାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିଥିରେ ବସିଥିବା ଓ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଲୋକେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ଅନ୍ୟମାନେ ଏହିକୁ କେବଳ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।
ନ କାଲୋ ନ ତମୋ ନାତ୍ମା ନ ସନ୍ ନାସନ୍ ନ ଦେଶଦିକ୍ । ନ ମଧ୍ଯମ୍ ଏତଯୋର୍ ନାନ୍ତୋ ନ ବୋଧୋ ନାପ୍ଯ୍ ଅବୋଧିତମ୍
ଏଠାରେ ସମୟ ନାହିଁ, ଅନ୍ଧକାର ନାହିଁ, ଆତ୍ମା ନାହିଁ, ଥିବା କିମ୍ବା ନଥିବା ନାହିଁ, ଦିଗ୍ବା ଦେଶ ନାହିଁ; ଏହାର ମଧ୍ୟ କିମ୍ବା ଶେଷ ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛଂ ଚ ବୁଧ୍ଯତେ ବୋଧପାରଗୈଃ । ଶାନ୍ତସଂସାରଵିସରୈḫ ପରାଂ ଭୂମିମ୍ ଉପାଗତୈଃ
ଏହା କିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନର ସମୁଦ୍ର ପାର କରିଛନ୍ତି, ସଂସାରର ବିଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତିଷିଦ୍ଧା ମଯୈତେ ତୁ ଯେ ଽର୍ଥାସ୍ ସର୍ଵେ ଽତ୍ର ତେ ସ୍ଥିତାଃ । ଅସ୍ମଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଯାପରିଚ୍ଛେଦ୍ଯାସ୍ ସୋମ୍ଯାମ୍ବୋଧେର୍ ଇଵୋର୍ମଯଃ
ମୁଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ନିଷେଧ କରିଛି, ସେଗୁଡିକ ଏଠି ଅଛି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିରେ ଧରାପଡ଼ୁନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଶାନ୍ତ ସାଗରରେ ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଧରିହେବାକୁ ନୁହେଁ।
ଯଥାସ୍ଥିତଂ ସ୍ଥିତାସ୍ ସର୍ଵେ ଭାଵାସ୍ ତତ୍ର ତଥା ଯଥା । ଅନୁତ୍କୀର୍ଣା ମହାସ୍ତମ୍ଭେ ଵିଵିଧାସ୍ ସାଲଭଞ୍ଜିକାଃ
ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ସେଠାରେ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି; ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ସ୍ତମ୍ଭରେ ବିଭିନ୍ନ ମୂର୍ତ୍ତି ଅଚଳ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତାସ୍ ସର୍ଵେ ଭାଵାସ୍ ତତ୍ର ନ ଚ ସ୍ଥିତାଃ । ଅସର୍ଵାତ୍ମୈଵ ସର୍ଵାତ୍ମ ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଅତଦ୍ ଏଵ ଚ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ସେଠାରେ ଅଛି, ତଥାପି ନାହିଁ; ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ ନାହିଁ, ତଥାପି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର; ଏହା ଏହି ଓ ନୁହେଁ ଦୁହେଁ।
ପଦଂ ଯଥୈତତ୍ ସର୍ଵାତ୍ମ ସର୍ଵାର୍ଥପରିଵର୍ଜିତମ୍ । ଯଥାଵତ୍ ତତ୍ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ତତ୍ରୈକପରିଣାମିନଃ
ଯେପରି ଏହି ପଦ ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରୁ ଶୂନ୍ୟ, ଏହି ପଦକୁ ଯେଉଁମାନେ ସେଥିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏକତା ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ସର୍ଵାର୍ଥାସ୍ତମଯେ ଜାତେ ସର୍ଵାର୍ଥରହିତଂ ପଦମ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥପରିପୂର୍ଣଂ ଚ ତଦ୍ ଆଦ୍ଯଂ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରୁ ଶୂନ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ପଦକୁ ଦେଖାଯାଏ।
ତଵ ତାଵନ୍ ମହାବୁଦ୍ଧେ ସର୍ଵାର୍ଥୋପଶମାତ୍ମକମ୍ । ନ ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର ନିଦର୍ଶନମ୍
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଶାନ୍ତିରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଜ୍ଞାନ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ଦେହ ରହିଥାଏ, ଏହା ତାହାର ଚିହ୍ନ।
ଯḫ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ନିରାଭାସଂ ପରମ୍ ଆଭାସମ୍ ଆଗତଃ । ସ୍ଵସ୍ଥାନ୍ତẖକରଣଶ୍ ଶାନ୍ତସ୍ ତଂ ସ୍ଵଭାଵଂ ସ ପଶ୍ଯତି
ଯିଏ ସଚେତନ ହୋଇ, ଆଭା ନଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଭାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯାହାର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ନିଜେ ନିଜେ ନିର୍ବିକାର, ସେ ନିଜ ସ୍ଵଭାବକୁ ଦେଖିପାରେ।
ଅଯଂ ତ୍ଵମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯାଦିସ୍ ତ୍ରିକାଲଗଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ । ତତ୍ରାସ୍ତି ହେମପିଣ୍ଡେ ଽନ୍ତର୍ ଇଵ ରୂପକଜାଲକମ୍
‘ମୁଁ’, ‘ତୁମେ’, ‘ସେ’ ଏବଂ ଏପରି ତିନି କାଳ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିଷୟରେ ଯେ ଭ୍ରମ ଅଛି, ସେ ହେଉଛି ହେମ ଗାଠିର ଭିତରେ ରୂପର ଜାଲ ଯେପରି ରହିଥାଏ।
ହେମପିଣ୍ଡାଦ୍ ଯଥା ଭାଣ୍ଡଜାଲଂ ନାନୁପଲଭ୍ଯତେ । ତଥା ନ ଲଭ୍ଯତେ ଭିନ୍ନଂ ପରମାର୍ଥଘନାଜ୍ ଜଗତ୍
ହେମ ଗାଠିଠୁ ଭାଣ୍ଡ ମାନଙ୍କର ଜାଲା ଅଲଗା ଭାବେ ମିଳେନାହିଁ, ଏହିପରି ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ପରମାର୍ଥର ଗାଠିଠୁ ଅଲଗା ଭାବେ ମିଳେନାହିଁ।
ସର୍ଵଦୈଵାପି ଭିନ୍ନାତ୍ମା ସ୍ଵାଙ୍ଗଭୂତୋପଲମ୍ଭଦୃକ୍ । ସଜଗଚ୍ ଚାଜଗଚ୍ ଚୈତଦ୍ ଧେମେଵାଙ୍ଗଦରୂପକମ୍
ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ମଧ୍ୟ, ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ ଯାହାର ଅଂଗ ହେଉଛି ଏହି ଜଗତ—ଦୃଶ୍ୟ ଥିବା ଓ ନଥିବା ଦୁଇ ଭାବରେ—ସେ ହେଉଛି ହେମ ଭିତରେ ଅଳଙ୍କାରର ରୂପ ଯେପରି।
ରିକ୍ତଂ ଦେଶାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥୈର୍ ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାତ୍ମକମ୍ । ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ତତ୍ର ସର୍ଵମ୍ ଅସ୍ତି ନ ଚାସ୍ତି ଚ
‘ଦେଶ’ ଆଦି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥରୁ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଦେଶ, କାଳ ଓ କ୍ରିୟା ଯେପରି ଅଛି, ଏହି ସମସ୍ତ ତାହାରେ ଅଛି ମଧ୍ୟ ଅଛିନାହିଁ।
ଯଥୋର୍ମ୍ଯାଦି ସମେ ତୋଯେ ଚିତ୍ରଂ ଚିତ୍ରକୃଦୀହିତେ । ଭାଣ୍ଡଵୃନ୍ଦମ୍ ଅଯḫପିଣ୍ଡେ ତଥେଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ଏକ ଜଳରେ ଚିତ୍ରକର ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତି ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ, କିମ୍ବା ତାମ୍ବା ଗାଁଠିରେ ଭାଣ୍ଡମାନେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମରେ ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି।
ଯଥୈତଦ୍ ଅତ୍ର ନୋ ଭିନ୍ନଂ ନାଭିନ୍ନଂ ନାସ୍ତି ଚାସ୍ତି ଚ । ନିତ୍ଯଂ ତନ୍ମଯମ୍ ଏଵାଚ୍ଛଂ ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତମ୍ ଇଦଂ ତଥା
ଏଠି ଯେପରି ଏହା ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ଭିନ୍ନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅସ୍ତି ନୁହେଁ, ନାସ୍ତି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ସଦା ପବିତ୍ର, ସେହି ତତ୍ତ୍ୱରେ ଏକାକି, ଶାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଅଛି।
ଅନିଖାତୈଵ ଭାତୀଯଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ସୁରସସ୍ଯୈଵ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଇତା ବ୍ରହ୍ମଣି ଦାରୁଣି
ଏହି ତିନି ଲୋକ ଏକ ଗଛରେ ଖୋଦା ମୂର୍ତ୍ତି ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯଦିଓ ଖୋଦା ଯାଇନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଏ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରହ୍ମରେ।
ନିଖାତା ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଯାନ୍ତି ସ୍ତମ୍ଭସ୍ଥାସ୍ ସାଲଭଞ୍ଜିକାଃ । ଅଖାତା ଏଵ ଭାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ତ୍ରିଜଗତ୍ସାଲଭଞ୍ଜିକାଃ
ଯେତେବେଳେ ଗଛରେ ମୂର୍ତ୍ତି ଖୋଦାଯାଏ, ସେମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି; ଏଠି ତିନି ଲୋକର ମୂର୍ତ୍ତି ଅଖୋଦା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅକ୍ଷୋଭ୍ଯ ଏଵାନ୍ତସ୍ ତରଙ୍ଗାସ୍ ସୃଷ୍ଟିଦୃଷ୍ଟଯଃ । ସରସ୍ଯ୍ ଅତିରସେ ଭାନ୍ତି ଚିଦ୍ଘନାମୃତଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଏହି ଅନ୍ତରରେ ଯେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ଅଟଳ ଅଛି, ସୃଷ୍ଟିର ତରଙ୍ଗଗୁଡିକ ଦେଖାଯାଏ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱର ଝିଅଠିରେ, ଚେତନାର ଅମୃତ ବର୍ଷା ଚମକୁଛି।
ଅଵିଭାଗେ ଵିଭାଗସ୍ଥା ଅକ୍ଷୋଭେ କ୍ଷୁଭିତା ଇଵ । ଅଵିଭାତା ଵିଭାନ୍ତୀଵ ଚିଦ୍ଘନେ ସୃଷ୍ଟିଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଅଖଣ୍ଡ ଏକତାରେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ; ଅଚଳ ଭିତରେ କ୍ଷୁଭିତ ଭାବ ଦେଖାଯାଏ; ଚେତନାର ଘନ ମାସ୍ତରେ, ସୃଷ୍ଟିର ବର୍ଷା ଦେଖାଯାଏ, ଯଦିଓ ସେ ଏକାଉଁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ପରମାଣୌ ପରମାଣାଵ୍ ଅତ୍ର ସଂସାରମଣ୍ଡଲମ୍ । ଵିଭାତି ଭାସୁରାରମ୍ଭୈର୍ ଅପି ଭାତି ନ କିଞ୍ଚନ
ଏଠି ପରମାଣୁ ଭିତରେ ସଂସାରର ଚକ୍ର ଦେଖାଯାଏ; ଦୀପ୍ତ ଆରମ୍ଭ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରକୃତରେ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଆକାଶକାଲପଵନାଦିପଦାର୍ଥଜାତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗମ୍ ଅଙ୍ଗରହିତସ୍ଯ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନଙ୍ଗମ୍ । ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ସକଲଭାଵଵିକାରଶୂନ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଆହୁର୍ ଅଜରଂ ପରମାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵମ୍
ଆକାଶ, କାଳ, ପବନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ମିଶି ଯେଉଁଠି ଅଙ୍ଗ ଭାବରେ ଅଛି, ସେ ଅଙ୍ଗହୀନ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଙ୍ଗ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡିକ ଅଙ୍ଗ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଯାହା ଅଛି, ସମସ୍ତ ଭାବର ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ଏହି ଅଜର ପରମାତ୍ମା ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଲୋକେ କହନ୍ତି।
ଯଥାଚେତ୍ଯେ ଚେତନତା ଯଥାକାଲେ ଚ କାଲତା । ଯଥା ଚ ଵ୍ଯୋମତାଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଅଜଡେ ଚ ଜଡତା ଯଥା
ଯେପରି ଜଣା ଜିବରେ ଚେତନା ଅଛି, ସମୟ ଯାଉଥିବା ଘଟଣାରେ ସମୟ ଅଛି, ଆକାଶ ଆକାଶରେ ଅଛି, ଅଚେତନ ଜିନିଷରେ ଅଚେତନତା ଅଛି,
ଯଥାଵାଯୌ ଚ ଵାଯୁତ୍ଵମ୍ ଅଭୂତାଦୌ ଚ ଭୂତତା । ଯଥାସ୍ପନ୍ଦାତ୍ମନି ସ୍ପନ୍ଦୋ ଯଥାମୂର୍ତେ ଚ ମୂର୍ତତା
ଯେପରି ପବନରେ ପବନତା ଅଛି, ପଞ୍ଚଭୂତରେ ଭୂତତା ଅଛି, ଯେଉଁଠି ହଳଚଳ ଅଛି ସେଠି ହଳଚଳ ଅଛି, ନିରାକାରରେ ଆକାର ଅଛି,
ଯଥାଭିନ୍ନେ ଚ ଭିନ୍ନତ୍ଵଂ ଯଥାନନ୍ତେ ଚ ସାନ୍ତତା । ଯଥାଦୃଶ୍ଯେ ଚ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଵଂ ଯଥାସର୍ଗେଷୁ ସର୍ଗତା
ଯେପରି ଅଖଣ୍ଡରେ ଖଣ୍ଡତା ଅଛି, ଅସୀମରେ ସୀମା ଅଛି, ଦୃଶ୍ୟ ନହେଁଥିବାରେ ଦୃଶ୍ୟତା ଅଛି, ଯେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ ସେଠି ସୃଷ୍ଟିତା ଅଛି,
ଏତତ୍ କ୍ରମେଣ ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵଦ ମେ ଵଦତାଂ ଵର । ଆଦିତḫ ପରିପାଟ୍ଯୈଵ ବୋଧ୍ଯନ୍ତେ ହ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପବୋଧିନଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ଉତ୍ତମ କଥାକାର, ଦୟାକରି ଏହି ଦିନ୍ଦିନ ଅନୁସାରେ ମୋତେ କହ, କାରଣ ଅଳ୍ପ ବୁଝିବା ଲୋକମାନେ ଆରମ୍ଭରୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝିପାରନ୍ତି.
ତଦ୍ ଅନନ୍ତଂ ମହାକାଶଂ ମହାଚିଦ୍ଘନମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ଅଵେଦ୍ଯଵିଦ୍ରସମଯଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଏକଂ ସମସ୍ଥିତି
ସେଇ ଅସୀମ, ବିଶାଳ ଆକାଶ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚେତନାର ଏକ ଏକତା, ଯାହାକୁ ଧରିପାରିବା ନୁହେଁ, ଯାହାରେ କୌଣସି ଜିନିଷ ଜଣାଯିବା ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ, ଏକା, ସମସ୍ଥିତିରେ ଅଛି ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵୀଶ୍ଵରାଦ୍ଯନ୍ତେ ମହାପ୍ରଲଯନାମନି । ଶବ୍ଦାର୍ଥେ ରୂଢିମ୍ ଆପନ୍ନେ ଯଚ୍ ଛୁଦ୍ଧମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଈଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟ ନାମଗୁଡିକର ଅର୍ଥ ମହାପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଯାହା ଅବଶେଷ ରହିଯାଏ, ସେଇ ଶୁଦ୍ଧ ।