ଅଦେଶକାଲାଵଯଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏଷ ଦେଵୋ ଦିଵାନିଶମ୍ । ଅସଜ୍ ଜଗତ୍ ତନୋତୀଵ ଯଥା ଵାରି ତରଙ୍ଗକମ୍
ଏହି ଦେବତାଙ୍କର କୌଣସି ସ୍ଥାନ, ସମୟ କିମ୍ବା ଅଂଶ ନାହିଁ, ସେ ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ଭାବେ ଜଣେ ଜଳ ତରଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ପରି ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତକୁ ଦେଖାଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ ଵିକସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଵିପୁଲାକାଶକାନନେ । ଜଗଜ୍ଜରଢମଞ୍ଜର୍ଯḫ ପ୍ରସରତ୍ପତ୍ତ୍ରପଞ୍ଚକାଃ
ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶ ସମାନ ଅରଣ୍ୟରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ପୁରୁଣା ଶାଖାମାନେ ପାଞ୍ଚଟି ପରିସରିତ ପତ୍ର ସହିତ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଏଷ ସ୍ଵପ୍ରତିବିମ୍ବସ୍ଯ ସ୍ଵଯମାଲୋକନେଚ୍ଛଯା । ଅତ୍ଯନ୍ତନିର୍ମଲାକାରସ୍ ସ୍ଵଯଂ ମକୁରତାଂ ଗତଃ
ଏହି ନିଜ ଚିତ୍ତର ଆଇନା ଭଳି ନିର୍ମଳ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି, କାରଣ ଏହା ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଛି ।
ଵ୍ଯୋମଵୃକ୍ଷଫଲସ୍ଯାସ୍ଯ ସ୍ଵେଚ୍ଛାଚ୍ଛର୍ଦ୍ଧଯ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ । ସର୍ଗୋପଲମ୍ଭସୁସ୍ଵାଦ୍ଵ୍ଯଶ୍ ଚମତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି ସଂଵିଦି
ଏହି ଆକାଶ ଗଛର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଫଳଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ପ୍ରଚୁରତାରେ, ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖିବାର ମଧୁର ଆନନ୍ଦରେ ଚେତନାକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରେ ।
ଅନ୍ତସ୍ତ୍ଵେନ ବହିଷ୍ଟ୍ଵେନ ନାନାନାନାତଯାତ୍ମନି । ଏଷ ସୋ ଽନ୍ତର୍ ବହିର୍ ଭାତି ଭାଵାଭାଵଵିଭାଵଯା
ଏହା ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ନିଜେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ହୋଇ, ଏହି ଏକାଟି ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ, ଥିବା ଓ ନଥିବାର ଉପସ୍ଥିତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ।
ଏତଦ୍ରୂପା ପଦାର୍ଥଶ୍ରୀର୍ ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏତଦିଚ୍ଛଯା । ଚମତ୍କରୋତ୍ଯ୍ ଏତଦର୍ଥଂ ଜିହ୍ଵେଵ ସ୍ଵାସ୍ଯକୋଟରେ
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଶୋଭା ଏହି ରୂପ ଧାରଣ କରେ, ଏହାର ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ମନ୍ତବ୍ୟକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଯେପରି ଜିହ୍ବା ମୁହଁର ଭିତରେ ରୁଚିକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରେ ।
ଅସ୍ଯାମ୍ଭସୋ ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଇଦଂ ଜଗଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ସଂଵିତ୍ସ୍ଵାଦୂପଲମ୍ଭାଙ୍ଗଂ ଭୁଵନାଵର୍ତଵୃତ୍ତିମତ୍
ଏହି ପାଣିର ଯେ ଦ୍ରବତା ଅଛି, ସେଇ ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର। ଏହା ଚେତନାର ମଧୁର ଅନୁଭୂତିର ଏକ ଅଂଶ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଚକ୍ରରେ ଘୂରୁଛି।
ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ପଦାର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ସର୍ଵା ଯାମେଵ ଭାସ୍ଵତି । ଏତସ୍ମାଦ୍ ଏଵ ଚୋଦେତି ସ୍ଵାଲୋକ ଇଵ ତେଜସଃ
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ମହିମା ରାତି ପଡିଲେ ଯେପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଏହିଠାରୁ ନିଜର ଆଲୋକ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରୁ ତାହାର ଆଭା ବିକିରିତ ହୁଏ।
ଇଦମ୍ ଏଷ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ଶୁକ୍ଲତ୍ଵଂ ତୁହିନଂ ଯଥା । ଅତ ଏତାḫ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଵିଦ ଇନ୍ଦୋର୍ ଇଵାଂଶଵଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଧଳା, ବରଫ ପରି ପ୍ରଭା। ଏହାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାରୁ କିରଣ ବିକିରିତ ହୁଏ।
ଏତସ୍ମାଦ୍ ଅଙ୍ଗତୋ ରଙ୍ଗାଜ୍ ଜଗଚ୍ ଚିତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅଭାଵଵିକାରାଦି ଶାନ୍ତମ୍ ଏତନ୍ମଯଂ ତତମ୍
ଏହି ଅଂଶର ନିଜ ରଙ୍ଗରୁ ଏହି ବିବିଧ ଜଗତ ତିଆରି ହୋଇଛି। ତୁମେ ଜାଣ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ଭଳି ସମସ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଶାନ୍ତ ଓ ଏହି ଏକା ଦ୍ୱାରା ଭରି ରହିଛି।
ଅସ୍ମାଦ୍ ଵରତରୋର୍ ଏତାସ୍ ସ୍ଵାରୂଢାଦ୍ ଗଗନାଙ୍ଗନେ । ଦୃଶ୍ଯଶାଖାḫ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଜଗଜ୍ଜାଲଗୁଲୁଚ୍ଛକାଃ
ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୃକ୍ଷରୁ, ଯାହା ଉଚ୍ଚରେ ଉଗିଛି, ଦୃଶ୍ୟ ଶାଖାମାନେ ଆକାଶର ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି, ଏହି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଜାଲ ଘନ ଗୁଛା ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଵ୍ଯଯୋଦଯଵତୀ ନୂନମ୍ ଅତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତରଙ୍ଗିଣୀ । ନାନାତାନନ୍ତକୁସୁମା ଵହତ୍ଯ୍ ଅଵିଚଲାଚଲେ
ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଶ୍ୟ ତରଙ୍ଗ ଭରିଥିବା ଏକ ନଦୀ ବହୁଛି, ଯାହା ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନର ତରଙ୍ଗ ନେଇ ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ଅନନ୍ତ ଫୁଲ ଧାରଣ କରିଛି, ଏହି ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଚଳ ଭାବରେ ରହିଛି।
ଅସ୍ମିନ୍ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମକେ ରଙ୍ଗେ ଭୁଵନାଭିନଯଭ୍ରମୈଃ । ନୃତ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵିରତାରମ୍ଭଂ ଚାରୈର୍ ନିଯତିନର୍ତକୀ
ଏହି ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ ମଞ୍ଚରେ, ବିଭିନ୍ନ ଜଗତର କ୍ରିୟାକଳାପକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଥିବା ଚାଳିଚାଳିରେ, ନିୟତିର ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ଅବିରତ ଆରମ୍ଭରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ଜଗତ୍କ୍ରୀଡୋ ମହାକଲ୍ପକଲ୍ପୋନ୍ମେଷନିମେଷଣଃ । ଵିଦାନେନାଦ୍ଯତେ ଭୂଯୋ ଜନ୍ଯତେ କାଲବାଲକଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଖେଳ, ବଡ଼ ବଡ଼ କାଳପର୍ଯ୍ୟାୟର ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ସହିତ, ବିନାଶ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ହୁଏ ଏବଂ ପୁଣି କାଳର ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ନବୀନ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଉଦ୍ଯତ୍ସ୍ଵ୍ ଅପି ଜଗତ୍ସ୍ଵ୍ ଏଷ ଶାନ୍ତମ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ । ଅନିଚ୍ଛ ଏଵ ମକୁରḫ ପ୍ରତିବିମ୍ବଗତେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଏହି ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସଦା ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହେ। ଏହା ଏମିତି, ଯେମିତି ଏକ ଦର୍ପଣ ଭିତରେ ଯେତେ ଚିତ୍ର ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦର୍ପଣ କେବେ ଆକାଂକ୍ଷା କରେନି, ଏବଂ ଅପ୍ରଭାବିତ ରହିଥାଏ।
ଭୂତାନାଂ ଵର୍ତମାନାନାଂ ସର୍ଗାଣାଂ ସ ଭଵିଷ୍ଯତାମ୍ । ଏଷୋ ଽକାରଣକଂ ବୀଜମ୍ ଅଗାନାମ୍ ଇଵ କାନନମ୍
ଏହି ଆତ୍ମା, ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଆଗାମୀ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, କୌଣସି କାରଣ ଛଡ଼ା ଏକ ମୂଳ ହେଉଛି; ଯେମିତି ଅଜଣା ଗଛମାନେ ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲ ହେଉଛି।
ଅସ୍ଯୋନ୍ମେଷୋ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ନିମେଷḫ ପ୍ରଲଯାଗମଃ । ଅନୁନ୍ମେଷନିମେଷୋ ଽସାଵ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ
ଏହାର ଉଦ୍ଘାଟନ ହେଉଛି ଜଗତର ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ଏହାର ବନ୍ଦ ହେଉଛି ପ୍ରଳୟର ଆଗମନ। ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଉଦ୍ଘାଟନ ଓ ବନ୍ଦ, କେବଳ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଉଦ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୂନି ସୁବହୂନି ମହାମହାଂସି ସର୍ଗାଗମପ୍ରଲଯଜନ୍ମଦଶାଜଗନ୍ତି । ସର୍ଵାଣି ତାନ୍ଯ୍ ଅଯମ୍ ଅପାରଖରୂପ ଏଵ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦନାନି ମରୁଦ୍ ଏଵ ଯଥାସ୍ସ୍ଵ ଶାନ୍ତମ୍
ଏହି ଅସଂଖ୍ୟ ମହାମହାନ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ଉତ୍ପତ୍ତି, ଅବସ୍ଥା ଓ ପ୍ରଳୟ ଦ୍ୱାରା ଉଦୟ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଏକ ଅପାର ଦୁର୍ଲଭ ତତ୍ତ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଏକ ଅନୁସ୍ପନ୍ଦନ ମାତ୍ର, ଯେମିତି ପବନ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ଚମତ୍କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଥାତ୍ରାର୍ଥା ଆଵର୍ତା ଇଵ ଵାରିଣି । ଏତଚ୍ ଚ ଭାଵାସ୍ ସକଲା ଯଥା ଵାରି ତରଙ୍ଗକାଃ
ଏଠାରେ ଏହି ଅର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ଜଳରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଭଳି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ; ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ଜଳର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସର୍ଵସ୍ଯୈଵାସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ନିର୍ଜ୍ଞେଯଜ୍ଞାନରୂପିଣୀ । ପରମାକାଶତା ରୂପଂ କିଂ ପରୋପଶମଶ୍ରମଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅଜ୍ଞେୟ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ; ଏହାର ରୂପ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ସମାନ। ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କୌଣସି ପ୍ରୟାସ କିମ୍ବା ଶାନ୍ତି ଅଛି କି?
ବାଲଚିନ୍ତାପୁରଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ମେ ଯଥା । ତଥେଦଂ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଵିଶ୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ତୁ ଶିଶୁଚେତସି
ଯେମିତି ଆକାଶରେ ଶିଶୁର ଚିନ୍ତାର ସହର ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଶିଶୁମନରେ ମାତ୍ର ସତ୍ୟ।
ଅରୂପାଲୋକମନନଂ ଶିଲାପୁତ୍ରକସୈନ୍ଯଵତ୍ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରା ଭାନ୍ତି କେଵାତ୍ର ଵିଶ୍ଵତା
ନିରାକାରକୁ ଭାବିବା ଶିଳାପୁତଳିର ସେନା ପରି; ଆକାରକୁ ଭାବିଲେ ତାହା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ—ଏଥିରେ କେଉଁଠି ସାର୍ବଭୌମତା ଅଛି?
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରସାରୋ ଵିନ୍ମାତ୍ରତାଂ ଵିନା । ନ ଲଭ୍ଯତେ ସା ଚ ପରଂ ଵ୍ଯୋମୈଵାତ୍ର କ୍ଵ ଵିଶ୍ଵତା
ରୂପକୁ ଦେଖିବା ଓ ଚିନ୍ତନ କରିବାର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଛଡ଼ା ମିଳିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ସାମ୍ପ୍ରତିକତା କେଉଁଠି?
ଵିଦୋ ଵିତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅଵିତ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ନ ଵିଭ୍ରମଃ । ଵିତ୍ତ୍ଵାଵିତ୍ତ୍ଵେ ତଦାଯତ୍ତେ ଚିନ୍ତାଚିନ୍ତେ ଯଥା ତଵ
ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ଜାଣିବା; ଜଗତର ଭ୍ରମ ହେଉଛି ଅଜ୍ଞାନ, କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନ ଭ୍ରମ ନୁହେଁ। ଜାଣିବା ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତୁମର ଚିନ୍ତା ଓ ଅଚିନ୍ତା ଭଳି।
ପରମାକାଶରୂପତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଵିତତାକୃତେଃ । ନ ସ୍ଵଭାଵଵିପର୍ଯାସẖ କଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ଭଵତି କ୍ଵଚିତ୍
ଚେତନାର ଆକାଶର ଗୁଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶର ରୂପ ଭଳି ଅଛି, ଏହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ; ଏହାର ଗୁଣର କୌଣସି ବିକୃତି କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ହେଉନାହିଁ।
ତନ୍ମଯସ୍ଯାସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ନ ସ୍ଵଭାଵଵିକାରିତା । ଵିଦ୍ଯତେ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣାପି କିମ୍ ଉ ସାସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଅଛି, ଏହାର ଗୁଣ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ବିକାର ହେଉନାହିଁ, ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଏପରି କିଛି କେବେ ହେବା ସମ୍ଭବ କି?
ସର୍ଵଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଚୈଵେଦଂ ନ ସତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଵିକାରାଦ୍ଯ୍ ଅପି ନ ଜ୍ଞପ୍ତାଵ୍ ଅଜ୍ଞପ୍ତିଂ ନ ଲଭେ କ୍ଵଚିତ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଚେତନାର ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଛି; 'ତୁମେ', 'ମୁଁ' କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ। ପରିବର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ କେଉଁଠି ଅଜ୍ଞାନର ଅବଗତି ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଵମହନ୍ତାଦିଵିଭ୍ରମମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ପଶ୍ଯାମି ଵ୍ଯୋମଜଂ କାନନଂ ଯଥା
ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ପବିତ୍ର; 'ତୁମେ', 'ମୁଁ' ଏବଂ ଏହାର ଭ୍ରମ ଅନୁପସ୍ଥିତ। ମୁଁ କିଛି ଦେଖୁନାହିଁ, ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି।
ସଂଵିଦାକାଶଶୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଵଚୋ ମମ । ଇଦଂ ତ୍ଵତ୍ସଂଵିଦାକାଶେ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ମୋର କଥାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଚେତନାର ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା; ଏହି ଅବସ୍ଥା ତୁମର ଚେତନାର ଆକାଶରେ, ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି।
ପରମ୍ ଆହୁḫ ପଦଂ ସଦ୍ ଯଦ୍ ଅନିଚ୍ଛୋଦଯମ୍ ଆସିତମ୍ । ପାଷାଣପୁରୁଷସ୍ଯେଵ ଚିତ୍ରସ୍ଥସ୍ଯେଵ ଵାସନମ୍
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚାହିଦା କିମ୍ବା ପ୍ରେରଣା ବିନା ବସିଥାଏ, ତାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଭାବରେ କହାଯାଏ; ଏହା ପଥର ମଣିଷ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରରେ ଅଛିଥିବା ଆକୃତିର ନିବାସ ଭଳି।