ଯତ୍ରାଦିତ୍ଯୋ ଭଵେତ୍ ତତ୍ର ଯଥାଲୋକସ୍ ତଥା ଭଵେତ୍ । ପରଂ ଵିଷଯଵୈରସ୍ଯଂ ଯତ୍ର ତତ୍ର ପ୍ରବୁଦ୍ଧଧୀଃ
ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ସେଠି ଆଲୋକ ଅଛି; ସେଇପରି, ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିରକ୍ତି ଅଛି, ସେଠି ଜାଗୃତ ବୁଦ୍ଧି ରହିଥାଏ।
ଅକର୍ତୃକର୍ମକରଣମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନମ୍ । ଜଗଦ୍ ଅଗ୍ରାହ୍ଯମ୍ ଅସ୍ଫାରମ୍ ଅଭିତ୍ତୌ ଚିତ୍ରମ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା କାରଣ ନାହିଁ; ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯିବା ଓ ଦେଖିବା ଅଦୃଶ୍ୟ; ଏହି ସଂସାରକୁ ଧରିପାରିବା ନୁହେଁ, ଏହାର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ଏହା ଅଭିନ୍ନ ଆଧାର ଉପରେ ଉଦ୍ଭବିତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ।
ନ ଚୋତ୍ଥିତଂ କିଞ୍ଚନ ଵା ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତଂ ତଥା ସ୍ଥିତମ୍ । ଅନାମଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ଉଠି ଆସେ ନାହିଁ, କିଛି ଅଟକି ରହିଥାଏ ନାହିଁ । ଏହା ହେଉଛି ସବୁ ଦୁଃଖରୁ ଦୂର, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ପରବ୍ରହ୍ମ — ଏହି ପରମ ଶାନ୍ତିରେ କେବଳ ଏହି ଏକଟି ଅଛି ।
ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରମାତ୍ରାତ୍ମକଲ୍ପନାରଙ୍ଗରଞ୍ଜନାଃ । ସଙ୍ଖ୍ଯାତୁଂ କେନ ଶକ୍ଯନ୍ତେ ଖେ ଜଗଚ୍ଚିତ୍ରପୁତ୍ରିକାଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଆକାଶରେ ଅନେକ ଚିତ୍ରପଟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା କେବଳ ଚେତନାର ଖେଳ, କଳ୍ପନାର ରଙ୍ଗରେ ରଂଗିତ । ଏମିତି ଅନେକ ଚିତ୍ରକଥା କିଏ ଗଣିପାରିବ ?
ରସଭାଵଵିକାରାଢ୍ଯଂ ନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯୋ ଽଭିନଯୈର୍ ନଵୈଃ । ପରମାଣୁଂ ପ୍ରତି ପ୍ରାଯẖ ଖେ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯୋ ଽମ୍ବରାତ୍ମିକାଃ
ନିତ୍ୟ ନୂତନ ଭାବ ଓ ଭାବନାରେ ଶୋଭିତ, ନୂଆ ନୂଆ ଭଙ୍ଗୀରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା, ଏହି ଆକାଶୀୟ ଆକୃତିଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଏକ ପରମାଣୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଝଲମଳ କରେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଆକାଶ ।
ସର୍ଵର୍ତୁଶେଖରଧରା ଦିଗ୍ବାହୁଲତିକାକୁଲାଃ । ପାତାଲପାଦଲତିକା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଶିରୋଧରାଃ
ସମସ୍ତ ଋତୁ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଲତାର ଭଳି ହାତ ଭାବେ ଜଡାଯାଇଥିବା, ତଳେ ପାତାଳରେ ମୂଳ ଓ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଏହି ଆକୃତିଗୁଡ଼ିକ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଲୋଲନଯନାସ୍ ତାରୋତ୍କରତନୂରୁହାଃ । ସପ୍ତଲୋକାଙ୍ଗଲତିକାḫ ପରିତୋ ଽଚ୍ଛାମ୍ବରାମ୍ବରାଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ତାରାମାନେ ମାନେ ଉଠି ରହିଛି; ସେମାନେ ସପ୍ତ ଲୋକର ଆଙ୍ଗୁଳି ଭଳି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଭ୍ର ଆକାଶ ପରି ଅଲୋକରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵୀପାମ୍ବୁରାଶିଵଲଯା ଲୋକାଲୋକାଦ୍ରିମେଖଲାଃ । ଭୂତଭାଵଚଲଜ୍ଜୀଵାḫ ପ୍ରଵହତ୍ପ୍ରାଣମାରୁତାଃ
ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ଲୋକାଲୋକ ପାହାଡ଼ରେ ମେଖଲା ପିନ୍ଧିଛି; ଏଠି ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଚଳାଚଳ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ପ୍ରାଣବାୟୁରେ ଚଳିତ।
ଵନୋପଵନଵିନ୍ଯାସହାରକେଯୂରଭୂଷିତାଃ । ପୁରାଣଵେଦଵଚନାẖ କ୍ରିଯାଫଲଵିଲୋଚନାଃ
ବନ ଓ ଉଦ୍ୟାନର ଶୃଙ୍ଗାର ଭଳି ଶୋଭିତ, ସେମାନଙ୍କର କଥା ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବେଦର ଉଚ୍ଚାରଣ; କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅଟୁଟ।
ତ୍ରିଜଗତ୍ପୁତ୍ରିକାନୃତ୍ତଂ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ପୁରଃ । ବ୍ରହ୍ମଵାରିଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ତତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାନିଲଚୋପନମ୍
ତିନି ଲୋକର କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ଏହି ନୃତ୍ୟ, ଯାହା ଆମେ ଦେଖୁଛୁ, ସେଟିଏ ବ୍ରହ୍ମର ତରଳତା; ଏହାର ଚଳନ ବ୍ରହ୍ମର ବାୟୁର ଖେଳ।
ଅସ୍ଵଭାଵସ୍ଥତୈଵାସ୍ଯ କାରଣଂ କାରଣାତ୍ମକମ୍ । ଅସୁଷୁପ୍ତସ୍ଥତା ସ୍ଵାପେ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ଯେଵାସତୀ ଚ ସା
ସ୍ୱଭାବରେ ଅବିଚଳ ରହିବା ଏହାର ମୂଳ କାରଣ, ଯାହା ସ୍ୱୟଂ କାରଣର ଭାବ ଧାରଣ କରେ। ଘୁମରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ନ ଥିବା, ସେ ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଅସତ୍ୟ।
ଅସୁଷୁପ୍ତସ୍ ସୁଷୁପ୍ତସ୍ଥସ୍ ସ୍ଵଭାଵଂ ଭାଵଯନ୍ ଭଵ । ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ଗତଵ୍ଯଗ୍ରଂ ମାସତ୍ସ୍ଵପ୍ନମ୍ ଇମଂ ଶ୍ରଯ
ହେ ଜୀବ, ତୁମେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଅବସ୍ଥାରେ ଅନିଦ୍ରା ରହି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଚିନ୍ତା କର। ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ତକୁ ଅଚଞ୍ଚଳ ରଖି, ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ସଦୃଶ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।
ଯଜ୍ ଜାଗ୍ରତି ସୁଷୁପ୍ତତ୍ଵଂ ବୋଧାଦ୍ ଅରସମ୍ ଆସନମ୍ । ତଂ ସ୍ଵଭାଵଂ ଵିଦୁସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞା ମୁକ୍ତିସ୍ ତତ୍ପରିଣାମିତା
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଶାନ୍ତି ରହେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ରସ ନଥାଏ, ସେଇ ସ୍ୱଭାବକୁ ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଏହି ଅବସ୍ଥା ମୁକ୍ତିର ରୂପ।
ଅକର୍ତୃକର୍ମକରଣମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନମ୍ । ଅରୂପାଲୋକମନନଂ ସ୍ଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗତ୍ତଯା
ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ସାଧନ ନାହିଁ, ଦେଖିବା, ଦେଖୁଥିବା ବା ଦୃଶ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ରୂପ କିମ୍ବା ଆଲୋକ ବିନା ଚିନ୍ତନ ଅଛି—ସେଠି ବ୍ରହ୍ମ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି।
କାନ୍ତେ କାନ୍ତଂ ପ୍ରକଚତି ପୂର୍ଣେ ପୂର୍ଣଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ । ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯରହିତେ ଭାତି ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯପରିଵର୍ଜିତମ୍
ପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟା ଆଲୋକିତ, ପୂର୍ଣ୍ଣତା ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି। ଏଠାରେ ଦ୍ୱୟତା ଓ ଏକତା ଦୁହିଁ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ, ଦ୍ୱୟତା ଓ ଏକତା ଦୁହିଁରୁ ମୁକ୍ତ।
ସତି ସତ୍ଯଂ ସ୍ଥିତଂ ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଗାତ୍ମାତ୍ମାତ୍ମନି ସ୍ଵଯମ୍ । ଆକାଶକୋଶସଦୃଶଂ ଶିଲାଜଠରସନ୍ନିଭମ୍
ସତ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଶାନ୍ତ ଓ ନିଜେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା, ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଓ ଆତ୍ମାର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହା ଆକାଶର ଖାଲି ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ପାଥର ଭିତର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସୁରତ୍ନଜଠରାକାରଂ ଘନମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରୋପମମ୍ । ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵ କ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଅସଚ୍ ଚ ସତ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଭିତର ଭଳି ଘନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଆକାଶ ସମାନ; ପ୍ରତିବିମ୍ବର ଭଳି ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଶାନ୍ତ, ଅସତ୍ ଓ ସତ୍ ଦୁହିଁ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଭଵିଷ୍ଯନ୍ନଵନିର୍ମାଣଂ ଚେତସୀଵ ସ୍ଥିତଂ ପୁରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମବୃଂହିତଭାରୂପମ୍ ଅଭେଦୀକୃତମାନସମ୍
ମନରେ ଥିବା ଏକ ନୂତନ ନଗର ଭଳି ଏହା ସଦା ନବୀନ ଭାବେ ରହିଛି। ଏହାର ଆକୃତି ବ୍ରହ୍ମା ଭଳି ବିସ୍ତୃତ, ଏବଂ ମନ ଏଠାରେ ଏକତାରେ ଲୀନ।
ଯଥା ସଙ୍କଲ୍ପନଗରଂ ସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ ନୈଵ ଭିଦ୍ଯତେ । ତଥାଯଂ ଜଗଦାଭାସḫ ପରମାର୍ଥାନ୍ ନ ଭିଦ୍ଯତେ
ଯେପରି କଳ୍ପନାର ନଗର କଳ୍ପନାରେ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ହେମପୀଠମ୍ ଇଵାନେକଭଵିଷ୍ଯତ୍ସନ୍ନିଵେଶଵତ୍ । ଲକ୍ଷ୍ଯମାଣମ୍ ଅପି ସ୍ଥାନଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ଆସ୍ଥିତମ୍
ଏକ ସୁନା ରାଜସିଂହାସନ ଯେପରି ଅନେକ ଭବିଷ୍ୟତ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଶାନ୍ତ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ନିବାସ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ଏହା ସ୍ଥିର ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଅଜସ୍ରନାଶୋତ୍ପାଦାଢ୍ଯମ୍ ଏକରୂପମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଅନାଶୋତ୍ପାଦମ୍ ଅଜରମ୍ ଅନେକମ୍ ଇଵ କାନ୍ତିମତ୍
ଅନ୍ତର୍ଗତ ନିରନ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶରେ ଶ୍ରୀମୟ, ଏକ ଆକୃତିରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ଦୁଃଖରହିତ, ଜନ୍ମ ଓ ନାଶ ନାହିଁ, ଚିରଯୁବା, ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ଓ ଚମକୁଛି।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଶାନ୍ତଘନଭାଵଗତଂ ଵିଭାତି ସର୍ଗୋଦଯେନ ଵିଗତାସ୍ତମଯୋଦଯେନ । ଵ୍ଯୋମୈଵ ଶୂନ୍ଯଵିଭଵେନ ଗଲତ୍ସ୍ଵଭାଵଲାଭଂ ପ୍ରତି ପ୍ରସଭମ୍ ଏଵ ନ ତୁ ପ୍ରବୁଦ୍ଧେ
ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ଶାନ୍ତ ଘନତାରେ ବସିଛି, ସୃଷ୍ଟିର ଉଦୟରେ ଚମକୁଛି, ଏହାର କେହି ଅସ୍ତ ନାହିଁ, ଉଦୟ ନାହିଁ; ଆକାଶ ପରି ଶୂନ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହା ନିଜ ଗୁଣକୁ ଅଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ହରାଏ, କିନ୍ତୁ ଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏମିତି ନୁହେଁ।
ଚିତ୍ତଵତ୍ କଚନଂ ଶାନ୍ତେ ଯତ୍ ତତ୍ ତସ୍ମାନ୍ ନ ଭିଦ୍ଯତେ । ଅଵ୍ଯାକୃତାମଲତଯା କ୍ଵାତସ୍ ସର୍ଗାଦିସମ୍ଭଵଃ
ଯେପରି ମନରେ ଦର୍ପଣ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ଶାନ୍ତ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି କିଛି ଅପ୍ରକଟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅଛି, ସେଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିପରି ହେବ?
ଚିତ୍ତଦୀପେ ଗତେ ଯାନ୍ତି ଭ୍ରାନ୍ତିଵଦ୍ ଭାନ୍ତି ଖେ ସ୍ଥିତେ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାସ୍ ସଂଵିଦମ୍ବୁଦ୍ରଵୋର୍ମଯଃ
ମନର ଆଲୋକ ଯେତେବେଳେ ହଟିଯାଏ, ରୂପ, ଆଲୋକ ଓ ମନର ଭାବନା ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଏହିପରି ଚେତନାର ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ସମୁଦ୍ରରେ ଗଲିଯାଏ।
ନିରସ୍ତକାରଣାପେକ୍ଷଂ ମରୁତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯଥା । ଯଥା ଵିସରଣଂ ଭାସସ୍ ତଥା ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ପରେ
ଯେପରି ବାୟୁର ଗତି କୌଣସି କାରଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ଯେପରି ଆଲୋକର ପ୍ରସାରଣ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି।
ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍ ଇଵ କୀଲାଲେ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଚାମ୍ବରେ । ସ୍ପନ୍ଦନଂ ମରୁତୀଵେଦଂ କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମମଯଂ ପରେ
ଯେପରି ଗୁଡ଼ରେ ପାନୀୟତା ଓ ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି, ସେପରି ବାୟୁର କମ୍ପନ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ଗତ।
ମହାଚିତି ମହାକାଶେ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଭାସତେ ଜଗତ୍ । ତଚ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏଵ କଚତି ନିର୍ମଲତ୍ଵଂ ମଣାଵ୍ ଇଵ
ବଡ଼ ଚେତନାର ଅସୀମ ଆକାଶରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଟି ମାତ୍ର ଚେତନା ହିଁ, ନିର୍ମଳ ମଣିର ଭଳି ପବିତ୍ରତାରେ ଚମକୁଛି ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସି ଯଥା ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅମ୍ବରେ । ଯଥା ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦନଂ ଵାଯୌ ମହାଚିତି ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ପାଣିରେ ତାରଳତା, ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା, ବାୟୁରେ ଗତି ରହିଛି, ସେପରି ବଡ଼ ଚେତନାରେ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ଵେତ୍ତି ଵାଯୁର୍ ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦଂ ତଥା ଵେତ୍ତି ଜଗଚ୍ ଚିତିଃ । ନ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଦିଭେଦାନାଂ ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସମ୍ଭଵଃ
ଯେପରି ବାୟୁ ନିଜ ଗତିକୁ ଜାଣେ, ସେପରି ଚେତନା ବିଶ୍ୱକୁ ଜାଣେ; ଏଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତା ଭଳି କୌଣସି ଭିନ୍ନତାର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ ।
ଅଵିଵେକଵିଵେକାଭ୍ଯାଂ ଭାସୁରଂ ଭଙ୍ଗୁରଂ ଜଗତ୍ । ବୋଧେ ସଦ୍ ଏଵାସଦ୍ରୂପମ୍ ଅଭାସୁରମ୍ ଅଭଙ୍ଗୁରମ୍
ଅବିବେକ ଓ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ଦେଖାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଲାଗେ; କିନ୍ତୁ ଜାଗୃତ ବୁଝିବାରେ, ଏହା ସତରେ ଅସତ, ଅନ୍ଧାରା ଏବଂ ଅଭେଦ୍ୟ ।