ନ ଚିଦ୍ ଅପ୍ରତିବିମ୍ବାସ୍ତି ଦୃଶ୍ଯାଭାଵାଦ୍ ଋତେ କ୍ଵଚିତ୍ । କ୍ଵ ଵିନା ପ୍ରତିବିମ୍ବେନ କିଲାଦର୍ଶୋ ଽଵତିଷ୍ଠତେ
ଚେତନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟ ବିନା ହୁଏନାହିଁ; ଯେପରି, ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଦର୍ପଣ କେଉଁଠି ଅଛି ବୋଲି କହିପାରିବି?
ଜଗନ୍ନାମ୍ନୋ ଽସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ସତ୍ତାସମ୍ଭଵନଂ ଵିନା । ବୁଧ୍ଯତେ ପରମଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ନ କଦାଚନ କେନଚିତ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ ନାମକ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସମ୍ଭବ ନହେଲେ, କେହି କେବେ ମଧ୍ୟ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିପାରେନାହିଁ।
ଇଯତୋ ଦୃଶ୍ଯଜାଲସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସ୍ଯ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ । ମୁନେ କଥମ୍ ଅସତ୍ତାସ୍ତି କ୍ଵ ମେରୁସ୍ ସର୍ଷପୋଦରେ
ମୁନି, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନତା କେଉଁଠି? ମସ୍ତର ଦାଣା ଭିତରେ କଣ ମହାମେରୁ ପାହାଡ଼ ରହିପାରିବ?
ଦିନାନି କତିଚିଦ୍ ରାମ ଯଦି ତିଷ୍ଠସ୍ଯ୍ ଅଖିନ୍ନଧୀଃ । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରପରମସ୍ ତଦ୍ ଅହଂ କ୍ଷଣାତ୍
ହେ ରାମ, କିଛି ଦିନ ଯଦି ତୁମେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ମନେ ସାଧୁମାନେଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲାଗି ରୁହ, ତେବେ ମୁଁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ—
ପ୍ରମାର୍ଜଯାମି ତେ ଦୃଶ୍ଯଂ ବୋଧେ ମୃଗଜଲଂ ଯଥା । ଦୃଶ୍ଯାଭାଵେ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତା ଚ ଶାମ୍ଯେଦ୍ ବୋଧୋ ଽଵଶିଷ୍ଯତେ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅପସାରଣ କରିଦେବି, ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୃଗମରୀଚିକାର ପାଣି ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରାଯାଏ। ଦୃଶ୍ୟ ନଥିଲେ, ଦର୍ଶକ ଭାବ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵଂ ସତି ଦୃଶ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଵଂ ସତ୍ଯ୍ ଅଵେକ୍ଷକେ । ଏକତ୍ଵଂ ସତି ହି ଦ୍ଵିତ୍ଵେ ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ଚୈକତ୍ଵଵେଦନେ
ଦର୍ଶକ ଭାବ କେବଳ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ ଅଛି, ଦୃଶ୍ୟ ଭାବ କେବଳ ଦର୍ଶକ ଥିଲେ ଅଛି। ଏକତ୍ୱ ଥିଲେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଅଛି, ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଜଣାଗଲେ ଏକତ୍ୱ ଅଛି।
ଏକାଭାଵେ ଦ୍ଵଯୋର୍ ଏଵ ସିଦ୍ଧିର୍ ଭଵତି ନାତ୍ର ହି । ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯତ୍ଵକ୍ଷଯେ ସଦ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ଏକଟି ନଥିଲେ, ଦୁଇଟିର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହୁଏନି। ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଏବଂ ଏକତ୍ୱ, ଦର୍ଶକ ଓ ଦୃଶ୍ୟର ଭାବ ଶେଷ ହେଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଅହନ୍ତାଦି ଜଗଦ୍ଦୃଶ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ତେ ମାର୍ଜଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତାସତ୍ତ୍ଵସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ମନୋମକୁରତୋ ମଲମ୍
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦୃଶ୍ୟକୁ, ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ଦର୍ପଣର ମଳ ମନେ ହଟାଯାଏ, ସେପରି ଦୂର କରିଦେବି।
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ । ଯତ୍ ତୁ ନାସ୍ତି ସ୍ଵଭାଵେନ କଃ କ୍ଲେଶସ୍ ତତ୍ପ୍ରମାର୍ଜନେ
ଅସତ୍ୟର କେବେଉଁଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟର କେବେଉଁଠି ନାସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଛି ନାହିଁ, ତାହାକୁ ହଟାଇବା ପାଇଁ କେଉଁ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ପ୍ରୟାସ ଦରକାର?
ଜଗଦ୍ ଆଦାଵ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନଂ ଯଚ୍ ଚେଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ତତମ୍ । ତତ୍ ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିମଲେ ବ୍ରହ୍ମ ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵବୃଂହିତମ୍
ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା; ଏବଂ ଏବେ ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଟି ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ନିଜ ଆତ୍ମା, ଯାହା ନିଜ ଚେତନାରେ ବ୍ୟାପିତ ହୋଇଛି।
ଜଗନ୍ ନାମ ନ ଚୋତ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚାସ୍ତି ନ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ । ହେମ୍ନୀଵ କଟକାଦିତ୍ଵଂ କିମ୍ ଏତନ୍ମାର୍ଜନେ ଶ୍ରମଃ
ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱ ବୋଲାଯାଏ, ସେଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହିଁ, ନାହିଁ ଓ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ଯେପରି ଶୁଧା ସୁନାରେ କଙ୍ଗନର ଗୁଣ ନାହିଁ, ସେପରି ଏହାକୁ ହଟାଇବା ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରୟାସ ଦରକାର?
ତଥୈତଦ୍ ଵିସ୍ତରେଣେହ ଵକ୍ଷ୍ଯାମୋ ବହୁଯୁକ୍ତିଭିଃ । ଅବାଧିତଂ ଯଥା ନୂନଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାନୁଭୂଯତେ
ଏହି କଥାକୁ ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଏବଂ ବହୁ ଯୁକ୍ତି ସହିତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯିବ, ଯାହାଫଳରେ ଏହା ସଂଶୟ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱୟଂ ଅନୁଭବ କରାଯିବ।
ଆଦାଵ୍ ଏଵ ହି ନୋତ୍ପନ୍ନଂ ଯତ୍ ତସ୍ଯେହାସ୍ତିତା କୁତଃ । କୁତୋ ମରୌ ଜଲସରିଦ୍ ଦ୍ଵିତୀଯେନ୍ଦୌ କୁତୋ ଗ୍ରହଃ
ଆରମ୍ଭରେ ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲା, ସେଥିରେ ଏଠାରେ କେମିତି ଅବସ୍ଥିତ ହେବ? ମାୟା ମଧ୍ୟରେ ନଦୀ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଗ୍ରହ କେଉଁଠି ଦେଖାଯିବ?
ଯଥା ଵନ୍ଧ୍ଯାସୁତୋ ନାସ୍ତି ଯଥା ନାସ୍ତି ମରୌ ଜଲମ୍ । ଯଥା ନାସ୍ତି ନଭୋଵୃକ୍ଷସ୍ ତଥା ନାସ୍ତି ଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ
ଯେପରି ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ନାହିଁ, ମାୟାରେ ପାଣି ନାହିଁ, ଆକାଶରେ ଗଛ ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାରର ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ରାମ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନିରାମଯମ୍ । ଏତତ୍ ପୁରସ୍ତାଦ୍ ଵକ୍ଷ୍ଯାମୋ ଯୁକ୍ତିତୋ ନ ଗିରୈଵ ଵଃ
ହେ ରାମ, ଏଠାରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ ସୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଏହାକୁ ଆଗକୁ ତୁମକୁ ଯୁକ୍ତି ସହିତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, କେବଳ କଥାରେ ନୁହେଁ।
ଯନ୍ ନାମ ଯୁକ୍ତିଭିର୍ ଇହ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ତଜ୍ଜ୍ଞାସ୍ ତତ୍ରାଵହେଲନମ୍ ଅଯୁକ୍ତମ୍ ଉଦାରବୁଦ୍ଧେଃ । ଯୋ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତମ୍ ଅଵମତ୍ଯ ଵିମୂଢବୁଦ୍ଧ୍ଯା କଷ୍ଟାଵହୋ ଭଵତି ତଂ ଵିଦୁର୍ ଅଜ୍ଞମ୍ ଏଵ
ଏଠାରେ ଯୁକ୍ତି ସହିତ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଯାହା କହନ୍ତି, ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମୂଢ଼ ବୁଦ୍ଧିରେ ଯୁକ୍ତିକୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ।
କଯୈତଜ୍ ଜ୍ଞାଯତେ ଯୁକ୍ତ୍ଯା କଥମ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରସିଧ୍ଯତି । ନ୍ଯାଯେ ଽନୁଭୂତ ଏତସ୍ମିନ୍ ନ ଜ୍ଞେଯମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ଏହି କଥା କିପରି ଜଣାଯାଏ ଏବଂ କିପରି ସ୍ଥିର ହୁଏ? ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଆଉ କିଛି ଜାଣିବାକୁ ବାକି ରହିନଥାଏ।
ବହୁକାଲମ୍ ଇଯଂ ରୂଢା ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନଵିଷୂଚିକା । ଜଗନ୍ନାମ୍ନୀ ଵିଚାରାଖ୍ଯାଦ୍ ଋତେ ମନ୍ତ୍ରାନ୍ ନ ଶାମ୍ଯତି
ଏହି ଭ୍ରମ ଜ୍ଞାନର ଜ୍ୱର, ଯାହା ବହୁଦିନ ଧରି ମନରେ ବସିଛି ଏବଂ ଯାହାକୁ ଜଗତ୍ ବୋଲାଯାଏ, ଏହା କେବଳ ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କଲେ ନୁହେଁ।
ଵଦାମ୍ଯ୍ ଆଖ୍ଯାଯିକା ରାମ ଯା ଇମା ବୋଧସିଦ୍ଧଯେ । ତାଶ୍ ଚେଚ୍ ଛୃଣୋଷି ତତ୍ ସାଧୋ ମୁକ୍ତ ଏଵାସି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କଥା କହିବି, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଯଦି ତୁମେ ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣିବ, ତେବେ ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେବ।
ନୋ ଚେଦ୍ ଉଦ୍ଵେଗଶୀଲତ୍ଵାଦ୍ ଅର୍ଧାଦ୍ ଉତ୍ଥାଯ ଗଚ୍ଛସି । ତତ୍ ତିର୍ଯଗ୍ଧର୍ମିଣସ୍ ତେ ଽଦ୍ଯ କିଞ୍ଚିନ୍ ନାପି ତୁ ସେତ୍ସ୍ଯତି
ଯଦି ତୁମର ଚିତ୍ତ ଅସ୍ଥିର ଥିବାରୁ ମଧ୍ୟରେ ଉଠିଯାଅଛ, ତେବେ ଆଜି ଉଚ୍ଚ ଜୀବନର ମାର୍ଗରୁ ତୁମ ପାଖକୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ଆସିବ ନାହିଁ।
ଯୋ ଽଯମ୍ ଅର୍ଥଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତେ ତଦର୍ଥଂ ଯତତେ ତଥା । ସୋ ଽଵଶ୍ଯଂ ତଦ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ନ ଚେଚ୍ ଛ୍ରାନ୍ତୋ ନିଵର୍ତତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଶା କରେ ଏବଂ ସେହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାହାକୁ ପାଇଥାଏ, ଯଦି ସେ ମଧ୍ୟରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଫେରିଯାଏ ନାହିଁ।
ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରପରୋ ଭଵସି ରାମ ଚେତ୍ । ତଦ୍ ଦିନୈର୍ ଏଵ ନୋ ମାସୈଃ ପ୍ରାପ୍ନୋଷି ପରମଂ ପଦମ୍
ହେ ରାମ, ଯଦି ତୁମେ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ପଠନରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଅ, ତେବେ ତୁମେ କେବଳ କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ମାସ ନୁହେଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନପ୍ରବୋଧାଯ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଶାସ୍ତ୍ରଵିଦାଂ ଵର । କିଂନାମ ତତ୍ ପ୍ରଧାନଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଯସ୍ମିଞ୍ ଜ୍ଞାତେ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ରବିଦ୍, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରତି ପାଇଁ କେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ର ସବୁଠାରୁ ମୁଖ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଜାଣିଲେ ଆଉ କେବେ ଶୋକ ରହେନାହିଁ?
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନପ୍ରଧାନାନାମ୍ ଇଦମ୍ ଏଵ ମହାମତେ । ଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପରମଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ମହାରାମାଯଣାଭିଧମ୍
ହେ ମହାମତି, ଯେମାନେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ମହାରାମାୟଣ ନାମକ ଗ୍ରନ୍ଥ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଇତିହାସୋତ୍ତମାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ପରୋ ବୋଧଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ସର୍ଵେଷାମ୍ ଇତିହାସାନାମ୍ ଅଯଂ ସାର ଉଦାହୃତଃ
ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥାରୁ ଏକ ଉଚ୍ଚତର ବୁଝାମଣା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ଇତିହାସର ଏହିଠାରେ ସାର ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି।
ଶ୍ରୁତେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵାଙ୍ମଯେ ଯସ୍ମାଜ୍ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତ୍ଵମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ଉଦେତି ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାତ ଇଦମ୍ ଏଵାତିପାଵନମ୍
ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଜୀବନ କାଳରେ ମୁକ୍ତିର ଅବସ୍ଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଥିବାରୁ, ଏହା ସ୍ୱୟଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ନିଜେ ଉଦ୍ଭବିତ।
ସ୍ଥିତମ୍ ଏଵାସ୍ତମ୍ ଆଯାତି ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ଵିଚାରଣାତ୍ । ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ପରିଜ୍ଞାତେ ସ୍ଵପ୍ନାର୍ଥାଦ୍ ଏଵ ଭାଵନା
ବିଚାର କଲେ, ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଶ୍ୱ ଯଦିଓ ଅଟୁଟ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ଏହାର ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରିକି ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନିଲେ, ସ୍ୱପ୍ନର ଉପାଦାନଗୁଡିକ ଅପେକ୍ଷା କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଯଦ୍ ଇହାସ୍ତି ତଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ଯନ୍ ନେହାସ୍ତି ନ ତତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ । ଇମଂ ସମସ୍ତଵିଜ୍ଞାନଶାସ୍ତ୍ରକୋଶଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ
ଯାହା ଏଠାରେ ଅଛି, ସେହି ଅନ୍ୟଠାରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଯାହା ଏଠାରେ ନାହିଁ, ସେହି କୌଣସିଠାରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଧନାଗାର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ଯୋଦାରଚମତ୍କୃତେଃ । ବାଲସ୍ଯାପି ପରଂ ବୋଧଂ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଏତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଛୋଟ ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଅନୁଭୂତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯସ୍ମୈ ନେଦଂ ତ୍ଵ୍ ଅଭଵ୍ଯାଯ ରୋଚତେ ଦୁଷ୍କୃତୋଦଯାତ୍ । ଵିଚାରଯତୁ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ସ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନଵାଙ୍ମଯମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ବ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳରେ ଏହି କଥାରେ ଆସକ୍ତି ହୁଏନି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନମୟ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତାହା ଅନୁସନ୍ଧାନ କରନ୍ତୁ।