ସଙ୍କଲ୍ପାକାଶରୂପତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵାର୍ଥାନୁଭଵସ୍ଥିତେଃ । ତନୁସଙ୍କଲ୍ପମୋହାନାଂ ସତ୍ଯାଶ୍ ଶାପଵରୋକ୍ତଯଃ
ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଚିନ୍ତାର ଆକାଶ ଭଳି ହେବା ଓ ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି ତାହାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିନ୍ତା ଓ ମୋହରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ସତ୍ୟ ହୁଏ।
ନ ଜ୍ଞାନଵାଦିତା ସତ୍ଯା ନ ଚ ବାହ୍ଯାର୍ଥଵାଦିତା । ଯଥାଵେଦନମ୍ ଏତାନି ଵେଦନାନି ଫଲନ୍ତି ଵଃ
ଜ୍ଞାନ ଅଛି ବୋଲି କିମ୍ବା ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଅଛି ବୋଲି କହିବା ଏକଟିଓ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କର, ସେହିପରି ତୁମର ଅନୁଭୂତି ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଚିତି ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ଯଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଭାତି ତତ୍ । ଭେଦୋ ଦ୍ରଵତ୍ଵପଯସୋର୍ ଇଵ ନାତ୍ରୋପପଦ୍ଯତେ
ଚେତନା ଭିତରେ ମନ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ସେଇ ଜଗତ୍ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ପାଣି ଓ ତାହାର ତରଳତା ଭଳି କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
କାଲୋ ଜଗନ୍ତି ଭୁଵନାନ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଅକ୍ଷଵର୍ଗସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତାନି ତତ୍ର ଚ ତଥେତି ଚ ସର୍ଵମ୍ ଏକମ୍ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ଈଶ୍ଵରାତ୍ମ ରାଗାଦଯẖ ଖଲୁ ନ କେଚନ ସମ୍ଭଵନ୍ତି
ସମୟ, ଜଗତ, ଭୁବନ, ମୁଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଓ 'ଏଭଳି ଅଛି' ବୋଧ—ଏସବୁ ସମସ୍ତେ ଏକ। ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ ଚେତନା ଆକାଶ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଆତ୍ମା—ଏଠି ରାଗ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ ପଶ୍ଯତି ଜଗନ୍ ମିଥ୍ଯା ସ୍ଵଵେଦନଵିବୋଧିତା । ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମାଯାଞ୍ଜନାସିକ୍ତା ଦୃଗ୍ ଇଵାଚଲନର୍ତନମ୍
ଚେତନା ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଜଗତକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଦେଖେ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ମାୟା ଦ୍ରବ୍ୟ ଲଗାଇଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ ନୃତ୍ୟ ଦେଖେ।
ବ୍ରହ୍ମସର୍ଗଶ୍ ଚିତ୍ତସର୍ଗୋ ଦ୍ଵାଵ୍ ଏତୌ ସଦୃଶୌ ମତୌ । ପରମାର୍ଥସ୍ଵରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧତ୍ଵାତ୍ ସଦୈଵ ଚ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଓ ମନର ସୃଷ୍ଟି—ଏହି ଦୁଇଟି ସମାନ ବୋଲି ମନାଯାଏ, କାରଣ ଏହାମାନେ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଓ ସଦା ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ।
ଜ୍ଞାନରୂପତଯାବାହ୍ଯଂ ବାହ୍ଯଂ ଚାନୁଭଵାତ୍ ତଥା । ସତ୍ଯରୂପମ୍ ଅତସ୍ ସତ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଧି ବାହ୍ଯାର୍ଥରୂପତାମ୍
ଜ୍ଞାନ ନିଜେ ବାହ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ବାହ୍ୟ ଜିନିଷ ଭାବରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ। ଏହିପରି, ସତ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେବା।
ବାହ୍ଯାର୍ଥଵାଦଵିଜ୍ଞାନଵାଦଯୋର୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଏଵ ନଃ । ଵେଦନୈକାତ୍ମରୂପତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵଦା ସଦସତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଓ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଯେଉଁ ମତ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଇଁ ଏକାଟି ହେବାକୁ ଥାଏ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି—ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ହେଉ କି ଅସତ୍ୟ—ସବୁବେଳେ ଏକ ଜ୍ଞାନର ରୂପ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଅକ୍ଷୁବ୍ଧା ଖାନିଲାଲୋକଜଲଭୂଶାନ୍ତିଶାଲିନୀ । ତତା ଶୂନ୍ଯା ମହାରମ୍ଭା ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତୈଵ ସର୍ଵତଃ
ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଆଲୋକ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଅଚଳ ଓ ଶାନ୍ତିମୟ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ସେହି ଅପାର ଓ ଶୂନ୍ୟ ଭାବ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ଏକାଟି ଭାବେ ବ୍ୟାପିତ।
ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵଂ ତତସ୍ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ତତ୍ । ତଚ୍ ଚ ସର୍ଵମଯଂ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମଃ
ସେଠି ସମସ୍ତ ଅଛି, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ହୁଏ, ସେହି ସମସ୍ତ ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛି, ଏବଂ ସେହି ସଦା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିତ—ସେହି ସମସ୍ତର ଆତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର।
ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାଦ୍ ଯଦା ଚେତ୍ଯମ୍ ଏତି ଦ୍ରଷ୍ଟୃଚିତୈକତାମ୍ । ତଦା ଦୃଶ୍ଯାଙ୍ଗଯୈଵୈତଚ୍ ଚେତ୍ଯତେ ନାନ୍ଯଯା ଚିତା
ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଦର୍ଶକଙ୍କର ଚେତନା ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଏକତାକୁ ପାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦିଗରୁ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଯଦା ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଯଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯଦୃକ୍ । ତଦାନୁଭଵନଂ ତତ୍ର ସର୍ଵସ୍ଯ ଫଲିତଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦର୍ଶକ, ଦେଖିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସବୁ କିଛି ପ୍ରକୃତରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ସେଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯେ ନ ଯଦ୍ଯ୍ ଏକମ୍ ଅଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚିଦାତ୍ମକେ । ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯାସ୍ଵାଦମ୍ ଅଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ ନ ଦ୍ରଷ୍ଟେକ୍ଷୋର୍ ଇଵୋପଲଃ
ଯଦି ଦର୍ଶକ ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଚେତନାର ଏକତାରେ ନ ଥାନ୍ତେ, ତେବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁର ସ୍ୱାଦ କେବେ ଜଣାଯିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ପାଥର ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ।
ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାଚ୍ ଚିତୌ ଚେତ୍ଯଂ ଜଲମ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଇଵ ମଜ୍ଜତି । ତେନାନୁଭୂତିର୍ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା କାଷ୍ଠଯୋର୍ ଇଵ
ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଜଣାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଚେତନାରେ ଏମିତି ଲିନ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ପାଣି ପାଣିରେ ମିଶିଯାଏ; ଏହିପରି ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ନହେଲେ ଦୁଇଟି କାଠର ଦଳ ଭଳି ଅଲଗା ରହିଯାଏ।
ସଜାତୀଯୈକତାଭାଵାଦ୍ ଯଥା କାଷ୍ଠଂ ନ ଚେତତି । ଦାରୁ ତଦ୍ଵଦ୍ ଅପି ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦୃଶ୍ଯଂ ନାଜ୍ଞାସ୍ଯଦ୍ ଆଜଡମ୍
ଯେପରି ଏକ ପ୍ରକାର କାଠ ନିଜର ସମାନତା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଜଡ଼ ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦର୍ଶକ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନିପାରେ ନାହିଁ।
ଯାଦୃକ୍ସତ୍ତାନି କାଷ୍ଠାନି ତାଦୃଗ୍ରୂପଂ ସ୍ଵଚେତନମ୍ । ଜାନନ୍ତି ନେତରତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଚିଦ୍ଦୃଶ୍ଯଚେତନମ୍
ଯେପରି କାଠ ତାହାର ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ମାତ୍ର ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ନୁହେଁ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁର ଚେତନା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ମାତ୍ର ଜାଣେ।
ମହାଚିଦାତ୍ମତୈଵାସ୍ତି ଜଲାନିଲଧରାଶ୍ମନାମ୍ । ନୈତେଷୁ ସ୍ପନ୍ଦବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦି ପ୍ରାଣଜୀଵାଦ୍ଯଭାଵତଃ
ପାଣି, ପବନ, ମାଟି ଓ ପାଥର ଭିତରେ ବଡ଼ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ମାତ୍ର ଅଛି; ଏଠାରେ ଚଳନ, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି ପ୍ରାଣ ଓ ଜୀବ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦଯସ୍ ସତ୍ତାଂ ଭାଵନାଵଶତୋ ଗତାଃ । ଭାଵନା ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରସ୍ ସ ଯଥେଚ୍ଛମ୍ ଉଦେତି ଚ
ପ୍ରାଣ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଭାବନାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପାଇଥାଏ; ଭାବନା ହେଉଛି ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଏହା ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଉଦୟ ହୁଏ।
ଜଗତ୍ତଯା ଶାନ୍ତତଯା ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତାଵତିଷ୍ଠତେ । ପୁଂସ୍ତଯାଗତଯେଵାତ୍ମା ରେତୋଵଟକଣୀକଯୋଃ
ଏହି ସଂସାର ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ତିତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଯେପରି ଆତ୍ମା, ବୀଜ ଓ ବଟବୃକ୍ଷର ଗୋଟିଏ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ରହିଥାଏ, ସେପରି।
ସର୍ଵାଙ୍ଗାଣୁମଯଂ ଵୀର୍ଯଂ ଯୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଅଙ୍ଗତୋ ଽଣୁକଃ । ସ ସ ତତ୍ ତଦ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗଂ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍
ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଅଣୁ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି, ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ତାହାର ରୂପ ନେଇଥାଏ; ଏହି ଶକ୍ତି ସେଉଁଠି ସ୍ଥିର ରହିଥାଏ।
ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵପରାଣ୍ଵାତ୍ମ ଯୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଅର୍ଥତୋ ଽଣୁକଃ । ସ ସ ତତ୍ ତଦ୍ ଭଵେଦ୍ ଵସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତିଷ୍ଠତି
ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଯାହାଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ ଓ ଅଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ତାହାର ରୂପ ନେଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମ ସଦା ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯମ୍ ଏଵ ଯଥା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ତିର୍ଯଗ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧସ୍ ତଥା । ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ତଥା ବ୍ରହ୍ମ ଯେନ ତେନ ଯଥା ତଥା
ଯେପରି ଦ୍ରବ୍ୟ କେଉଁଠି, ଉପରେ, ତଳେ କିମ୍ବା ଆଡ଼େ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ସେ ଦ୍ରବ୍ୟ ହିଁ ରହିଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ କିଛି, ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଯେପରି ରହୁଥିବି, ସେ ସବୁ ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ।
ହେମତ୍ଵମ୍ ଏଵ ନାନ୍ଯତ୍ଵଂ ହେମ୍ନୋ ରୂପଶତେ ଯଥା । ଶାନ୍ତତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଶାନ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଗାହନ୍ତ୍ଵଗଣେ ତଥା
ଯେପରି ସୁନା ଏକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶତଧା ଆକୃତି ଧରିଥାଏ, ତେଣୁ ଶାନ୍ତ ମନିଷ୍ଯରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅହଂକାର ମଧ୍ୟରେ ମାତ୍ର ଶାନ୍ତି ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ।
ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥସ୍ଵପ୍ନମେଘୋର୍ଜା ଯଥା ତଵ ନ କାଶ୍ଚନ । ସର୍ଗପ୍ରଲଯସଂରମ୍ଭାସ୍ ତଥା ଖାତ୍ମାନ ଏଵ ମେ
ଯେପରି ତୁମ ପାଖରେ ଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ ମେଘର ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ସମସ୍ତ ହଲାହଲି ମୋର ଆକାଶ ସଦୃଶ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ମାତ୍ର ଅଛି।
ପଙ୍କତାକଲ୍ପିତା ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଯା ପୁତ୍ରକପତାକିନୀ । ସା ଯଥା ଶାନ୍ତତାମାତ୍ରଂ ଖମ୍ ଏଵେଦଂ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ କଳ୍ପିତ କାଦଳି ପକ୍ଷୀ ଆସଲେ ଆକାଶ ଛାଡ଼ି କିଛି ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଶାନ୍ତି ଓ ଆକାଶ ସମାନ।
ସଙ୍କଲ୍ପଭ୍ରମ ଏଵାନ୍ତḫ ପୁଷ୍ଟୀଭୂଯ ଜଗତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଜଲାଵନିତଲକ୍ଲିନ୍ନବୀଜଂ କଲ୍ପ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଏହି ସଂସାର ମନର ଭ୍ରମ ଓ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଅବସ୍ଥିତ, ଯେପରି ପାଣି ଓ ମାଟିରେ ଭିଜିଥିବା ବୀଜରୁ ଗଛ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଅନହନ୍ତାତ୍ମନୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ସତ ଏଵ ତ୍ଵ୍ ଇଵାସତଃ । ଜରତ୍ତୃଣଲଵାଯନ୍ତେ ନନୁ ରାମାଣିମାଦଯଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଅହଂକାର ରହିତ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମନର ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ, ଯେପରିକି ଅଣୁ ହେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଶୁଷ୍କ ଘାସର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ, ହେ ରାମ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ତନ୍ ନ ପଶ୍ଯାମି ସଦେଵାସୁରମାନୁଷେ । ଏକରୋମାଂଶଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଯଲ୍ ଲୋଭାଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତିନି ଜଗତରେ—ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ମୁଁ ଏକ ରୋମର ଦଳ ପରି ମଧ୍ୟ କିଛି ଦେଖୁନି, ଯାହା ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିପାରିବ।
ଯଥାତଥାସ୍ଥିତସ୍ଯାପି ଯତ୍ର ତତ୍ର ଗତସ୍ଯ ଚ । ଦ୍ଵୈତସଙ୍କଲ୍ପସନ୍ଦେହା ନ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧିଗତାତ୍ମନଃ
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛି, ସେ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠିକୁ ଯାଏ, ତାଙ୍କର ମନରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ବା ସନ୍ଦେହ ରହେନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵମ୍ ଏଵ ନଭୋ ଯସ୍ଯ ଶୂନ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ମହାତ୍ମନଃ । କୁତẖ କସ୍ଯ କଥଂ ତସ୍ଯ ଭଵତ୍ଵ୍ ଇଚ୍ଛା ନିରାତ୍ମନଃ
ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆକାଶ ପରି ଶୂନ୍ୟ, ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ କେଉଁଠୁ, କାହା ପାଇଁ, କିପରି ଆଶା ବା ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ?