ସ୍ମୃତ୍ଵା ସ୍ମୃତ୍ଵାପଦḫ ପୂର୍ଵାସ୍ ସନ୍ତୋଷାମୃତପୋଷିତଃ । ଅର୍ଥାନାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥାନାଂ ନାଶେ ନ ପରିତପ୍ଯତେ
ପୁରୁଣା ଦୁଃଖମୟ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନିପୁନି ମନେ ପକାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସନ୍ତୋଷର ଅମୃତରେ ପୋଷିତ ହୋଇ, ଚାହିଁଥିବା କିମ୍ବା ଅଚାହିଁଥିବା ଜିନିଷ ହରାଇଯିବାରେ ସେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯଵହାରେଷୁ କାର୍ଯେଷୁ ଭୋଗସମ୍ପାଦକେଷ୍ଵ୍ ଅପି । ପରମ୍ ଉଦ୍ଵେଗମ୍ ଆଯାତି ସନିଦ୍ର ଇଵ ବୋଧିତଃ
କାମକାଜ, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କିମ୍ବା ଭୋଗବିଲାସରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଗଭୀର ଘୁମରୁ ଉଠିଥିବା ଲୋକ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା ଅନୁଭବ କରେ।
ଦୀର୍ଘାଧ୍ଵଗ ଇଵୋଦାରାମ୍ ଅନାରତମ୍ ଅବାଧିତାମ୍ । ଚିରଂ ମୌର୍ଖ୍ଯଶ୍ରମାକ୍ରାନ୍ତୋ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛତି
ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ଥକିତ ଯାତ୍ରୀ ପରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟର ଅବିବେକର କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେ ସଦା ଉତ୍ତମ ଏବଂ ଅବିରତ ବିଶ୍ରାମକୁ ଆଶା କରେ।
ନିଶ୍ଶ୍ଵାସବୋଧିତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଅନିନ୍ଧନ ଇଵାତ୍ମନି । ଶ୍ଵାସମାତ୍ରଭ୍ରମେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଏଵ ଶାମ୍ଯତି
ନିଶ୍ୱାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଗ୍ନି ଜଣେ ଇଂଧନ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି, ମାତ୍ର ଶ୍ୱାସର ଭ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଆପତନ୍ତୀଂ ବଲାଦ୍ ଏଵ ପଦାର୍ଥେଷ୍ଵ୍ ଅରତିଂ ଶନୈଃ । ନ ଶକ୍ନୋତି ନିରାକର୍ତୁଂ ଵୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଭ୍ରଚ୍ଯୁତାମ୍ ଇଵ
ଯେପରି ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବାକୁ ରୋକିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେପରି ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଅସନ୍ତୋଷ ଯେତେବେଳେ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଆସେ, ତାହାକୁ ବାଦ ଦେଇପାରିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ହୁଏନି।
ତାଂ ମହାପଦଵୀଂ ଗଚ୍ଛନ୍ ପରମାର୍ଥଫଲପ୍ରଦାମ୍ । ଭୂମିଂ କାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପାଯାତି ଵଚସାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଗୋଚରାମ୍
ସେ ଏମିତି ଏକ ମହାନ ପଥରେ ଆଗେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଯାହା ପରମ ସତ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
କୁତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଚେଷ୍ଟିତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେଷୁ ଵିଧେର୍ ଵଶାତ୍ । ଭୋଗେଷ୍ଵ୍ ଅରତିମ୍ ଆଯାତି ପାନ୍ଥୋ ମରୁମହୀଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଭୋଗବିଲାସ ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି ନିଜେଁ ନିଜେଁ ଭାଗ୍ୟରେ ଆସିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ଏହାରେ ଆସକ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ଯାତ୍ରୀ ମରୁଭୂମିରେ ରୁଚି ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ।
ଘୂର୍ଣନ୍ କ୍ଷୀଵ ଇଵାନନ୍ଦୀ ସୁପ୍ତସ୍ ସଂସାରଵୃତ୍ତିଷୁ । ଅନ୍ତḫପୂର୍ଣମନା ମୌନୀ କାମ୍ ଅପି ସ୍ଥିତିମ୍ ଋଚ୍ଛତି
ଏକ ମଦମସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ପରି ଡାହାଡ଼ିଁ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ, ମନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଶାନ୍ତି ନେଇ, ସେ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଘୁମ୍ ମାଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ ତାଦୃଗ୍ରୂପତାମ୍ ଏତ୍ଯ ପରମାର୍ଥଫଲସ୍ଯ ତତ୍ । କ୍ରମାନ୍ ନିକଟମ୍ ଆପ୍ନୋତି ଖଗୋ ଽର୍କପଦଵୀମ୍ ଇଵ
ଏପରି ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ମଣିଷ ଦେହରେ ଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟର ଫଳକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଦିନେଦିନେ ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ନିକଟ ହେଉଛି।
ତତସ୍ ତଦ୍ ଅଖିଲା ବୁଦ୍ଧୀର୍ ଵିହାଯ ଵିଯତା ସମଃ । ଗୃହ୍ଣାତ୍ଯ୍ ଅଥାସ୍ଵାଦଯତି ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଽଥ ପରିତୃପ୍ଯତି
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଧରି, ଏହାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ।
ସକଲାର୍ଥପରିତ୍ଯାଗାଦ୍ ଦିନାନୁଦିନମ୍ ଆତତାତ୍ । ଶୁଦ୍ଧସ୍ଵଭାଵଵିଶ୍ରାନ୍ତିḫ ପରମାର୍ଥାପ୍ତିର୍ ଉଚ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ବଷ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ନିତ୍ୟ ଏବଂ ଅବିରତ ଭାବରେ ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ ଯେଉଁଠାରେ ପରମ ସତ୍ୟର ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ତାହାକୁ ମହାନ ଲୋକେ କହନ୍ତି।
ଭେଦବୁଦ୍ଧୌ ଵିଲୀନାଯାଂ ବୋଧ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ । ଶୁଦ୍ଧମ୍ ଏକମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମେତି ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ
ଭିନ୍ନତାର ଭାବ ଲୟ ହେଲେ, କେବଳ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ, ଆଦି ନଥିବା ଏବଂ ଶେଷ ନଥିବା ଜ୍ଞାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ କହନ୍ତି।
ଲୋକୈଷଣାଵିରକ୍ତେନ ତ୍ଯକ୍ତଦାରୈଷଣେନ ଚ । ଧନୈଷଣାଵିମୁକ୍ତେନ ତସ୍ମିନ୍ ଵିଶ୍ରମ୍ଯତେ ପଦେ
ଯେଉଁମାନେ ସାଧାରଣ ଜୀବନର ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ଅଲଗା ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧନ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଛାଡିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଉଁଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପରେଣ ପରିଣାମେନ ମିଥଶ୍ ଚିତ୍ପରମାର୍ଥଯୋଃ । ତାପେନ ହିମଲେଖେଵ ଭେଦବୁଦ୍ଧିର୍ ଵିଲୀଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଓ ପରମ ସତ୍ୟର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଭିନ୍ନତାର ଭାବନା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବରଫ ଗଳିଯିବା ପରି ହରାଯାଏ।
ତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ଯାକ୍ଲିଷ୍ଟମୁକ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵଭାଵଂ ସୁସମଂ ଵିନା । ସ୍ଥିତିସ୍ ସ୍ରଗ୍ଦାମକସ୍ଯେଵ ନ ସମ୍ଭଵତି କାଚନ
ଯିଏ ସହଜରେ ମୁକ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୁଣର ସମତା ନଥିଲେ, କୌଣସି ଦଶା ରହିପାରେ ନାହିଁ; ଯେପରି ମାଳାର ତାନା ଛଡ଼ି ମାଳା ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ଯଥାପ୍ରକଟିତାଙ୍ଗାନ୍ତସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ନ ସତୀ ନାସତୀ ସ୍ତମ୍ଭେ ତଥା ଵିଶ୍ଵସ୍ଥିତିḫ ପରେ
ଯେପରି ଦଣ୍ଡରେ ଥିବା ଏକ ମୂର୍ତ୍ତିର ସବୁ ଅଂଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ମୂର୍ତ୍ତି ଦଣ୍ଡରେ ନ ଥିବା ନ ନଥିବା, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି।
ଧ୍ଯାନଂ ନ ଶକ୍ଯତେ କର୍ତୁଂ ନ ଚୈତଦ୍ ଉପଯୁଜ୍ଯତେ । ଅବୋଧେନ ଵିବୁଦ୍ଧସ୍ ତୁ ସ୍ଵଯମ୍ ଅତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠତି
ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଏଠାରେ ଏହା ଲାଗୁ ହେଉନାହିଁ; ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନ ଛାଡି ସଚେତନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ନିଜେ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ଆତ୍ଯନ୍ତିକୀ ଵିରସତା ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯେଷୁ ଦୃଶ୍ଯତେ । ସ ବୁଦ୍ଧୋ ନାପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଯାଗେ ହି ଶକ୍ତତା
ଯାହାଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଜାଗୃତ; ଯିଏ ଜାଗୃତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାରେ ସମର୍ଥ।
ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ବୋଧତାବୋଧୋ ଯୋ ବୋଧାଦ୍ ଅପରିକ୍ଷଯଃ । ସ ସମାଧାନଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ ସୁସମାହିତୈଃ
ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ଉପରେ ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ, ଯାହା ମୂଳ ଜ୍ଞାନକୁ କମେଇ ନାହିଁ, ଏହିଥିକୁ ସଂଯମୀ ଲୋକେ ‘ସମାଧାନ’ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯୈକତାରୂପḫ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ମନସୋ ଯଦା । ଉଦେତ୍ଯ୍ ଏକସମାଧାନେ ତଦା ଵିଶ୍ରାମ୍ଯତି ସ୍ଵଯମ୍
ଯେତେବେଳେ ମନର ଧାରଣା ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ରୂପରେ ଉଦିତ ହୁଏ, ସେଉଁବେଳେ ସେଠି ଏକତାର ସମାଧିରେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ଵଭାଵୋ ଦୃଶ୍ଯଵୈରସ୍ଯମ୍ ଏଵ ତତ୍ତ୍ଵଵିଦୋ ଜନାଃ । ଦୃଶ୍ଯସ୍ଵଦନମ୍ ଏଵାହୁର୍ ଅତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଉତ୍ତମାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ; ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ କହନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁର ଆସ୍ବାଦ ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଅତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ଯୈଵ ଵିଷଯାସ୍ ସ୍ଵଦନ୍ତେ ନ ତୁ ତଦ୍ଵିଦଃ । ନ ହି ପୀତାମୃତାଯାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵଦତେ କଟୁ କାଞ୍ଚିକମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ମନ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠି କଷା ମଦ ମିଠା ଲାଗେନାହିଁ।
ଵିତୃଷ୍ଣସ୍ଯାତ୍ମନିଷ୍ଠତ୍ଵାଦ୍ ଏଷଣାତ୍ରଯମ୍ ଉଜ୍ଝତଃ । ଜ୍ଞସ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅନିଚ୍ଛତୋ ଧ୍ଯାନମ୍ ଅର୍ଥାଯାତଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯିଏ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତିନିପ୍ରକାର ଚେଷ୍ଟାକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦିଓ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଚାହିଦା ନାହିଁ, ତଥାପି କେବଳ କାହିଁକି ଦରକାର ହେଲେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ବୋଧସ୍ ସ୍ଫୁରତି ତୃଷ୍ଣାଯାଂ ସୈଵ ଯସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ତସ୍ଯ ସ୍ଵଂ ରୂପମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ କ୍ଵାସୌ ତିଷ୍ଠତି କẖ କଥମ୍
ଯେଉଁଠି ଆସକ୍ତି ରହିଛି, ସେଠି ଜ୍ଞାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ଏହା ନାହିଁ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ନିଜ ରୂପକୁ ଛାଡିଦେଇ କେଉଁଠି ରହେ, କିଏ ରହେ, କିପରି ରହେ?
ଜ୍ଞସ୍ଯାନାଧାରକୋ ଽଧ୍ଯେଯୋ ବୋଧୋ ନେଯତ୍ତଯା ଭଵେତ୍ । ଅନନ୍ତୋ ଽସାଵ୍ ଅତୃଷ୍ଣସ୍ଯ ନିର୍ଵିଭାଗୋଦିତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ଯିଏ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେ, ସେହି ଜ୍ଞାନର କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ; ଏହା ଜଣାଯିବା ପାଇଁ ଜାଗୃତି ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏହି ଅବିଭାଜ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ତୃଷ୍ଣାହୀନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ଉଦିତ ହୁଏ ଏବଂ ଅନନ୍ତ।
ଅନନ୍ତମ୍ ଅପତୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ଧ୍ଯାନଂ ଗଲିତପକ୍ଷସ୍ଯ ସଂସ୍ଥାନମ୍ ଇଵ ଭୂଭୃତଃ
ଯିଏ ତୃଷ୍ଣାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେଠାରେ ଏହି ଅନନ୍ତ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱୟଂ ଚଳିଥାଏ। ଯେପରି ଡେଣା ଖସିଯାଇଥିବା ପକ୍ଷୀ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଅର୍ଥହୀନ, ସେପରି ଏହି ଅବସ୍ଥା ପାହାଡ଼ର ଶାନ୍ତି ଭଳି।
ଶୁଦ୍ଧବୋଧାତ୍ମନି ଜ୍ଞତ୍ଵାଦ୍ ଅସମାହିତତୋଦିତା । ଲଭ୍ଯତେ ନ ସମିଦ୍ଧେ ଽଗ୍ନୌ ବୁକପୁଷ୍ପମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରୁ ଉଦ୍ଭବ ଜ୍ଞାନ, ଯଦି ଏକାଗ୍ର ନ ହୁଏ, ତେବେ ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ—ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ରଖିଥିବା ପୁଷ୍ପ ଟିକି ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ପରଂ ଵିଷଯଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ସମାଧାନମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ । ଆହୃତଂ ଯେନ ତନ୍ ନୂନଂ ତସ୍ମୈ ନୃବ୍ରହ୍ମଣେ ନମଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିରକ୍ତିକୁ 'ସମାଧି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ସେହି ଦୁର୍ଲଭ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ମହାନ ମଣିଷ କିମ୍ବା ଋଷିଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନୂନଂ ଵିଷଯଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯେ ପରିପ୍ରୌଢିମ୍ ଉପାଗତେ । ଶକ୍ନୁଵନ୍ତି ନିହନ୍ତୁଂ ନ ଧ୍ଯାନଂ ସେନ୍ଦ୍ରାସ୍ ସୁରାସୁରାଃ
ନିଶ୍ଚୟ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ଅସକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିକଶିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଧ୍ୟାନକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପରଂ ଵିଷଯଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଵଜ୍ରଧ୍ଯାନଂ ପ୍ରସାଧ୍ଯତାମ୍ । ଭେଦେ ଵିଗଲିତେ ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଅନ୍ଯାନନ୍ଦତୃଣେନ କିମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅସକ୍ତିକୁ ଅଟୁଟ ଧ୍ୟାନରୂପେ ସ୍ଥାପିତ କର। ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା ଯେତେବେଳେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଛୋଟ ଆନନ୍ଦର କଣ ଦରକାର?