ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାଦ୍ ଯଦା ଚେତ୍ଯମ୍ ଏତି ଦ୍ରଷ୍ଟୃଚିତୈକତାମ୍ । ତଦା ଦୃଶ୍ଯାଙ୍ଗଯୈଵୈତଚ୍ ଚେତ୍ଯତେ ନାନ୍ଯଯା ଚିତା
ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଦର୍ଶକଙ୍କର ଚେତନା ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଏକତାକୁ ପାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦିଗରୁ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଯଦା ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଯଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯଦୃକ୍ । ତଦାନୁଭଵନଂ ତତ୍ର ସର୍ଵସ୍ଯ ଫଲିତଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦର୍ଶକ, ଦେଖିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସବୁ କିଛି ପ୍ରକୃତରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ସେଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯେ ନ ଯଦ୍ଯ୍ ଏକମ୍ ଅଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚିଦାତ୍ମକେ । ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯାସ୍ଵାଦମ୍ ଅଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ ନ ଦ୍ରଷ୍ଟେକ୍ଷୋର୍ ଇଵୋପଲଃ
ଯଦି ଦର୍ଶକ ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଚେତନାର ଏକତାରେ ନ ଥାନ୍ତେ, ତେବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁର ସ୍ୱାଦ କେବେ ଜଣାଯିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ପାଥର ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ।
ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାଚ୍ ଚିତୌ ଚେତ୍ଯଂ ଜଲମ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଇଵ ମଜ୍ଜତି । ତେନାନୁଭୂତିର୍ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା କାଷ୍ଠଯୋର୍ ଇଵ
ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଜଣାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଚେତନାରେ ଏମିତି ଲିନ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ପାଣି ପାଣିରେ ମିଶିଯାଏ; ଏହିପରି ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ନହେଲେ ଦୁଇଟି କାଠର ଦଳ ଭଳି ଅଲଗା ରହିଯାଏ।
ସଜାତୀଯୈକତାଭାଵାଦ୍ ଯଥା କାଷ୍ଠଂ ନ ଚେତତି । ଦାରୁ ତଦ୍ଵଦ୍ ଅପି ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦୃଶ୍ଯଂ ନାଜ୍ଞାସ୍ଯଦ୍ ଆଜଡମ୍
ଯେପରି ଏକ ପ୍ରକାର କାଠ ନିଜର ସମାନତା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଜଡ଼ ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦର୍ଶକ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନିପାରେ ନାହିଁ।
ଯାଦୃକ୍ସତ୍ତାନି କାଷ୍ଠାନି ତାଦୃଗ୍ରୂପଂ ସ୍ଵଚେତନମ୍ । ଜାନନ୍ତି ନେତରତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଚିଦ୍ଦୃଶ୍ଯଚେତନମ୍
ଯେପରି କାଠ ତାହାର ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ମାତ୍ର ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ନୁହେଁ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁର ଚେତନା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ମାତ୍ର ଜାଣେ।
ମହାଚିଦାତ୍ମତୈଵାସ୍ତି ଜଲାନିଲଧରାଶ୍ମନାମ୍ । ନୈତେଷୁ ସ୍ପନ୍ଦବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦି ପ୍ରାଣଜୀଵାଦ୍ଯଭାଵତଃ
ପାଣି, ପବନ, ମାଟି ଓ ପାଥର ଭିତରେ ବଡ଼ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ମାତ୍ର ଅଛି; ଏଠାରେ ଚଳନ, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି ପ୍ରାଣ ଓ ଜୀବ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦଯସ୍ ସତ୍ତାଂ ଭାଵନାଵଶତୋ ଗତାଃ । ଭାଵନା ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରସ୍ ସ ଯଥେଚ୍ଛମ୍ ଉଦେତି ଚ
ପ୍ରାଣ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଭାବନାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପାଇଥାଏ; ଭାବନା ହେଉଛି ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଏହା ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଉଦୟ ହୁଏ।
ଜଗତ୍ତଯା ଶାନ୍ତତଯା ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତାଵତିଷ୍ଠତେ । ପୁଂସ୍ତଯାଗତଯେଵାତ୍ମା ରେତୋଵଟକଣୀକଯୋଃ
ଏହି ସଂସାର ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ତିତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଯେପରି ଆତ୍ମା, ବୀଜ ଓ ବଟବୃକ୍ଷର ଗୋଟିଏ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ରହିଥାଏ, ସେପରି।
ସର୍ଵାଙ୍ଗାଣୁମଯଂ ଵୀର୍ଯଂ ଯୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଅଙ୍ଗତୋ ଽଣୁକଃ । ସ ସ ତତ୍ ତଦ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗଂ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍
ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଅଣୁ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି, ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ତାହାର ରୂପ ନେଇଥାଏ; ଏହି ଶକ୍ତି ସେଉଁଠି ସ୍ଥିର ରହିଥାଏ।
ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵପରାଣ୍ଵାତ୍ମ ଯୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଅର୍ଥତୋ ଽଣୁକଃ । ସ ସ ତତ୍ ତଦ୍ ଭଵେଦ୍ ଵସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତିଷ୍ଠତି
ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଯାହାଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ ଓ ଅଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ତାହାର ରୂପ ନେଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମ ସଦା ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯମ୍ ଏଵ ଯଥା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ତିର୍ଯଗ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧସ୍ ତଥା । ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ତଥା ବ୍ରହ୍ମ ଯେନ ତେନ ଯଥା ତଥା
ଯେପରି ଦ୍ରବ୍ୟ କେଉଁଠି, ଉପରେ, ତଳେ କିମ୍ବା ଆଡ଼େ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ସେ ଦ୍ରବ୍ୟ ହିଁ ରହିଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ କିଛି, ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଯେପରି ରହୁଥିବି, ସେ ସବୁ ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ।
ହେମତ୍ଵମ୍ ଏଵ ନାନ୍ଯତ୍ଵଂ ହେମ୍ନୋ ରୂପଶତେ ଯଥା । ଶାନ୍ତତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଶାନ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଗାହନ୍ତ୍ଵଗଣେ ତଥା
ଯେପରି ସୁନା ଏକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶତଧା ଆକୃତି ଧରିଥାଏ, ତେଣୁ ଶାନ୍ତ ମନିଷ୍ଯରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅହଂକାର ମଧ୍ୟରେ ମାତ୍ର ଶାନ୍ତି ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ।
ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥସ୍ଵପ୍ନମେଘୋର୍ଜା ଯଥା ତଵ ନ କାଶ୍ଚନ । ସର୍ଗପ୍ରଲଯସଂରମ୍ଭାସ୍ ତଥା ଖାତ୍ମାନ ଏଵ ମେ
ଯେପରି ତୁମ ପାଖରେ ଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ ମେଘର ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ସମସ୍ତ ହଲାହଲି ମୋର ଆକାଶ ସଦୃଶ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ମାତ୍ର ଅଛି।
ପଙ୍କତାକଲ୍ପିତା ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଯା ପୁତ୍ରକପତାକିନୀ । ସା ଯଥା ଶାନ୍ତତାମାତ୍ରଂ ଖମ୍ ଏଵେଦଂ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ କଳ୍ପିତ କାଦଳି ପକ୍ଷୀ ଆସଲେ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି କିଛି ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଶାନ୍ତି ଓ ଆକାଶ ସମାନ।
ସଙ୍କଲ୍ପଭ୍ରମ ଏଵାନ୍ତḫ ପୁଷ୍ଟୀଭୂଯ ଜଗତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଜଲାଵନିତଲକ୍ଲିନ୍ନବୀଜଂ କଲ୍ପ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଏହି ସଂସାର ମନର ଭ୍ରମ ଓ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଅବସ୍ଥିତ, ଯେପରି ପାଣି ଓ ମାଟିରେ ଭିଜିଥିବା ବୀଜରୁ ଗଛ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଅନହନ୍ତାତ୍ମନୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ସତ ଏଵ ତ୍ଵ୍ ଇଵାସତଃ । ଜରତ୍ତୃଣଲଵାଯନ୍ତେ ନନୁ ରାମାଣିମାଦଯଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଅହଂକାର ରହିତ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମନର ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ, ଯେପରିକି ଅଣୁ ହେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଶୁଷ୍କ ଘାସର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ, ହେ ରାମ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ତନ୍ ନ ପଶ୍ଯାମି ସଦେଵାସୁରମାନୁଷେ । ଏକରୋମାଂଶଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଯଲ୍ ଲୋଭାଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତିନି ଜଗତରେ—ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ମୁଁ ଏକ ରୋମର ଦଳ ପରି ମଧ୍ୟ କିଛି ଦେଖୁନି, ଯାହା ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିପାରିବ।
ଯଥାତଥାସ୍ଥିତସ୍ଯାପି ଯତ୍ର ତତ୍ର ଗତସ୍ଯ ଚ । ଦ୍ଵୈତସଙ୍କଲ୍ପସନ୍ଦେହା ନ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧିଗତାତ୍ମନଃ
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛି, ସେ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠିକୁ ଯାଏ, ତାଙ୍କର ମନରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ବା ସନ୍ଦେହ ରହେନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵମ୍ ଏଵ ନଭୋ ଯସ୍ଯ ଶୂନ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ମହାତ୍ମନଃ । କୁତẖ କସ୍ଯ କଥଂ ତସ୍ଯ ଭଵତ୍ଵ୍ ଇଚ୍ଛା ନିରାତ୍ମନଃ
ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆକାଶ ପରି ଶୂନ୍ୟ, ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ କେଉଁଠୁ, କାହା ପାଇଁ, କିପରି ଆଶା ବା ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ?
ଶାନ୍ତାଶେଷଵିଶେଷସ୍ଯ ନିରେଷଣଵିଶେଷିଣଃ । ସତ୍ତାମ୍ ଅସତ୍ତାସଦୃଶୀଂ କ ଆକଲଯିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦରୁ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଖୋଜା ଚେଷ୍ଟାରୁ ମୁକ୍ତ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଯାହା ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କିଏ ଠିକ୍ଭାବେ ବୁଝିପାରିବ?
ମାରୈର୍ ନ କିଞ୍ଚିନ୍ ମ୍ରିଯତେ ଜୀଵୈẖ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଜୀଵତି । ଶୁଦ୍ଧସଂଵିନ୍ମଯସ୍ଯାସ୍ଯ ସମଲୋକସ୍ଯ ଖସ୍ଯ ଚ
ମୃତ୍ୟୁର କାରଣରେ କିଛି ମରେନାହିଁ, ଜୀବନର କାରଣରେ କିଛି ବଞ୍ଚେନାହିଁ; କାରଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏବଂ ଆକାଶ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରୁ ଗଠିତ।
ମିଥ୍ଯା ଲୋକସ୍ଯ କଚତୋ ଭ୍ରାନ୍ତୀ ମରଣଜନ୍ମନୀ । ଅସତ୍ଯ୍ ଅପି ଭ୍ରାନ୍ତିଭାଜି ମୃଗତୃଷ୍ଣାନଦୀତଟେ
ଏହି ସଂସାର ମିଥ୍ୟା, ମାୟାର ଖୋଲି ପରି, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭ୍ରମ ରହିଛି; ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ମୃଗମରୀଚିକା ପରି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥାଏ।
ସମ୍ଯକ୍ପରୀକ୍ଷିତଂ ଯାଵନ୍ ନ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ନ ପରୀକ୍ଷକଃ । ନ ନାମ ଜନ୍ମମରଣେ କେଵଲଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍ଭାବେ ତଦନ୍ତ ହେଉଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭ୍ରମ କିମ୍ବା ତଦନ୍ତକାରୀ ରହେନାହିଁ; ଏଠାରେ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, କେବଳ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥା ରହିଛି।
ଦୃଶ୍ଯାଦ୍ ଯୋ ଵିରତିଂ ଯାତ ଆତ୍ମାରାମଶ୍ ଶମଂ ଗତଃ । ସ ସନ୍ନ୍ ଏଵାସଦାଭାସḫ ପରିତୀର୍ଣଭଵାର୍ଣଵଃ
ଯିଏ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇଛି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି ଏବଂ ଶାନ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ସେ ଏଠାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ପରି ଲାଗେ, କାରଣ ସେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଦୀପନିର୍ଵାଣନିର୍ଵାଣମ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତମନୋମତିମ୍ । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ଶମଂ ଯାତଂ ସନ୍ତମ୍ ଏଵାମଲଂ ଵିଦୁଃ
ଦୀପ ନିର୍ବାଣ ହେବା ପରେ ଯେପରି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଏ, ମନର ଚଞ୍ଚଳତା ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଯେପରି ଶାନ୍ତି ମିଳେ, ଏହିପରି ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଯେ ଶାନ୍ତି ଲଭିଥାଏ, ତାହାକୁ ଜଣା ଲୋକେ ପ୍ରକୃତ ପବିତ୍ର ଶାନ୍ତି ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଆବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦି ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ଯସ୍ମୈ ନ ସ୍ଵଦତେ ସ୍ଵତଃ । ଆକାଶସ୍ଯେଵ ଶାନ୍ତସ୍ଯ ତମ୍ ଆହୁର୍ ମୁକ୍ତମ୍ ଉତ୍ତମାଃ
ଯାହାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ଆଦି ଜଗତ ନିଜେ ଆକର୍ଷଣ କରେନି, ଯେପରି ଶାନ୍ତ ଆକାଶ ଅଚଳ ରହିଥାଏ, ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନେ କରନ୍ତି।
ଅହମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଚାରେଣ ଵିଚାରେଣାହମ୍ ଅସ୍ତି ନୋ । ଅଭାଵାଦ୍ ଅହମର୍ଥସ୍ଯ କ୍ଵ ଜଗତ୍ କ୍ଵ ଚ ସଂସୃତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତାନା କରାଯାଏନି, 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧ ରହିଥାଏ; ଚିନ୍ତାନା କଲେ 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧ ରହେନି; ଯେତେବେଳେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାର କେଉଁଠି, ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ କେଉଁଠି?
ସଂଵିତ୍ସଂଵେଦନାଦ୍ ଏଵ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦ୍ଯାକାରଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ରୂପାଲୋକମନୋରୂପଂ ଜଗଦ୍ ଵେତ୍ତି ଵିଦମ୍ବରମ୍
ଚେତନା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁପରି ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତିରେ ଥାଏ, ସେହିପରି ଏହି ସଂସାର ରୂପ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ମନର ଭାବନା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ—ଏହା ସବୁ ଏକ ମାୟାମୟ ଖେଳ ଭଳି ଜଣାପଡ଼େ।
ସର୍ଵାର୍ଥଶାନ୍ତମନସସ୍ ସତସ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନସ୍ ତଵ । ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଦା ସାର୍ଵଂ ସର୍ଵମ୍ ଆଚରଣଂ ଶିଵମ୍
ତୁମର ମନ ଯେଉଁଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେଠି ସବୁବେଳେ, ସବୁଠାରେ, ସବୁ କାମ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଏ।