ଅର୍ଥୋପାର୍ଜନରକ୍ଷାଣାଂ ଜାନନ୍ନ୍ ଅପି କଦର୍ଥନାମ୍ । ଯẖ କରୋତି ସ୍ପୃହାଂ ମୂଢୋ ନୃପଶୁସ୍ ତଂ ନ ସଂସ୍ପୃଶେତ୍
ଧନ ଅर्जନ ଓ ରକ୍ଷାର କଷ୍ଟ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଏହା ପାଇଁ ଆସକ୍ତ ରହେ, ସେ ମୂଢ଼ ମନୁଷ୍ୟ ପଶୁ ସହିତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କେବେ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମନସୋ ବାହ୍ଯମ୍ ଆରମ୍ଭମ୍ ଆନ୍ତରଂ ଚ ଲୁନାତି ଯଃ । ସମଂ ଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଦାତ୍ରେଣ ତସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପ୍ରକାଶତେ
ଯିଏ ମନର ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କାଟିଦେଇଛି, ତାଙ୍କର ଜୀବନକ୍ଷେତ୍ର ଏକସମାନ ଭାବେ ଆସକ୍ତିର ଅଭାବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଜଗତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଜ୍ଞସମ୍ବୁଦ୍ଧଂ ଜ୍ଞୋ ଵିଦନ୍ନ୍ ଅସଦ୍ ଏଵ ଯତ୍ । ସତୀଵ ତତ୍ର ସ୍ଫୁରତି ତଦ୍ ଅନଭ୍ଯାସଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏହି ସଂସାର ଅଜ୍ଞ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଦୁହେଁକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ବୁଝି, ଏହାକୁ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ବିବେକ ଅଭ୍ୟାସ ନଥିବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସଂସାରନିର୍ଵେଦଵଶାଦ୍ ଉପେତ୍ଯ ସତ୍ସଙ୍ଗମଂ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଉପେତ୍ଯ ତେନ । ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଭାଵେନ ନିରସ୍ଯ ଭୋଗାନ୍ ଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଦାର୍ଢ୍ଯାତ୍ ପରମାର୍ଥମ୍ ଏତି
ସଂସାରରେ ବିରକ୍ତି ଆସିଲେ, ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ସମ୍ପର୍କରେ ଯିବା, ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝି, ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଦୃଢ଼ ଅନାସକ୍ତି ଧାରଣ କଲେ, ମଣିଷ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ରୂଢେ ସଂସାରନିର୍ଵେଦେ ସ୍ଥିତେ ସାଧୁସମାଗମେ । ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥେ ଭାଵିତେ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଭୋଗଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯ ଆଗତେ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାର ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୋଷ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଳନ ହୁଏ, ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ବୁଝି ବିଚାର କରାଯାଏ, ଏବଂ ଭୋଗବିଲାସ ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତି ଆସିଯାଏ—
ଜାତେ ଵିଷଯଵୈରସ୍ଯେ ସଜ୍ଜନତ୍ଵେ ତଥୋଦିତେ । ପ୍ରକାଶେ ସମ୍ମୁଖୀଭୂତେ ହୃଦଯେ କଲିତୋଦଯେ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୋଷ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଭଲମନେଷ୍ଠା ବିଷୟରେ କହାଯାଏ, ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଜ୍ଞାନର ଉଦୟ ହୁଏ—
ଧନାନି ନାଭିଵାଞ୍ଛ୍ଯନ୍ତେ ତମାଂସୀଵ ଵିଵେକିନା । ତ୍ଯଜ୍ଯନ୍ତେ ଵିଦ୍ଯମାନାନି ସଂଶୁଷ୍କାମେଧ୍ଯପର୍ଣଵତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଧନକୁ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ତାହାମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଧନ ଥାଏ, ତାହାକୁ ଶୁଷ୍କ ଅପବିତ୍ର ପତ୍ର ପରି ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।
ନୀରାଗପାନ୍ଥଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦାରବନ୍ଧଵଃ । ଯଥାଶକ୍ତି ଯଥାକାଲମ୍ ଉପଚର୍ଯନ୍ତ ଏଵ ଚ
ନିର୍ଲିପ୍ତ ପଥିକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେପରି ଜଣେ ଦେଖିଥାଏ, ସେପରି ଜନମାନେ ଜନନୀ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଦେଖାଯାନ୍ତି; ସମୟ ଓ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଯେତେ ଦରକାର, ସେତେ ଦେଖାଶୁଣା କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଷ୍ଵ୍ ଅପି ସଂଲଗ୍ନା ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାḫ ପୁନḫ ପୁନଃ । ନ ଭୋଗା ଅନୁଭୂଯନ୍ତେ ନୂନଂ ଶାନ୍ତମନସ୍ତଯା
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସେମାନଙ୍କର ବିଷୟସହିତ ପୁନିପୁନି ସଂପର୍କ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସେମାନେ ସେଇ ଭୋଗକୁ ଏକଥିକ ଅନୁଭବ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଏକାନ୍ତେଷୁ ଦିଗନ୍ତେଷୁ ସରସ୍ସୁ ଵିପିନେଷୁ ଚ । ଉଷ୍ଯନ୍ତେ ପୁଣ୍ଯଦେଶେଷୁ ନିଜେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଗୃହେଷୁ ଵା
ଏକାନ୍ତରେ, ଦିଗନ୍ତରେ, ସରୋବରପାଖରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ନିଜ ଘରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—
ସୁହୃତ୍କେଲିଵିଲାସେଷୁ ସଭୋଦ୍ଯାନାଶନାଦିଷୁ । ଶାସ୍ତ୍ରତର୍କଵିଵାଦେଷୁ ନ ତଥାସ୍ଥୀଯତେ ସ୍ଥିରମ୍
ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଖେଳ-ମଜାରେ, ସଭା, ବାଗିଚା, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ, କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ର ତର୍କ ଓ ଆଲୋଚନାରେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଆସକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଉପଶାନ୍ତେନ ଦାନ୍ତେନ ସ୍ଵାତ୍ମାରାମେଣ ମୌନିନା । ଜ୍ଞତୈଵାନ୍ଵିଷ୍ଯତେ ଜ୍ଞେନ ଵିଜ୍ଞାନୈକାନ୍ତଵାଦିନା
ଯିଏ ଶାନ୍ତ, ଦମିତ, ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥାଏ, ନିରବ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଜିଏ ଜ୍ଞାନକୁ ଖୋଜେ ଓ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ଏକମାତ୍ର ମନେ କରେ, ସେଠି ଏହି କଥାକୁ ଜାଣିପାରେ।
ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯାସଵଶତḫ ପରେ ଵିଶ୍ରମ୍ଯତେ ପଦେ । ନିମ୍ନେ ଽମ୍ଭସେଵ ଶାନ୍ତେନ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ଵିଵେକିନା
ଏଭଳି ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବିବେକୀ ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ; ଯେପରି ଜଳ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଯାଏ, ସେପରି ବିବେକୀ ଲୋକ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତା ଜ୍ଞତୈଵାର୍ଥତଯୋଦିତା । ନ ସମ୍ଭଵତି ଭିନ୍ନୋ ଽର୍ଥ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯାହା ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଜଣାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ—ସେଠିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା।
ନାର୍ଥୋପଲବ୍ଧିର୍ ନୋ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ବୋଧାତ୍ମତାଂ ଵିନା । ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତରନୁଭୂତିସ୍ଥମ୍ ଆହୁସ୍ ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍
ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ବିନା କେବଳ ବସ୍ତୁ ଲାଭ କିମ୍ବା ଶୂନ୍ୟତା ନାହିଁ; ଯାହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନୁଭୂତିରେ ଅବସ୍ଥିତ, ତାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅବୋଧବୋଧବୋଧେନ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯୋପଶମେ ସତି । ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆସିତଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆହୁସ୍ ସ୍ଵଂ ପରମଂ ପଦମ୍
ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତା ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଶାନ୍ତ ନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଏହିଏ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା।
ସ୍ଵସଂଵିନ୍ମାତ୍ରଵିଶ୍ରାମଵତାମ୍ ଅମନସାଂ ସତାମ୍ । ନ ସ୍ଵଦନ୍ତେ ହି ଵିଷଯାḫ ପଯାଂସି ଦୃଷଦାମ୍ ଇଵ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ନିରନ୍ତର ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଧ ପାଥରକୁ ରସ ଦେଇପାରେନାହିଁ।
ନିରୋଧପଦମ୍ ଆପନ୍ନୋ ନିର୍ମନା ମୌନମନ୍ଥରଃ । ସ୍ଵଭାଵେ ସ୍ଥିତ ଏଵାସ୍ତେ ଚିତ୍ରେ କୃତ ଇଵାତ୍ମଵାନ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଚିତ୍ତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ମନ ଶୂନ୍ୟ ଓ ମୌନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକାରରେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ପରି।
ସର୍ଵାର୍ଥମ୍ ଅର୍ଥରହିତଂ ମହଦ୍ ଏଵ ପରାଣୁଵତ୍ । ଅଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଶୂନ୍ଯାତ୍ମ ହୃଦଯଂ ଵେଦ୍ଯଵେଦିନଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜାଣିଥାଏ ଓ ଜଣାଯାଏ, ସେଉଁଠି ହୃଦୟ ଦେଖିବାକୁ ଶୂନ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସତ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ବିଶାଳ, ସମସ୍ତ ଅର୍ଥ ରହିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପରି।
ଅହନ୍ତ୍ଵଂଜଗଦୀହାଦି ଦିକ୍କାଲକଲନାଦି ଚ । ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଦି ଶୂନ୍ଯାଦି ସ୍ଥିତମ୍ ଏଵ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେଠାରେ 'ମୁଁ' ଭାବ, ସଂସାର ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା, ଦିଗ, ସମୟ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଶୂନ୍ୟତା ଦେଖାଯାଏ ମାତ୍ର, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକ ସତ୍ୟରେ ଅଛିନାହିଁ।
ଜ୍ଞେନାମଲପଦସ୍ଥେନ ଦୀପେନେଵ ନ ଚେତ୍ଯତେ । ତମୋ ହାର୍ଦଂ ଯଥା ବାହ୍ଯଂ ରାଗଦ୍ଵେଷଭଯାଦିଵତ୍
ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି, ସେ ହୃଦୟର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେପରିକି ବାହାର ଦୀପ ଘରଭିତର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦେଖାଏ ନାହିଁ, ଏହିପରି ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଭୟ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ରଜୋରହିତସର୍ଵାଶଂ ସତ୍ତ୍ଵାତ୍ ପରମ୍ ଉପାଗତମ୍ । ଅସମ୍ଭଵତ୍ତମୋରୂପଂ ପ୍ରଣମେତ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞଭାସ୍କରମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆଶା ଓ ରଜ ରହିତ, ସତ୍ତ୍ୱରୁ ଉପରକୁ ଉଠିଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ମନରେ ଅନ୍ଧକାର ଆସିପାରେ ନାହିଁ, ସେହି ଜ୍ଞାନର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଦର ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଭେଦପ୍ରଵିଲଯେ ଜାତେ ଚିତ୍ତେ ଚାଦୃଶ୍ଯତାଂ ଗତେ । ଯା ସ୍ଥିତିḫ ପ୍ରାପ୍ତବୋଧସ୍ଯ ନ ଵାଗ୍ଗୋଚରମ୍ ଏତି ସା
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଭେଦ ଗଳିଯାଏ ଓ ମନ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ଜାଗୃତ ଜନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ କଥାରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିହେବ ନାହିଁ।
ଦଦାତ୍ଯ୍ ଏତନ୍ମଯବୁଦ୍ଧେର୍ ନିର୍ଵାଣଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ । ଅହର୍ନିଶଂ ପରମଯା ଚିରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରସାଦିତଃ
ଏହି ଭାବରେ ଏକାଗ୍ର ମନକୁ, ଯେଉଁଠି ଦିନ ରାତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଇଛି, ସେହି ପରମେଶ୍ୱର ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଈଶ୍ଵରẖ କୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରସାଦ୍ଯତେ । ଏତନ୍ ମେ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ଵର
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ୍ କିଏ? ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କିପରି ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି? ଏହି ସତ୍ୟ କଥାକୁ ଆପଣ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ହେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନୀ।
ଈଶ୍ଵରୋ ନ ମହାବୁଦ୍ଧେ ଦୂରେ ନ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ । ମହାବୋଧମଯୈକାତ୍ମା ସ୍ଵାତ୍ମୈଵ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଭଗବାନ୍ କେବେ ଦୂର ନୁହଁନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହଁନ୍ତି। ସେ ମହାଜ୍ଞାନର ସାର, ନିଜ ଆତ୍ମା ହିଁ ପରମେଶ୍ୱର।
ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵଂ ତତସ୍ ସର୍ଵଂ ସ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ସଃ । ସୋ ଽନ୍ତସ୍ ସର୍ଵମଯୋ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମଃ
ସେଠାରେ ସବୁ କିଛି ଅଛି, ସେଠାରୁ ସବୁ କିଛି ହୁଏ, ସେ ସବୁଠାରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ସବୁ କିଛି ସେ ହିଁ। ସେ ସଦା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇମାḫ ପ୍ରତୀଯନ୍ତେ ସର୍ଗପ୍ରଲଯଵିକ୍ରିଯାଃ । ଅକାରଣଂ କାରଣତୋ ଗତଯḫ ପଵନାଦ୍ ଇଵ
ଏହିପରି, ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରଳୟ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଯେଉଁ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ମୂଳ କାରଣରୁ କାରଣ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ, ଯେପରି ହାବାରୁ ଚଳନ ହୁଏ।
ଅନିଶଂ ପୂଜଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏନଂ ସର୍ଵାସ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାଃ । ଯଥାଭିମତଦାନେନ ସର୍ଵତୋ ଭୂତଜାତଯଃ
ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ନିରନ୍ତର ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଜେପରି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ସେପରି ଦାନ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ସୁବହୂନ୍ଯ୍ ଏଷ ଜନ୍ମାନି ଯଥାଭିମତଯେଚ୍ଛଯା । ଯଦା ସମ୍ପୂଜିତସ୍ ତେନ ପ୍ରସାଦମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ କାହାରୋ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ତାକୁ କୃପା କରନ୍ତି।