ସୂର୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରତପତି ଵିଷ୍ଣୁଃ ପାତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ । ରୁଦ୍ରସ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସଂହରତି ସର୍ଵାନ୍ ସୃଜତି ପଦ୍ମଭୂଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ତାପ ଦେଉଛି, ବିଷ୍ଣୁ ହୋଇ ତିନି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛି, ରୁଦ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂହାର କରେ, ପଦ୍ମଭୂ (ବ୍ରହ୍ମା) ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଖଂ ଭୂତ୍ଵା ପଵନସ୍କନ୍ଧାନ୍ ଧତ୍ତେ ସର୍କ୍ଷସୁରାସୁରାନ୍ । କୁଲାଚଲଗଣୋ ଭୂତ୍ଵା ଲୋକପାଲପୁରାସ୍ପଦମ୍
ଆକାଶ ହୋଇ ପବନର ଧାରା, ତାରା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଧାରଣ କରେ; ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ଗୋଟିଏ ଦଳ ହୋଇ, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥାନ ହୁଏ।
ଭୂମିର୍ ଭୂତ୍ଵା ବିଭର୍ତୀମାଂ ଲୋକସ୍ଥିତିମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତାମ୍ । ତୃଣଗୁଲ୍ମଲତା ଭୂତ୍ଵା ଦଦାତି ଫଲସନ୍ତତିମ୍
ମାଟି ହୋଇ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କରେ; ଘାସ, ଝାଡ଼ି ଓ ବେଳି ହୋଇ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ବିଭ୍ରଜ୍ ଜଲାନଲାକାରଞ୍ ଜ୍ଵଲତି ଦ୍ରଵତି ଦ୍ରୁତଃ । ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽମୃତଂ ପ୍ରସଵତି ମୃତିଂ ହାଲାହଲଂ ଵିଷମ୍
ପାଣି ଓ ଅଗ୍ନିର ଆକାର ଧରି, ଏହା ଜ୍ୱଳି, ଗଳି, ବହିଯାଏ; ଚନ୍ଦ୍ରମା ହୋଇ, ଅମୃତ ଦେଉଛି, ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇ, ବିଷ ଓ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ତେଜଃ ପ୍ରକଟଯତ୍ଯ୍ ଆଶାସ୍ ତନୋତ୍ଯ୍ ଆନ୍ଧ୍ଯଂ ତମୋ ଭଵନ୍ । ଶୂନ୍ଯଂ ସନ୍ ଵ୍ଯୋମତାମ୍ ଏତି ଗିରିସ୍ ସନ୍ ରୋଧଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଆଲୋକ ଆଶାକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଅନ୍ଧକାର ଅନ୍ଧତା ପ୍ରସାରିତ କରେ; ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଆକାଶର ଗୁଣ ନେଇଥାଏ; ପାହାଡ଼ ହୋଇ, ବହୁତ କିଛି ଅଟକାଏ।
କରୋତି ଜଙ୍ଗମଂ ଚିତ୍ତ୍ଵେ ସ୍ଥାଵରଂ ସ୍ଥାଵରାକ୍ର୍ଟିଃ । ଭୂତ୍ଵାର୍ଣଵୋ ଵଲଯତି ଭୂସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵଲଯୋ ଯଥା
ଚେତନା ହୋଇ, ଚଳନଶୀଳକୁ ଗଢ଼େ; ଅଚଳ ଆକୃତି ହୋଇ, ଅଚଳକୁ ରୂପାନ୍ତର କରେ; ସାଗର ହୋଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଯେମିତି ବାହୁଡ଼ିକୁ ବାହୁଡ଼ି ବେଳେ, ସେହିପରି ଘେରି ରହେ।
ପରମାର୍କଵପୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରକାଶେ ଽନ୍ତର୍ ଵିସାରଯନ୍ । ତ୍ରିଜଗତ୍ତ୍ରସରେଣ୍ଵୋଘଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତି
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆକାର ହୋଇ, ନିଜ ଭିତରେ ଆଲୋକ ପ୍ରସାରିତ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭୟର ତରଙ୍ଗ ଉଠିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଦମ୍ ଆଭାତି ଭାତଂ ଵା ଭାମ୍ ଉପୈଷ୍ଯତି । କାଲତ୍ରଯଗତଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ତଦ୍ ଅସୌ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଵା
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଦେଖାଯାଏ, କିମ୍ବା ଦେଖାଯିବ, କିମ୍ବା ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଛି—ତିନି ସମୟରେ ଯେଉଁ ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଏହି ଏକାଟି ଅଟୁଟ ସତ୍ୟ।
କଥମ୍ ଏଵଂ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭୂଯତେ ଵିଷମା ହି ମେ । ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଏଷା ତୁ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପା ଦୁରାକ୍ରମ୍ଯେତି ନିଶ୍ଚଯଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ଏହିପରି କିପରି ହୁଏ? ମୋର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି; ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଧରିବାକୁ କଷ୍ଟକର—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।
ମୁକ୍ତିର୍ ଏଷୋଚ୍ଯତେ ରାମ ବ୍ରହ୍ମୈତତ୍ ସମୁଦାହୃତମ୍ । ନିର୍ଵାଣମ୍ ଏତତ୍ କଥିତଂ ଶୃଣୁ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯତେ କଥମ୍
ହେ ରାମ, ଏହିକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲାଯାଏ; ଏହିକୁ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏହିକୁ ନିର୍ବାଣ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; ଏହା କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଶୁଣ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵତ୍ତାଦିସଂଯୁତମ୍ । ସତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅନୁତ୍ପତ୍ତ୍ଯା ବୁଦ୍ଧଯୈତଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ଯେଉଁ କିଛି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହାରେ 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ରହିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଦ୍ଧି ଏହିପରି ଭାବେ ବୁଝେ ଯେ, ସେମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି କେବେ ହୁଏନି।
ଵିଦେହମୁକ୍ତାସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସମ୍ପଦ୍ଯନ୍ତେ ଯଦା ତଦା । ମନ୍ଯେ ତେ ସର୍ଗତାମ୍ ଏଵ ଗତା ଵେଦ୍ଯଵିଦାଂ ଵର
ଯେତେବେଳେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ ତିନି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ଉପଲବ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯତେ ଚେତ୍ ତ୍ରିଭୁଵନଂ ତତ୍ ତତ୍ତାଂ ସମ୍ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ତେ । ଯତ୍ର ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଶବ୍ଦାର୍ଥୋ ନ ସମ୍ଭଵତି କଶ୍ଚନ
ଯଦି ତିନି ଲୋକ ଅଛି, ତେବେ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସତ୍ୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ 'ତିନି ଲୋକ' ବୋଲି କିଛି ଅର୍ଥ ହିଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ—
ତତ୍ର ତ୍ରିଲୋକତାଂ ଯାତଂ ବ୍ରହ୍ମେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଯର୍ଥଧୀଃ କୁତଃ । ତସ୍ମାନ୍ ନୋ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯା ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦାର୍ଥକଲ୍ପନା
ସେଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ 'ତିନି ଲୋକ' ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ମିଳିଛି, ସେଠାରେ 'ବ୍ରହ୍ମ' ବୋଲି ଧାରଣା କିପରି ଆସିପାରିବ? ତେଣୁ, ସେଠାରେ ଜଗତ୍ ବୋଲି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କଳ୍ପନା ହୋଇପାରେନାହିଁ।
ଅନନ୍ଯଚ୍ ଛାନ୍ତମ୍ ଆଭାସମାତ୍ରମ୍ ଆକାଶନିର୍ମଲମ୍ । ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯାଵବୋଧିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକୃତିକୁ ସତ୍ୟରୂପେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତ କେବଳ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶାନ୍ତ, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ — ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ସତ୍ୟ।
ଯଥା ହି ହେମକଟକେ ଵିଚାର୍ଯାପି ନ ଦୃଶ୍ଯତେ । କଟକତ୍ଵଂ କ୍ଵଚିନ୍ ନାମ ଋତେ ନିର୍ମଲହାଟକମ୍
ଯେପରି ଏକ ସୁନାର ବାହୁଡ଼ିକୁ ଯେତେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ 'ବାହୁଡ଼ି' ବୋଲି କିଛି ଅଲଗା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ — ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ସୁନା ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ,
ଜଲାଦ୍ ଋତେ ପଯୋଵୀଚୌ ନାହଂ ପଶ୍ଯାମି କିଞ୍ଚନ । ଵୀଚିତ୍ଵଂ ତ୍ଵାଦୃଶୈର୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ଯତ୍ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତତ୍ର ହି
ସେପରି, ଲହରୀକୁ ଜଳ ଛଡ଼ା ମୁଁ କିଛି ଦେଖୁନି; ତୁମେ ଯାହାକୁ 'ଲହରୀ ହେବା' କୁହ, ସେଠି ତାହା ଏକ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ସତ୍ୟରେ ଏହା କିଛି ନୁହେଁ।
ସ୍ପନ୍ଦତ୍ଵଂ ପଵନାଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ କଦାଚନ କୁତ୍ରଚିତ୍ । ସ୍ପନ୍ଦ ଏଵ ସଦା ଵାଯୁର୍ ଜଗତ୍ ତସ୍ମାନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ବାୟୁ ଛଡ଼ା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ 'ଚଳନ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; ବାୟୁ ସଦା ଚଳିତ ଅଟୁଟ, ଏହିପରି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଏକ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର।
ଯଥା ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆକାଶସ୍ ତାପ ଏଵ ମରୌ ଜଲମ୍ । ତେଜ ଏଵ ଯଥାଲୋକୋ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତ୍ରିଜଗତ୍ ତଥା
ଯେପରି ଆକାଶର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣ ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟତା, ମରୁଭୂମିର ଗୁଣ ହେଉଛି ତାପ, ଆଗ୍ନିର ଗୁଣ ହେଉଛି ଆଲୋକ; ସେପରି, ଏହି ତିନି ଜଗତର ମୂଳ ଗୁଣ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାଭାଵସମ୍ପତ୍ତ୍ଯା ଜଗଦ୍ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ମୁକ୍ତତା । ଯଯୋଦେତି ମୁନେ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ତାଂ ମମୋପଦିଶୋତ୍ତମାମ୍
ହେ ମୁନି, ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଭାବ କିପରି ମୁକ୍ତିକୁ ଆଣେ, କେଉଁ ଯୁକ୍ତିରେ ଏହା ହୁଏ? ମୋତେ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ୍ଧତି ବୁଝାଇଦିଅ।
ମିଥସ୍ ସମ୍ପନ୍ନଯୋର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଯୋର୍ ଏକସଙ୍କ୍ଷଯେ । ଦ୍ଵଯାଭାଵେ ସ୍ଥିତିଂ ଯାତେ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଦେଖୁଥିବା ଏବଂ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୁଇଟି ଏକାସାଥି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ଶେଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେହି ହେଉଛି ନିର୍ବାଣ।
ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଜଗତସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତାନୁଦ୍ଭଵୋ ଯଥା । ବ୍ରହ୍ମ ଚେତ୍ଥଂ ସ୍ଵଭାଵସ୍ଥଂ ବୁଧ୍ଯତେ ଵଦ ମେ ତଥା
ତେଣୁ, ମୋତେ କହ, କିପରି ଏହି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଗତ କେବେ ତଥାପି ସତ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ କିପରି ନିଜ ଗୁଣରେ ବସିଥାଏ।
କଯୈତଜ୍ ଜ୍ଞାଯତେ ଯୁକ୍ତ୍ଯା କଥମ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରସିଧ୍ଯତି । ଏତସ୍ମିଂସ୍ ତୁ ମୁନେ ସିଦ୍ଧେ ନ ସାଧ୍ଯମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ଏହି କଥା କିପରି ବୁଝାଯାଏ ଏବଂ କିପରି ଏହା ସ୍ଥିର ହୁଏ, ଏହି ଉପାୟ କ'ଣ? ମୁନି, ଯେତେବେଳେ ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିହେବ, ସେତେବେଳେ ଆଉ କିଛି କରିବାକୁ ବାକି ରହିନଥାଏ।
ବହୁକାଲମ୍ ଇଯଂ ରୂଢା ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନଵିଷୂଚିକା । ନୂନଂ ଵିଚାରମନ୍ତ୍ରେଣ ନିର୍ମୂଲମ୍ ଉପଶାମ୍ଯତି
ଏହି ଭ୍ରମ ଜ୍ଞାନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମନରେ ଗଢ଼ିଯାଇଛି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଚିନ୍ତା ଓ ପରୀକ୍ଷାର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ମୂଳରୁ ଉପାଡ଼ି ଶାନ୍ତ କରାଯାଇପାରିବ।
ନ ଶକ୍ଯତେ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ସମୁଚ୍ଛେଦଯିତୁଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ସମପ୍ରଯତନେ ହ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରୌ ସମାରୋହାଵରୋହଣେ
ଏହି ଭ୍ରମ କେବେଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କାଟିଦିଆଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା ଓ ଅବତରିବା ପାଇଁ ସମାନ ଚେଷ୍ଟା ଲାଗେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅଭ୍ଯାସଯୋଗେନ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ନ୍ଯାଯୋପପତ୍ତିଭିଃ । ଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଯଥା ଶାମ୍ଯେତ୍ ତଥେଦଂ କଥ୍ଯତେ ଶୃଣୁ
ସେଥିପାଇଁ ଅଭ୍ୟାସ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୁଏ; କିପରି ଏହା ହୁଏ, ମୁଁ ଏବେ କହୁଛି, ଶୁଣ।
ଵଦାମ୍ଯ୍ ଆଖ୍ଯାଯିକାଂ ରାମ ଯାମ୍ ଇମାଂ ବୋଧସିଦ୍ଧଯେ । ତାଂ ଚେଚ୍ ଛୃଣୋଷି ତତ୍ ସାଧୋ ମୁକ୍ତ ଏଵାସି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ କଥା କହିବି, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରତି ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଯଦି ତୁମେ ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣିବ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେବେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେବ।
ଅଥୋତ୍ପତ୍ତିପ୍ରକରଣଂ ମଯେଦଂ ତଵ କଥ୍ଯତେ । ଯଃ କିଲୋତ୍ପଦ୍ଯତେ ରାମ ତେନ ମୁକ୍ତେନ ଭୂଯତେ
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିବି। ହେ ରାମ, ଯେଉଁ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ମୁକ୍ତ ଲୋକ ସେଉଠାରୁ ଉପରକୁ ଯାଇଥାଏ।
ଇଯମ୍ ଇତ୍ଥଂ ଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଭାତ୍ଯ୍ ଅଜାତୈଵ ଖାତ୍ମିକା । ଇତ୍ଯ୍ ଉତ୍ପତ୍ତିପ୍ରକରଣେ କଥ୍ଯତେ ଽସ୍ମିନ୍ ମଯାଧୁନା
ଏହି ଜଗତର ଭ୍ରମ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେପରି ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଅଜନ୍ମା। ଏହି ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ଏବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ସର୍ଵଂ ସର୍ଵପ୍ରକାରାଢ୍ଯଂ ସସୁରାସୁରକିନ୍ନରମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଏ—ଏହି ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ କିନ୍ନର ସହିତ—