ସ ଵିଶ୍ରାନ୍ତମନା ମୌନୀ ଯସ୍ଯ ପ୍ରକୃତକର୍ମସୁ । ସ୍ପନ୍ଦୋ ଦାରୁମଯସ୍ଯେଵ ଵିଗତେଚ୍ଛମ୍ ଅନାକୁଲମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ମୁହଁ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସାଧାରଣ କାମକାଜରେ କୌଣସି ଚଞ୍ଚଳତା ନାହିଁ—ଏକ ଲକଡ଼ିର ମୂର୍ତ୍ତି ପରି, ଯାହାର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ମନ ଅଶାନ୍ତ ନୁହେଁ—
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ବହିଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ଵିରସଂ ଗତଵାସନମ୍ । ଜରଦ୍ଵେଣୋର୍ ଇଵ ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜୀଵତୋ ଭାତି ଜୀଵିତମ୍
ଯିଏ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେଠାରେ ଜୀବନ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଶୂନ୍ୟ, ରସହୀନ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି—ଏକ ପୁରୁଣା ଖାଲି ବାଂଶୀ ପରି ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଦେଖାଯାଏ।
ଯସ୍ମୈ ନ ସ୍ଵଦତେ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ସ୍ଵଦତେ ହୃଦି । ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତସ୍ ସ ଉତ୍ତୀର୍ଣୋ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ କରେନି, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ—ଏମିତି ଜଣେ ମନେ ଓ ବାହାରେ ଶାନ୍ତ, ସେ ଭବସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଛନ୍ତି।
ଉଚ୍ଯନ୍ତାଂ ଶବ୍ଦଜାଲାନି ଵଂଶଵଦ୍ ଗତଵାସନମ୍ । ରସେନାନଙ୍ଗଲଗ୍ନେନ ପ୍ରକୃତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଚୋଦନୈଃ
ଶବ୍ଦମାନେ କହାଯାଉ, ଏମିତି ଶବ୍ଦର ଜାଲ ପରି, ଏକ ବାଂଶୀ ଭଳି ଯାହାର ଶ୍ୱାସ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି; ସେଠାରେ କୌଣସି ରସ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ତେଜନା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାଭାବିକ ଅର୍ଥ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏନି।
ସ୍ପୃଶ୍ଯନ୍ତାଂ ସ୍ପର୍ଶନୀଯାନି ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍ । କୂଟାଗାରଵଦ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଅନିଚ୍ଛମନନୋଦଯମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଆସେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନାସକ୍ତ ଭାବରେ, ଶାନ୍ତ ମନେ, ଆକାଂକ୍ଷା କିମ୍ବା ଉତ୍ସାହ ଛାଡ଼ି, ଏକ ମହଳର ମଣ୍ଡପ ଭଳି ଅନୁଭବ କର।
ସ୍ଵାଦ୍ଯନ୍ତାଂ ରସଜାଲାନି ଵିଗତେଚ୍ଛାଭଯୈଷଣମ୍ । ଅପଗର୍ଵାଭିଲଷଣଂ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନି ଦର୍ଵିଵତ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ରସ ମିଳେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆସକ୍ତି, ଭୟ କିମ୍ବା ଆକାଂକ୍ଷା ଛାଡ଼ି, ଅଭିମାନ ଓ ଇଚ୍ଛା ବିନା, ଏକ ଚମଚ ଯେପରି ଯାହା ମିଳେ ନେଇଥାଏ, ସେଭଳି ଭୋଗ କର।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତାଂ ରୂପଜାତାନି ପୁରḫ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍ । ଅରସଂ ନିର୍ମନୋମାନମ୍ ଅଗର୍ଧଂ ଚିତ୍ରନେତ୍ରଵତ୍
ଯେଉଁ ରୂପ ଆଗରେ ଆସେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନାସକ୍ତ ଭାବରେ, ରସ ନେଇନାହିଁ, ମନର ଗର୍ବ ଓ ଆକର୍ଷଣ ଛାଡ଼ି, ଚିତ୍ରକୁ ଦେଖୁଥିବା ଆଖି ଭଳି ଦେଖ।
ଶିଙ୍ଘ୍ଯନ୍ତାଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଣି ଵିଗତେଚ୍ଛମ୍ ଅଵାସନମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦଵତ୍ତ୍ଵେ ଽପି ଲଗ୍ନାନି ତ୍ଯାଗାଯ ଵନଵାତଵତ୍
ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧକୁ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆସକ୍ତି ବିନା ଘ୍ରାଣ କର। ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଅନୁଭବ ଦେଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ଅଟକି ନ ରହ, ଜଙ୍ଗଲର ପବନ ଭଳି ସବୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ।
ଇତି ଚେଦ୍ ଵିରସତ୍ଵେନ ବୋଧଯିତ୍ଵା ଚିକିତ୍ସିତାଃ । ନ ଭୋଗରୋଗାସ୍ ତଦ୍ ଦୁẖଖଶାନ୍ତ୍ଯୈ ନାସ୍ତି କଥୈଵ ଵଃ
ଏଭଳି ବିରାକ୍ତିର ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଯଦି ଭୋଗର ରୋଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ, ତେବେ ତୁମେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ରହିବ ନାହିଁ।
ଯସ୍ ସ୍ଵାଦଯନ୍ ଭୋଗଵିଷଂ ରତିମ୍ ଏତି ଦିନେ ଦିନେ । ସୋ ଽଗ୍ନୌ ସ୍ଵମୂର୍ଧ୍ନି ଜ୍ଵଲିତେ କକ୍ଷମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଭୋଗର ବିଷର ସ୍ୱାଦ ନେଇ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ସେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଲେ ଅପାର ଇନ୍ଦନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ନିରିଚ୍ଛତ୍ଵଂ ସମାଧାନମ୍ ଆହୁର୍ ଆଗମଭୂଷଣାଃ । ଯଥା ଶାମ୍ଯେନ୍ ମନୋ ଽନିଚ୍ଛଂ ନୋପଭୋଗଶତୈର୍ ଅପି
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପରିଚିତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଇଚ୍ଛା ନଥିବାକୁ ସଠିକ୍ ଶାନ୍ତି ବୋଲି କହନ୍ତି; ଯେପରି ବିନା ଇଚ୍ଛାର ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ଶତ ଶତ ଭୋଗ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛୋଦଯୋ ଯଥା ଦୁẖଖମ୍ ଇଚ୍ଛାଶାନ୍ତିର୍ ଯଥା ସୁଖମ୍ । ତଥା ନ ନରକେ ନାପି ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଽନୁଭୂଯତେ
ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଉଦୟ ହେଲେ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହେଲେ ସୁଖ ମିଳେ, ସେପରି ଏହି ଅନୁଭବ କେବଳ ନରକରେ ନୁହେଁ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଥା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛାମାତ୍ରଂ ଵିଦୁଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ତଚ୍ଛାନ୍ତିର୍ ମୋକ୍ଷ ଉଚ୍ଯତେ । ଏତାଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ତପାଂସି ନିଯମା ଯମାଃ
ମନ କେବଳ ଇଚ୍ଛା ଅଟେ ବୋଲି ଜାଣ। ଏହି ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ମୁକ୍ତି ଭାବିଯାଏ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର, ତପ, ନିୟମ ଓ ଯମ ଏହି ଏକଥାକୁ ହିଁ କହିଛି।
ଯାଵତୀ ଯାଵତୀ ଜନ୍ତୋର୍ ଇଚ୍ଛୋଦେତି ଯଥା ଯଥା । ତାଵତୀ ତାଵତୀ ଦୁẖଖବୀଜମୁଷ୍ଟିḫ ପ୍ରରୋହତି
ଯେତେ ଇଚ୍ଛା ଜଣେ ପ୍ରାଣୀରେ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେତେ ଦୁଃଖର ମୁଳ ମଧ୍ୟ ତା'ରେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ।
ଯଥା ଯଥେଚ୍ଛାସ୍ ତନୁତାଂ ଯାନ୍ତି ଜନ୍ତୋର୍ ଵିଵେକତଃ । ତଥା ତଥୋପଶାମ୍ଯନ୍ତି ଦୁẖଖଚିନ୍ତାଵିଷୂଚିକାଃ
ଯେପରି ଜଣେ ପ୍ରାଣୀର ଇଚ୍ଛା ବିବେକ ଦ୍ୱାରା କମିଯାଏ, ସେପରି ଦୁଃଖର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖର ଜ୍ୱର ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଯଥା ଯଥେଚ୍ଛା ଘନତାଂ ଯାନ୍ତି ଲୋକସ୍ଯ ରାଗିଣଃ । ତଥା ତଥା ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ଦୁẖଖଚିନ୍ତାଵିଷୋର୍ମଯଃ
ଯେପରି ଲୋକରେ ଆସକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଭାରି ହୁଏ, ସେପରି ଦୁଃଖର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖର ତରଙ୍ଗ ଅଧିକ ହୁଏ।
ଇଚ୍ଛା ଚିକିତ୍ସ୍ଯତେ ଵ୍ଯାଧିର୍ ନ ସ୍ଵଯତ୍ନୌଷଧେନ ଚେତ୍ । ତଦ୍ ଅତ୍ର ବଲଵନ୍ ମନ୍ଯେ ଵିଦ୍ଯତେ ନୌଷଧାନ୍ତରମ୍
ଇଚ୍ଛା ଏକ ରୋଗ, ଯାହାକୁ ଚିକିତ୍ସା କରିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏହା କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଔଷଧ ଦେଇ ସୁସ୍ଥ କରିହେବ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଏଠି ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉପାୟ ଥିବା ଦରକାର।
ଇଚ୍ଛୋପଶମନଂ କର୍ତୁଂ ଯଦି କୃତ୍ସ୍ନଂ ନ ଶକ୍ଯତେ । ସ୍ଵଲ୍ପମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ମାର୍ଗସ୍ଥୋ ନାଵସୀଦତି
ଯଦି ଇଚ୍ଛାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ଅଳ୍ପ ହେଉ ହ୍ରାସ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ ମାନେ ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଅବନତି ହୁଏନାହିଁ।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଚ୍ଛାତାନଵେ ଯତ୍ନଂ ନ କରୋତି ନରାଧମଃ । ସୋ ଽନ୍ଧକୂପେ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଦିନାନୁଦିନମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ଯିଏ ଇଚ୍ଛାକୁ କମାଇବା ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରୟାସ କରେନାହିଁ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ନିଜକୁ ଅନ୍ଧକାର ଗହ୍ବରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ଦୁẖଖପ୍ରସଵଶାଲିନ୍ଯା ବୀଜମ୍ ଇଚ୍ଛୈଵ ସଂସୃତେଃ । ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିଦଗ୍ଧା ସା ନ ଭୂଯḫ ପରିରୋହତି
ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଇଚ୍ଛା, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରିଯାଏ, ସେ ଆଉ କେବେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛାମାତ୍ରଂ ହି ସଂସାରୋ ନିର୍ଵାଣଂ ତଦଵେଦନମ୍ । ଇଚ୍ଛାନୁତ୍ପାଦନେ ଯତ୍ନẖ କ୍ରିଯତାଂ କିଂ ଵୃଥାଭ୍ରମୈଃ
ଏହି ସଂସାର କେବଳ ଇଚ୍ଛାର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ଏହି ଇଚ୍ଛାର ଅଭାବ। ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ; ଅନ୍ୟଥା ବ୍ୟର୍ଥରେ ଏପଟେ ସେପଟେ ଘୁଞ୍ଚିବାର କି ଅର୍ଥ?
ଶାସ୍ତ୍ରୋପଦେଶଗୁରଵḫ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ କିମ୍ ଅନର୍ଥକମ୍ । କିମ୍ ଇଚ୍ଛାନନୁସନ୍ଧାନସମାଧିର୍ ନାଧିଗମ୍ଯତେ
ଯଦି ଶାସ୍ତ୍ର, ଉପଦେଶ ଓ ଗୁରୁମାନେ କିଛି ଉପକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନେ କାହିଁକି ଦେଖାଯିବେ? ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି ଧ୍ୟାନ କାହିଁକି ଲୋକେ ପାଇପାରୁନାହାନ୍ତି?
ଯସ୍ଯେଚ୍ଛାନନୁସନ୍ଧାନମାତ୍ରେ ଦୁସ୍ସାଧତାମତେଃ । ଗୁରୂପଦେଶଶାସ୍ତ୍ରାଦି ତସ୍ଯ ନୂନମ୍ ଅନର୍ଥକମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଠାରେ ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଇଚ୍ଛାଵିଷଵିକାରିଣ୍ଯା ସତ୍ତଯୈଵ ନୃଣାମ୍ ଅଲମ୍ । ଦୁẖଖପ୍ରସଵକାରିଣ୍ଯା ହାରିଣ୍ଯା ଜନ୍ମଜଙ୍ଗଲେ
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାର ବିଷ ଭରା ରୂପ ଏକାକି ଦୁଃଖ ଆଣିବାକୁ, ଜନ୍ମର ଜଙ୍ଗଲରେ ଶାନ୍ତି ହରି ନେବାକୁ ପ୍ରୟାପ୍ତ।
ନ ଵାଲୀକ୍ରିଯତେ ଽନ୍ଯେଷାମ୍ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାଯ ଚେଦ୍ ଅସୌ । ଇଚ୍ଛୋପଶାନ୍ତିẖ କ୍ରିଯତାଂ ତଯାଲଂ ତଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ଯଦି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଏକ ଚିକ୍କଣି ପିଆଁସା ପରି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଆମେ ଇଚ୍ଛାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଇଚ୍ଛାର ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ନିରିଚ୍ଛତୈଵ ନିର୍ଵାଣଂ ସେଚ୍ଛତୈଵ ହି ବନ୍ଧନମ୍ । ଯଥାଶକ୍ତି ଜଯେଦ୍ ଇଚ୍ଛାଂ କିମ୍ ଏତାଵତି ଦୁଷ୍କରମ୍
ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ବାନ୍ଧନ ହୁଏ। ଯେତେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ଭବ ଇଚ୍ଛାକୁ ଜୟ କର; ଏଥିରେ କଣ ଏତେ କଷ୍ଟ ଅଛି?
ଜରାମରଣଜନ୍ମାଦିକରଞ୍ଜଖଦିରାଵଲେଃ । ବୀଜମ୍ ଇଚ୍ଛାଶୁ ସୈଵାନ୍ତର୍ ଦହ୍ଯତାଂ ଶମଵହ୍ନିନା
ଜନ୍ମ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖର ଜଙ୍ଗଲର ମୂଳ ହେଉଛି ଇଚ୍ଛା। ଏହି ଇଚ୍ଛାକୁ ଶାନ୍ତିର ଅଗ୍ନିରେ ଶୀଘ୍ର ଭିତରେ ପୁଡ଼ିଦିଅ।
ଯତୋ ଯତୋ ନିରିଚ୍ଛତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତତୈଵ ତତସ୍ ତତଃ । ଯାଵଦ୍ଗତି ଯଥାପ୍ରାଣଂ ହନ୍ଯାଦ୍ ଇଚ୍ଛାଂ ସମୁତ୍ଥିତାମ୍
ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ସେଠି ମୁକ୍ତି ଅଛି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିପାରିବ, ଉଠୁଥିବା ଇଚ୍ଛାକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ଯତୋ ଯତଶ୍ ଚ ସେଚ୍ଛତ୍ଵଂ ବନ୍ଧପାଶାସ୍ ତତସ୍ ତତଃ । ପୁଣ୍ଯପାପମଯା ଦୁẖଖରାଶଯୋ ଵିତତାର୍ତଯଃ
ଯେଉଁଠି ଏବଂ ଯେଉଁପରି ଇଚ୍ଛା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେଠିଠୁ ଆସି ନିଜେ ନିଜେ ଆସକ୍ତିର ବନ୍ଧନ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପରେ ଗଠିତ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ଇଚ୍ଛା ଏବଂ ଦୁଃଖ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଇଚ୍ଛାନିରାସରହିତେ ଗତେ ସାଧୋẖ କ୍ଷଣେ ଽପି ଚ । ଦସ୍ଯୁଭିର୍ ମୁଷିତସ୍ଯେଵ ଯୁକ୍ତମ୍ ଆକ୍ରନ୍ଦିତଂ ଚିରମ୍
ଯଦି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତିର ମନରୁ ଇଚ୍ଛା ଦୂର ହେଉନାହିଁ, ତେବେ ଚୋରମାନେ ଚୋରି କରିଥିବା ପରେ ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ।