ଅଜସ୍ରନାଶୋତ୍ପାଦାଢ୍ଯମ୍ ଏକରୂପମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଅନାଶୋତ୍ପାଦମ୍ ଅଜରମ୍ ଅନେକମ୍ ଇଵ କାନ୍ତିମତ୍
ଅନ୍ତର୍ଗତ ନିରନ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶରେ ଶ୍ରୀମୟ, ଏକ ଆକୃତିରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ଦୁଃଖରହିତ, ଜନ୍ମ ଓ ନାଶ ନାହିଁ, ଚିରଯୁବା, ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ଓ ଚମକୁଛି।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଶାନ୍ତଘନଭାଵଗତଂ ଵିଭାତି ସର୍ଗୋଦଯେନ ଵିଗତାସ୍ତମଯୋଦଯେନ । ଵ୍ଯୋମୈଵ ଶୂନ୍ଯଵିଭଵେନ ଗଲତ୍ସ୍ଵଭାଵଲାଭଂ ପ୍ରତି ପ୍ରସଭମ୍ ଏଵ ନ ତୁ ପ୍ରବୁଦ୍ଧେ
ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ଶାନ୍ତ ଘନତାରେ ବସିଛି, ସୃଷ୍ଟିର ଉଦୟରେ ଚମକୁଛି, ଏହାର କେହି ଅସ୍ତ ନାହିଁ, ଉଦୟ ନାହିଁ; ଆକାଶ ପରି ଶୂନ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହା ନିଜ ଗୁଣକୁ ଅଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ହରାଏ, କିନ୍ତୁ ଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏମିତି ନୁହେଁ।
ଚିତ୍ତଵତ୍ କଚନଂ ଶାନ୍ତେ ଯତ୍ ତତ୍ ତସ୍ମାନ୍ ନ ଭିଦ୍ଯତେ । ଅଵ୍ଯାକୃତାମଲତଯା କ୍ଵାତସ୍ ସର୍ଗାଦିସମ୍ଭଵଃ
ଯେପରି ମନରେ ଦର୍ପଣ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ଶାନ୍ତ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି କିଛି ଅପ୍ରକଟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅଛି, ସେଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିପରି ହେବ?
ଚିତ୍ତଦୀପେ ଗତେ ଯାନ୍ତି ଭ୍ରାନ୍ତିଵଦ୍ ଭାନ୍ତି ଖେ ସ୍ଥିତେ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାସ୍ ସଂଵିଦମ୍ବୁଦ୍ରଵୋର୍ମଯଃ
ମନର ଆଲୋକ ଯେତେବେଳେ ହଟିଯାଏ, ରୂପ, ଆଲୋକ ଓ ମନର ଭାବନା ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଏହିପରି ଚେତନାର ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ସମୁଦ୍ରରେ ଗଲିଯାଏ।
ନିରସ୍ତକାରଣାପେକ୍ଷଂ ମରୁତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯଥା । ଯଥା ଵିସରଣଂ ଭାସସ୍ ତଥା ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ପରେ
ଯେପରି ବାୟୁର ଗତି କୌଣସି କାରଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ଯେପରି ଆଲୋକର ପ୍ରସାରଣ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି।
ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍ ଇଵ କୀଲାଲେ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଚାମ୍ବରେ । ସ୍ପନ୍ଦନଂ ମରୁତୀଵେଦଂ କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମମଯଂ ପରେ
ଯେପରି ଗୁଡ଼ରେ ପାନୀୟତା ଓ ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି, ସେପରି ବାୟୁର କମ୍ପନ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ଗତ।
ମହାଚିତି ମହାକାଶେ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଭାସତେ ଜଗତ୍ । ତଚ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏଵ କଚତି ନିର୍ମଲତ୍ଵଂ ମଣାଵ୍ ଇଵ
ବଡ଼ ଚେତନାର ଅସୀମ ଆକାଶରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଟି ମାତ୍ର ଚେତନା ହିଁ, ନିର୍ମଳ ମଣିର ଭଳି ପବିତ୍ରତାରେ ଚମକୁଛି ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସି ଯଥା ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅମ୍ବରେ । ଯଥା ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦନଂ ଵାଯୌ ମହାଚିତି ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ପାଣିରେ ତାରଳତା, ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା, ବାୟୁରେ ଗତି ରହିଛି, ସେପରି ବଡ଼ ଚେତନାରେ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ଵେତ୍ତି ଵାଯୁର୍ ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦଂ ତଥା ଵେତ୍ତି ଜଗଚ୍ ଚିତିଃ । ନ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଦିଭେଦାନାଂ ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସମ୍ଭଵଃ
ଯେପରି ବାୟୁ ନିଜ ଗତିକୁ ଜାଣେ, ସେପରି ଚେତନା ବିଶ୍ୱକୁ ଜାଣେ; ଏଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତା ଭଳି କୌଣସି ଭିନ୍ନତାର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ ।
ଅଵିଵେକଵିଵେକାଭ୍ଯାଂ ଭାସୁରଂ ଭଙ୍ଗୁରଂ ଜଗତ୍ । ବୋଧେ ସଦ୍ ଏଵାସଦ୍ରୂପମ୍ ଅଭାସୁରମ୍ ଅଭଙ୍ଗୁରମ୍
ଅବିବେକ ଓ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ଦେଖାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଲାଗେ; କିନ୍ତୁ ଜାଗୃତ ବୁଝିବାରେ, ଏହା ସତରେ ଅସତ, ଅନ୍ଧାରା ଏବଂ ଅଭେଦ୍ୟ ।
ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରାଦ୍ ଋତେ ଶୁଦ୍ଧାଦ୍ ଆଦିମଧ୍ଯାନ୍ତଵର୍ଜିତାତ୍ । ନାନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତୀତି ନିର୍ଣୀତଂ ମହାଚିନ୍ମାତ୍ରରୂପିଣଃ
ପ୍ରାଚୀନ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ି, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଏହି କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି।
ତତ୍ କସ୍ଯଚିଚ୍ ଛିଵଂ ଶାନ୍ତଂ କସ୍ଯଚିଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଶାଶ୍ଵତମ୍ । କସ୍ଯଚିଚ୍ ଛୂନ୍ଯତାମାତ୍ରଂ କସ୍ଯଚିଜ୍ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରକମ୍
କାହା ପାଇଁ ଏହା ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଶାନ୍ତିମୟ, କାହା ପାଇଁ ଏହା ଚିରକାଳୀନ ବ୍ରହ୍ମ, କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ ଏହା ଶୂନ୍ୟତା ମାତ୍ର ଲାଗେ, ଆଉ କିଛିଙ୍କୁ ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ତଦ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମ ଚିଦ୍ରୂପଂ ଚେତ୍ଯତାମ୍ ଏଵ ଭାଵଯତ୍ । ସ୍ଵସଂସ୍ଥମ୍ ଏଵ ଜ୍ଞେଯତ୍ଵମ୍ ଅଵଗଚ୍ଛତି ଚିନ୍ତଯା
ସେଇ ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଚେତନା, ତାକୁ ଜ୍ଞାନର ବିଷୟ ଭାବରେ ଭାବିଥାଆଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ବୁଝିପାରିବା, ଜ୍ଞାନ ସେଇ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।
ନାସ୍ତି ସତ୍ତାଂ ଵିନା ଵାଯୋର୍ ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦେଷୁ କାରଣମ୍ । ତଥା ମହାଚିତୋ ଽଚ୍ଛାଯାସ୍ ସର୍ଗସଂଵିତ୍ତିଵୃତ୍ତିଷୁ
ଯେପରି ବାୟୁ ନିଜ ସ୍ତିତି ଛଡ଼ି ତାହାର ଗତି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, ସେପରି ମହାଚେତନାର ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଜ୍ଞାନର କ୍ରିୟା ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅସତ୍ତ୍ଵଂ ଵା ହେତୁର୍ ଅନ୍ଯାନପେକ୍ଷଣାତ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଅତ୍ରାର୍ଥେ ଽଭଵିଷ୍ଯତ୍ ସଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକତ୍ଵାସ୍ତିତାଵଶାତ୍
ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ସଦା ରହୁଛି କି ନାହିଁ, ଏହାର କାରଣ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ। ଏହି ବିଷୟରେ, ଦ୍ୱିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତ୍ୱର ସତ୍ୟତା କେବଳ 'ଅଛି' ବୋଲି କହିବା ଆବଶ୍ୟକତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
କୋ ଽତ୍ର କଲ୍ପଯିତା ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଏକତ୍ଵଂ ଵା ମହାମ୍ବରେ । ଵିଷ୍ଵଗ୍ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଅପାରୈକା ପରମାକାଶକୋଶତା
ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶରେ କିଏ ଦ୍ୱିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତ୍ୱ ରଚିପାରିବ? ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅସୀମ, ଏକମାତ୍ର ଉତ୍ତମ ଆକାଶ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶର ଏକ ମହାପଟି।
ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦାନିଲଦ୍ଵିତ୍ଵଶବ୍ଦ ଏଵ ନ ଵାସ୍ତଵଃ । ଵିଶ୍ଵଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ତଥୈଵାସନ୍ମଯାତ୍ମକମ୍
ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଓ ପବନର ଦ୍ୱିତ୍ୱ କେବଳ ଶବ୍ଦରେ ଅଛି, ବାସ୍ତବରେ ନୁହେଁ, ସେପରି ବିଶ୍ୱ ଓ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କର ଦ୍ୱିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଭାବନା ମାନେ।
ସଦ୍ ଏଵାସମ୍ଭଵଦ୍ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ମହାଚିନ୍ମାତ୍ରକଂ ତୁ ଯତ୍ । ଵିଶ୍ଵାଭାସଂ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ନ ଵିଶ୍ଵଂ ସନ୍ ନ ଵିଶ୍ଵତା
ସତ୍ୟରେ କେବେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ହୋଇପାରେନାହିଁ; ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଯାହା, ସେଇ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଶ୍ୱ ଭାବରେ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ—ଏହି ବିଶ୍ୱ ନ ତ ସତ୍ୟ, ନ ତ ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱତ୍ୱ ଅଛି।
ଦେଶକାଲାଦିସତ୍ତ୍ଵେନ କଦାଚିଦ୍ ଧେମ୍ନି ସତ୍ଯତା । କଟକତ୍ଵସ୍ଯ ଭିନ୍ନସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ନ ତଥା ପରେ
ଅନେକ ସମୟରେ ଦେଶ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରିସ୍ଥିତିର କାରଣରେ ସୁନାର ଗହନା ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ଓ ତାର ସତ୍ୟତା ଲାଗେ; କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁଠି ଭିନ୍ନତା ଅଛି, ସେଠି ଏହିପରି ସତ୍ୟତା ଅନ୍ତିମ ସତ୍ୟରେ ନାହିଁ।
ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯାସମ୍ଭଵେ ଚାତ୍ର କାର୍ଯକାରଣତା କୁତଃ । ସ୍ଯାଚ୍ ଚେତ୍ ତତ୍ କଲ୍ପନାମାତ୍ରମ୍ ଏଵୈତନ୍ ନାନ୍ଯଵସ୍ତୁତା
ଏଠି ଯଦି ଦ୍ୱିତ୍ୱ ବା ଏକତା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ କାରଣ ଓ ଫଳ କେମିତି ହେବ? ଯଦି ଏହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଏହା କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ର, ଏହାର କୌଣସି ସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଶୂନ୍ଯତା ନଭସୀଵାତ୍ର ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଵାମ୍ଭସି । ଖେ ଖତେଵାପ୍ଯ୍ ଅଭିନ୍ନୈଵ କିଲାସ୍ତି ଜଗଦାଦିତା
ଏଠି ଶୂନ୍ୟତା ଯେପରି ଆକାଶର ଭଳି, ଜଳରେ ଯେପରି ପ୍ରବାହିତା; ଯେପରି ଘଡ଼ା ଆକାଶରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ବିଶ୍ୱର ଆରମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏକାଟିଏ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯଦ୍ରୂପଂ ବ୍ରହ୍ମ ତଦ୍ରୂପଂ ଜଗତ୍ କ୍ଵାତ୍ର ଦ୍ଵିତୈକତେ । ଯଦ୍ରୂପଂ ଵ୍ଯୋମ ତଦ୍ରୂପମ୍ ଏଵ ଶୂନ୍ଯଂ କିଲାଖିଲମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଯେଉଁ ରୂପ, ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ସେଇ ରୂପ; ତେବେ ଏଠି କେଉଁଠି ଦ୍ୱିତ୍ୱ ବା ଏକତା ଅଛି? ଯେଉଁ ରୂପ ଆକାଶର, ସମସ୍ତ ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ସେଇ ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଏକାତ୍ମନି ତତେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ଚିନ୍ମାତ୍ରେ ସର୍ଵରୂପିଣି । ଶିଲାପୁତ୍ରକସେନାଯାଂ ପାଷାଣତ୍ଵ ଇଵ ସ୍ଥିତେ
ଏକମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଆକାର ଧରେ, ସେଠାରେ ଯେପରି ଶିଳାପୁତଳି ଦଳରେ ପଥର ତତ୍ତ୍ୱ ଥାଏ, ସେପରି ସେଇ ଏକାତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ସବୁ ଆକାର ରହିଥାଏ।
କାର୍ଯକାରଣଵୈଚିତ୍ର୍ଯଂ କଥଂ ସମ୍ଭଵତି କ୍ଵ ଵା । କଥମ୍ ଅଵ୍ଯୋମତା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦ୍ଵିତୀଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଭଵେତ୍
କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ବିଭିନ୍ନତା କେଉଁଠି ଏବଂ କିପରି ହେବ? ଯେପରି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଆକାଶତ୍ୱ କିପରି ହେବ?
ପ୍ରତିଭାତ୍ମୈଵ ଭାରୂପୋ ଭାତି ସର୍ଗୋ ମହାଚିତି । ପୁତ୍ରିକେଵୋପଲୋତ୍କୀର୍ଣା ତନ୍ମଯତ୍ଵାତ୍ ତଦାତ୍ମକଃ
ସୃଷ୍ଟି ମାନେ ଚେତନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୋଇ ଏକ ଭାରି ଜଗତ୍ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଶିଳାରେ ତିଆରି ଗୁଡ଼ିକ ଶିଳା ହେବାରୁ ଶିଳା ଭଳି ଅଛି।
ସାଧୋର୍ ଯଥାସ୍ଥିତସ୍ଯୈଵଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଵିଶ୍ଵଂ ପ୍ରଲୀଯତେ । କାଷ୍ଠମୌନଦଶାଭାସଂ ତତ୍ସାରମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ଏହିପରି ଜଣେ ସାଧୁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ବୁଝି ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ କେବଳ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ରହିଯାଏ, ଯେଉଁଥିରେ କାଠର ନିରବତା ପରି ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଯଥା ନିମୀଲିତାକ୍ଷସ୍ଯ ରୂପାଲୋକମନୋଭ୍ରମଃ । ସ୍ଵପ୍ନେ ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅନଗ୍ରସ୍ଥୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସନ୍ନ୍ ଏଵାସ୍ତି ଭାଵନାତ୍
ଯେପରି ଚକୁଁ ବନ୍ଦ କରିଲେ ଯେଉଁ ଆକୃତି ଓ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ମନର ଭ୍ରମ ମାତ୍ର; ସେପରି ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଯାହାକୁ ଆମେ ପ୍ରକୃତରେ ଧରିପାରୁନାହିଁ, ସେ ସବୁ କେବଳ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ଭାଵନୋପଶମଂ କୃତ୍ଵା ଶିଲୀଭୂଯ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ । ଅଶିଲୀଭୂତମ୍ ଏଵାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵଭାଵେ ସମମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
କଳ୍ପନାକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ପାଥର ପରି ଅଡ଼ିଗ ଓ ଅଚଳ ହୋଇ, ମନରେ କିଛି ଆକୃତି ତିଆରି ନକରି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ସମଭାବରେ ବସି ରୁହ।
ସ୍ଵଵିଵେକୋପହାରେଣ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାର୍ଥପୂଜନୈଃ । ବୋଧାଯ ପୂଜ୍ଯତାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସ୍ଵୋ ଭାଵḫ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ନିଜ ବିବେକକୁ ଉପହାର କରି, ଯାହା ଯେପରି ମିଳେ ତାହାକୁ ଆଦର କରି, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ମନରେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ—ଯିଏ ପରମେଶ୍ୱର—କୁ ପୂଜା କର।
ଵିଵେକପୂଜିତସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମା ସଦ୍ଯସ୍ ସ୍ଥାନଵରପ୍ରଦଃ । ରୁଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରାଦିପୂଜାତ୍ର ଜରତ୍ତୃଣଲଵାଯତେ
ବିବେକ ସହିତ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜା କଲେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥାଏ; ଏଠାରେ ରୁଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରିବା, ଶୁଖିଲା ଘାସ ଓ ତୁଷ ପୂଜା କରିବା ସମାନ।