ମନସ୍ତା କ୍ଵାପି ସଂଯାତି ତିଷ୍ଠ୍ତତ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛୈଵ ବୋଧତା । ନିର୍ଵାଚ୍ଯା ନିର୍ଵିଭାଗାନ୍ତା ସର୍ଵା ସର୍ଵାତ୍ମିକା ସତୀ
ସେ ମନ କେଉଁଠି ଯାଇ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ; ଏହାର ଶେଷ କଥାରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିହେବା ନୁହେଁ, ବିଭାଜନ ରହିତ, ସମସ୍ତ ରେ ଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ ହୋଇଥାଏ।
ଅଵିଵିକ୍ତତଯା ଚିତ୍ତସତ୍ତା ବୋଧତଯୋଦିତା । ଅନାଦ୍ଯନ୍ତା ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛପ୍ରକାଶଫଲଦାଯିନୀ
ଅଲଗା କରିହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁବୋଲି ଚିତ୍ତର ସ୍ୱରୂପ ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ଉଦିତ ହୁଏ; ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ତତସ୍ ତତ୍ର ନିରସ୍ତସକଲୈଷଣମ୍ । ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅନାଯାସଂ ଧ୍ଯାନମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ସେଠାରେ, ସବୁ ଇଚ୍ଛା ଛାଡିଦେଲେ, ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିଭାବରେ ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅସ୍ପୃହ ଧ୍ୟାନ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ ।
ଯାଵନ୍ ନାଧିଗତଂ ବ୍ରହ୍ମ ନ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ପରେ ପଦେ । ତାଵତ୍ ତନ୍ମନନତ୍ଵେନ ନ ଧ୍ଯାନମ୍ ଅଵଗମ୍ଯତେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରମ ପଦରେ ବିଶ୍ରାମ ମିଳେନି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ତାହାକୁ ଭାବିଲେ ଧ୍ୟାନ ବୋଲି ବୁଝିପାରିଯାଏ ନାହିଁ ।
ପରମାର୍ଥୈକତାମ୍ ଏତ୍ଯ ନ ଜାନେ କ୍ଵ ମନୋ ଗତମ୍ । କ୍ଵ ଵାସନାẖ କ୍ଵ କର୍ମାଣି କ୍ଵ ହର୍ଷାମର୍ଷସଂଵିଦଃ
ପରମ ସତ୍ୟର ସହିତ ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନି ମୋ ମନ କେଉଁଠି ଗଲା — କେଉଁଠି ରହିଗଲା ଆଗ୍ରହ, କେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟ, କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତିଗୁଡ଼ିକ ।
କେଵଲଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯୋଗୀ ଗତୋ ଧ୍ଯାନୈକନିଷ୍ଠତାମ୍ । ସ୍ଥିତୋ ଵଜ୍ରସମାଧାନେ ଵିପକ୍ଷ ଇଵ ପର୍ଵତଃ
କେବଳ ଏହି ଯୋଗୀଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ, ଯିଏ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି, ହିରା ପରି ଦୃଢ଼ ସମାଧିରେ ବସିଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ସମ୍ମୁଖରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ ।
ଵିରସାଖିଲଭୋଗସ୍ଯ ପ୍ରଶାନ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯସଂଵିଦଃ । ନୀରସାଶେଷଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଵାତ୍ମାରାମସ୍ଯ ଯୋଗିନଃ
ଯେଉଁ ଯୋଗୀ ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ରୁଚି ହରାଇଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ରସ ନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି—
କ୍ରମେଣ ଵିଗଲଦ୍ଵୃତ୍ତେର୍ ବଲାଦ୍ ଵିଶ୍ରନ୍ତିମ୍ ଈଯୁଷଃ । ଅର୍ଥାଯାତଂ ସମାଧାନଂ କେନ ନାମ ନିଵାର୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବୃତ୍ତି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଛି ଏବଂ ସେ ଜଣେ ବଳେ ବଳେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଯାଆନ୍ତି, ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସମାଧିର ଆଗମନ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
ତାଵଦ୍ ଵିଷଯଵୈରସ୍ଯଂ ଭାଵଯତ୍ଯ୍ ଉଚିତାଶଯଃ । ନ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନ୍ ଯାଵଦ୍ ଭୋଗାଂଶ୍ ଚିତ୍ରନରୋ ଯଥା
