ଭଵତ୍ଯ୍ ଏକସମାଧାନସ୍ ସୋମ୍ଯାତ୍ମା ଵ୍ଯୋମନିର୍ମଲଃ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅପଗତାସଙ୍ଗସ୍ ସ୍ଥିତ ଏଵାପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ସମଃ
ଶାନ୍ତ ଆତ୍ମା ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଏକାଗ୍ର ଧ୍ୟାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ପରି ରହିଯାଏ।
ଅସ୍ତଙ୍ଗତମନା ମୌନୀ ନିରୋଧପଦଵୀଂ ଗତଃ । ତୀର୍ଣସ୍ ସଂସାରଜଲଧେẖ କର୍ମଣାମ୍ ଅନ୍ତମ୍ ଆଗତଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ନିରବ ହୋଇଯାଏ, ନିରୋଧର ପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ସେଠି ସଂସାରର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି, କର୍ମର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ତନୁଭୁଵନଗଗନଗିରିଗଣକରଣପରଂ ପରମମ୍ ଅଜ୍ଞାନମ୍ । ଵିଗଲତି ଗଲିତେ ତସ୍ମିନ୍ ସକଲମ୍ ଇଦଂ ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଅପି
ଦେହ, ସଂସାର, ଆକାଶ, ପାହାଡ଼, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ମିଶିଥିବା ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଜ୍ଞାନ ଯେତେବେଳେ ଗଳିଯାଏ, ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଷୟ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଶାନ୍ତତରାନ୍ତẖକରଣୋ ଗଲିତଵିକଲ୍ପସ୍ ସ୍ଵରୂପସାରମଯଃ । ପରମଶମାମୃତତୃପ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ନିରାଵରଣଃ
ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ଉଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିର ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କୌଣସି ଆବରଣ ବିନା ରହିଥାଏ।
ବୋଧୋ ଜଗଦ୍ ଇଵାଭାତି ମୁନେ ଯେନ କ୍ରମେଣ ହେ । ତଂ କ୍ରମେଣ କ୍ରମଂ ବ୍ରୂହି ଭୂଯୋ ଽବୋଧନିଵୃତ୍ତଯେ
ହେ ମୁନି, ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର କ୍ରମକ୍ରମେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେଇ କ୍ରମକୁ ଆଉଥରେ ଏକ ଏକ କରି କହ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହେବ।
ଦକ୍ଷସ୍ଯେଵ ଵିମୂଢସ୍ଯ ଯଦ୍ ଦୃଷ୍ଟୌ ତତ୍ ସ୍ଵଚେତସି । ଯନ୍ ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ନ ତଚ୍ ଚିତ୍ତେ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପତରସ୍ମୃତେଃ
ଦକ୍ଷ କିମ୍ବା ଅଦକ୍ଷ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ, ଯାହା ଦେଖିଥାଏ, ସେଠି ତାଙ୍କର ମନରେ ରହିଥାଏ; ଯାହା ଦେଖିନଥାଏ, ସେଠି ମନରେ ଆସେନାହିଁ, କାରଣ ତାହାର ସ୍ମୃତି ଅତି କମ୍।
ଭଵ୍ଯḫ ପଶ୍ଯତି ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥମ୍ ଏଵ ପୂର୍ଵାପରାନ୍ଵିତମ୍ । ନ ଦୃଷ୍ଟିଵିଷଯଂ ଵସ୍ତୁ ଯତ୍ ପଶ୍ଯତି କରୋତି ତତ୍
ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ, ତାହାର ପୂର୍ବ ଓ ପରେ କହାଯାଇଥିବା ସହିତ, ଭଲଭାବେ ବୁଝନ୍ତି; ସେ କେବଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଜିନିଷ ଦେଖି କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭଵ୍ଯାନୁଷ୍ଠାନନିଷ୍ଠସ୍ ସଞ୍ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥୈକମନା ମୁନିଃ । ଭୂତ୍ଵୋପଦେଶଂ ତ୍ଵମ୍ ଇମଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରଵଣଭୂଷଣମ୍
ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ଏକାଗ୍ର ମନ ଥିବା ମୁନି, ଏପରି ହୋଇ, ଏହି ଶିକ୍ଷାକୁ ଶୁଣ, ଯାହା କାନ ପାଇଁ ଶୋଭା।
ଇଯଂ ଦୃଶ୍ଯଭରଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ନନ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତି ଯୋଚ୍ଯତେ । ଵସ୍ତୁତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ନୈଷା ତାପନଦ୍ଯାଂ ଯଥା ପଯଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟର ଭାର ଭ୍ରମକୁ ଅଜ୍ଞାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତଥାପି, ପ୍ରକୃତରେ ଏହା ଅଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ମୃଗତୃଷ୍ଣାରେ ପାଣି ନଥାଏ।
ଉପଦେଶ୍ଯୋପଦେଶାର୍ଥମ୍ ଏନାଂ ମଦୁପରୋଧତଃ । ସତ୍ଯାମ୍ ଇଵ କ୍ଷଣଂ ତାଵଦ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଶ୍ରୂଯତାମ୍ ଇଦମ୍
ଉପଦେଶ ଦେବା ପାଇଁ ଏହାକୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, ଯଦ୍ୟପି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ନିରାକୃତ; କିଛି ସମୟ ପାଇଁ, ସତ୍ୟ ଭାବେ ଧରି, ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣ।
କୁତ ଏଷା କଥଂ ଚେତି ଵିକଲ୍ପାନ୍ ଅନୁଦାହରନ୍ । ନେଦମ୍ ଏଷା ନ ଚାସ୍ତୀତି ସ୍ଵଯଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ବୋଧତଃ
ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିଲା? କିପରି ହେଲା? — ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କିମ୍ବା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ମନରେ ଆଣିଲେ ନୁହେଁ, ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିବା ସହିତ ଜାଣିପାରିବ — 'ଏହା ଏମିତି ନୁହେଁ, ଏହା କିଛି ଅଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଵିକାରାଢ୍ଯଂ କଲ୍ପାନ୍ତେ ତଦ୍ ଵିନଶ୍ଯତି
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ଚଳାଚଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଥିବା ଏହି ବିଶ୍ୱ ଶେଷରେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅସ୍ଯ ଭାଗଵିଭାଗାତ୍ମା ନାଶୋ ଽଵଶ୍ଯମ୍ ଅଵାରିତଃ । ବିନ୍ଦୁନା ବିନ୍ଦୁନାମ୍ଭୋଧେର୍ ଉଦ୍ଧୃତସ୍ଯାସ୍ତି ହି କ୍ଷଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଯାହା ଅନେକ ଅଂଶ ଓ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ, ତାହାର ନଷ୍ଟ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ; ଯେପରି ଏକ ବିନ୍ଦୁ ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରିଲେ ଶେଷରେ ଶୁଖିଯାଏ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ଦ୍ରଵ୍ଯନାଶେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ତନ୍ମଯତ୍ଵତଃ । ନାନନ୍ତତ୍ଵଂ ନ ଚାସ୍ତିତ୍ଵଂ ନ ଚୈତତ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏଭଳି ଦ୍ରବ୍ୟର ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱଭାବ ହେବାରୁ, ଏଠାରେ କୌଣସି ଅନନ୍ତତ୍ୱ କିମ୍ବା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିନଥାଏ, ଏହା କିଛି ସମ୍ଭବ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ମଦଶକ୍ତିର୍ ଇଵ ଜ୍ଞାନମ୍ ଇତି ନାସ୍ମାସୁ ସିଧ୍ଯତି । ଦେହାଵଜ୍ଞାନତୋ ଽସ୍ମାକଂ ସ୍ଵପ୍ନଵତ୍ ତନ୍ ନ ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ମଦର ଶକ୍ତି ଯେପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ଆମ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ହୁଏନି; କାରଣ, ଆମେ ଦେହକୁ ଅବହେଳା କରୁଛୁ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଅସଲିକ ଅନୁଭୂତି, ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏତି ଚ ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀସ୍ ସୈଵାନ୍ଯୈଵ ନଵୈଵ ଵା । ଇତ୍ଥଂ ଭଵେତ୍ ସମୁଚିତଂ କୃତଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ନ ଚାନ୍ଯଥା
ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟର ଶୋଭା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ପୁଣି ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ଏକାଇ ହେଉ କିମ୍ବା ଭିନ୍ନ କିମ୍ବା ନୂତନ ହେଉ। ଏଭଳି ଯାହା ଉଚିତ, ସେହି କାମ ସଫଳ ହୁଏ; ଶାସ୍ତ୍ର ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ।
ସୈଵୈତୀତ୍ଯ୍ ଅସମୁଲ୍ଲେଖଂ କଥଂ ନଷ୍ଟସ୍ଯ ସମ୍ଭଵଃ । ତଦ୍ରୂପାନ୍ଯେତି ଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଅନୁଭୂତାର୍ଥଗା ଵଯମ୍
ଯାହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଥିରେ 'ଏହି ସେଇ' ବୋଲି ଭାବ କିପରି ଆସିପାରିବ? ଏହା ସେହି ରୂପକୁ ନେଇଥିବା ଠିକ୍, କାରଣ ଆମେ ଅନୁଭୂତ ବାସ୍ତବତାକୁ ମାନୁଛୁ।
ସୈଵ ଵ୍ଯୋମତଯୈଵାସୀଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ ସୈଵ ସା କଥମ୍ । ତଥୈଵ ଵ୍ଯୋମସଂସ୍ଥା ଚେନ୍ ନାଶଂ ତର୍ହି ନ ସା ଗତା
'ଏହି ସେଇ, ଆକାଶ ଭଳି ରହିଥିଲା' ବୋଲି କୁହିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ—ଯଦି ଏହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ତେବେ କିପରି ସେଇ ହେବ? ଯଦି ଏହା ଆକାଶରେ ରହିଛି, ତେବେ ଏହା ନଷ୍ଟ ହୋଇନାହିଁ, ଚାଲିଯାଇନାହିଁ।
କାର୍ଯକାରଣଯୋର୍ ଏକରୂପତୈଵଂ ଯଦା ତଦା । କାର୍ଯକାରଣତାଭାଵାଦ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଏଵାସ୍ମଦାଗମଃ
ଯେତେବେଳେ କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକେ ଧରଣର ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟ କାରଣ ଭାବ ନଥିବାରୁ, ଆମର ମତ ହେଉଛି — ସେଠାରେ କେବଳ ଏକତା ଅଛି।
ଶୂନ୍ଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅନୁପଲମ୍ଭତ୍ଵଂ ଯଦ୍ ଗତଂ ନଷ୍ଟମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ଅନ୍ଯସ୍ ତର୍ହି ଭଵେନ୍ ନାଶẖ କୀଦୃଶẖ କିଲ କଥ୍ଯତାମ୍
ଶୂନ୍ୟତା ମାନେ ଯାହାକୁ ଧରିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ, ଯାହା ଚାଲିଗଲା ସେଟି ସତରେ ହରାଇଯାଏ। ନହେଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନାଶ ଥାଏ କି, ତାହା କହିଦିଅ।
ନଷ୍ଟଂ ଭୂଯସ୍ ତଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନମ୍ ଇତି ତତ୍ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ଽତ୍ର କଃ । ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵଶ୍ଯଂ ତେନେଦଂ ପୁନର୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯଦି ଯାହା ହରାଇଯାଇଛି, ସେଟି ପୁଣି ଆସିଯାଏ, ତେବେ ଏଠାରେ କଣ ନିଶ୍ଚିତତା ଅଛି? ନିଶ୍ଚୟ ଯାହା ହରାଇଯାଏ, ସେଟି ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏହିପରି ଅନ୍ୟଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ମଧ୍ଯମଧ୍ଯୋଦ୍ଯଦୁତ୍ସେଧଫଲାଦ୍ଯଵଯଵୈକିକା । ଆଦାହଂ ବୀଜସତ୍ତାସ୍ତି କାର୍ଯକାରଣତା କୁତଃ
ମଧ୍ୟ, ଉତ୍ତମ, ଉଦୟ, ଉନ୍ନତି, ଫଳ ଓ ଅଂଶ ଏହି ସବୁର ଅଲଗା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମାତ୍ର ଥିଲେ ଏବଂ ବୀଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନ ରହିଲେ, ତେବେ କାର୍ଯ୍ୟ କାରଣ ଭାବ କେଉଁଠୁ ଆସିବ?
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାତ୍ମୈକଂ ଯଥାଦୃଷ୍ଟମ୍ ଇହ ସ୍ଥିତମ୍ । ବୀଜମ୍ ଏଵୈକକମ୍ ଅତୋ ନ ଘଟḫ ପଟକାର୍ଯକୃତ୍
ଏଠାରେ ଯେପରି ଦେଶ, କାଳ, କ୍ରିୟା ଓ ଆତ୍ମା ସହିତ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ ସେ ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେପରି ଏଠି କେବଳ ଏକଟି ବୀଜ ଅଛି; ତେଣୁ ଘଡ଼ା କିମ୍ବା କପଡ଼ା ତାଙ୍କର କାରଣ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଦର୍ଶନଵିଶ୍ରାନ୍ତେ ନାମ୍ନି ଭେଦୋ ନ ଵସ୍ତୁନି । ପରମାର୍ଥମଯେ ତେନ ଵିଵାଦେନ କିମ୍ ଅତ୍ର ନଃ
ସମସ୍ତ ମତ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ନାମ କିମ୍ବା ବସ୍ତୁରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ରହେନାହିଁ; ଏହି ପରମ ସତ୍ୟରେ ଆମ ପାଇଁ ବିବାଦ କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ ଅଛି?
ଇଦଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତଦ୍ରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଵିଚାରତଃ । ଵ୍ଯୋମାଭଂ ବୋଧତାମାତ୍ରମ୍ ଅନୁଭୂତିପ୍ରମାଣତଃ
ଏହା ଶାନ୍ତ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ତାହାର ସ୍ୱଭାବ ଏପରି; ଏହା ଆକାଶ ପରି, କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଅନୁଭୂତି, ଯାହାକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରି ଜଣାଯାଏ।
ଯଥୈତନ୍ ନାନୁଭୂତଂ ସଦ୍ ଯଥୈତନ୍ ନାନୁଭୂଯତେ । ଯଥୈତତ୍ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଆପ୍ନୋତି ତଦ୍ ଇଦଂ କଥ୍ଯତେ କ୍ରମାତ୍
ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଅନୁଭବ ହୋଇନଥିଲା, ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ ହେଉନାହିଁ, ଯେପରି ଏହା ନିଜ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ସେପରି ଏହାକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ।
ମହାକଲ୍ପାନ୍ତ ଉନ୍ନଷ୍ଟେ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ଦୃଶ୍ଯମଣ୍ଡଲେ । ଆମହାଦେଵପର୍ଯନ୍ତଂ ସମନୋବୁଦ୍ଧିକର୍ମଣି
ବଡ଼ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ଦୃଶ୍ୟମାନ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଦେବତାମାନେ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଵ୍ଯୋମନ୍ଯ୍ ଅପି ଶମଂ ଯାତେ କାଲେ ଽପ୍ଯ୍ ଅକଲିତସ୍ଥିତୌ । ଵାଯାଵ୍ ଅପି କ୍ଵାପି ଗତେ ତେଜସ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅସ୍ଥିତେ
ଯେତେବେଳେ ଆକାଶ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସମୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ନିର୍ବିକାର ହୋଇଯାଏ, ବାୟୁ କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଏ, ଓ ଅଗ୍ନି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ—
ତମସ୍ଯ୍ ଉପଗତେ ଧ୍ଵଂସଂ ଵାର୍ଯାଦୌ ସୁଚିରଂ କ୍ଷତେ । ଅଲମ୍ ଅନ୍ତମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତେ ସର୍ଵଶବ୍ଦାର୍ଥସଞ୍ଚଯେ
ଅନ୍ଧକାର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂତମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ନାମ ଓ ରୂପର ଶେଷ ସମୟ ଆସିଯାଏ—
ଶିଷ୍ଯତେ ଶାନ୍ତବୋଧାତ୍ମ ସଦ୍ ଅଚ୍ଛଂ ବୋଧ୍ଯଵର୍ଜିତମ୍ । ଅନାଦିନିଧନଂ ବୋଧ୍ଯଂ କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମଲମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ତେବେ ଯାହା ରହିଯାଏ, ସେହିଏ ଶାନ୍ତ ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା—ଏହା ସତ୍ୟ, ସ୍ପଷ୍ଟ, ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହା ଆଦି ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଏହା ଏକ ନିର୍ମଳ ଓ ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନ।