ଅନାଵରଣତୋ ଽରଣ୍ଯେ ଯକ୍ଷାଦ୍ ଵିଭ୍ରମରୂପିଣଃ । ଯଥା ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଭୂତାନି ତଥେମାନି ଚତୁର୍ଦଶ
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଭ୍ରମର ଆକୃତି ଥିବା ଯକ୍ଷ ଅନାବୃତ ହେଇ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହିପରି ଏହି ଚଉଦ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଭ୍ରମମାତ୍ରମ୍ ଅହଂ ମିଥ୍ଯୈଵେତି ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵିଭାଵଯନ୍ । ଯକ୍ଷୋ ଽଯକ୍ଷତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ଚିତ୍ତଂ ଚାଚିତ୍ତତାମ୍ ଇଦମ୍
ବୁଦ୍ଧିରେ ଏହି ଭାବ ଆଣି, 'ମୁଁ' କେବଳ ଏକ ଭ୍ରମ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା, ଯକ୍ଷ ତାହାର ଯକ୍ଷତ୍ୱ ଛାଡିଦିଏ, ଏହି ଚିତ୍ତ ଚିତ୍ତତ୍ୱ ହରାଇଯାଏ।
ନିରସ୍ତସକଲାଶଙ୍କଂ ତ୍ଯାଗଗ୍ରହଣଵର୍ଜିତମ୍ । ଅଵିସାରିସମସ୍ତେଚ୍ଛଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହକୁ ଦୂର କରି, ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା ବିରକ୍ତିରେ ଆଟକି ନ ରହି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ଅପ୍ରଭାବିତ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସେଠି ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାସମ୍ଭଵଦ୍ଦୃଶ୍ଯଂ ଦ୍ରଷ୍ଟ୍ରାତ୍ମକମ୍ ଇଦଂ ତତମ୍ । ଅଥ ଵା ନୈଵ ଦ୍ରଷ୍ଟ୍ରାତ୍ମ ସଵାଚ୍ଯଂ କିମ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ଏହି ଜଗତ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଠି ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସମ୍ଭବ ଓ କେବଳ ଦେଖୁଥିବା ଚେତନାରେ ଭରିଯାଇଛି; କିମ୍ବା, ଏହାକୁ ଦେଖୁଥିବା ଚେତନାର ରୂପ ବୋଲି କୁହିବା ମଧ୍ୟ ଅନବଶ୍ୟକ—ଏପରି କଥା କହିଲେ କ'ଣ ଲାଭ?
ଵସନ୍ତରସପୂରସ୍ଯ ଯଥା ଵିଟପଗୁଲ୍ମତା । ସ୍ଵରୂପମାତ୍ରଭରତସ୍ ସଂଵିଦସ୍ ସର୍ଗତା ତଥା
ଯେପରି ବସନ୍ତ ଋତୁର ରସ ଗଛପାଲି ଓ ଜାଡିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ କେବଳ ଚେତନାର ମୂଳ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଜଗଦାଭାସଂ ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରଵେଦନମ୍ । କାତ୍ରୈକତା ଦ୍ଵିତା କା ଵା ନିର୍ଵାଣମ୍ ଅଲମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଜଗତ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭ୍ରମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଅନୁଭୂତି; ଏଠାରେ ଏକତ୍ୱ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତ୍ୱର କଣ ଅର୍ଥ? ଶାନ୍ତିରେ ବସ।
ଭୂଯତାଂ ଚିନ୍ମଯଵ୍ଯୋମ୍ନା ପୀଯତାଂ ପରମୋ ରସଃ । ସ୍ଥୀଯତାଂ ଵିଗତାଶଙ୍କଂ ନିର୍ଵାଣାନନ୍ଦନନ୍ଦନେ
ଚେତନାର ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ଭଳି ହେଇଯାଅ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦର ସ୍ବାଦ ନିଅ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି ନିର୍ବାଣ ଆନନ୍ଦର ବାଗିଚାରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିରୁହ।
କିମ୍ ଏତାସ୍ଵ୍ ଅତିଶୂନ୍ଯାସୁ ସଂସାରାରଣ୍ଯଭୂମିଷୁ । ମାନଵା ଵାତହରିଣା ଭ୍ରମଥୋଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏହି ସଂସାରର ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଭୂମିରେ, ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ହରିଣ ଭଳି ଭ୍ରମିତ ମନ ନେଇ ଲୋକେମାନେ କାହିଁକି ଏମିତି ଚାଲିଉଠନ୍ତି?
ଜଗତ୍ତ୍ରଯମରୀଚ୍ଯମ୍ବୁଵିପ୍ରଲବ୍ଧାନ୍ଧବୁଦ୍ଧଯଃ । ମା ଧାଵତ ଘନଵ୍ଯଗ୍ରମ୍ ଆଶଯୋପହତାଶଯାଃ
ତିନି ଜଗତର ମୃଗତୃଷ୍ଣା ଜଳରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଆଶାରେ ଅନ୍ଧ ମନ ନେଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବାଧା ପାଇ, ମେଘ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଅନ୍ୟେଁଅନ୍ୟେଁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଯାଅ ନାହିଁ।
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁପାଯିନଃ । ଵ୍ଯର୍ଥଂ ମା ଯୂଯମ୍ ଆଯୂଂଷି ନରାẖ କ୍ଷପଯତୈଣକାଃ
ରୂପ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ମନର ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ତୁମେ, ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ହରିଣ ଭଳି ନିର୍ଥକ ଭାବେ ଜୀବନ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଜଗଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରାଗାରଗର୍ଧେନ ନଶ୍ଯଥ । ସୁଖରୂପାଣି ଦୁẖଖାନି ଶାସନାଯୈଵ ପଶ୍ଯଥ
ଏହି ମୃଗମାୟା ଜଗତର ଭୋଗବାଟିର ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ତୁମେ ନଷ୍ଟ ହେଉଛ। ଯେଉଁ ସବୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଭାବିଥାଉଛ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦୁଃଖ ଭାବରେ ଦେଖୁଛ, କେବଳ ନିୟମ ପାଇଁ।
ଜଗତ୍କେଶୋଣ୍ଡୁକଂ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯୈ ମା ମହାମ୍ବରମଧ୍ଯଗମ୍ । ଅଵଲୋକଯତାଭ୍ରାନ୍ତେ ସ୍ଵରୂପେ ପରିଣମ୍ଯତାମ୍
ଯିଏ ଭ୍ରମିତ, ସେ ଏହି ଜଗତକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯାହା ବଡ଼ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଉଡ଼ୁଥିବା କେଶର ଗୋଲା ପରି। ତାଙ୍କୁ ନିଜର ସ୍ୱରୂପରେ ପରିଣତ ହେବା ଉଚିତ।
ମାନଵା ଵାତଲୋଲୋଚ୍ଚପତ୍ତ୍ରପ୍ରାନ୍ତାମ୍ବୁଭଙ୍ଗୁରାଃ । ମା ନଵାସୁ ନଵାସ୍ଵ୍ ଅନ୍ଧଗର୍ଭଶଯ୍ଯାସୁ ଶଯ୍ଯତାମ୍
ମଣିଷମାନେ ପତ୍ରର ଶେଷରେ ଥିବା ପାଣି ପରି, ବାୟୁରେ ଡାହାଯାଉଥିବା ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଙ୍ଗୁର। ସେମାନେ ପୁଣିପୁଣି ନୂତନ ଜନ୍ମର ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ଭରେ ଶୋଇବେ ନାହିଁ।
ଅଵିରାମମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ଵଭାଵେ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଦଶାଦୋଷାଦ୍ ଅସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଵିରମ୍ଯତାମ୍
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ନିଜର ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବିରତ ରୁହ। ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖିବାଳାର ଭେଦ ଯାହା ତୋର ସ୍ୱଭାବ ନୁହେଁ, ସେଠାରୁ ହଟିଯା।
ଅଜ୍ଞାଵବୁଦ୍ଧସ୍ ସଂସାରସ୍ ସାହଂ ନାସ୍ତି ମନାଗ୍ ଅପି । ଅଵିଶିଷ୍ଟଂ ତୁ ଯତ୍ ସତ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ନାମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅବିବେକ ଥିଲେ ମାନବ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ପଡିଥାଏ; ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଏକାତ୍ମ ଓ ଭିନ୍ନତାହୀନ, ସେଥିରେ କିଛି ନାମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତ୍ରୋଟଯିତ୍ଵା ତୁ ତୃଷ୍ଣାଯଶ୍ଶୃଙ୍ଖଲାଵଲିତଂ ବଲାତ୍ । ସଂସାରପଞ୍ଜରଂ ତିଷ୍ଠ ସର୍ଵସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵେ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଵତ୍
ତୁମରେ ଯେଉଁ ତୃଷ୍ଣାର ଶୃଙ୍ଖଳା ବନ୍ଧିଛି, ସେଉଠାରୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଛିଣ୍ଡି ଦେଉ; ଏହି ସଂସାରର ପଞ୍ଜରା ଉପରେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚରେ ସିଂହ ପରି ରୁହ।
ଆତ୍ମାତ୍ମୀଯଗ୍ରହଭ୍ରାନ୍ତିଶାନ୍ତିମାତ୍ରଂ ଵିମୁକ୍ତତା । ଯଥାତଥାସ୍ଥିତସ୍ଯାପି ସା ସ୍ଵସତ୍ତୈଵ ଯୋଗିନଃ
‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବର ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଯେ ଶାନ୍ତି ମିଳେ, ସେଇ ମୁକ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀ ଥାଏ, ସେଠି ସେ ନିଜ ସ୍ଵରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ନିର୍ଵାଣତାଵାସନତା ପରୋପଶମତା ଜ୍ଞତା । ସଂସାରାଧ୍ଵନି ଖିନ୍ନସ୍ଯ ଶୀତା ଵିଶ୍ରମଭୂମଯଃ
ସଂସାରର ଦୁଃଖ ରାସ୍ତାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ପାଇଁ ମୁକ୍ତିରେ ବସିବା, ଶାନ୍ତିରେ ବିଶ୍ରାମ ନେବା ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଶାନ୍ତିକୁ ଜାଣିବା — ଏସବୁ ଶୀତଳ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ।
ତଜ୍ଜ୍ଞଜ୍ଞାତୋ ନ ମୂର୍ଖାଣାଂ ମୂର୍ଖଜ୍ଞାତୋ ନ ତଦ୍ଵିଦାମ୍ । ଵିଦ୍ଯତେ ଜଗଦର୍ଥୋ ଽସାଵ୍ ଅଵାଚ୍ଯୋ ଽନ୍ଯସ୍ ତଯୋର୍ ମିଥଃ
ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି, ମୂର୍ଖମାନେ ନୁହେଁ; ଯାହାକୁ ମୂର୍ଖମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ତାହାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ସଂସାରର ଅର୍ଥ ଦୁଇ ପକ୍ଷରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିହେବାକୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଵିଶ୍ଵତା ଭ୍ରାନ୍ତିସଂଶାନ୍ତୌ ସଂସ୍ଥିତୈଵ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ମହାର୍ଣଵାମ୍ବୁଵଲିତା ପୁତ୍ରିକେଵ ପଯୋମଯୀ
ଯେତେବେଳେ ସଂସାରର ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେଥିରେ ଏହା ରହିଥାଏ କିନ୍ତୁ ଧରିପାରିବାକୁ ନୁହେଁ—ଏହା ଏମିତି ଯେ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ପାଣିର ଝିଅ ଯେପରି ଭାସୁଥାଏ, ତେଣୁ ଧରିପାରିବା ନୁହେଁ।
ଭ୍ରାନ୍ତିଶାନ୍ତୌ ଵିମୁକ୍ତସ୍ଯ ଵିନିର୍ଵାଣସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵତା । ଯଥା ସ୍ଥିତୈଵ ଗଲିତା ଵିଦ୍ଯତେ ଚ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ମୁକ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସଂସାର ଯେପରି ଥିଲା ସେପରି ରହିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅପରିଚୟ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ଯେପରି ଅଛି ସେପରି ଅଛି।
ନିର୍ଦଗ୍ଧତୃଣଭସ୍ମାଲୀ କ୍ଵାପି ଯାତି ଯଥାନିଲୈଃ । ସତାଂ ସ୍ଵଭାଵଵିଶ୍ରାମୈẖ କ୍ଵାପି ଯାତି ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଜଳିଯାଇଥିବା ଘାସର ଛାରକୁ ବାତାସ କେଉଁଠି ନେଇଯାଏ, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ ସଂସାର କେଉଁଠି ଯାଇଯାଏ।
ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମପଦାର୍ଥସ୍ଯ ସନ୍ନିଵେଶସ୍ ସ ତୂତ୍ତମଃ । ବ୍ରହ୍ମଶବ୍ଦାର୍ଥରୂପାତ୍ମା ନ ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦକାର୍ଥଭାକ୍
ଏହି ସଂସାରଟି ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ଥିତିର ଅର୍ଥର ଏକ ବିନ୍ୟାସ, ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚତା ଅଛି। ଏହାର ସ୍ୱରୂପ 'ବ୍ରହ୍ମ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ, 'ଜଗତ୍' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ।
ନଵଜାତସ୍ଯ ବାଲସ୍ଯ ପଦାର୍ଥା ଯାଦୃଶା ଇମେ । ଵିଦୁଷସ୍ ତାଦୃଶା ଏଵ ତିଷ୍ଠତẖ କ୍ଷୀଣଵାସନମ୍
ଏକ ନବଜାତ ଶିଶୁ ପାଇଁ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଅଛି, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଯାହାଙ୍କର ଆସକ୍ତି ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ରହେ।
ଯା ନିଶା ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତସ୍ଯାଂ ଜାଗର୍ତି ସଂଯମୀ । ଯସ୍ଯାଂ ଜାଗ୍ରତି ଭୂତାନି ସା ରାତ୍ରିḫ ପଶ୍ଯତୋ ମୁନେଃ
ଯେ ରାତିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୋଇଥାନ୍ତି, ସେଇ ସମୟରେ ନିୟମିତ ମନୁଷ୍ୟ ଜାଗିଥାଏ। ଯେ ରାତିରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜାଗିଥାନ୍ତି, ସେଇ ସମୟ ଦୃଷ୍ଟିଶୀଳ ମୁନି ପାଇଁ ରାତି ଅଟୁଟ ଅନ୍ଧାର।
ସ୍ଥିତମ୍ ଏଵ ଵିରାମାଯ ଜାଗ୍ରଜ୍ ଜ୍ଞସ୍ଯ ସୁଷୁପ୍ତଵତ୍ । ଚିତ୍ରାଵଲୋକିନ ଇଵ ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ରସୈଷଣାଃ
ଯେଉଁଠି ଥିବା ଅବସ୍ଥା ଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ ଶାନ୍ତିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସେ ଜାଗିଥାଏ କିନ୍ତୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଭଳି। ଯେପରି ଜଣେ ଦର୍ଶକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସେଉଁପରି ସେ ଜାଗିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ରସ ଆସ୍ୱାଦନର ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କର ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି।
ଜାତ୍ଯନ୍ଧରୂପାନୁଭଵସମଂ ଭୁଵନଵେଦନମ୍ । ଭ୍ରାନ୍ତପ୍ରାଯମ୍ ଅସଦ୍ରୂପଂ ଜ୍ଞସ୍ଯ ଭାତି ନ ଭାତି ଚ
ଏହି ସଂସାରକୁ ଦେଖିବା ଜଣେ ଜନ୍ମାନ୍ଧ ଲୋକଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ପରି; ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଖରେ ଏହା କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ଏହା ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଅସତ୍ୟ ଏବଂ ମୃଗମରୀଚିକା ପରି।
ଵିମୂଢବୁଦ୍ଧଂ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଵିବୁଦ୍ଧଵିଷଯଂ ନ ସତ୍ । ଵିବୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧଂ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଵିମୂଢଵିଷଯଂ ନ ସତ୍
ଯେଉଁଠି ମୂଢ଼ ମନେ ବୁଝିଥାଏ, ସେଠି ଜାଗୃତ ମନ ପାଇଁ ସେଠି କିଛି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଜାଗୃତ ମନ ବୁଝିଥାଏ, ସେଠି ମୂଢ଼ ମନ ପାଇଁ ସେଠି କିଛି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵପ୍ନତଯା ଜ୍ଞାତେ ରୂପାଲୋକମନẖକ୍ରିଯାଃ । ନ ସ୍ଵଦନ୍ତେ ଯଥା ତଦ୍ଵଜ୍ ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଫୁରନ୍ତୁ ମା
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ରୂପ, ଆଲୋକ ଓ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଦେହକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେନାହିଁ, ସେପରି ଜାଗ୍ରତ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥା ଉଠୁଥିବା କି ନ ଉଠୁଥିବା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆତ୍ମାକୁ ଛୁଁଇପାରେନାହିଁ।
ନିର୍ଵିଭାଗସ୍ ସମାଶ୍ଵସ୍ତୋ ନିରୋଧଂ ପରମ୍ ଆଗତଃ । ଆଶୀତଲାନ୍ତẖକରଣୋ ନିର୍ଵାଣୋ ଜ୍ଞୋ ଽଵତିଷ୍ଠତେ
ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଛନ୍ତି, ଉଚ୍ଚତମ ନିରୋଧକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ମନ ଶିତଳ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ଜ୍ଞାନୀ ମୁକ୍ତିରେ ଅବିଚଳ ରହନ୍ତି।