ଯେଉଁଯିଏ ଠିକ୍ ମନୋଭାବ ରଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଗବସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଅସକ୍ତି ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗବସ୍ତୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକ ଅନ୍ୟ କାମରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ ସାମ୍ନାରେ କିଛି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ।
ଅପଶ୍ଯଞ୍ ଜାଗତାନ୍ ଅର୍ଥାନ୍ ନିର୍ଵାସନତଯାତ୍ମଵାନ୍ । ବଲାଦ୍ ଵଜ୍ରସମାଧାନେ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯେନେଵ ନିଵେଶ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା ଲୋକ ନିଜର ମନରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନଥିବାରୁ ଏହି ସଂସାରିକ ବସ୍ତୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଜଣେ ବଳେ ବଳେ ଅଟୁଟ ସମାଧିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ବସାଇଦେଇଛି।
ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ନଦୀପୂରୋ ଯସ୍ ସମାଧିର୍ ଉପସ୍ଥିତଃ । ବଲାଦ୍ ଏଵ ତମ୍ ଆଯାତଂ ଭୂଯଶ୍ ଚଲତି ନୋ ମନଃ
ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ନଦୀ ପୁରିଯାଏ, ସେପରି ଯେତେବେଳେ ସମାଧି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ମନ ଶକ୍ତିବଳେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ପୁଣିଥରେ ତାହାରୁ ଚଳିଯିବା ନାହିଁ।
ସର୍ଵାର୍ଥଶୀତଲତ୍ଵେନ ବଲାଦ୍ ଧ୍ଯାନଂ ଯଦ୍ ଆଗତମ୍ । ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଵିଷଯଵୈରସ୍ଯଂ ସ ସମାଧିର୍ ହି ନେତରଃ
ଯେ ଧ୍ୟାନ ଶକ୍ତିବଳେ ଆସିଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ଶିତଳ କରେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଅସକ୍ତି ଆସେ—ସେଠାରେ ମାତ୍ର ସମାଧି ଅଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଦୃଢଂ ଵିଷଯଵୈରସ୍ଯମ୍ ଏଵ ଧ୍ଯାନମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ପରିପାକେନ ଵଜ୍ରସାରଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଦୃଢ଼ ଅସକ୍ତିକୁ ଏହି ଧ୍ୟାନ ବୋଲାଯାଏ; ଏହା ପକିଲେ, ଏହି ଧ୍ୟାନ ଅଟୁଟ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଯଦ୍ ଏତଦ୍ ଭୋଗଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଧ୍ଯାନମ୍ ଅଙ୍କୁରିତଂ ହି ତତ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ପୀଠବନ୍ଧେନ ଭଵତି ସ୍କନ୍ଧବନ୍ଧୁରମ୍
ଭୋଗବାସନାର ଅଭାବ ହେଉଛି ଧ୍ୟାନର ଅଙ୍କୁର; ଏହା ଭଲଭାବେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ, ଏହି ଧ୍ୟାନ ଦେହ ଓ ମନର ମଜବୁତ ଆଧାର ହୁଏ।
ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନଂ ସମୁଚ୍ଛୂନଂ ଯଦୈଵୋଜ୍ଝିତଵାସନମ୍ । ଧ୍ଯାନଂ ଭଵତି ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆନନ୍ଦାତ୍ ପରମ୍ ଆଗତମ୍
ଯେତେବେଳେ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଦୟ ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଧ୍ୟାନ ମୁକ୍ତିରେ ପରିଣତି ହୁଏ, ଏହି ମୁକ୍ତି ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆସେ।
ଅସ୍ତି ଚେଦ୍ ଭୋଗଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଂ କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଧ୍ଯାନଦୁର୍ଧିଯା । ନାସ୍ତି ଚେଦ୍ ଭୋଗଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଂ କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଧ୍ଯାନଦୁର୍ଧିଯା
ଯଦି ଭୋଗବାସନା ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତି ଅଛି, ତେବେ ଧ୍ୟାନକୁ ଆଉ କିଛି ବାଧା ଦେଇପାରିବ? ଯଦି ଭୋଗବାସନା ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଧ୍ୟାନକୁ ଆଉ କିଛି ବାଧା ଦେଇପାରିବ?
