ନିଜସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମା ନିଜାସଙ୍କଲ୍ପନାତ୍ କ୍ଷଯୀ । ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତଵିକାରୋ ଽଯଂ ସଙ୍କଲ୍ପନଗରଂ ଯଥା
ନିଜ ଭାବନା ମାନେ ଆମ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ, ଏହି ଭାବନା ଶେଷ ହେଲେ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ। ଦ୍ୱୈତ ଓ ଅଦ୍ୱୈତ ଭାବର ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ କେବଳ ଭାବନାର ନଗର ଭଳି ଅସଲିକି।
ଶୂନ୍ଯତ୍ଵାକାଶଯୋର୍ ଭେଦୋ ଯାଦୃଶୋ ଽଵଗତସ୍ ତ୍ଵଯା । ଭେଦଂ ନିରାତ୍ମକଂ ଵିଦ୍ଧି ତାଦୃଶଂ ବ୍ରହ୍ମସର୍ଗଯୋଃ
ଯେପରି ତୁମେ ଶୂନ୍ୟତା ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ୍ ବୁଝିଛ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମ ଓ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ତଫାତ୍ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି କିଛି ନିଜସ୍ୱ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ମହାଚିଦ୍ରୂପିଣୀ ଶାନ୍ତା ଯା ସତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଣḫ ପରା । ଖତା ସେଯମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵଂ ଚ ମା ନରୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଅଧୋ ଵ୍ରଜ
ଯେଉଁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ମହାଚେତନା ଓ ଶାନ୍ତିର ରୂପ, ସେହି ଆକାଶ ସଦୃଶ ସ୍ୱରୂପଟିଏ ଅଟୁଟ ଅଛି; 'ମୁଁ', 'ତୁମେ', 'ସେ', 'ମଣିଷ' — ଏହାମାନେ ସବୁ ତଳ ଭାବନା ମାତ୍ର।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଞ୍ ଜଗଦ୍ରୂପେ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଜାଯତେ । ଜାତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଥ ନଷ୍ଟଂ ଚ ନ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁଵୀଚିଵତ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟରେ, ଯାହା ସଂସାର ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ, କିଛି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ; ଯାହା ଦେଖାଯାଏ ଜନ୍ମ ନେଲା ବା ନଷ୍ଟ ହେଲା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତରେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଜଳକୁ ଛାଡ଼ିଯାଏନାହିଁ।
ପଦାର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପେଣ ବ୍ରହ୍ମୈଵାତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି । ଅଵଯଵୀଵାଵଯଵେ ଖେ ଖଂ ଵାରୀଵ ଵାରିଣି
ବସ୍ତୁଟି ନିଜରେ ବ୍ରହ୍ମରୂପ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି — ଯେପରି ଆକାଶ ଆକାଶରେ, କିମ୍ବା ପାଣି ପାଣିରେ ଅଛି, ସେହିପରି ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ ଭିତରେ ଅଛି।
ନିମେଷାର୍ଧାର୍ଧଭାଗେନ ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରସ୍ଥିତୌ । ଯଦ୍ ରୂପଂ ସଂଵିଦୋ ମଧ୍ଯେ ସ ସ୍ଵଭାଵ ଉପାସ୍ଯତାମ୍
ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନର ରୂପ ଅଛି, ସେହି ସ୍ୱଭାବକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଇତି ଦ୍ଵିରୂପଂ ସଂଵିତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ସନ୍ତଃ । ଶ୍ରେଯḫ ପରଂ ଯେନ ସମୀହସେ ତ୍ଵଂ ତଦେକନିଷ୍ଠୋ ଭଵ ମାମତିର୍ ଭୂଃ
ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱଭାବକୁ ଦୁଇପ୍ରକାର ଭାବରେ ବିବେକୀ ଲୋକ କହନ୍ତି — ଏକଟି ଚଞ୍ଚଳ, ଅନ୍ୟଟି ଶାନ୍ତ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଛ, ସେହି ଉପରେ ଦୃଢ଼ ରହ; ମନକୁ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ଭାଗିବା ଦିଅନାହିଁ।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରଂ ଦୂରଂ ପ୍ରାପ୍ତାଯାସ୍ ସଂଵିଦẖ କ୍ଷଣାତ୍ । ଯଦ୍ ରୂପମ୍ ଅମଲଂ ମଧ୍ଯେ ତଦ୍ ରୂପଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏକ ଦେଶରୁ ଦୂର ଦେଶକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଯିବା ସମୟରେ, ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ ରୂପ ଅଛି, ସେହି ରୂପଟି ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱଭାବ।
