ଅଜ୍ଞାନୋନ୍ମତ୍ତତା ପୁଂସା ଯଥାଭ୍ଯାସେନ ଭାଵିତା । ତଥୈଵ ବୋଧସ୍ଵଭ୍ଯାସାତ୍ ସା କାଲେନୋପଶାମ୍ଯତି
ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଅବିରତ ଅଭ୍ୟାସରେ ଅଜ୍ଞାନର ମତିହରା ହୁଏ, ସେପରି ଜଣେ ଜଣେ ଜାଗୃତିର ଅଭ୍ୟାସ କଲେ, ସେ ଅଜ୍ଞାନ କ୍ରମେ କମିଯାଏ।
ଆତିଵାହିକଦେହୋ ଽଯମ୍ ଆଧିଭୌତିକତାଂ ଯଥା । ନୀଯତେ ଭାଵନାତ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞୈର୍ ବୋଧସତ୍ତାଂ ପ୍ରସାଦତଃ
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ, ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି ସେମାନେ ଭାବନା କରି, ଏହାକୁ ପ୍ରକୃତିର ଅବସ୍ଥାରୁ ଜାଗୃତିର ସତ୍ୟତାକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ଏହି ଜାଗୃତିର କୃପାରେ।
ଆତିଵାହିକଦେହୋ ଽପି ନୀତ୍ଵା ଜୀଵପଦଂ ତଥା । ଦୃଢେନ ବୋଧାଭ୍ଯାସେନ ନେତଵ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମତାମ୍ ଅପି
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହକୁ ଜୀବର ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇ, ଦୃଢ଼ ଜାଗୃତିର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମର ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଶ୍ ଚେଦ୍ ଉତ୍ପତ୍ତିର୍ ବୁଧ୍ଯତେ ବୋଧରୂପିଣୀ । ତଦାତିଵାହିକା ବୁଦ୍ଧିẖ କଥମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି ବୁଧ୍ଯତେ
ଯଦି ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଜାଗୃତିକୁ ଜାଗୃତିର ସ୍ୱଭାବ ବୋଲି ବୁଝାଯାଏ, ତେବେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧିକୁ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ବୁଝିହେବ।
ନୋ ଚେତ୍ ତତ୍ ପ୍ରତି ଵାକ୍ଯାର୍ଥଂ ନ ଗ୍ରନ୍ଥିର୍ ଵିନିଵର୍ତତେ । ଭୂତୋତ୍ସାଦନସୂତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରତି ମନ୍ତ୍ରପଦଂ ଯଥା
ଯଦି ଏହା ନୁହେଁ, ତେବେ ବାକ୍ୟର ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ—ଯେପରି, ଭୂତଗୁଡ଼ିକୁ ନଶ୍ୱର କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ସେଥିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ଦରକାର।
ଜଗଦ୍ବୋଧୈକତା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯା ତାଵଦ୍ ଅଵ୍ରଣମ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତପରିଣାମେନ ଯାଵତ୍ ସାପି ନ ବୁଧ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାର ଓ ଜ୍ଞାନର ଏକତାକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଦୋଷରହିତ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଚିତ୍ତେ ଶାନ୍ତେ ଭାତି ସ୍ଵଭାଵତା । ଶୀତଲାଂ ଵ୍ଯୋମନିର୍ଭାସାଂ ତାମ୍ ଏଵାଶ୍ରିତ୍ଯ ଶାମ୍ଯତାମ୍
ବାହାର ଓ ଭିତର ଦୁହିଁ ଦିଗରେ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସେ ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଏହି ଶୀତଳ ଓ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ତର ନିବାସ କରି, ମନ ଶାନ୍ତି ପାଉ।
ଜ୍ଞାନଵାଞ୍ ଜ୍ଞାନଯଜ୍ଞସ୍ଥୋ ଧ୍ଯାନଯୂପଂ ଵିରୋପଯନ୍ । ଜଗଦ୍ ଵିଜିତ୍ଯ ଯଜତି ସର୍ଵତ୍ଯାଗୈକଦକ୍ଷିଣଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଜ୍ଞାନକୁ ବଳି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଧ୍ୟାନକୁ ବଳିମଣ୍ଡପ ଭାବେ ରଖେ, ସେ ସଂସାରକୁ ଜିତି ଏହି ବଳି କରେ, ଯାହାର ଏକମାତ୍ର ଦାନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ତ୍ୟାଗ।
ପତତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାରଵର୍ଷେ ଵା ଵାତି ଵା ପ୍ରଲଯାନିଲେ । ଭୂତଲେ ଵ୍ରଜତି ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସମମ୍ ଆସ୍ତେ ଜ୍ଞ ଆତ୍ମନି
ଅଗ୍ନିର ମ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ପ୍ରଳୟର ପବନ ବହୁଥିବା ବେଳେ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଯେଉଁଠି ରହିବେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ସ୍ୱଯଂ ଆତ୍ମାରେ ସମଭାବରେ ଅବିଚଳ ରହନ୍ତି ।
ଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଶାନ୍ତମନସୋ ନିରୋଧମ୍ ଅଲମ୍ ଈଯୁଷଃ । ସ୍ଥିତିର୍ ଵଜ୍ରସମାଧାନଂ ଵିନାନ୍ଯା ନୋପପଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ତୃଷ୍ଣା ଛାଡ଼ି ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସଂଯମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ହୀରା ପରି ଦୃଢ଼ ସମାଧି ହିଁ ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।
ଯଥା ବାହ୍ଯାର୍ଥଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯେନୋପଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ମନଃ । ନ ତଥା ଶାସ୍ତ୍ରସନ୍ଦର୍ଭୈର୍ ନୋପଦେଶତପୋଦମୈଃ
ଯେପରି ବାହାର ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ନଥିଲେ ମନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ, ଉପଦେଶ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଦମନ ଦ୍ୱାରା ଏହିପରି ଶାନ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ ।
ମନସ୍ତୃଣସ୍ଯ ସର୍ଵାର୍ଥଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯାଗ୍ନିର୍ ଵିବୋଧ୍ଯତାମ୍ । ସର୍ଵତ୍ଯାଗାନିଲୈସ୍ ସମ୍ପଦ୍ ଅତ୍ଯାପଦ୍ ଇତି ଭାଵନାତ୍
ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣା ଛାଡ଼ିବାର ଅଗ୍ନି ମନର ଘାସକୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁ, ସମସ୍ତ ବିଷୟ ତ୍ୟାଗର ପବନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭାବନା ଉପଜାଉ— 'ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବିପଦ ଦୁଇଁଟି ଏକ ଅଟୁଟ' ।
ବହିର୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚ ମୋହଶ୍ ଚ ପିଣ୍ଡଗ୍ରାହୋ ଽର୍ଥଵେଦନମ୍ । ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଏଵେତି କଚତି ଜ୍ଞତ୍ଵାନ୍ ମଣିର୍ ଇଵାତ୍ମନି
ବାହାର ଓ ଭିତର, ମୂଢତା, ଦେହକୁ ଧରିବା ଓ ବସ୍ତୁକୁ ଜାଣିବା—ଏସବୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର, ଯେଉଁପରି ଏକ ମଣି ନିଜ ଅନ୍ତରେ ଚମକେ, ସେପରି ଏହା ଆତ୍ମାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନରନାଗସୁରାଗାରଗିରିଗହ୍ଵରଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଚିତିର୍ ଏଵାତିଵିସୃତା ଧୂମୋ ଽମ୍ବୁଦତଯେଵ ଖେ
ମଣିଷ, ସାପ, ଦେବତା, ଘର, ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହା ଭଳି ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଚେତନା ଏମିତି ଛିଟିଯାଏ—ଯେପରି ଘନ ମେଘରୁ ଧୂଆଁ ଆକାଶରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଚୋପନ୍ତି ଵିଦ୍ରଵତ୍ଵେନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଜଡଭାଣ୍ଡଗାଃ । ସ୍ଵଵିଵର୍ତତରଙ୍ଗିଣ୍ଯୋ ଜୀଵଶକ୍ତ୍ଯା ପତଦ୍ରସାଃ
ମଣିଷ, ସାପ, ଦେବତା, ଜଡ଼ ବସ୍ତୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ନିଜ ରୂପରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଉଠି ଓ ଗଡ଼ି ଯାଏ, ଜୀବର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିଲୀନ ହେଉଛନ୍ତି।
ଜୀଵକା ଜୀର୍ଣଶଫରା ଵ୍ଯୋମଵାରିଵିହାରିଣଃ । ମୋହଜାଲେନ ଵଲିତା ନ ସ୍ମରନ୍ତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ସ୍ଥିତିମ୍
ପୁରୁଣା ମାଛ ଭଳି ଜୀବମାନେ ଆକାଶ ଓ ପାଣିରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ମୂଢତାର ଜାଲରେ ବନ୍ଧା, ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଥିବାକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଘନୀଭୂତା ଘନତ୍ଵେନ ଚିଦ୍ଘନା ଗଗନାଙ୍ଗନେ । ନାନାପଦାର୍ଥରୂପେଣ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମନି
ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ଘନ ହୋଇଯାଏ, ସେ ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଘନ ଚେତନାର ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଏହି ଚେତନା ନିଜରୁ ନିଜରେ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥର ଆକାର ନେଇ ଦେଖାଯାଏ।
ସର୍ଵ ଏଵମ୍ ଅମୀ ଜୀଵା ଵାସନାଵାତରେଣଵଃ । ଶୁଷ୍କପର୍ଣଵଦ୍ ଉଦ୍ଗ୍ରୀଵା ଜଡାଶ୍ ଶ୍ଵସନଵେଣଵଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆଗ୍ରହର ପବନରେ ଉଡୁଥିବା ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ପରି, ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ଓ ଖାଲି ନଳି ପରି, ଯାହା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଣର ବାତାସ ବହୁଛି।
ଆହୃତ୍ଯ ପୌରୁଷବଲାନ୍ଯ୍ ଅଵଜିତ୍ଯ ତନ୍ଦ୍ରୀମ୍ ଉତ୍ଥାଯ ତର୍ଜିତସମର୍ଜିତଵାସନୌଘମ୍ । ସଂସାରପାଶଘନପଞ୍ଜରମ୍ ଅଞ୍ଜସୈଵ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵାଭ୍ଯୁଦେଯମ୍ ଇତି ନାଜ୍ଞସମେନ ଭାଵ୍ଯମ୍
ମନର ଶକ୍ତିକୁ ଏକଠା କରି, ଆଳସ୍ୟକୁ ଜିତି, ଉଠି ଦଣ୍ଡ ଦେଇ, ଜମା ହୋଇଥିବା ଆଗ୍ରହମାନେକୁ ଦୂର କରି, ସଂସାରର ବନ୍ଧନର ଖଞ୍ଜରକୁ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ଭଙ୍ଗିଦେବା ଉଚିତ। ଏହା ଅଜ୍ଞମାନେ ଭାବିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଇମେ ଯେ ଜୀଵସଙ୍ଘାତା ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦଶଦିଗ୍ଗତାଃ । ନରନାଗସୁରାଗେନ୍ଦ୍ରଗନ୍ଧର୍ଵାଦ୍ଯଭିଧାନକାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ, ସର୍ପ, ଦେବତା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଇତ୍ୟାଦି ନାମରେ ଚିହ୍ନଟ।
ତେ ସ୍ଵପ୍ନଜାଗରାẖ କେଚିତ୍ କେଚିତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଜାଗରାଃ । କେଚିତ୍ କେଵଲଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଥାସ୍ ଚିରଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଥିତାḫ ପରେ
କେହି ଲୋକ ଶ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ସଚେତନ ଅଛନ୍ତି, କେହି ମନରେ କଳ୍ପନା କରି ସଚେତନ ଅଛନ୍ତି, କେହି କେବଳ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, ଆଉ କେହି ବହୁତ ଦିନ ଧରି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଘନଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଥିତାଶ୍ ଚାନ୍ଯେ ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନାସ୍ ତଥେତରେ । କ୍ଷୀଣଜାଗରକାẖ କେଚିଜ୍ ଜୀଵାସ୍ ସପ୍ତଵିଧାସ୍ ସ୍ମୃତାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଗଭୀର ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, କେହି ଜାଗ୍ରତ ଓ ଶ୍ୱପ୍ନ ଦୁହିଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, କେହି ତ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥା କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଛି; ଏଭଳି ଜୀବମାନେ ସାତ ପ୍ରକାରର ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ।
ଏତେଷାଂ ଭଗଵନ୍ ଭେଦୋ ବୋଧାଯ ମମ କଥ୍ଯତାମ୍ । ଜୀଵାନାଂ ସପ୍ତରୂପାଣାଂ ଜଲାନାମ୍ ଅର୍ଣଵେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସାତ ପ୍ରକାର ଜୀବମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନତା ମୋତେ ବୁଝାଇଦିଅ, ଯେପରି ଉପସାଗରରେ ଜଳମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଥାଏ।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ ପ୍ରାକ୍ତନେ କଲ୍ପେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଜ୍ ଜଗତି କ୍ଵଚିତ୍ । କେଚିତ୍ ସୁପ୍ତାସ୍ ସ୍ଥିତା ଦେହୈର୍ ଜୀଵା ଜୀଵିତଧର୍ମିଣଃ
କେତେକ ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ, କେତେକ ଜଗତରେ, କେତେବେଳେ କିଛି ଜୀବ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଶୁଅଁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରି ରହିଯାନ୍ତି।
ଯେ ସ୍ଵପ୍ନମ୍ ଅଭିପଶ୍ଯନ୍ତି ତେଷାଂ ସ୍ଵପ୍ନମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ଵିଦ୍ଧି ତେ ହି ଖଲୂଚ୍ଯନ୍ତେ ଜୀଵକାସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଜାଗରାଃ
ଯେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସଂସାରଟି ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି। ଏମିତି ଲୋକମାନେ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଜାଗ୍ରତ ଦୁଇଁ ଅବସ୍ଥାରେ ବସୁଥିବା ଜୀବ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ।
କ୍ଵଚିଦ୍ ଏଵ ପ୍ରସୁପ୍ତାନାଂ ଯସ୍ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ । ଵିଷଯେ ସୋ ଽଯମ୍ ଅସ୍ମାକଂ ତେଷାଂ ସ୍ଵପ୍ନନରା ଵଯମ୍
କେବେ କେବେ ଯେଉଁମାନେ ଘୁମେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାରି ସ୍ୱପ୍ନ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଆମ ପାଇଁ ଏହା ହେଉଛି ଅନୁଭବର ବିଷୟ, ଏବଂ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ଲୋକ।
ତେଷାଂ ଚିରତଯା ସ୍ଵପ୍ନସ୍ ସ ଜାଗ୍ରତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉପାଗତଃ । ସ୍ଵପ୍ନଜାଗରକାସ୍ ତେ ତୁ ଜୀଵା ଯେ ତଦ୍ଗତାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେବା ପରେ ସ୍ୱପ୍ନଟି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ; ଯେଉଁମାନେ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ-ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ 'ସ୍ୱପ୍ନ-ଜାଗ୍ରତ' ଜୀବ।
ସର୍ଵଜ୍ଞତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵଗସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ । ତେନ ସ୍ଵପ୍ନଵତାଂ ତେଷାଂ ଵଯଂ ସ୍ଵପ୍ନନରାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେହেতୁ ସବୁଠାରେ ଥିବା, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଏକ ଚେତନା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛି, ତେଣୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ଲୋକ ଭାବେ ଅଛୁ।
ଯେଷୁ କଲ୍ପେଷୁ ତେ ଜାତାẖ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ କଲ୍ପକଲ୍ପନାଃ । ଯଦି ତାସ୍ ତତ୍ କଥଂ ତେଷାଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାମ୍ ଅଵସ୍ଥିତିଃ
ଯେଉଁ ସମୟରେ ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସମୟର କଳ୍ପନାମାନେ ଶେଷ ହୋଇଯାଉଛି। ଯଦି ଏମିତି ହୁଏ, ତେବେ ସେମାନେ ସଚେତନ ହେବା ପରେ କେମିତି ରହିପାରିବେ?
ଇହ ସ୍ଵପ୍ନଭ୍ରମାତ୍ ତେ ତୁ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଵା ଵିନିଦ୍ରତାମ୍ । ପ୍ରାପ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ତେ ଦେହାଂସ୍ ତଥୈଵାନ୍ଯାଞ୍ ଶ୍ରଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏଠାରେ ସ୍ୱପ୍ନର ଭ୍ରମରେ ସେମାନେ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, କିମ୍ବା ସଚେତନତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଦେହକୁ କଳ୍ପନା କରି, ସେମାନେ ଆଉ ଅନ୍ୟ ଦେହକୁ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି।