ତାଵନ୍ ନାଯାତି ଵୈଵଶ୍ଯଂ ଚିନ୍ତାଵିଷଵିଜୃମ୍ଭଣୈଃ । ଯାଵଦ୍ ଅର୍ଥମହାନର୍ଥୋ ନ କଦର୍ଥାର୍ଥମ୍ ଅର୍ଥ୍ଯତେ
ଅର୍ଥର ମହା ଅନର୍ଥ କେବେ ଛୋଟ ଲାଭ ପାଇଁ ଚାହିଁଲେ, ତାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାର ବିଷରୁ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅନୁତ୍ତମସୁଖଂ ଯସ୍ମୈ ଚିରାଯ ପରିରୋଚତେ । ଜରତ୍ତୃଣଶିଖାଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ସୋ ଽର୍ଥଂ ପଶ୍ଯତୁ ଶାମ୍ଯତୁ
ଯିଏ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ସୁଖରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସେ ଧନକୁ ବୃଦ୍ଧ ଘାସର ଭଳି ଦେଖି ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଭୂରିଭାଵଵିକାରାଣାଂ ଜରାମରଣକର୍ମଣାମ୍ । ଦୈନ୍ଯଦୌରାତ୍ମ୍ଯଦାହାନାମ୍ ଅର୍ଥସ୍ ସାର୍ଥପତିସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର କାର୍ଯ୍ୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଅପମାନର ଜ୍ୱାଳା—ଏହା ସବୁର ମୂଳ କାରଣକୁ ଯାତ୍ରାର ନାୟକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅସ୍ମିଞ୍ ଜଗତି ଜନ୍ତୂନାଂ ଜରାମରଣଶାଲିନାମ୍ । ଅଜରାମରତାଂ କର୍ତୁଂ ସନ୍ତୋଷୋ ଽସ୍ତି ରସାଯନମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୋଗୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ, ସନ୍ତୋଷ ହେଉଛି ସେହି ଅମୃତ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରେ।
ଵସନ୍ତୋ ନନ୍ଦନୋଦ୍ଯାନମ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଅପ୍ସରସସ୍ ସ୍ମରଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଏକତସ୍ ସମୁଦିତଂ ସନ୍ତୋଷାମୃତମ୍ ଏକତଃ
ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରହିଛି ବସନ୍ତ, ନନ୍ଦନ କାନନ, ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଅପ୍ସରା ଓ ପ୍ରେମ; ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରହିଛି ସନ୍ତୋଷର ଅମୃତ।
ସରସḫ ପ୍ରାଵୃଷେଵାନ୍ତସ୍ ସନ୍ତୋଷେଣୈତି ପୂର୍ଣତାମ୍ । ଗମ୍ଭୀରାଂ ଶୀତଲାଂ ହୃଦ୍ଯାଂ ପ୍ରସନ୍ନାଂ ରସଶାଲିନୀମ୍
ଯେପରି ଶରତ୍କାଳ ଝିଲିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ସେପରି ମନରେ ସନ୍ତୋଷ ଆସିଲେ ଗଭୀର, ଶୀତଳ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ରସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସେ।
ସାଧୁର୍ ଓଜସ୍ଵିତାମ୍ ଏତ୍ଯ ସନ୍ତୋଷେଣ ଵିରାଜତେ । ସୁପୁଷ୍ପିତଵରାକାରୋ ଵସନ୍ତେନେଵ ପାଦପଃ
ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକ ଯେତେବେଳେ ସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଲଭେ, ସେ ତେଣୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ଫୁଲେଇଥିବା ଗଛ ପରି ଚମକେ ।
ପାଦପାତପରାମର୍ଶପିଷ୍ଟକୀଟଵଦ୍ ଈହତେ । ଦୀନପ୍ରକୃତିର୍ ଅର୍ଥାର୍ଥୀ ଦୁẖଖାଦ୍ ଦୁẖଖାନ୍ତରଂ ଵ୍ରଜନ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଦୁଃଖିତ ଓ ଲାଭ ଆଶା କରେ, ସେ ଜଣେ ପାଦ ତଳେ ପିସିଯାଇଥିବା କୀଟ ପରି ଏକ ଦୁଃଖରୁ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖକୁ ଯାଏ ।
କଲ୍ଲୋଲଵିକଲାẖ କ୍ଷୁବ୍ଧସମୁଦ୍ରପତିତା ଇଵ । ନାପ୍ନୁଵନ୍ତି ସ୍ଥିତିଂ ସ୍ଵସ୍ଥାଂ ଵିକୃତାକୃତଯୋ ଽର୍ଥିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଆଶା ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ବିକୃତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁଳିଲା ତରଙ୍ଗ ପରି ଅସ୍ଥିର ଦୁର୍ଦ୍ଦଳିତ ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ନିଜର ସ୍ଥିର ଓ ସୁସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସମ୍ପଦḫ ପ୍ରମଦାଶ୍ ଚୈଵ ତରଙ୍ଗୋତ୍ସଙ୍ଗଭଙ୍ଗୁରାଃ । କସ୍ ତାସ୍ଵ୍ ଅହିଫଣଚ୍ଛତ୍ତ୍ରଚ୍ଛାଯାସୁ ରମତେ ବୁଧଃ
ଧନ ଓ ନାରୀମାନେ ତରଙ୍ଗ ପରି ଅସ୍ଥିର ଓ ଭଙ୍ଗୁର, ସର୍ପର ଫଣା ଛାୟାରେ କିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ ?
ଅର୍ଥୋପାର୍ଜନରକ୍ଷାଣାଂ ଜାନନ୍ନ୍ ଅପି କଦର୍ଥନାମ୍ । ଯẖ କରୋତି ସ୍ପୃହାଂ ମୂଢୋ ନୃପଶୁସ୍ ତଂ ନ ସଂସ୍ପୃଶେତ୍
ଧନ ଅर्जନ ଓ ରକ୍ଷାର କଷ୍ଟ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଏହା ପାଇଁ ଆସକ୍ତ ରହେ, ସେ ମୂଢ଼ ମନୁଷ୍ୟ ପଶୁ ସହିତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କେବେ ମିଶିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମନସୋ ବାହ୍ଯମ୍ ଆରମ୍ଭମ୍ ଆନ୍ତରଂ ଚ ଲୁନାତି ଯଃ । ସମଂ ଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଦାତ୍ରେଣ ତସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପ୍ରକାଶତେ
ଯିଏ ମନର ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କାଟିଦେଇଛି, ତାଙ୍କର ଜୀବନକ୍ଷେତ୍ର ଏକସମାନ ଭାବେ ଆସକ୍ତିର ଅଭାବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଜଗତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଜ୍ଞସମ୍ବୁଦ୍ଧଂ ଜ୍ଞୋ ଵିଦନ୍ନ୍ ଅସଦ୍ ଏଵ ଯତ୍ । ସତୀଵ ତତ୍ର ସ୍ଫୁରତି ତଦ୍ ଅନଭ୍ଯାସଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏହି ସଂସାର ଅଜ୍ଞ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଦୁହେଁକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ବୁଝି, ଏହାକୁ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ବିବେକ ଅଭ୍ୟାସ ନଥିବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସଂସାରନିର୍ଵେଦଵଶାଦ୍ ଉପେତ୍ଯ ସତ୍ସଙ୍ଗମଂ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଉପେତ୍ଯ ତେନ । ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଭାଵେନ ନିରସ୍ଯ ଭୋଗାନ୍ ଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଦାର୍ଢ୍ଯାତ୍ ପରମାର୍ଥମ୍ ଏତି
ସଂସାରରେ ବିରକ୍ତି ଆସିଲେ, ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ସମ୍ପର୍କରେ ଯିବା, ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝି, ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଦୃଢ଼ ଅନାସକ୍ତି ଧାରଣ କଲେ, ମଣିଷ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ରୂଢେ ସଂସାରନିର୍ଵେଦେ ସ୍ଥିତେ ସାଧୁସମାଗମେ । ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥେ ଭାଵିତେ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଭୋଗଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯ ଆଗତେ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାର ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୋଷ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଳନ ହୁଏ, ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ବୁଝି ବିଚାର କରାଯାଏ, ଏବଂ ଭୋଗବିଲାସ ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତି ଆସିଯାଏ—
ଜାତେ ଵିଷଯଵୈରସ୍ଯେ ସଜ୍ଜନତ୍ଵେ ତଥୋଦିତେ । ପ୍ରକାଶେ ସମ୍ମୁଖୀଭୂତେ ହୃଦଯେ କଲିତୋଦଯେ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୋଷ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଭଲମନେଷ୍ଠା ବିଷୟରେ କହାଯାଏ, ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଜ୍ଞାନର ଉଦୟ ହୁଏ—
ଧନାନି ନାଭିଵାଞ୍ଛ୍ଯନ୍ତେ ତମାଂସୀଵ ଵିଵେକିନା । ତ୍ଯଜ୍ଯନ୍ତେ ଵିଦ୍ଯମାନାନି ସଂଶୁଷ୍କାମେଧ୍ଯପର୍ଣଵତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଧନକୁ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ତାହାମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଧନ ଥାଏ, ତାହାକୁ ଶୁଷ୍କ ଅପବିତ୍ର ପତ୍ର ପରି ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।
ନୀରାଗପାନ୍ଥଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦାରବନ୍ଧଵଃ । ଯଥାଶକ୍ତି ଯଥାକାଲମ୍ ଉପଚର୍ଯନ୍ତ ଏଵ ଚ
ନିର୍ଲିପ୍ତ ପଥିକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେପରି ଜଣେ ଦେଖିଥାଏ, ସେପରି ଜନମାନେ ଜନନୀ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଦେଖାଯାନ୍ତି; ସମୟ ଓ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଯେତେ ଦରକାର, ସେତେ ଦେଖାଶୁଣା କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଷ୍ଵ୍ ଅପି ସଂଲଗ୍ନା ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାḫ ପୁନḫ ପୁନଃ । ନ ଭୋଗା ଅନୁଭୂଯନ୍ତେ ନୂନଂ ଶାନ୍ତମନସ୍ତଯା
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସେମାନଙ୍କର ବିଷୟସହିତ ପୁନିପୁନି ସଂପର୍କ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସେମାନେ ସେଇ ଭୋଗକୁ ଏକଥିକ ଅନୁଭବ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଏକାନ୍ତେଷୁ ଦିଗନ୍ତେଷୁ ସରସ୍ସୁ ଵିପିନେଷୁ ଚ । ଉଷ୍ଯନ୍ତେ ପୁଣ୍ଯଦେଶେଷୁ ନିଜେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଗୃହେଷୁ ଵା
ଏକାନ୍ତରେ, ଦିଗନ୍ତରେ, ସରୋବରପାଖରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ନିଜ ଘରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—
ସୁହୃତ୍କେଲିଵିଲାସେଷୁ ସଭୋଦ୍ଯାନାଶନାଦିଷୁ । ଶାସ୍ତ୍ରତର୍କଵିଵାଦେଷୁ ନ ତଥାସ୍ଥୀଯତେ ସ୍ଥିରମ୍
ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଖେଳ-ମଜାରେ, ସଭା, ବାଗିଚା, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ, କିମ୍ବା ଶାସ୍ତ୍ର ତର୍କ ଓ ଆଲୋଚନାରେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଆସକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଉପଶାନ୍ତେନ ଦାନ୍ତେନ ସ୍ଵାତ୍ମାରାମେଣ ମୌନିନା । ଜ୍ଞତୈଵାନ୍ଵିଷ୍ଯତେ ଜ୍ଞେନ ଵିଜ୍ଞାନୈକାନ୍ତଵାଦିନା
ଯିଏ ଶାନ୍ତ, ଦମିତ, ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥାଏ, ନିରବ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଜିଏ ଜ୍ଞାନକୁ ଖୋଜେ ଓ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ଏକମାତ୍ର ମନେ କରେ, ସେଠି ଏହି କଥାକୁ ଜାଣିପାରେ।
ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯାସଵଶତḫ ପରେ ଵିଶ୍ରମ୍ଯତେ ପଦେ । ନିମ୍ନେ ଽମ୍ଭସେଵ ଶାନ୍ତେନ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ଵିଵେକିନା
ଏଭଳି ଅଭ୍ୟାସର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବିବେକୀ ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ; ଯେପରି ଜଳ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଯାଏ, ସେପରି ବିବେକୀ ଲୋକ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତା ଜ୍ଞତୈଵାର୍ଥତଯୋଦିତା । ନ ସମ୍ଭଵତି ଭିନ୍ନୋ ଽର୍ଥ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯାହା ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଜଣାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ—ସେଠିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା।
ନାର୍ଥୋପଲବ୍ଧିର୍ ନୋ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ବୋଧାତ୍ମତାଂ ଵିନା । ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତରନୁଭୂତିସ୍ଥମ୍ ଆହୁସ୍ ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍
ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ବିନା କେବଳ ବସ୍ତୁ ଲାଭ କିମ୍ବା ଶୂନ୍ୟତା ନାହିଁ; ଯାହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନୁଭୂତିରେ ଅବସ୍ଥିତ, ତାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅବୋଧବୋଧବୋଧେନ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯୋପଶମେ ସତି । ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆସିତଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆହୁସ୍ ସ୍ଵଂ ପରମଂ ପଦମ୍
ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତା ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଶାନ୍ତ ନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଏହିଏ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା।
ସ୍ଵସଂଵିନ୍ମାତ୍ରଵିଶ୍ରାମଵତାମ୍ ଅମନସାଂ ସତାମ୍ । ନ ସ୍ଵଦନ୍ତେ ହି ଵିଷଯାḫ ପଯାଂସି ଦୃଷଦାମ୍ ଇଵ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ନିରନ୍ତର ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଧ ପାଥରକୁ ରସ ଦେଇପାରେନାହିଁ।
ନିରୋଧପଦମ୍ ଆପନ୍ନୋ ନିର୍ମନା ମୌନମନ୍ଥରଃ । ସ୍ଵଭାଵେ ସ୍ଥିତ ଏଵାସ୍ତେ ଚିତ୍ରେ କୃତ ଇଵାତ୍ମଵାନ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଚିତ୍ତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ମନ ଶୂନ୍ୟ ଓ ମୌନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକାରରେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ପରି।
ସର୍ଵାର୍ଥମ୍ ଅର୍ଥରହିତଂ ମହଦ୍ ଏଵ ପରାଣୁଵତ୍ । ଅଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵ ଶୂନ୍ଯାତ୍ମ ହୃଦଯଂ ଵେଦ୍ଯଵେଦିନଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜାଣିଥାଏ ଓ ଜଣାଯାଏ, ସେଉଁଠି ହୃଦୟ ଦେଖିବାକୁ ଶୂନ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସତ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ବିଶାଳ, ସମସ୍ତ ଅର୍ଥ ରହିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପରି।
ଅହନ୍ତ୍ଵଂଜଗଦୀହାଦି ଦିକ୍କାଲକଲନାଦି ଚ । ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଦି ଶୂନ୍ଯାଦି ସ୍ଥିତମ୍ ଏଵ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେଠାରେ 'ମୁଁ' ଭାବ, ସଂସାର ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା, ଦିଗ, ସମୟ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଶୂନ୍ୟତା ଦେଖାଯାଏ ମାତ୍ର, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକ ସତ୍ୟରେ ଅଛିନାହିଁ।