ଗଚ୍ଛଞ୍ ଶୃଣ୍ଵନ୍ ସ୍ପୃଶଞ୍ ଜିଘ୍ରନ୍ନ୍ ଉନ୍ମିଷନ୍ ନିମିଷନ୍ ହସନ୍ । ନୂନଂ ନିରାମଯତ୍ଵାଯ ନିତ୍ଯମ୍ ଏତନ୍ମଯୋ ଭଵ
ଚାଲିବା, ଶୁଣିବା, ଛୁଇଁବା, ଘ୍ରାଣ କରିବା, ଆଖି ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ କରିବା, ହସିବା—ଏସବୁ କାମ କରିବା ସମୟରେ ସଦା ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ରୁହ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ।
ତତ ଏଵ ନିରାଭାସାତ୍ ସତ୍ଯାନ୍ ନିର୍ଵାସନୈଷଣାତ୍ । ଯଥାସ୍ଥିତଂ ଯଥାଚାରଂ ମା ଚଲାମରଶୈଲଵତ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଦେଖା ନାହିଁ ଓ ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଯେପରି ଅଛ, ଯେପରି କାମ କରୁଛ, ସେପରି ଅଡି଼ ରୁହ, ଅମର ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଚଳ ରୁହ।
ଏତଦ୍ ରୂପମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାḫ ପ୍ରେକ୍ଷିତା ଯନ୍ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ପ୍ରେକ୍ଷିତା ଲଭ୍ଯତେ ଚେତ୍ ସା ତଦ୍ ଵିଦ୍ଯୈଵ ପରା ଭଵେତ୍
ଏହି ଅଜ୍ଞାନର ଆକାର, ଯାହାକୁ ଦେଖିଲେ ମିଳି ନାହିଁ; ଯଦି ଦେଖିଲେ ମିଳିଯାଏ, ତେବେ ସେଇ ଜ୍ଞାନ ଏକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ହେବ।
ଅଵିଦ୍ଯାସମ୍ଭଵାଚ୍ ଚେତ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵେ ଽସମ୍ଭଵତẖ କ୍ଵଚିତ୍ । ଚେତ୍ଯତେ କଥମ୍ ଏଵାତଶ୍ ଶାନ୍ତିର୍ ଏଵ ବଲୋଦିତା
ଅଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନାହିଁ, ତେଣୁ ଚିତ୍ତ ଜିନିଷ ଭାବରେ କେଉଁଠି ମିଳେନାହିଁ; ତେବେ କିପରି ଜିନିଷକୁ ଜାଣିବା? ଏହିପରି ଶାନ୍ତି ହିଁ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଘୋଷିତ।
ସତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗଚ୍ ଚୈକଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଏକମ୍ ଅନେକଵତ୍ । ସର୍ଵଂ ଚାସର୍ଵଵଦ୍ ଭାତି ଶୁଦ୍ଧଂ ଚାଶୁଦ୍ଧଵତ୍ ତତମ୍
ସତ୍ୟ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଏହି ବିଶ୍ୱ, ଦୁଇଟି ଦେଖାଯାଏ ଏକ, ଏକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ। ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଏ ଅସମସ୍ତ ଭଳି, ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି କିନ୍ତୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭଳି ବ୍ୟାପି ରହିଛି।
ଅଶୂନ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଇଵ ଚ ଶୂନ୍ଯଂ ଚାଶୂନ୍ଯଵତ୍ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ସ୍ଫାରମ୍ ଅସ୍ଫାରମ୍ ଇଵ ତଦ୍ ଅସ୍ଫାରଂ ସ୍ଫାରସନ୍ନିଭମ୍
ଏହା ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଶୂନ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଶୂନ୍ୟ ହେଉଛି, ତଥାପି ଅଶୂନ୍ୟ ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଯାହା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଵିକାରଂ ଵିକାରୀଵ ସମଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଶାନ୍ତଵତ୍ । ସଦ୍ ଏଵାସଦ୍ ଇଵାଦୃଶ୍ଯଂ ତଦ୍ ଏଵାତଦ୍ ଇଵୋଦିତମ୍
ଏହା ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, କିନ୍ତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ସମ ଓ ଶାନ୍ତ, ତଥାପି ଅଶାନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ସତ୍ୟ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଅସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ପ୍ରକାଶିତ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଵିଭାଗଂ ଵିଭାଗୀଵ ନିର୍ଜାଡ୍ଯଂ ଜଡଵଦ୍ ଗତମ୍ । ଅଚେତ୍ଯଂ ଚେତ୍ଯଭାଵୀଵ ନିରଂଶଂ ସାଂଶଶୋଭନମ୍
ଏହା ଅଖଣ୍ଡ, କିନ୍ତୁ ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ନିର୍ଜଡ, ତଥାପି ଜଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ଅଜ୍ଞେୟ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଅଂଶହୀନ, ତଥାପି ଅଂଶ ସହ ଚମକୁଛି ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଅନହଂ ସାହମ୍ ଇଵ ତଦ୍ ଅନାଶମ୍ ଅପି ନାଶଵତ୍ । ଅକଲଙ୍କଂ କଲଙ୍କୀଵ ନିର୍ଵେଦ୍ଯଂ ଵେଦ୍ଯଵାହି ତତ୍
ଏହାରେ ଅହଂଭାବ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅହଂଭାବ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ଅବିନାଶୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ନିର୍ମଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂଷିତ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ଜଣାଯିବାର ଉପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଚାଲିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଆଲୋକି ଧ୍ଵାନ୍ତଘନଵନ୍ ନଵଵଚ୍ ଚ ପୁରାତନମ୍ । ପରମାଣୋର୍ ଅପି ତନୁ ଗର୍ଭୀକୃତଜଗଦ୍ଗଣମ୍
ଏହା ଏକ ଘନ ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ସଦା ନୂତନ ଓ ପୁରାତନ ଦୁହେଁ; ପରମାଣୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ତଥାପି ଏହି ଦେହରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗଣା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ସର୍ଵାତ୍ମକମ୍ ଅପି ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟଂ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ଭୂଯସା । ଅଜାଲମ୍ ଅପି ଜାଲାଢ୍ଯଂ ଦାଶେଶଵଦ୍ ଅନେକଧା
ଏହା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ଓ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦେଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ; ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ମାୟାରେ ଆବୃତ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏକ ନାଗର ଅନେକ ଗୁଣ୍ଡ ଥିବା ପରି।
ନିର୍ମାଯମ୍ ଅପି ମାଯାଂଶୁମଣ୍ଡଲାମଲଭାସ୍କରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମ ଵିଦ୍ଧି ଵିଦାଂ ନାଥମ୍ ଅପାମ୍ ଇଵ ମହୋଦଧିମ୍
ଏହା ମାୟାରୁ ନିର୍ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମାୟାର ରଶ୍ମି ଚକ୍ରରେ ନିର୍ମଳ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରି ଚମକେ; ଏହି ବ୍ରହ୍ମକୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ନାଥକୁ, ଜଳମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ସାଗର ଯେପରି ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେପରି ଜାଣ।
ଜଗଦ୍ରତ୍ନମହାକୋଶଂ ତୁଲାଯାଂ ତୂଲକାଲ୍ ଲଘୁ । ମାଯାମରୀଚିଶଶିନମ୍ ଅପି ନେକ୍ଷଣଗୋଚରମ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱର ରତ୍ନର ମହାଧନ ଅସୀମ କାଳର ତୁଳାରେ ଏକ ତୁଳା ଉନ୍ନା ପରି ହଲକା; ମାୟା ଓ ମୃଗମରୀଚିକାର ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଏହା ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼େନି।
ଅନନ୍ତମ୍ ଅପି ନିଷ୍ପାରଂ ନ ଚ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅପି ସ୍ଥିତମ୍ । ଆକାଶେ ଵନଵିନ୍ଯାସନଗନିର୍ମାଣତତ୍ପରମ୍
ଏହା ଅନନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିନାହିଁ; ଆକାଶରେ ଏହା ଜଙ୍ଗଲ ତିଆରି କରିବା ଓ ପାହାଡ଼ ଗଠନ କରିବାରେ ଲଗି ରହିଛି।
ଅଣୀଯସାମ୍ ଅଣୀଯସ୍ ତତ୍ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠଂ ଚ ସ୍ଥଵୀଯସାମ୍ । ଗରୀଯସାଂ ଗରିଷ୍ଠଂ ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚ ଶ୍ରେଯସାମ୍ ଅପି
ଏହା ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଏବଂ ଗଭୀର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଗଭୀର; ଭାରୀ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଭାରୀ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ।
ଅକର୍ତୃକର୍ମକରଣମ୍ ଅକାରଣମ୍ ଅକାରକମ୍ । ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯତଯୈଵୈତଚ୍ ଚିରାଯ ପରିପୂରିତମ୍
ଏହା କୌଣସି କର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଉପକରଣ ଛଡ଼ା କାମ କରେ; କୌଣସି କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ; ଭିତରେ ଶୂନ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଛି।
ଜଗତ୍ସମୁଦ୍ଗକମ୍ ଅପି ନିତ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅରଣ୍ଯଵତ୍ । ଅନନ୍ତଶୈଲକଠିନମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆକାଶଲଵାନ୍ ମୃଦୁ
ଏହି ସଂସାର ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସଦା ଶୂନ୍ୟ ଅଟେ, ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ନିରବ। ଅନେକ ପାହାଡ଼ ଭଳି କଠିନ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆକାଶ ଚୁଆଣ ଭଳି ମୃଦୁ ଅଟେ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପ୍ରାଯḫ ପୁରାଣଂ ପେଲଵଂ ନଵମ୍ । ଆଲୋକମ୍ ଅନ୍ଧକାରାଭଂ ତମସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଲୋକମ୍ ଆତତମ୍
ପ୍ରତିଦିନ, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏହା ପୁରୁଣା ମଧ୍ୟ ନରମ, ନୂତନ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା। ଆଲୋକ ଅନ୍ଧକାର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଅନ୍ଧକାର ଆଲୋକ ଭଳି ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଅପି ଦୁର୍ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ପରୋକ୍ଷମ୍ ଅପି ଚାଗ୍ରଗମ୍ । ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଏଵ ଚ ଜଡଂ ଜଡମ୍ ଏଵ ଚିଦାତ୍ମକମ୍
ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ କଷ୍ଟ, ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜଣା ନୁହେଁ। ଚେତନା ନିଜେ ଜଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଜଡ଼ ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ଗୁଣ ଧାରଣ କରେ।
ଅହମ୍ ଏଵାନହମ୍ଭାଵମ୍ ଅନହଂ ଚାହମ୍ ଏଵ ଚ । ଅନ୍ଯଦ୍ ଏଵ ତଦ୍ ଏଵାହମ୍ ଅହମ୍ ଏଵାନ୍ଯଦ୍ ଏଵ ତତ୍
ମୁଁ ନୁହେଁ ଭାବ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅଟେ, ଏବଂ ମୁଁ ନୁହେଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ଅଂଶ। ସେଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୁଁ ଅଟେ; ମୁଁ ନିଜେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅନ୍ୟ କିଛି।
ଅସ୍ଯ ପୂର୍ଣାର୍ଣଵସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଇମେ ତ୍ରିଭୁଵନୋର୍ମଯଃ । ସ୍ଫୁରନ୍ତ ଇଵ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସ୍ଵଭାଵଦ୍ରଵତାତ୍ମକାଃ
ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ତିନି ଭୁବନର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଚମକୁଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ସର୍ବଦା ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଏବଂ ତରଳ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ବିଭର୍ତି ସର୍ଗମ୍ ଅଙ୍ଗସ୍ଥଂ ତୁଷାରମ୍ ଇଵ ଶୁକ୍ଲତାମ୍ । ଭାତି ସର୍ଗସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନେନୈଵ ତୁଷାରେଣେଵ ଶୁକ୍ଲତା
ଏହା ନିଜ ଭିତରେ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଧାରଣ କରେ, ଯେପରି ହିମ ତାର ଧଳାପଣକୁ ଧାରଣ କରେ। ଏହି ଧଳାପଣ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ହିମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।