ଅସ୍ମାଦ୍ ଵରତରୋର୍ ଏତାସ୍ ସ୍ଵାରୂଢାଦ୍ ଗଗନାଙ୍ଗନେ । ଦୃଶ୍ଯଶାଖାḫ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଜଗଜ୍ଜାଲଗୁଲୁଚ୍ଛକାଃ
ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୃକ୍ଷରୁ, ଯାହା ଉଚ୍ଚରେ ଉଗିଛି, ଦୃଶ୍ୟ ଶାଖାମାନେ ଆକାଶର ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି, ଏହି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଜାଲ ଘନ ଗୁଛା ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଵ୍ଯଯୋଦଯଵତୀ ନୂନମ୍ ଅତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତରଙ୍ଗିଣୀ । ନାନାତାନନ୍ତକୁସୁମା ଵହତ୍ଯ୍ ଅଵିଚଲାଚଲେ
ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଶ୍ୟ ତରଙ୍ଗ ଭରିଥିବା ଏକ ନଦୀ ବହୁଛି, ଯାହା ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନର ତରଙ୍ଗ ନେଇ ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ଅନନ୍ତ ଫୁଲ ଧାରଣ କରିଛି, ଏହି ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଚଳ ଭାବରେ ରହିଛି।
ଅସ୍ମିନ୍ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମକେ ରଙ୍ଗେ ଭୁଵନାଭିନଯଭ୍ରମୈଃ । ନୃତ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵିରତାରମ୍ଭଂ ଚାରୈର୍ ନିଯତିନର୍ତକୀ
ଏହି ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ ମଞ୍ଚରେ, ବିଭିନ୍ନ ଜଗତର କ୍ରିୟାକଳାପକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଥିବା ଚାଳିଚାଳିରେ, ନିୟତିର ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ଅବିରତ ଆରମ୍ଭରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ଜଗତ୍କ୍ରୀଡୋ ମହାକଲ୍ପକଲ୍ପୋନ୍ମେଷନିମେଷଣଃ । ଵିଦାନେନାଦ୍ଯତେ ଭୂଯୋ ଜନ୍ଯତେ କାଲବାଲକଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଖେଳ, ବଡ଼ ବଡ଼ କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟର ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ସହିତ, ବିନାଶ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ହୁଏ ଏବଂ ପୁଣି କାଳର ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ନବୀନ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଉଦ୍ଯତ୍ସ୍ଵ୍ ଅପି ଜଗତ୍ସ୍ଵ୍ ଏଷ ଶାନ୍ତମ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ । ଅନିଚ୍ଛ ଏଵ ମକୁରḫ ପ୍ରତିବିମ୍ବଗତେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଏହି ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସଦା ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହେ। ଏହା ଏମିତି, ଯେମିତି ଏକ ଦର୍ପଣ ଭିତରେ ଯେତେ ଚିତ୍ର ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦର୍ପଣ କେବେ ଆକାଂକ୍ଷା କରେନି, ଏବଂ ଅପ୍ରଭାବିତ ରହିଥାଏ।
ଭୂତାନାଂ ଵର୍ତମାନାନାଂ ସର୍ଗାଣାଂ ସ ଭଵିଷ୍ଯତାମ୍ । ଏଷୋ ଽକାରଣକଂ ବୀଜମ୍ ଅଗାନାମ୍ ଇଵ କାନନମ୍
ଏହି ଆତ୍ମା, ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଆଗାମୀ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, କୌଣସି କାରଣ ଛଡ଼ା ଏକ ମୂଳ ହେଉଛି; ଯେମିତି ଅଜଣା ଗଛମାନେ ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲ ହେଉଛି।
ଅସ୍ଯୋନ୍ମେଷୋ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ନିମେଷḫ ପ୍ରଲଯାଗମଃ । ଅନୁନ୍ମେଷନିମେଷୋ ଽସାଵ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ
ଏହାର ଉଦ୍ଘାଟନ ହେଉଛି ଜଗତର ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ଏହାର ବନ୍ଦ ହେଉଛି ପ୍ରଳୟର ଆଗମନ। ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଉଦ୍ଘାଟନ ଓ ବନ୍ଦ, କେବଳ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଉଦ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୂନି ସୁବହୂନି ମହାମହାଂସି ସର୍ଗାଗମପ୍ରଲଯଜନ୍ମଦଶାଜଗନ୍ତି । ସର୍ଵାଣି ତାନ୍ଯ୍ ଅଯମ୍ ଅପାରଖରୂପ ଏଵ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦନାନି ମରୁଦ୍ ଏଵ ଯଥାସ୍ସ୍ଵ ଶାନ୍ତମ୍
ଏହି ଅସଂଖ୍ୟ ମହାମହାନ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ଉତ୍ପତ୍ତି, ଅବସ୍ଥା ଓ ପ୍ରଳୟ ଦ୍ୱାରା ଉଦୟ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଏକ ଅପାର ଦୁର୍ଲଭ ତତ୍ତ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଏକ ଅନୁସ୍ପନ୍ଦନ ମାତ୍ର, ଯେମିତି ପବନ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ଚମତ୍କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଥାତ୍ରାର୍ଥା ଆଵର୍ତା ଇଵ ଵାରିଣି । ଏତଚ୍ ଚ ଭାଵାସ୍ ସକଲା ଯଥା ଵାରି ତରଙ୍ଗକାଃ
ଏଠାରେ ଏହି ଅର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ଜଳରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଭଳି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ; ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ଜଳର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସର୍ଵସ୍ଯୈଵାସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ନିର୍ଜ୍ଞେଯଜ୍ଞାନରୂପିଣୀ । ପରମାକାଶତା ରୂପଂ କିଂ ପରୋପଶମଶ୍ରମଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅଜ୍ଞେୟ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ; ଏହାର ରୂପ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ସମାନ। ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କୌଣସି ପ୍ରୟାସ କିମ୍ବା ଶାନ୍ତି ଅଛି କି?
ବାଲଚିନ୍ତାପୁରଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ମେ ଯଥା । ତଥେଦଂ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଵିଶ୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ତୁ ଶିଶୁଚେତସି
ଯେମିତି ଆକାଶରେ ଶିଶୁର ଚିନ୍ତାର ସହର ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଶିଶୁମନରେ ମାତ୍ର ସତ୍ୟ।
ଅରୂପାଲୋକମନନଂ ଶିଲାପୁତ୍ରକସୈନ୍ଯଵତ୍ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରା ଭାନ୍ତି କେଵାତ୍ର ଵିଶ୍ଵତା
ନିରାକାରକୁ ଭାବିବା ଶିଳାପୁତଳିର ସେନା ପରି; ଆକାରକୁ ଭାବିଲେ ତାହା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ—ଏଥିରେ କେଉଁଠି ସାର୍ବଭୌମତା ଅଛି?
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରସାରୋ ଵିନ୍ମାତ୍ରତାଂ ଵିନା । ନ ଲଭ୍ଯତେ ସା ଚ ପରଂ ଵ୍ଯୋମୈଵାତ୍ର କ୍ଵ ଵିଶ୍ଵତା
ରୂପକୁ ଦେଖିବା ଓ ଚିନ୍ତନ କରିବାର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଛଡ଼ା ମିଳିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ସାମ୍ପ୍ରତିକତା କେଉଁଠି?
ଵିଦୋ ଵିତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅଵିତ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ନ ଵିଭ୍ରମଃ । ଵିତ୍ତ୍ଵାଵିତ୍ତ୍ଵେ ତଦାଯତ୍ତେ ଚିନ୍ତାଚିନ୍ତେ ଯଥା ତଵ
ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ଜାଣିବା; ଜଗତର ଭ୍ରମ ହେଉଛି ଅଜ୍ଞାନ, କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନ ଭ୍ରମ ନୁହେଁ। ଜାଣିବା ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତୁମର ଚିନ୍ତା ଓ ଅଚିନ୍ତା ଭଳି।
ପରମାକାଶରୂପତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଵିତତାକୃତେଃ । ନ ସ୍ଵଭାଵଵିପର୍ଯାସẖ କଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ଭଵତି କ୍ଵଚିତ୍
ଚେତନାର ଆକାଶର ଗୁଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶର ରୂପ ଭଳି ଅଛି, ଏହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ; ଏହାର ଗୁଣର କୌଣସି ବିକୃତି କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ହେଉନାହିଁ।
ତନ୍ମଯସ୍ଯାସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ନ ସ୍ଵଭାଵଵିକାରିତା । ଵିଦ୍ଯତେ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣାପି କିମ୍ ଉ ସାସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଅଛି, ଏହାର ଗୁଣ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ବିକାର ହେଉନାହିଁ, ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଏପରି କିଛି କେବେ ହେବା ସମ୍ଭବ କି?
ସର୍ଵଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଚୈଵେଦଂ ନ ସତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଵିକାରାଦ୍ଯ୍ ଅପି ନ ଜ୍ଞପ୍ତାଵ୍ ଅଜ୍ଞପ୍ତିଂ ନ ଲଭେ କ୍ଵଚିତ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଚେତନାର ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଛି; 'ତୁମେ', 'ମୁଁ' କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ। ପରିବର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ କେଉଁଠି ଅଜ୍ଞାନର ଅବଗତି ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଵମହନ୍ତାଦିଵିଭ୍ରମମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ପଶ୍ଯାମି ଵ୍ଯୋମଜଂ କାନନଂ ଯଥା
ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ପବିତ୍ର; 'ତୁମେ', 'ମୁଁ' ଏବଂ ଏହାର ଭ୍ରମ ଅନୁପସ୍ଥିତ। ମୁଁ କିଛି ଦେଖୁନାହିଁ, ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି।
ସଂଵିଦାକାଶଶୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଵଚୋ ମମ । ଇଦଂ ତ୍ଵତ୍ସଂଵିଦାକାଶେ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ମୋର କଥାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଚେତନାର ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା; ଏହି ଅବସ୍ଥା ତୁମର ଚେତନାର ଆକାଶରେ, ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି।
ପରମ୍ ଆହୁḫ ପଦଂ ସଦ୍ ଯଦ୍ ଅନିଚ୍ଛୋଦଯମ୍ ଆସିତମ୍ । ପାଷାଣପୁରୁଷସ୍ଯେଵ ଚିତ୍ରସ୍ଥସ୍ଯେଵ ଵାସନମ୍
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚାହିଦା କିମ୍ବା ପ୍ରେରଣା ବିନା ବସିଥାଏ, ତାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଭାବରେ କହାଯାଏ; ଏହା ପଥର ମଣିଷ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରରେ ଅଛିଥିବା ଆକୃତିର ନିବାସ ଭଳି।
ସ ଵିଶ୍ରାନ୍ତମନା ମୌନୀ ଯସ୍ଯ ପ୍ରକୃତକର୍ମସୁ । ସ୍ପନ୍ଦୋ ଦାରୁମଯସ୍ଯେଵ ଵିଗତେଚ୍ଛମ୍ ଅନାକୁଲମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ମୁହଁ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସାଧାରଣ କାମକାଜରେ କୌଣସି ଚଞ୍ଚଳତା ନାହିଁ—ଏକ ଲକଡ଼ିର ମୂର୍ତ୍ତି ପରି, ଯାହାର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ମନ ଅଶାନ୍ତ ନୁହେଁ—
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ବହିଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ଵିରସଂ ଗତଵାସନମ୍ । ଜରଦ୍ଵେଣୋର୍ ଇଵ ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜୀଵତୋ ଭାତି ଜୀଵିତମ୍
ଯିଏ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେଠାରେ ଜୀବନ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଶୂନ୍ୟ, ରସହୀନ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି—ଏକ ପୁରୁଣା ଖାଲି ବାଂଶୀ ପରି ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଦେଖାଯାଏ।
ଯସ୍ମୈ ନ ସ୍ଵଦତେ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ସ୍ଵଦତେ ହୃଦି । ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତସ୍ ସ ଉତ୍ତୀର୍ଣୋ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ କରେନି, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ—ଏମିତି ଜଣେ ମନେ ଓ ବାହାରେ ଶାନ୍ତ, ସେ ଭବସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଛନ୍ତି।
ଉଚ୍ଯନ୍ତାଂ ଶବ୍ଦଜାଲାନି ଵଂଶଵଦ୍ ଗତଵାସନମ୍ । ରସେନାନଙ୍ଗଲଗ୍ନେନ ପ୍ରକୃତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଚୋଦନୈଃ
ଶବ୍ଦମାନେ କହାଯାଉ, ଏମିତି ଶବ୍ଦର ଜାଲ ପରି, ଏକ ବାଂଶୀ ଭଳି ଯାହାର ଶ୍ୱାସ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି; ସେଠାରେ କୌଣସି ରସ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ତେଜନା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାଭାବିକ ଅର୍ଥ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏନି।
ସ୍ପୃଶ୍ଯନ୍ତାଂ ସ୍ପର୍ଶନୀଯାନି ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍ । କୂଟାଗାରଵଦ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଅନିଚ୍ଛମନନୋଦଯମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଆସେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନାସକ୍ତ ଭାବରେ, ଶାନ୍ତ ମନେ, ଆକାଂକ୍ଷା କିମ୍ବା ଉତ୍ସାହ ଛାଡ଼ି, ଏକ ମହଳର ମଣ୍ଡପ ଭଳି ଅନୁଭବ କର।
ସ୍ଵାଦ୍ଯନ୍ତାଂ ରସଜାଲାନି ଵିଗତେଚ୍ଛାଭଯୈଷଣମ୍ । ଅପଗର୍ଵାଭିଲଷଣଂ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନି ଦର୍ଵିଵତ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ରସ ମିଳେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆସକ୍ତି, ଭୟ କିମ୍ବା ଆକାଂକ୍ଷା ଛାଡ଼ି, ଅଭିମାନ ଓ ଇଚ୍ଛା ବିନା, ଏକ ଚମଚ ଯେପରି ଯାହା ମିଳେ ନେଇଥାଏ, ସେଭଳି ଭୋଗ କର।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତାଂ ରୂପଜାତାନି ପୁରḫ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍ । ଅରସଂ ନିର୍ମନୋମାନମ୍ ଅଗର୍ଧଂ ଚିତ୍ରନେତ୍ରଵତ୍
ଯେଉଁ ରୂପ ଆଗରେ ଆସେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନାସକ୍ତ ଭାବରେ, ରସ ନେଇନାହିଁ, ମନର ଗର୍ବ ଓ ଆକର୍ଷଣ ଛାଡ଼ି, ଚିତ୍ରକୁ ଦେଖୁଥିବା ଆଖି ଭଳି ଦେଖ।
ଶିଙ୍ଘ୍ଯନ୍ତାଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଣି ଵିଗତେଚ୍ଛମ୍ ଅଵାସନମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦଵତ୍ତ୍ଵେ ଽପି ଲଗ୍ନାନି ତ୍ଯାଗାଯ ଵନଵାତଵତ୍
ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧକୁ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆସକ୍ତି ବିନା ଘ୍ରାଣ କର। ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଅନୁଭବ ଦେଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ଅଟକି ନ ରହ, ଜଙ୍ଗଲର ପବନ ଭଳି ସବୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ।
ଇତି ଚେଦ୍ ଵିରସତ୍ଵେନ ବୋଧଯିତ୍ଵା ଚିକିତ୍ସିତାଃ । ନ ଭୋଗରୋଗାସ୍ ତଦ୍ ଦୁẖଖଶାନ୍ତ୍ଯୈ ନାସ୍ତି କଥୈଵ ଵଃ
ଏଭଳି ବିରାକ୍ତିର ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଯଦି ଭୋଗର ରୋଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ, ତେବେ ତୁମେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ରହିବ ନାହିଁ।
ଯସ୍ ସ୍ଵାଦଯନ୍ ଭୋଗଵିଷଂ ରତିମ୍ ଏତି ଦିନେ ଦିନେ । ସୋ ଽଗ୍ନୌ ସ୍ଵମୂର୍ଧ୍ନି ଜ୍ଵଲିତେ କକ୍ଷମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଭୋଗର ବିଷର ସ୍ୱାଦ ନେଇ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ସେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଲେ ଅପାର ଇନ୍ଦନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।