ଦୃଶ୍ଯସ୍ଵଦନମୁକ୍ତସ୍ଯ ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନଵତୋ ମୁନେଃ । ନିର୍ଵିକଲ୍ପଂ ସମାଧାନମ୍ ଅଵିରାମଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯିଏ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁର ଆସ୍ୱାଦନରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନେ ଅବିରତ ଭାବେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ଲୀନ ହୁଏ।
ଯସ୍ମୈ ନ ସ୍ଵଦତେ ଦୃଶ୍ଯଂ ସ ସମ୍ବୁଦ୍ଧ ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ନ ସ୍ଵଦନ୍ତେ ଯଦା ଭୋଗାସ୍ ସମ୍ଯଗ୍ବୋଧସ୍ ତଦୋଦିତଃ
ଯାହା ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁରେ କୌଣସି ଆକର୍ଷଣ ନାହିଁ, ସେକୁ ସଚେତନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଭୋଗବସ୍ତୁ ଆକର୍ଷଣ କରେନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ।
ଯସ୍ଯ ସ୍ଵଭାଵଵିଶ୍ରାନ୍ତିẖ କଥଂ ତସ୍ଯାସ୍ତି ଭୋଗିତା । ଅସ୍ଵଭାଵୋ ହି ଭୋଗିତ୍ଵଂ ତତ୍କ୍ଷଯେ ତତ୍ କଥଂ କୁତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କିପରି ଭୋଗର ଅନୁଭୂତି ହେବ? ଭୋଗ କେବେ ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ନୁହେଁ; ଏହା ଶେଷ ହେଲେ, ସେଠାରୁ ଏହା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ?
ଶ୍ରୁତିପାଠଜପାନ୍ତେଷୁ ସମାଧିନିରତୋ ଭଵେତ୍ । ସମାଧିଵିରତଶ୍ ଶାନ୍ତଶ୍ ଶ୍ରୁତିପାଠଜପାଞ୍ ଶ୍ରଯେତ୍
ଶ୍ରବଣ, ପାଠ ଓ ଜପ ପରେ ସମାଧିରେ ଲୀନ ହେବା ଉଚିତ; ଯେତେବେଳେ ସମାଧିରେ ଲୀନ ନୁହଁନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରବଣ, ପାଠ ଓ ଜପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆସୀତ ନିରସ୍ତଖେଦଂ ସମସ୍ତଶଙ୍କାସ୍ତମଯାଭିରାମମ୍ । ସୁଷୁପ୍ତସୋମ୍ଯଂ ସମଶାନ୍ତଚିତ୍ତଂ ଶରଦ୍ଘନାଭୋଗଵିଶୁଦ୍ଧମ୍ ଅନ୍ତଃ
ମୋକ୍ଷ ଏମିତି ହେଉ—ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଅନ୍ଧକାର ଅପସାରଣରେ ଆନନ୍ଦମୟ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ପରି ସ୍ନିଗ୍ଧ, ସମ ଓ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ, ଶରଦ୍ ମେଘ ପରି ଭିତରେ ପବିତ୍ର।
ସଂସାରଭାରସୁଶ୍ରାନ୍ତସ୍ ସଙ୍କଟେଷୁ ଲୁଠତ୍ତନୁଃ । ଯୋ ଽଭିଵାଞ୍ଛତି ଵିଶ୍ରାନ୍ତିଂ ତସ୍ଯ କ୍ରମମ୍ ଇମଂ ଶୃଣୁ
ଯିଏ ସଂସାରର ଭାରରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଦୁଃଖରେ ଶରୀର ହେଉଛି ଚିଁତାଳି, ଏବଂ ଯିଏ ବିଶ୍ରାମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ—ସେଠିପାଇଁ ଏହି ପଦ୍ଧତିକୁ ଶୁଣ।
ପୂର୍ଵଂ ଵିଵେକକଣିକା ଯଦାସ୍ଯ ହୃଦି ଜାଯତେ । ସଂସାରନିର୍ଵେଦମଯୀ କାରଣାଦ୍ ଵାପ୍ଯ୍ ଅକାରଣାତ୍
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ବିବେକର ଏକ ଛୋଟ ଆଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେଥିରେ ସଂସାର ପ୍ରତି ବିରକ୍ତି ହେଉ କିମ୍ବା କୌଣସି କାରଣ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ହେଉ, ସେତେବେଳେ—
ତଦାଶ୍ରଯତି ସଚ୍ଛାଯାନ୍ ସାଧୂନ୍ ଉନ୍ନତିଶାଲିନଃ । ଅଧ୍ଵଶ୍ରମହରାଂସ୍ ତାପତପ୍ତୋ ମାର୍ଗତରୂନ୍ ଇଵ
ସେ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ଦିର ଓ ଶୁଭ୍ର ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିବା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଖୋଜେ, ଯେମିତି ରାସ୍ତାରେ ଘାମରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଯାତ୍ରୀମାନେ ଛାୟା ଦେଉଥିବା ବୃକ୍ଷ ତଳକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଦୂରେ ପରିହରତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନ୍ ଯଜ୍ଞଯୂପାନ୍ ଇଵାଧ୍ଵଗଃ । ସ୍ନାନଦାନତପୋଯଜ୍ଞାନ୍ କରୋତି ଵିବୁଧାନୁଗଃ
ସେ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖେ, ଯେପରି ଯାତ୍ରୀ ରାସ୍ତାରେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ ଦଣ୍ଡକୁ ଏଡ଼ାଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି, ସ୍ନାନ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଯଜ୍ଞାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ପେଶଲଂ ଚାନୁରୂପଂ ଚ ଵ୍ଯଵହାରମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ଲୋକ୍ଯମ୍ ଆହ୍ଲାଦନଂ ଧତ୍ତେ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବମ୍ ଇଵାମୃତମ୍
ସେ ମୃଦୁ, ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ସ୍ୱାଭାବିକ ବ୍ୟବହାର ଅନୁସରଣ କରେ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମନ ଖୁସି ହୁଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ର ଅମୃତ ରୂପୀ କିରଣ।
ପରପ୍ରଜ୍ଞାନୁଗୋ ଭାଵḫ ପରାର୍ଥପରିପୂରକଃ । ପଵିତ୍ରକର୍ମରସିକẖ କୋ ଽପି ସୋମ୍ଯḫ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁସରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରେ, ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ—ଏଭଳି କୌଣସି ମୃଦୁ ମନିଷ୍ୟ ଏପରି ଆଚରଣ କରନ୍ତି।
ନଵନୀତସ୍ଥଲୀଵାଚ୍ଛା ସ୍ନିଗ୍ଧା ମୃଦ୍ଵୀ ମନୋହରା । ଜନଂ ସୁଖଯତି ସ୍ଵାଦ୍ଵୀ ତଦୀଯା ନଵସଙ୍ଗତିଃ
ତାଙ୍କର ନୂତନ ସାଙ୍ଗତି ଘିଅ ପରି ପବିତ୍ର, କମଳା ଓ ଆକର୍ଷକ; ସେ ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଲୋକଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଶୀତଲାନି ପଵିତ୍ରାଣି ଚରିତାନି ଵିଵେକିନଃ । ଇନ୍ଦୋର୍ ଇଵାଂଶୁଜାଲାନି ଜନଂ ଶୀତଲଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀତଳ ଓ ପବିତ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର କିରଣ ପରି ଲୋକମାନେଠାରେ ଶୀତଳତା ଆଣିଦିଏ।
ନ ତଥୋଦ୍ଯାନଷଣ୍ଡେଷୁ ପୁଷ୍ପପ୍ରକରହାରିଷୁ । ଵିଶ୍ରମ୍ଯତେ ଵୀତଭଯଂ ଯଥା ସାଧୁସମାଗମେ
ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ବଗିଚା କିମ୍ବା ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେତେଷ୍ଟ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ବିଶ୍ରାମ ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମିଳେ।