ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଜ୍ଞପ୍ତିẖ ଖେ ଖସ୍ଯେଵେଯମ୍ ଆସ୍ଥିତା । ଚିଦାତ୍ମନୋ ଯଥା ଵାଯୋସ୍ ସ୍ପନ୍ଦୋ ନାତ୍ରାସ୍ତି କାରଣମ୍
ମୁଁ ଏହି ସଂସାର — ଏହି ଜ୍ଞାନ ଆକାଶରେ ଆକାଶ ଭଳି ଅଛି। ଚେତନାର ମୂଳ ଯେପରି ହାଲୁକା ବାତାସର ଚଳନ, ଏଠାରେ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ଚିତଶ୍ ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତ୍ଵଂ ଯତ୍ ତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ସୈଵ ସଂସୃତିଃ । ସେଚ୍ଛା ତନ୍ମୁକ୍ତତା ମୁକ୍ତିର୍ ଯୁକ୍ତିଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵେତି ଶାମ୍ଯତାମ୍
ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ବାହାର ଜିନିଷ ପାଇଁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ, ସେହି ହେଉଛି ମନ, ଏହି ହେଉଛି ବନ୍ଧନ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ସେହି ହେଉଛି ମୁକ୍ତି। ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି, ଶାନ୍ତି ହେଉ।
ଇଚ୍ଛା ଭଵତ୍ଵ୍ ଅନିଚ୍ଛା ଵା ସର୍ଗୋ ଽସ୍ତୁ ପ୍ରଲଯୋ ଽସ୍ତୁ ଵା । କ୍ଷତିର୍ ନ କସ୍ଯଚିତ୍ କାଚିନ୍ ନ ଚ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇହାସ୍ତି ହି
ଇଚ୍ଛା ହେଉ କି ନ ହେଉ, ସୃଷ୍ଟି ହେଉ କି ଲୟ ହେଉ — କାହାର ପାଇଁ କିଛି ହାନି ନାହିଁ, ଏଠାରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଅଛିନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛାନିଚ୍ଛେ ସଦସତୀ ଭାଵାଭାଵୌ ସୁଖାସୁଖେ । ଇତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର କଲ୍ପନା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସମ୍ଭଵନ୍ତି ନ କାଶ୍ଚନ
ଇଚ୍ଛା ଓ ଅନିଚ୍ଛା, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ, ଥିବା ଓ ନଥିବା, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ — ଏପରି ସମସ୍ତ ଧାରଣା ଏହି ଚେତନାର ଆକାଶରେ କେବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛାନାଂ ତାନଵଂ ଯସ୍ଯ ଦିନାନୁଦିନମ୍ ଆଗତମ୍ । ଵିଵେକଶମତୃପ୍ତସ୍ଯ ତମ୍ ଆହୁର୍ ମୋକ୍ଷଭାଗିନମ୍
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଦିନକୁ ଦିନ କମିଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ବିବେକ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତିର ଅଂଶୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଇଚ୍ଛାକ୍ଷୁରିକଯା ଵିଦ୍ଧେ ହୃଦି ଶୂଲଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ଜଯନ୍ତି ଯତ୍ର ନୈତାନି ମଣିମନ୍ତ୍ରୌଷଧାନି ଵଃ
ଇଚ୍ଛାର ଛୁରି ହୃଦୟକୁ ବେଧିଲେ ଦୁଃଖ ଉପଜେ; ଯେଉଁଠାରେ ଏହିମାନେ ନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ମଣି, ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଔଷଧ କିଛି କାମ କରିପାରେନି।
ଯẖ କାର୍ଯକାରଣାଦ୍ଯୂହାନ୍ କୃତଵାନ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵ ତମ୍ । ସତ୍ପ୍ରେକ୍ଷଯା ନ ପଶ୍ଯାମୋ ମିଥ୍ଯାଭ୍ରମଭରାଦ୍ ଋତେ
ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଆଦିର ଆଭାସ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ଆମେ ତାହାକୁ ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ, ମିଥ୍ୟା ଭ୍ରମର ମେଘ ଛଡ଼ି।
ଭ୍ରମଭୂତେନ କୁର୍ମଶ୍ ଚେଦ୍ ଵ୍ଯଵହାରମ୍ ଅଵସ୍ତୁନା । ତତ୍ କସ୍ମାତ୍ ପରଚିନ୍ତାଦ୍ରିẖ କଵଲତ୍ଵଂ ନ ନୀଯତେ
ଯଦି ଆମେ ଭ୍ରମରେ ପଡି ଅସତ୍ୟ ସହ ବ୍ୟବହାର କରୁଛୁ, ତେବେ କାହିଁକି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାର ପାହାଡ଼ ଆମକୁ ଗିଲି ନେଉନାହିଁ?
ଅସତା ଵ୍ଯଵହାରଶ୍ ଚେତ୍ ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରଵିନାଶିନା । କ୍ରିଯତେ ଶଶଶୃଙ୍ଗେଣ ତତ୍ କଥଂ ଚ୍ଛାଦ୍ଯତେ ନ ଖମ୍
ଯଦି ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷ ସହିତ କିଛି କାମ କରାଯାଏ, ଯାହା କେବଳ ଦେଖିଲେ ହରାଯାଏ, ତେବେ ଖରଗୋଷ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ କେମିତି ଢାକାଯିବ?
ଅହମ୍ଭାଵାଚ୍ ଚିଦାକାଶୋ ଜାଡ୍ଯାତିଶଯତẖ କ୍ଷଣାତ୍ । ପାଷାଣତାଂ ଜଲମ୍ ଇଵ ମନସ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଯାତି ଦେହତାମ୍
'ମୁଁ' ବୋଧ ଆସିଲେ, ଚେତନା ଆକାଶ ତୁରନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜଡ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରି ଜଳ ପାଷାଣ ହେବାକୁ ଲାଗେ, ସେପରି ମନ ଏହି ଭାବରେ ଦେହ ଧାରଣ କରେ।
ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଏତାମ୍ ଅସତ୍ଯାମ୍ ଏଵ ଦେହିତାମ୍ । ଅଵିନଷ୍ଟୈଵ ଚିଚ୍ଛକ୍ତିସ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵମରଣଂ ଯଥା
ମନରୁ ଏହି ଅସତ୍ୟ ଦେହ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ଚେତନାର ଶକ୍ତି କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିଲେ ଯେପରି।
ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯମ୍ ଅଵସ୍ତୁତ୍ଵାତ୍ ସତ୍ଯଂ ଚାନୁଭଵାଦ୍ ଯଥା । ନୀଲତ୍ଵଂ ତଦ୍ଵଦ୍ ଈଶେ ଽସ୍ମିନ୍ ସର୍ଗୋ ନାସନ୍ ନ ସନ୍ମଯଃ
ଆକାଶରେ ଅସତ୍ୟ ତାହାର ଅସାରତା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଅନୁଭବରୁ ହୁଏ; ଯେପରି ନୀଳତା କଳ୍ପନା କରାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସତ୍ୟ, ନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ।
ଯଥା ଶୂନ୍ଯତ୍ଵନଭସୋର୍ ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦନଭସ୍ଵତୋଃ । ଭେଦୋ ନାସ୍ତି ତଥା ସର୍ଗବ୍ରହ୍ମଣୋର୍ ଏକରୂପଯୋଃ
ଯେପରି ଶୂନ୍ୟତା ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, କିମ୍ବା କମ୍ପନ ଓ କମ୍ପିତ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେହିପରି ସୃଷ୍ଟି ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ତଫାତ ନାହିଁ।
ନେହ ସଞ୍ଜାଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗଦାଦି ନ ନଶ୍ଯତି । ସ୍ଵପ୍ନୋ ନିଦ୍ରାଗତସ୍ଯେଵ କେଵଲଂ ପ୍ରତିଭାସତେ
ଏଠାରେ କିଛି ଜନ୍ମ ହୁଏନି—ନ ସଂସାର, ନ କିଛି ଅନ୍ୟ; କିଛି ନାଶ ମଧ୍ୟ ହୁଏନି। ଏହା କେବଳ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ଜଣେ ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଵିଦ୍ଯମାନେ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦୌ ପ୍ରତିଭାମାତ୍ରରୂପିଣି । ସର୍ଗେ କ ଇଵ ସଂରମ୍ଭସ୍ ତ୍ଯାଗାଦାନୈଶ୍ ଚିଦମ୍ବରେ
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଯେଉଁମାନେ ଏକମାତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏକଥାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ଏହି ଚେତନାର ଆକାଶରେ ସୃଷ୍ଟିରେ କଣ ଉତ୍ସାହ, କଣ ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ରହିଛି?
ନ ଦେହପ୍ରତିଭାତୋ ଽସ୍ତି ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିକରଣାନ୍ଵିତା । କେଵଲଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ଦେହର ଭାବ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ କୌଣସି ଦେହ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରୂପ ବ୍ରହ୍ମ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦେẖ କରଣତ୍ଵଂ ଚ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାସମ୍ଭଵାନ୍ ନ ସତ୍ । ଅନେନେଦଂ କ୍ରିଯତ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାର୍ଥସ୍ଯାତ୍ଯସମ୍ଭଵାତ୍
ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର କାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତା ଅସମ୍ଭବ ଥିବାରୁ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; 'ଏହା ଏହାରେ କରାଯାଇଛି' ବୋଲି ଭାବିବା ଏହି ଅର୍ଥ ଏକଦମ ଅସମ୍ଭବ।
ଅହେତୁର୍ ଅକ୍ରମଂ ଭାତି ଚିତି କଲ୍ପକ୍ରିଯାଗଣଃ । କ୍ଷଣେନୈଵ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ମୃତିଜନ୍ମାବ୍ଧିସନ୍ତରାଃ
ଚେତନାରେ ଉପଜିଥିବା କଳ୍ପିତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କୌଣସି କାରଣ ବା କ୍ରମ ନଥିବା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରିକି ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସାଗର ପାର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଘଟିଯାଏ।
ଖମ୍ ଏଵ ପୃଥ୍ଵୀ ଖଂ ଶୈଲାẖ ଖମ୍ ଏଵ ଦୃଢଭିତ୍ତଯଃ । ଖମ୍ ଏଵ ଲୋକାସ୍ ସ୍ପନ୍ଦẖ ଖଂ ସର୍ଗସଂଵେଦନେ ଚିତେଃ
ଆକାଶ ନିଜେ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ନିଜେ ପାହାଡ଼, ଆକାଶ ନିଜେ ଦୃଢ଼ ଦିଵାଳ; ଆକାଶ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଆନ୍ଦୋଳନ ଆକାଶ, ସୃଷ୍ଟିର ଚେତନା ଆକାଶ।
ଵ୍ଯୋମଭିତ୍ତୌ ଜଗଚ୍ଚିତ୍ରଂ ଚିଦ୍ରଙ୍ଗମଯମ୍ ଆତତମ୍ । ନୋଦେତି ନାସ୍ତମ୍ ଆଯାତି ନ ତାମ୍ଯତି ନ ଶାମ୍ଯତି
ଆକାଶର ଚିତ୍ରପଟରେ ଚେତନାରେ ଗଠିତ ଜଗତର ଚିତ୍ର ବିସ୍ତୃତ ଅଛି; ଏହା ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ, ଅସ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁଃଖ ଭୋଗେନାହିଁ, ଶାନ୍ତିକୁ ନାପାଏ।
ଚିଦ୍ଵାରିଣି ଜଗତ୍ତୁଙ୍ଗତରଙ୍ଗଦ୍ରଵରୂପିଣି । କିଂ କଦା କଥମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ କିଂ ଶାନ୍ତଂ ଚ କଦା କଥମ୍
ଚେତନାର ଜଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସଂସାର ତରଙ୍ଗର ଭଳି ଉଠିଆସେ, ଏହି ସଂସାର କେବେ, କିପରି ଏବଂ କେଉଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ଏବଂ କେବେ, କିପରି ଏବଂ କେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ହୁଏ?
ଶାନ୍ତେ ମହାଚିଦାକାଶେ ଜଗଚ୍ଛୂନ୍ଯତ୍ଵଶାଲିନି । ଚେତ୍ଯାସମ୍ଭଵତସ୍ ସନ୍ତି ନୋଦଯାସ୍ତମଯୋକ୍ତଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚେତନା ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସଂସାର ଶୂନ୍ୟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାରେ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାର କିମ୍ବା ନଶ୍ଟ ହେବାର କଥା ନାହିଁ, କାରଣ ସେଠାରେ କିଛି ଉପସ୍ଥିତ ହେଇପାରେ ନାହିଁ।
ପର୍ଵତା ଗଗନାଯନ୍ତେ ଗଗନଂ ପର୍ଵତାଯତେ । ସଂଵେଦନପ୍ରଯୋଗେଣ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଗତାସ୍ଥିତୌ
ପାହାଡ଼ ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଆଉ ଆକାଶ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଲାଗେ; ଜଣାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ନାଶ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ସଂଵିଚ୍ଚୂର୍ଣପ୍ରଯୋଗେଣ ନିମେଷାର୍ଧେନ ଯୋଗିନଃ । କୁର୍ଵନ୍ତି ଜଗଦ୍ ଆକାଶମ୍ ଆକାଶଂ ତ୍ରିଜଗନ୍ତି ହି
ଚେତନାର ଗୁଣ୍ଡ ପ୍ରୟୋଗ କରି, ଯୋଗୀମାନେ ଆଖିର ଅଧା ଝପକିରେ ଆକାଶରୁ ସଂସାର ତିଆରି କରନ୍ତି, ଆଉ ସଂସାରରୁ ଆକାଶ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ସିଦ୍ଧସଙ୍କଲ୍ପନଗରାଣ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯାନି ଯଥାମ୍ବରେ । ତଥା ସର୍ଗସହସ୍ରାଣି ସନ୍ତି ତାନି ତୁ ଚିନ୍ନଭଃ
ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅନେକ ସିଦ୍ଧମନୋକାମନାର ସହର ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅଛି; ସେଗୁଡିକ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ମହାର୍ଣଵେ ଯଥାଵର୍ତା ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯମ୍ ଅପି ମିଶ୍ରିତାଃ । ପୃଥଗ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠନ୍ତେ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ନ ତେ ତତଃ
ଯେପରି ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଘୁର୍ଣ୍ଣିଗୁଡ଼ିକ ଏକାଅପରକୁ ମିଶିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଲଗା ଓ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରହେ, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ଅଛି।
ସର୍ଗାତ୍ ସର୍ଗାନ୍ତରାଲୋକୋ ଯḫ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଯୋଗିନଃ । ସିଦ୍ଧଲୋକାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତିସ୍ ସୈଵେତି ଵିବୁଧୋକ୍ତଯଃ
ଏକ ସୃଷ୍ଟିରୁ ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିବା ଅନ୍ତରାଳ, ଜାଗୃତ ଯୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବା; ଏହିପରି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି।
ଅଵିନାଶୀନି ଭୂତାନି ସ୍ଥିତାନି ପରମେ ଶିଵେ । ଵ୍ଯୋମ୍ନୀଵ ଶୂନ୍ଯତୋଲ୍ଲାସାସ୍ ସର୍ଗଵର୍ଗା ନିରର୍ଗଲାଃ
ସମସ୍ତ ଜୀବ ଅବିନାଶୀ ଓ ପରମ ଶିବରେ ବସିଥାନ୍ତି; ଯେପରି ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅନାବରୋଧ ରହିଥାଏ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବରୋଧ ବିନା ଅଛି।
ପରମାର୍ଥନିଜାମୋଦାସ୍ ସହଜାସ୍ ସର୍ଗଵିଭ୍ରମାଃ । ନୋଦ୍ଯନ୍ତି ନୋପଶାମ୍ଯନ୍ତି ଲେଖା ଇଵ ଶିଲୋଦରେ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟର ନିଜସ୍ୱ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ମାୟାମୟ ଭ୍ରମ, ଏମାନେ କେବେ ଉଦ୍ଭବ ଓ ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଏମିତି, ଯେପରି ଶିଳାର ଭିତରେ ରେଖା ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଚଳ ରହିଥାଏ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ କୁସୁମାମୋଦା ମିଲିତା ଅପ୍ଯ୍ ଅମିଶ୍ରିତାଃ । ଵ୍ଯୋମରୂପାସ୍ ତଥା ସର୍ଗା ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧଭୂମଯଃ
ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଏକାଠି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟରେ ମିଶିଯାଏ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟ ଆକାଶର ଆକାର ଭଳି ଅଲଗା ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଲଗା ରହନ୍ତି।