ଯଥା ସ୍ଵାଵଯଵା ଏଵ ସର୍ଵୋ ହ୍ଯ୍ ଅଵଯଵୀ ଭଵେତ୍ । ନିତ୍ଯାନଵଯଵଂ ଶାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦଂ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ସମସ୍ତ ଗଠନ ତାହାର ନିଜ ଅଂଶମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ, ଅଖଣ୍ଡ, ଶାନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ।
ଭାଣ୍ଡଲକ୍ଷାଣି ଧତ୍ତେ ଽନ୍ତଶ୍ ଚିଦ୍ରୂପକନକେଷ୍ଟକା । ଯଦ୍ ଏଵ ସା ଚେତଯତେ ଜଗଦାଦୀଵ ଵେତ୍ତି ତତ୍
ଏହା ଭିତରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ, ଯେପରି ଚେତନାମୟ ସୁନାର ଇଟ ରହିଥାଏ; ଯାହାକୁ ଏହା ଅନୁଭବ କରେ, ସେଠି ଏହା ସଂସାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବରେ ଜାଣିଥାଏ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ କଚତୀଵେଦଂ ସତ୍ ତଯାଚ୍ଛଂ ଜଗତ୍ତଯା । ଚିଦ୍ରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଦ୍ରଵାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ ତରଙ୍ଗାଦିତଯାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେହି ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା। ଏହା ଚେତନା ଓ ପ୍ରବାହ ରୂପରେ ଅଛି, ତେଣୁ ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଜଗତ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯଦ୍ ଯଚ୍ ଚେତଯତେ ଽନ୍ତସ୍ ତଜ୍ ଜଗଦାଦୀଵ ପଶ୍ଯତି । ଅରୂପମ୍ ଅପି ରୂପଂ ସ୍ଵଂ ଯନ୍ ନ ଚେତଯତେ ନ ତତ୍
ମନେ ଯାହାକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେହିକୁ ଜଗତ ଭାବେ ଦେଖେ। ଯାହା ରୂପ ନାହିଁ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ; ଯାହାକୁ ମନେ ଅନୁଭବ କରେନି, ସେଠାରେ କିଛି ନାହିଁ।
ଚେତନାଚେତନତ୍ଵୋକ୍ତୀ ତସ୍ଯେଶତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵଦେହଗେ । ଉପଦେଶାର୍ଥମ୍ ଏଵୋକ୍ତେ ନ ସଦ୍ଵିଷଯମ୍ ଅର୍ଥତଃ
ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ ବେଦ ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଇଛି, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିର ନିଜ ଶରୀର ଉପରେ ଶାସନ କ୍ଷମତା ଥିବାରୁ କେବଳ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି; ଏହା ସତ୍ୟ ଅର୍ଥରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନୁହେଁ।
ନ ଜଗତ୍ ସନ୍ ନ ଚୈଵାସଦ୍ ଭାସତେ ଚେତନାଚ୍ ଚିତି । ଅଚେତନାନ୍ ନ କଚତି କ ଇଵାତ୍ର ଗ୍ରହୋ ହି ନଃ
ଏହି ଜଗତ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଚେତନାରୁ ଉଦ୍ଭବିତ, ଅଚେତନ ଠାରୁ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ କିଏ ଏହାକୁ ଧରିପାରିବ? କାରଣ ଆମ ପାଖରେ ଧରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ।
ଅଚେତନଂ ଚେତନଂ ଚ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦଵଦ୍ ଆତ୍ମନଃ । ସ୍ଵାଯତ୍ତେ ନ କଦର୍ଥସ୍ଥେ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ପାଷାଣଵତ୍ ସ୍ଥିତେ
ଅଚେତନ ଓ ଚେତନ — ଏହି ଦୁଇଟି ଭଳି ଗତି ଓ ନିର୍ଗତି — ସବୁ ଆତ୍ମାର ଅଂଶ। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ରହେ, ସେତେବେଳେ ପାଥର ପରି କୌଣସି କଥାରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ।
ଯସ୍ଯେକ୍ଷିତସ୍ଯ ନୋ ସତ୍ତା ନାଧାରୋ ନ ଚ କାରଣମ୍ । ସୋ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵୋ ଯକ୍ଷୋ ନ ଜାନେ କୁତ ଉତ୍ଥିତଃ
ଯାହାକୁ ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର କୌଣସି ସତ୍ତା ନାହିଁ, ନାହିଁ କୌଣସି ଆଧାର, ନାହିଁ କୌଣସି କାରଣ। 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଲି ଯେଉଁ ଭାବନା ଦେଖାଯାଏ, ସେଟା ଏକ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର; ଏହା କେଉଁଠୁ ଉପଜିଲା, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାହମ୍ ଇତି ଯକ୍ଷସ୍ଯ ସତ୍ତୈଵାସ୍ତି ନ ସତ୍ଯତଃ । ଅହୋ ନୁ ଚିତ୍ରଂ ତେନେମେ ଭଵନ୍ତୋ ଵିଵଶୀକୃତାଃ
'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଲି ଯେଉଁ ଭ୍ରମ ଅଛି, ତାହାର କେବଳ ଭାସ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ସତ୍ତା ନାହିଁ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଏହି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ଅସହାୟ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି।
କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ଭାସତେ । ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ରୂପଂ ଦୃଗ୍ଭ୍ରାନ୍ତୌ କେଶୋଣ୍ଡୁକମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ଯେପରି ଅଉଚିତ୍ୟରେ କାଉଁଡ଼ି ଓ ତାଳ ଗଛ ମିଶିଯିବା ଭଳି, ଏଭଳି ଭ୍ରମରେ 'ମୁଁ' ବ୍ରହ୍ମରେ ଦେଖାଯାଏ। ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟିଭ୍ରମରେ ଆକାଶରେ କେଶ ବା ଗୋଲା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଭ୍ରମ ଉପଜେ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵାହଂ ଜଗଚ୍ ଚାତ୍ର କୁତୋ ନାଶସମୁଦ୍ଭଵୌ । ଅତୋ ହର୍ଷଵିଷାଦାନାଂ କିଂ କ୍ଵେଵ କଥମ୍ ଆସ୍ପଦମ୍
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଅଟୁଟ। ଏଠାରେ ଉତ୍ପତ୍ତି କିମ୍ବା ନାଶ କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ? ତେଣୁ ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଏପରି କିଛି ଜିନିଷ ପାଇଁ କେଉଁଠି ସ୍ଥାନ ଅଛି?
ସର୍ଵେଶ୍ଵରତ୍ଵାଦ୍ ଈଶସ୍ଯ ଵିଭାତୀଦଂ ପ୍ରଚେତିତମ୍ । ଅଚେତିତଂ ଚ ନୋ ଭାତି ତେନାଚେତିତମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ
ସମସ୍ତର ନାୟକ ଥିବାରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଚେତନା ଦେଖାଯାଏ; ଅଚେତନ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ—ତେଣୁ ତୁମେ ଅଚେତନକୁ ତୁମର ଭାବରେ ରଖ।
କାକତାଲୀଯଵଚ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଜ୍ ଜଗଦ୍ଵଦ୍ ଭାତି ବ୍ରହ୍ମଖମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପପୁରଵତ୍ ତତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଭିଦ୍ଯତେ କଥମ୍
ଯେପରି ଏକାଉଁ ଶାଳ ଫଳ ସହଯୋଗ ହେବା ପରି, ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଶୂନ୍ୟରେ ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ; ସ୍ୱପ୍ନ ନଗର ଓ କଳ୍ପନା ତିଆରି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ତେଣୁ ଏମାନେ କିପରି ଅଲଗା ହେବେ?
ଯଥୋର୍ମ୍ଯାଦି ଜଲେ ଵୃକ୍ଷେ ଵା ଯଥା ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ଯଥା ଘଟାଦଯୋ ଭୂମୌ ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣି ସର୍ଗତାଃ
ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଉପଜେ, ଗଛରେ ଶାଳଭଞ୍ଜିକା ଦେଖାଯାଏ, ଭୂମିରେ ଘଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଅଛି, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମାରେ ସୃଷ୍ଟି ଉପଜେ।
ଅନାକୃତାଵ୍ ଅସଂସ୍ଥାନେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ଯଦ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ତତ୍ ତଦ୍ ଏଵାତ ଉଦିତଂ କିଂ ନାମାହଂ ଜଗନ୍ତି କିମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି ଆକାର ନାହିଁ, କିଛି ନିଶ୍ଚିତ ଭିତି ନାହିଁ, ସେଠି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେଇ ଅନୁଭୂତିକୁ 'ମୁଁ', 'ଜଗତ', 'ଏହା କ'ଣ?' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମରୁତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦଵୈଚିତ୍ର୍ଯଂ ସତ୍ତଯୈଵ ଯଥା ତଥା । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନିସ୍ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅହମାଦି ଚ
ଯେପରି ବାତାସର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହଳଚଳ କେବଳ ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱରୁ ହୁଏ, ସେପରି ନିଜ ଗୁଣ ନଥିବା ପରମ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ଯଥାଭ୍ରେ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଵୃକ୍ଷଗଜଵାଜିମୃଗାଦିତା । ଅସନ୍ନିଵେଶାକୃତିନି ସର୍ଗାହନ୍ତ୍ଵେ ତଥା ପରେ
ଯେପରି ମେଘରେ ଗଛ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ମୃଗ ଇତ୍ୟାଦି ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଗଠନ କିମ୍ବା ଆକାର ନାହିଁ, ସେଠି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ 'ମୁଁ' ଭାବ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସର୍ଗୋ ଽଵଯଵଵଦ୍ ଭାତି ପରେ ଽନଵଯଵେ ଶିଵେ । ଏଵଂ ତଦୁପମଂ ଵିଦ୍ଧି କାର୍ଯକାରଣଵଦ୍ ଯଥା
ସୃଷ୍ଟିଟି ଯେପରି ଅନେକ ଅଂଶ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଅଂଶ ନଥିବା ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ନାହିଁ; ଏହାକୁ କାରଣ ଓ ଫଳ ଭଳି ବୁଝ।
ଅତଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାଯାସଂ ନିରୁପାଧି ଗତଭ୍ରମମ୍ । ଜଗତୋ ଽସମ୍ଭଵାଦ୍ ଏଵ ଵ୍ଯୋମଵତ୍ ସମମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ଏହିପରି, ଏହି ସଂସାର କେବେଁ ଥିଲା ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣି, ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଅସହଜ ଚେଷ୍ଟା ବିନା, କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନ ରଖି, ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ଆକାଶ ପରି ସମଭାବରେ ରୁହ।
ନ ଭଵନ୍ତୋ ନ ଚ ଵଯଂ ନ ଜଗନ୍ତି ନ ଖାଦଯଃ । ସନ୍ତି ଶାନ୍ତମ୍ ଅଶେଷେଣ ବ୍ରହ୍ମେଦଂ ନିର୍ଭରଂ ସ୍ଥିତମ୍
ନ ତୁମେ, ନ ଆମେ, ନ ସଂସାର, ନ ଏହି ପଞ୍ଚଭୂତ — କିଛି ମଧ୍ୟ ଥାଏ ନାହିଁ; ଏହି ସବୁ ଶାନ୍ତି ଭିତରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପେ ଅଛି।
ଅଶେଷେଷ୍ଵ୍ ଅଵିଶେଷେଷୁ ଶାନ୍ତାଶେଷଵିଶେଷତା । ସତ୍ଯା ସୈଵାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୋକ୍ଷାଯ ଭାଵ୍ଯତାମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦ ଓ ଅପ୍ରଭେଦ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁ ଶାନ୍ତି ଅଛି, ସେଠାରେ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ପ୍ରଭେଦ ଅଛି; 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଭାବକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକ୍ତିର ଚିନ୍ତା କର।
ଵେଦନଂ ବନ୍ଧନଂ ଵିଦ୍ଧି ଵିଦ୍ଧି ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵେଦନମ୍ । ଯଥାସ୍ଥିତଂ ଯଥାଚାରଂ ଭଵ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଵେଦନମ୍
ଅନୁଭୂତିକୁ ବନ୍ଧନ ବୋଲି ଜାଣ, ଏବଂ ଅନୁଭୂତି ନ ଥିବାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି ଜାଣ; ଯେପରି ତୁମର ସ୍ଥିତି ଓ ଚରିତ୍ର, ସେପରି ଶାନ୍ତ ଓ ଅନୁଭୂତି ଶୂନ୍ୟ ରୁହ।
ଦ୍ରଷ୍ଟା ନ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଯାତି ଚିତିର୍ ନାଯାତି ଚେତ୍ଯତାମ୍ । ଚେତ୍ଯାଭାଵାଦ୍ ଅଜଗତି କẖ କିଂ ଚେତଯତାଂ କଥମ୍
ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଚେତନା କେବେ ଜଣାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ହେଉନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ କିଛି ଜଣାଯାଉଥିବା ନାହିଁ, ଏହି ସଂସାର ନାହିଁ, ତେବେ କିଏ କିଏକୁ କିପରି ଜାଣିପାରିବ?
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯଦଶାଭାଵାଜ୍ ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଷୁପ୍ତଵତ୍ । ଶରଦାକାଶକୋଶାଭମ୍ ଅସତ୍ତୋପମମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅବସ୍ଥା ନାହିଁ ହେଲେ, ଜାଗିରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ପରି ରହିପାରିବ; ସ୍ପଷ୍ଟ ଶରତ୍ ଆକାଶ ପରି, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ପରି ଶାନ୍ତ ରହ।
ତଥୈକଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚିଦ୍ରୂପେ ପଵନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନେ ଯଥା । ଅତ୍ର ଚିଦ୍ବୋଧତା ସର୍ଗୋ ମୋକ୍ଷୋ ବ୍ରହ୍ମୈକବୋଧତା
ଏହିପରି, ଏକ ନିର୍ମଳ ଚେତନାର ଆକାରରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଛି, ଯେପରି ବାୟୁ ଚଳନରେ ଅଛି; ଏଠାରେ ଚେତନାର ଉଦ୍ଭବକୁ ସୃଷ୍ଟି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାର ଏକତ୍ୱ ଜ୍ଞାନକୁ ମୁକ୍ତି କୁହାଯାଏ।
ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦୋ ବ୍ରହ୍ମମରୁତୋ ଯସ୍ ସ ସର୍ଗ ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ନାତ୍ର ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯତ୍ ସ୍ଯାନ୍ ନିର୍ଵାଣଂ ତଦ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଚେତନାର ଚଳନ, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାର ବାୟୁ କୁହାଯାଏ, ଏହି ଚଳନକୁ ସୃଷ୍ଟି କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁଠାରେ ଚେତନାର ଚଳନ ନାହିଁ, ଏହାକୁ ନିର୍ବାଣ କୁହାଯାଏ।
ବୀଜମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯଥା ଵେତ୍ତି ସ୍ଵଂ ରୂପଂ ପଲ୍ଲଵାଦିକମ୍ । ତଥା ମହାଚିଦ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ସ୍ଵଂ ରୂପଂ ଵେତ୍ତି ସର୍ଗତାମ୍
ଯେପରି ଗୋଟିଏ ବୀଜ ନିଜ ଭିତରେ ଅଙ୍କୁର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପକୁ ଜାଣିଥାଏ, ସେପରି ମହାଚେତନା ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭିତରେ ରହି ନିଜ ରୂପକୁ ସୃଷ୍ଟି ଭାବେ ଜାଣେ।
ପତ୍ତ୍ରାଦିଵେଦନାଦ୍ ବୀଜଂ ଯଥା ପତ୍ତ୍ରାଦି ତିଷ୍ଠତି । ପରା ଚିତ୍ ସର୍ଗସଂଵିତ୍ତେସ୍ ତଥା ଭଵତି ସର୍ଗଭାଃ
ଯେପରି ପତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶକୁ ଜାଣି ବୀଜ ସେହି ପତ୍ର ଇତ୍ୟାଦି ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ, ସେପରି ପରାଚେତନା ସୃଷ୍ଟିର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିର ରୂପ ହୋଇଯାଏ।
ଯଥା ଭାଵଵିକାରାଭାଶ୍ ଚିତ୍ ପରା ସର୍ଗଭାସ୍ ତଥା । ସର୍ଵେ ବୀଜାଦିଦୃଷ୍ଟାନ୍ତାସ୍ ତଦ୍ରୂପା ଏଵ ତନ୍ମଯାଃ
ଯେପରି ପରାଚେତନା ନାନା ପ୍ରକାର ଭାବ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ବୀଜ ଇତ୍ୟାଦି ଉଦାହରଣ ମଧ୍ୟ ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ସେଇ ଚେତନାରେ ଭରିଆଛନ୍ତି।
ନିର୍ଵିକାରଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ନିର୍ଵିକାରମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଏଵଂ ଵିଦ୍ଧି ନିରାମଯମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଆଦି ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଦୁଃଖ ରହିତ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମରେ ଭରିଆଛି ବୋଲି ଜାଣ।