ବାଲଚିନ୍ତାପୁରଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ମେ ଯଥା । ତଥେଦଂ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଵିଶ୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ତୁ ଶିଶୁଚେତସି
ଯେମିତି ଆକାଶରେ ଶିଶୁର ଚିନ୍ତାର ସହର ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଶିଶୁମନରେ ମାତ୍ର ସତ୍ୟ।
ଅରୂପାଲୋକମନନଂ ଶିଲାପୁତ୍ରକସୈନ୍ଯଵତ୍ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରା ଭାନ୍ତି କେଵାତ୍ର ଵିଶ୍ଵତା
ନିରାକାରକୁ ଭାବିବା ଶିଳାପୁତଳିର ସେନା ପରି; ଆକାରକୁ ଭାବିଲେ ତାହା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ—ଏଥିରେ କେଉଁଠି ସାର୍ବଭୌମତା ଅଛି?
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରସାରୋ ଵିନ୍ମାତ୍ରତାଂ ଵିନା । ନ ଲଭ୍ଯତେ ସା ଚ ପରଂ ଵ୍ଯୋମୈଵାତ୍ର କ୍ଵ ଵିଶ୍ଵତା
ରୂପକୁ ଦେଖିବା ଓ ଚିନ୍ତନ କରିବାର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଛଡ଼ା ମିଳିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ସାମ୍ପ୍ରତିକତା କେଉଁଠି?
ଵିଦୋ ଵିତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅଵିତ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ନ ଵିଭ୍ରମଃ । ଵିତ୍ତ୍ଵାଵିତ୍ତ୍ଵେ ତଦାଯତ୍ତେ ଚିନ୍ତାଚିନ୍ତେ ଯଥା ତଵ
ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ଜାଣିବା; ଜଗତର ଭ୍ରମ ହେଉଛି ଅଜ୍ଞାନ, କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନ ଭ୍ରମ ନୁହେଁ। ଜାଣିବା ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତୁମର ଚିନ୍ତା ଓ ଅଚିନ୍ତା ଭଳି।
ପରମାକାଶରୂପତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଵିତତାକୃତେଃ । ନ ସ୍ଵଭାଵଵିପର୍ଯାସẖ କଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ଭଵତି କ୍ଵଚିତ୍
ଚେତନାର ଆକାଶର ଗୁଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶର ରୂପ ଭଳି ଅଛି, ଏହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ; ଏହାର ଗୁଣର କୌଣସି ବିକୃତି କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ହେଉନାହିଁ।
ତନ୍ମଯସ୍ଯାସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ନ ସ୍ଵଭାଵଵିକାରିତା । ଵିଦ୍ଯତେ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣାପି କିମ୍ ଉ ସାସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଅଛି, ଏହାର ଗୁଣ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ବିକାର ହେଉନାହିଁ, ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଏପରି କିଛି କେବେ ହେବା ସମ୍ଭବ କି?
ସର୍ଵଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଚୈଵେଦଂ ନ ସତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଵିକାରାଦ୍ଯ୍ ଅପି ନ ଜ୍ଞପ୍ତାଵ୍ ଅଜ୍ଞପ୍ତିଂ ନ ଲଭେ କ୍ଵଚିତ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଚେତନାର ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଛି; 'ତୁମେ', 'ମୁଁ' କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ। ପରିବର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ କେଉଁଠି ଅଜ୍ଞାନର ଅବଗତି ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଵମହନ୍ତାଦିଵିଭ୍ରମମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ପଶ୍ଯାମି ଵ୍ଯୋମଜଂ କାନନଂ ଯଥା
ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ପବିତ୍ର; 'ତୁମେ', 'ମୁଁ' ଏବଂ ଏହାର ଭ୍ରମ ଅନୁପସ୍ଥିତ। ମୁଁ କିଛି ଦେଖୁନାହିଁ, ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି।
ସଂଵିଦାକାଶଶୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଵଚୋ ମମ । ଇଦଂ ତ୍ଵତ୍ସଂଵିଦାକାଶେ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ମୋର କଥାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଚେତନାର ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା; ଏହି ଅବସ୍ଥା ତୁମର ଚେତନାର ଆକାଶରେ, ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି।
ପରମ୍ ଆହୁḫ ପଦଂ ସଦ୍ ଯଦ୍ ଅନିଚ୍ଛୋଦଯମ୍ ଆସିତମ୍ । ପାଷାଣପୁରୁଷସ୍ଯେଵ ଚିତ୍ରସ୍ଥସ୍ଯେଵ ଵାସନମ୍
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚାହିଦା କିମ୍ବା ପ୍ରେରଣା ବିନା ବସିଥାଏ, ତାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଭାବରେ କହାଯାଏ; ଏହା ପଥର ମଣିଷ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରରେ ଅଛିଥିବା ଆକୃତିର ନିବାସ ଭଳି।
ସ ଵିଶ୍ରାନ୍ତମନା ମୌନୀ ଯସ୍ଯ ପ୍ରକୃତକର୍ମସୁ । ସ୍ପନ୍ଦୋ ଦାରୁମଯସ୍ଯେଵ ଵିଗତେଚ୍ଛମ୍ ଅନାକୁଲମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ମୁହଁ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସାଧାରଣ କାମକାଜରେ କୌଣସି ଚଞ୍ଚଳତା ନାହିଁ—ଏକ ଲକଡ଼ିର ମୂର୍ତ୍ତି ପରି, ଯାହାର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ମନ ଅଶାନ୍ତ ନୁହେଁ—
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ବହିଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ଵିରସଂ ଗତଵାସନମ୍ । ଜରଦ୍ଵେଣୋର୍ ଇଵ ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜୀଵତୋ ଭାତି ଜୀଵିତମ୍
ଯିଏ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେଠାରେ ଜୀବନ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଶୂନ୍ୟ, ରସହୀନ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି—ଏକ ପୁରୁଣା ଖାଲି ବାଂଶୀ ପରି ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଦେଖାଯାଏ।
ଯସ୍ମୈ ନ ସ୍ଵଦତେ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ସ୍ଵଦତେ ହୃଦି । ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତସ୍ ସ ଉତ୍ତୀର୍ଣୋ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ କରେନି, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ—ଏମିତି ଜଣେ ମନେ ଓ ବାହାରେ ଶାନ୍ତ, ସେ ଭବସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଛନ୍ତି।
ଉଚ୍ଯନ୍ତାଂ ଶବ୍ଦଜାଲାନି ଵଂଶଵଦ୍ ଗତଵାସନମ୍ । ରସେନାନଙ୍ଗଲଗ୍ନେନ ପ୍ରକୃତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଚୋଦନୈଃ
ଶବ୍ଦମାନେ କହାଯାଉ, ଏମିତି ଶବ୍ଦର ଜାଲ ପରି, ଏକ ବାଂଶୀ ଭଳି ଯାହାର ଶ୍ୱାସ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି; ସେଠାରେ କୌଣସି ରସ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ତେଜନା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାଭାବିକ ଅର୍ଥ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏନି।
ସ୍ପୃଶ୍ଯନ୍ତାଂ ସ୍ପର୍ଶନୀଯାନି ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍ । କୂଟାଗାରଵଦ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଅନିଚ୍ଛମନନୋଦଯମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଆସେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନାସକ୍ତ ଭାବରେ, ଶାନ୍ତ ମନେ, ଆକାଂକ୍ଷା କିମ୍ବା ଉତ୍ସାହ ଛାଡ଼ି, ଏକ ମହଳର ମଣ୍ଡପ ଭଳି ଅନୁଭବ କର।
ସ୍ଵାଦ୍ଯନ୍ତାଂ ରସଜାଲାନି ଵିଗତେଚ୍ଛାଭଯୈଷଣମ୍ । ଅପଗର୍ଵାଭିଲଷଣଂ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନି ଦର୍ଵିଵତ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ରସ ମିଳେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆସକ୍ତି, ଭୟ କିମ୍ବା ଆକାଂକ୍ଷା ଛାଡ଼ି, ଅଭିମାନ ଓ ଇଚ୍ଛା ବିନା, ଏକ ଚମଚ ଯେପରି ଯାହା ମିଳେ ନେଇଥାଏ, ସେଭଳି ଭୋଗ କର।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତାଂ ରୂପଜାତାନି ପୁରḫ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍ । ଅରସଂ ନିର୍ମନୋମାନମ୍ ଅଗର୍ଧଂ ଚିତ୍ରନେତ୍ରଵତ୍
ଯେଉଁ ରୂପ ଆଗରେ ଆସେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନାସକ୍ତ ଭାବରେ, ରସ ନେଇନାହିଁ, ମନର ଗର୍ବ ଓ ଆକର୍ଷଣ ଛାଡ଼ି, ଚିତ୍ରକୁ ଦେଖୁଥିବା ଆଖି ଭଳି ଦେଖ।
ଶିଙ୍ଘ୍ଯନ୍ତାଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଣି ଵିଗତେଚ୍ଛମ୍ ଅଵାସନମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦଵତ୍ତ୍ଵେ ଽପି ଲଗ୍ନାନି ତ୍ଯାଗାଯ ଵନଵାତଵତ୍
ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧକୁ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆସକ୍ତି ବିନା ଘ୍ରାଣ କର। ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଅନୁଭବ ଦେଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ଅଟକି ନ ରହ, ଜଙ୍ଗଲର ପବନ ଭଳି ସବୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ।
ଇତି ଚେଦ୍ ଵିରସତ୍ଵେନ ବୋଧଯିତ୍ଵା ଚିକିତ୍ସିତାଃ । ନ ଭୋଗରୋଗାସ୍ ତଦ୍ ଦୁẖଖଶାନ୍ତ୍ଯୈ ନାସ୍ତି କଥୈଵ ଵଃ
ଏଭଳି ବିରାକ୍ତିର ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଯଦି ଭୋଗର ରୋଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ, ତେବେ ତୁମେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ରହିବ ନାହିଁ।
ଯସ୍ ସ୍ଵାଦଯନ୍ ଭୋଗଵିଷଂ ରତିମ୍ ଏତି ଦିନେ ଦିନେ । ସୋ ଽଗ୍ନୌ ସ୍ଵମୂର୍ଧ୍ନି ଜ୍ଵଲିତେ କକ୍ଷମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଭୋଗର ବିଷର ସ୍ୱାଦ ନେଇ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ସେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଲେ ଅପାର ଇନ୍ଦନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ନିରିଚ୍ଛତ୍ଵଂ ସମାଧାନମ୍ ଆହୁର୍ ଆଗମଭୂଷଣାଃ । ଯଥା ଶାମ୍ଯେନ୍ ମନୋ ଽନିଚ୍ଛଂ ନୋପଭୋଗଶତୈର୍ ଅପି
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପରିଚିତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଇଚ୍ଛା ନଥିବାକୁ ସଠିକ୍ ଶାନ୍ତି ବୋଲି କହନ୍ତି; ଯେପରି ବିନା ଇଚ୍ଛାର ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ଶତ ଶତ ଭୋଗ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛୋଦଯୋ ଯଥା ଦୁẖଖମ୍ ଇଚ୍ଛାଶାନ୍ତିର୍ ଯଥା ସୁଖମ୍ । ତଥା ନ ନରକେ ନାପି ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଽନୁଭୂଯତେ
ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଉଦୟ ହେଲେ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହେଲେ ସୁଖ ମିଳେ, ସେପରି ଏହି ଅନୁଭବ କେବଳ ନରକରେ ନୁହେଁ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଥା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛାମାତ୍ରଂ ଵିଦୁଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ତଚ୍ଛାନ୍ତିର୍ ମୋକ୍ଷ ଉଚ୍ଯତେ । ଏତାଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ତପାଂସି ନିଯମା ଯମାଃ
ମନ କେବଳ ଇଚ୍ଛା ଅଟେ ବୋଲି ଜାଣ। ଏହି ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ମୁକ୍ତି ଭାବିଯାଏ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର, ତପ, ନିୟମ ଓ ଯମ ଏହି ଏକଥାକୁ ହିଁ କହିଛି।
ଯାଵତୀ ଯାଵତୀ ଜନ୍ତୋର୍ ଇଚ୍ଛୋଦେତି ଯଥା ଯଥା । ତାଵତୀ ତାଵତୀ ଦୁẖଖବୀଜମୁଷ୍ଟିḫ ପ୍ରରୋହତି
ଯେତେ ଇଚ୍ଛା ଜଣେ ପ୍ରାଣୀରେ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେତେ ଦୁଃଖର ମୁଳ ମଧ୍ୟ ତା'ରେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ।
ଯଥା ଯଥେଚ୍ଛାସ୍ ତନୁତାଂ ଯାନ୍ତି ଜନ୍ତୋର୍ ଵିଵେକତଃ । ତଥା ତଥୋପଶାମ୍ଯନ୍ତି ଦୁẖଖଚିନ୍ତାଵିଷୂଚିକାଃ
ଯେପରି ଜଣେ ପ୍ରାଣୀର ଇଚ୍ଛା ବିବେକ ଦ୍ୱାରା କମିଯାଏ, ସେପରି ଦୁଃଖର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖର ଜ୍ୱର ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଯଥା ଯଥେଚ୍ଛା ଘନତାଂ ଯାନ୍ତି ଲୋକସ୍ଯ ରାଗିଣଃ । ତଥା ତଥା ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ଦୁẖଖଚିନ୍ତାଵିଷୋର୍ମଯଃ
ଯେପରି ଲୋକରେ ଆସକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଭାରି ହୁଏ, ସେପରି ଦୁଃଖର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖର ତରଙ୍ଗ ଅଧିକ ହୁଏ।
ଇଚ୍ଛା ଚିକିତ୍ସ୍ଯତେ ଵ୍ଯାଧିର୍ ନ ସ୍ଵଯତ୍ନୌଷଧେନ ଚେତ୍ । ତଦ୍ ଅତ୍ର ବଲଵନ୍ ମନ୍ଯେ ଵିଦ୍ଯତେ ନୌଷଧାନ୍ତରମ୍
ଇଚ୍ଛା ଏକ ରୋଗ, ଯାହାକୁ ଚିକିତ୍ସା କରିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏହା କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଔଷଧ ଦେଇ ସୁସ୍ଥ କରିହେବ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଏଠି ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉପାୟ ଥିବା ଦରକାର।
ଇଚ୍ଛୋପଶମନଂ କର୍ତୁଂ ଯଦି କୃତ୍ସ୍ନଂ ନ ଶକ୍ଯତେ । ସ୍ଵଲ୍ପମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ମାର୍ଗସ୍ଥୋ ନାଵସୀଦତି
ଯଦି ଇଚ୍ଛାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ଅଳ୍ପ ହେଉ ହ୍ରାସ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ ମାନେ ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଅବନତି ହୁଏନାହିଁ।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଚ୍ଛାତାନଵେ ଯତ୍ନଂ ନ କରୋତି ନରାଧମଃ । ସୋ ଽନ୍ଧକୂପେ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଦିନାନୁଦିନମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ଯିଏ ଇଚ୍ଛାକୁ କମାଇବା ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରୟାସ କରେନାହିଁ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ନିଜକୁ ଅନ୍ଧକାର ଗହ୍ବରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ଦୁẖଖପ୍ରସଵଶାଲିନ୍ଯା ବୀଜମ୍ ଇଚ୍ଛୈଵ ସଂସୃତେଃ । ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିଦଗ୍ଧା ସା ନ ଭୂଯḫ ପରିରୋହତି
ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଇଚ୍ଛା, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରିଯାଏ, ସେ ଆଉ କେବେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏନାହିଁ।