ଚିଦ୍ଵାରିଣି ଜଗତ୍ତୁଙ୍ଗତରଙ୍ଗଦ୍ରଵରୂପିଣି । କିଂ କଦା କଥମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ କିଂ ଶାନ୍ତଂ ଚ କଦା କଥମ୍
ଚେତନାର ଜଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସଂସାର ତରଙ୍ଗର ଭଳି ଉଠିଆସେ, ଏହି ସଂସାର କେବେ, କିପରି ଏବଂ କେଉଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ଏବଂ କେବେ, କିପରି ଏବଂ କେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ହୁଏ?
ଶାନ୍ତେ ମହାଚିଦାକାଶେ ଜଗଚ୍ଛୂନ୍ଯତ୍ଵଶାଲିନି । ଚେତ୍ଯାସମ୍ଭଵତସ୍ ସନ୍ତି ନୋଦଯାସ୍ତମଯୋକ୍ତଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚେତନା ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସଂସାର ଶୂନ୍ୟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାରେ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାର କିମ୍ବା ନଶ୍ଟ ହେବାର କଥା ନାହିଁ, କାରଣ ସେଠାରେ କିଛି ଉପସ୍ଥିତ ହେଇପାରେ ନାହିଁ।
ପର୍ଵତା ଗଗନାଯନ୍ତେ ଗଗନଂ ପର୍ଵତାଯତେ । ସଂଵେଦନପ୍ରଯୋଗେଣ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଗତାସ୍ଥିତୌ
ପାହାଡ଼ ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଆଉ ଆକାଶ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଲାଗେ; ଜଣାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ନାଶ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ସଂଵିଚ୍ଚୂର୍ଣପ୍ରଯୋଗେଣ ନିମେଷାର୍ଧେନ ଯୋଗିନଃ । କୁର୍ଵନ୍ତି ଜଗଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଆକାଶଂ ତ୍ରିଜଗନ୍ତି ହି
ଚେତନାର ଗୁଣ୍ଡ ପ୍ରୟୋଗ କରି, ଯୋଗୀମାନେ ଆଖିର ଅଧା ଝପକିରେ ଆକାଶରୁ ସଂସାର ତିଆରି କରନ୍ତି, ଆଉ ସଂସାରରୁ ଆକାଶ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ସିଦ୍ଧସଙ୍କଲ୍ପନଗରାଣ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯାନି ଯଥାମ୍ବରେ । ତଥା ସର୍ଗସହସ୍ରାଣି ସନ୍ତି ତାନି ତୁ ଚିନ୍ନଭଃ
ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅନେକ ସିଦ୍ଧମନୋକାମନାର ସହର ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅଛି; ସେଗୁଡିକ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ମହାର୍ଣଵେ ଯଥାଵର୍ତା ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯମ୍ ଅପି ମିଶ୍ରିତାଃ । ପୃଥଗ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠନ୍ତେ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ନ ତେ ତତଃ
ଯେପରି ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଘୁର୍ଣ୍ଣିଗୁଡ଼ିକ ଏକାଅପରକୁ ମିଶିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଲଗା ଓ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରହେ, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ଅଛି।
ସର୍ଗାତ୍ ସର୍ଗାନ୍ତରାଲୋକୋ ଯḫ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଯୋଗିନଃ । ସିଦ୍ଧଲୋକାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତିସ୍ ସୈଵେତି ଵିବୁଧୋକ୍ତଯଃ
ଏକ ସୃଷ୍ଟିରୁ ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିବା ଅନ୍ତରାଳ, ଜାଗୃତ ଯୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବା; ଏହିପରି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି।
ଅଵିନାଶୀନି ଭୂତାନି ସ୍ଥିତାନି ପରମେ ଶିଵେ । ଵ୍ଯୋମ୍ନୀଵ ଶୂନ୍ଯତୋଲ୍ଲାସାସ୍ ସର୍ଗଵର୍ଗା ନିରର୍ଗଲାଃ
ସମସ୍ତ ଜୀବ ଅବିନାଶୀ ଓ ପରମ ଶିବରେ ବସିଥାନ୍ତି; ଯେପରି ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅନାବରୋଧ ରହିଥାଏ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବରୋଧ ବିନା ଅଛି।
ପରମାର୍ଥନିଜାମୋଦାସ୍ ସହଜାସ୍ ସର୍ଗଵିଭ୍ରମାଃ । ନୋଦ୍ଯନ୍ତି ନୋପଶାମ୍ଯନ୍ତି ଲେଖା ଇଵ ଶିଲୋଦରେ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟର ନିଜସ୍ୱ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ମାୟାମୟ ଭ୍ରମ, ଏମାନେ କେବେ ଉଦ୍ଭବ ଓ ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଏମିତି, ଯେପରି ଶିଳାର ଭିତରେ ରେଖା ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଚଳ ରହିଥାଏ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ କୁସୁମାମୋଦା ମିଲିତା ଅପ୍ଯ୍ ଅମିଶ୍ରିତାଃ । ଵ୍ଯୋମରୂପାସ୍ ତଥା ସର୍ଗା ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧଭୂମଯଃ
ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଏକାଠି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟରେ ମିଶିଯାଏ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟ ଆକାଶର ଆକାର ଭଳି ଅଲଗା ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଲଗା ରହନ୍ତି।
ସଙ୍କଲ୍ପାକାଶରୂପତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵାର୍ଥାନୁଭଵସ୍ଥିତେଃ । ତନୁସଙ୍କଲ୍ପମୋହାନାଂ ସତ୍ଯାଶ୍ ଶାପଵରୋକ୍ତଯଃ
ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଚିନ୍ତାର ଆକାଶ ଭଳି ହେବା ଓ ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି ତାହାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିନ୍ତା ଓ ମୋହରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ସତ୍ୟ ହୁଏ।
ନ ଜ୍ଞାନଵାଦିତା ସତ୍ଯା ନ ଚ ବାହ୍ଯାର୍ଥଵାଦିତା । ଯଥାଵେଦନମ୍ ଏତାନି ଵେଦନାନି ଫଲନ୍ତି ଵଃ
ଜ୍ଞାନ ଅଛି ବୋଲି କିମ୍ବା ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଅଛି ବୋଲି କହିବା ଏକଟିଓ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କର, ସେହିପରି ତୁମର ଅନୁଭୂତି ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଚିତି ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ଯଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଭାତି ତତ୍ । ଭେଦୋ ଦ୍ରଵତ୍ଵପଯସୋର୍ ଇଵ ନାତ୍ରୋପପଦ୍ଯତେ
ଚେତନା ଭିତରେ ମନ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ସେଇ ଜଗତ୍ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ପାଣି ଓ ତାହାର ତରଳତା ଭଳି କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
କାଲୋ ଜଗନ୍ତି ଭୁଵନାନ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଅକ୍ଷଵର୍ଗସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତାନି ତତ୍ର ଚ ତଥେତି ଚ ସର୍ଵମ୍ ଏକମ୍ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ଈଶ୍ଵରାତ୍ମ ରାଗାଦଯẖ ଖଲୁ ନ କେଚନ ସମ୍ଭଵନ୍ତି
ସମୟ, ଜଗତ, ଭୁବନ, ମୁଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଓ 'ଏଭଳି ଅଛି' ବୋଧ—ଏସବୁ ସମସ୍ତେ ଏକ। ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଅବିନାଶୀ ଚେତନା ଆକାଶ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଆତ୍ମା—ଏଠି ରାଗ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ ପଶ୍ଯତି ଜଗନ୍ ମିଥ୍ଯା ସ୍ଵଵେଦନଵିବୋଧିତା । ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମାଯାଞ୍ଜନାସିକ୍ତା ଦୃଗ୍ ଇଵାଚଲନର୍ତନମ୍
ଚେତନା ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଜଗତକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଦେଖେ। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ମାୟା ଦ୍ରବ୍ୟ ଲଗାଇଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ ନୃତ୍ୟ ଦେଖେ।
ବ୍ରହ୍ମସର୍ଗଶ୍ ଚିତ୍ତସର୍ଗୋ ଦ୍ଵାଵ୍ ଏତୌ ସଦୃଶୌ ମତୌ । ପରମାର୍ଥସ୍ଵରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧତ୍ଵାତ୍ ସଦୈଵ ଚ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଓ ମନର ସୃଷ୍ଟି—ଏହି ଦୁଇଟି ସମାନ ବୋଲି ମନାଯାଏ, କାରଣ ଏହାମାନେ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଓ ସଦା ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ।
ଜ୍ଞାନରୂପତଯାବାହ୍ଯଂ ବାହ୍ଯଂ ଚାନୁଭଵାତ୍ ତଥା । ସତ୍ଯରୂପମ୍ ଅତସ୍ ସତ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଧି ବାହ୍ଯାର୍ଥରୂପତାମ୍
ଜ୍ଞାନ ନିଜେ ବାହ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ବାହ୍ୟ ଜିନିଷ ଭାବରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ। ଏହିପରି, ସତ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେବା।
ବାହ୍ଯାର୍ଥଵାଦଵିଜ୍ଞାନଵାଦଯୋର୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଏଵ ନଃ । ଵେଦନୈକାତ୍ମରୂପତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵଦା ସଦସତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଓ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଯେଉଁ ମତ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଇଁ ଏକାଟି ହେବାକୁ ଥାଏ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି—ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ହେଉ କି ଅସତ୍ୟ—ସବୁବେଳେ ଏକ ଜ୍ଞାନର ରୂପ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଅକ୍ଷୁବ୍ଧା ଖାନିଲାଲୋକଜଲଭୂଶାନ୍ତିଶାଲିନୀ । ତତା ଶୂନ୍ଯା ମହାରମ୍ଭା ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତୈଵ ସର୍ଵତଃ
ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଆଲୋକ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଅଚଳ ଓ ଶାନ୍ତିମୟ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ସେହି ଅପାର ଓ ଶୂନ୍ୟ ଭାବ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ଏକାଟି ଭାବେ ବ୍ୟାପିତ।
ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵଂ ତତସ୍ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ତତ୍ । ତଚ୍ ଚ ସର୍ଵମଯଂ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମଃ
ସେଠି ସମସ୍ତ ଅଛି, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ହୁଏ, ସେହି ସମସ୍ତ ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛି, ଏବଂ ସେହି ସଦା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିତ—ସେହି ସମସ୍ତର ଆତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର।
ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାଦ୍ ଯଦା ଚେତ୍ଯମ୍ ଏତି ଦ୍ରଷ୍ଟୃଚିତୈକତାମ୍ । ତଦା ଦୃଶ୍ଯାଙ୍ଗଯୈଵୈତଚ୍ ଚେତ୍ଯତେ ନାନ୍ଯଯା ଚିତା
ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଦର୍ଶକଙ୍କର ଚେତନା ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଏକତାକୁ ପାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦିଗରୁ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଯଦା ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଯଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯଦୃକ୍ । ତଦାନୁଭଵନଂ ତତ୍ର ସର୍ଵସ୍ଯ ଫଲିତଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦର୍ଶକ, ଦେଖିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସବୁ କିଛି ପ୍ରକୃତରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ସେଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯେ ନ ଯଦ୍ଯ୍ ଏକମ୍ ଅଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚିଦାତ୍ମକେ । ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯାସ୍ଵାଦମ୍ ଅଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ ନ ଦ୍ରଷ୍ଟେକ୍ଷୋର୍ ଇଵୋପଲଃ
ଯଦି ଦର୍ଶକ ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଚେତନାର ଏକତାରେ ନ ଥାନ୍ତେ, ତେବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁର ସ୍ୱାଦ କେବେ ଜଣାଯିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ପାଥର ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ।
ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାଚ୍ ଚିତୌ ଚେତ୍ଯଂ ଜଲମ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଇଵ ମଜ୍ଜତି । ତେନାନୁଭୂତିର୍ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା କାଷ୍ଠଯୋର୍ ଇଵ
ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଜଣାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଚେତନାରେ ଏମିତି ଲିନ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ପାଣି ପାଣିରେ ମିଶିଯାଏ; ଏହିପରି ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ନହେଲେ ଦୁଇଟି କାଠର ଦଳ ଭଳି ଅଲଗା ରହିଯାଏ।
ସଜାତୀଯୈକତାଭାଵାଦ୍ ଯଥା କାଷ୍ଠଂ ନ ଚେତତି । ଦାରୁ ତଦ୍ଵଦ୍ ଅପି ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦୃଶ୍ଯଂ ନାଜ୍ଞାସ୍ଯଦ୍ ଆଜଡମ୍
ଯେପରି ଏକ ପ୍ରକାର କାଠ ନିଜର ସମାନତା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଜଡ଼ ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦର୍ଶକ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନିପାରେ ନାହିଁ।
ଯାଦୃକ୍ସତ୍ତାନି କାଷ୍ଠାନି ତାଦୃଗ୍ରୂପଂ ସ୍ଵଚେତନମ୍ । ଜାନନ୍ତି ନେତରତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଚିଦ୍ଦୃଶ୍ଯଚେତନମ୍
ଯେପରି କାଠ ତାହାର ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ମାତ୍ର ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ନୁହେଁ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁର ଚେତନା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ମାତ୍ର ଜାଣେ।
ମହାଚିଦାତ୍ମତୈଵାସ୍ତି ଜଲାନିଲଧରାଶ୍ମନାମ୍ । ନୈତେଷୁ ସ୍ପନ୍ଦବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦି ପ୍ରାଣଜୀଵାଦ୍ଯଭାଵତଃ
ପାଣି, ପବନ, ମାଟି ଓ ପାଥର ଭିତରେ ବଡ଼ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ମାତ୍ର ଅଛି; ଏଠାରେ ଚଳନ, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠି ପ୍ରାଣ ଓ ଜୀବ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦଯସ୍ ସତ୍ତାଂ ଭାଵନାଵଶତୋ ଗତାଃ । ଭାଵନା ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରସ୍ ସ ଯଥେଚ୍ଛମ୍ ଉଦେତି ଚ
ପ୍ରାଣ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଭାବନାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପାଇଥାଏ; ଭାବନା ହେଉଛି ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଏହା ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଉଦୟ ହୁଏ।
ଜଗତ୍ତଯା ଶାନ୍ତତଯା ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତାଵତିଷ୍ଠତେ । ପୁଂସ୍ତଯାଗତଯେଵାତ୍ମା ରେତୋଵଟକଣୀକଯୋଃ
ଏହି ସଂସାର ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ତିତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଯେପରି ଆତ୍ମା, ବୀଜ ଓ ବଟବୃକ୍ଷର ଗୋଟିଏ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ରହିଥାଏ, ସେପରି।
ସର୍ଵାଙ୍ଗାଣୁମଯଂ ଵୀର୍ଯଂ ଯୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଅଙ୍ଗତୋ ଽଣୁକଃ । ସ ସ ତତ୍ ତଦ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗଂ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍
ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଅଣୁ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି, ଯେଉଁଠାରୁ ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ସେ ତାହାର ରୂପ ନେଇଥାଏ; ଏହି ଶକ୍ତି ସେଉଁଠି ସ୍ଥିର ରହିଥାଏ।