ଯସ୍ଯ ଵେଚ୍ଛୋଦଯସ୍ ତସ୍ଯ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵଶ୍ଯଂ ସୁଖାଦଯଃ । ତେ ଚେତ୍ ସାମ୍ଯାଚ୍ ଚିକିତ୍ସ୍ଯନ୍ତେ ପୂର୍ଵମ୍ ଇଚ୍ଛୈଵ ସୋହ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା ଉଦୟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୁଖ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଆସିଥାଏ। ଯଦି ଏହି ଭାବଗୁଡ଼ିକୁ ସମତାରେ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ ଇଚ୍ଛା ଆପେଇଁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତୀ ନ ସ୍ତ ଏଵ ପରେ ପଦେ । ଇଦଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାଲମ୍ବଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
‘ମୁଁ’ ଓ ‘ଏହି ସଂସାର’ ବୋଲି ଯେଉଁ ଭ୍ରମ ଅଛି, ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ସେଠାରେ ଏହା ରହିନଥାଏ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଶାନ୍ତ, ଆଶ୍ରୟହୀନ, ସମସ୍ତ କିଛି ନିର୍ବାଣ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗଚ୍ ଚେତି ଶବ୍ଦସନ୍ଦର୍ଭଵିଭ୍ରମଃ । ସର୍ଵସ୍ମିଞ୍ ଶାନ୍ତ ଆକାଶେ କେନ ନାମୋପକଲ୍ପିତଃ
‘ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମ’ ବା ‘ଜଗତ’ ବୋଲି ଯେଉଁ ଧାରଣା, ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଶବ୍ଦର ଭ୍ରମ। ଏହି ଶାନ୍ତ ଆକାଶରେ, କିଏ କାହିଁକି କୌଣସି ନାମ ଦେଇପାରିବ?
ନେହାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହଂ ନ ଚ ଜଗନ୍ ନ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଦିଶବ୍ଦକାଃ । ଶାନ୍ତସ୍ଯୈକସ୍ଯ ସର୍ଵତ୍ଵାତ୍ କର୍ତା ଭୋକ୍ତେହ କẖ କୁତଃ
ଏଠାରେ ‘ମୁଁ’ ନାହିଁ, ଜଗତ ନାହିଁ, ‘ବ୍ରହ୍ମ’ ଓ ଏପରି ଶବ୍ଦମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଏକ ଶାନ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିତ, ତେଣୁ କିଏ କର୍ତ୍ତା କିଂବା ଭୋକ୍ତା ହେବେ, କେଉଁଠୁ ହେବେ?
ଉପଦେଶାତିଶାଯିତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵାପହ୍ନଵ ଏଵ ଯଃ । କୃତୋ ଽଯଂ ସ ଚ ସତ୍ଯାତ୍ମା ସ ଏଵେହାଵଶିଷ୍ଯତେ
ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭ୍ରାନ୍ତି ଦୂର ହୋଇଯାଏ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ଏଠାରେ କେବଳ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଅଗ୍ରସ୍ଥସିଦ୍ଧସଞ୍ଚାରୋ ଜ୍ଞାଯତେ ନାପି ଦାରୁଣଃ । ଯଥୈକପାର୍ଶ୍ଵସଂସୁପ୍ତନରସ୍ଵପ୍ନାଭ୍ରଗର୍ଜିତମ୍
ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ କେବେ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ବୋଲି ଲାଗେନି; ଯେପରି ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶୋଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏନି।
ଜ୍ଞପ୍ତୌ ନାସ୍ତି ଯତସ୍ ତେନ ସିଦ୍ଧାଚାରୋ ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ସ୍ଵଭାଵ ଇତି ସର୍ଵେଣ ଜ୍ଞପ୍ତିସ୍ଥୋ ହ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖାଯାଏନି; ସେହି ଆଚରଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, କାରଣ ସେ ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଭୂତୈଵ ସର୍ଵଂ ଭାତି ହି ତନ୍ମଯମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ ସାହଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଅଭିନ୍ନଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ; ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ; ତେଣୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଅଭିନ୍ନ।
ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଜଗତ୍ତଯା ଭାତି ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଵପ୍ନଯୋର୍ ଇଵ । ଅନାନାଵଯଵୋଦେତି ଜଲମ୍ ଊର୍ମିତଯା ଯଥା
ଜ୍ଞାନ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯେପରିକି କଳ୍ପନା କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ପ୍ରକୃତ ଭାଗ ବିନା, ଯେପରି ଜଳ ତରଙ୍ଗ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଏକାତ୍ମୈଵୋଦଯୋ ଜ୍ଞପ୍ତେର୍ ନାନାତାମ୍ ଇଵ ଵୋ ଗତଃ । ଅଜ୍ଞାନାତ୍ ସା ତ୍ଵ୍ ଅଵସ୍ତୁତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରେକ୍ଷିତା ନୋପଲଭ୍ଯତେ
ଏହି ଜ୍ଞାନର ଉଦୟ ସତ୍ୟରେ ଏକାକୀ, ତୁମେ ଯେପରି ଭାବୁଛ, ସେପରି ବହୁରୂପ ନୁହେଁ; ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦେଖାଯାଏ ମାନେ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଏହାକୁ ଧରିପାରାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯଥା ସ୍ଵାଵଯଵା ଏଵ ସର୍ଵୋ ହ୍ଯ୍ ଅଵଯଵୀ ଭଵେତ୍ । ନିତ୍ଯାନଵଯଵଂ ଶାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦଂ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ସମସ୍ତ ଗଠନ ତାହାର ନିଜ ଅଂଶମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ, ଅଖଣ୍ଡ, ଶାନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା ଛଡ଼ା କିଛି ନୁହେଁ।
ଭାଣ୍ଡଲକ୍ଷାଣି ଧତ୍ତେ ଽନ୍ତଶ୍ ଚିଦ୍ରୂପକନକେଷ୍ଟକା । ଯଦ୍ ଏଵ ସା ଚେତଯତେ ଜଗଦାଦୀଵ ଵେତ୍ତି ତତ୍
ଏହା ଭିତରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ, ଯେପରି ଚେତନାମୟ ସୁନାର ଇଟ ରହିଥାଏ; ଯାହାକୁ ଏହା ଅନୁଭବ କରେ, ସେଠି ଏହା ସଂସାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବରେ ଜାଣିଥାଏ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ କଚତୀଵେଦଂ ସତ୍ ତଯାଚ୍ଛଂ ଜଗତ୍ତଯା । ଚିଦ୍ରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଦ୍ରଵାତ୍ମତ୍ଵାତ୍ ତରଙ୍ଗାଦିତଯାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେହି ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା। ଏହା ଚେତନା ଓ ପ୍ରବାହ ରୂପରେ ଅଛି, ତେଣୁ ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଜଗତ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଯଦ୍ ଯଚ୍ ଚେତଯତେ ଽନ୍ତସ୍ ତଜ୍ ଜଗଦାଦୀଵ ପଶ୍ଯତି । ଅରୂପମ୍ ଅପି ରୂପଂ ସ୍ଵଂ ଯନ୍ ନ ଚେତଯତେ ନ ତତ୍
ମନେ ଯାହାକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେହିକୁ ଜଗତ ଭାବେ ଦେଖେ। ଯାହା ରୂପ ନାହିଁ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ; ଯାହାକୁ ମନେ ଅନୁଭବ କରେନି, ସେଠାରେ କିଛି ନାହିଁ।
ଚେତନାଚେତନତ୍ଵୋକ୍ତୀ ତସ୍ଯେଶତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵଦେହଗେ । ଉପଦେଶାର୍ଥମ୍ ଏଵୋକ୍ତେ ନ ସଦ୍ଵିଷଯମ୍ ଅର୍ଥତଃ
ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ ବେଦ ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଇଛି, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିର ନିଜ ଶରୀର ଉପରେ ଶାସନ କ୍ଷମତା ଥିବାରୁ କେବଳ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି; ଏହା ସତ୍ୟ ଅର୍ଥରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନୁହେଁ।
ନ ଜଗତ୍ ସନ୍ ନ ଚୈଵାସଦ୍ ଭାସତେ ଚେତନାଚ୍ ଚିତି । ଅଚେତନାନ୍ ନ କଚତି କ ଇଵାତ୍ର ଗ୍ରହୋ ହି ନଃ
ଏହି ଜଗତ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଚେତନାରୁ ଉଦ୍ଭବିତ, ଅଚେତନ ଠାରୁ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ କିଏ ଏହାକୁ ଧରିପାରିବ? କାରଣ ଆମ ପାଖରେ ଧରିବା ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ।
ଅଚେତନଂ ଚେତନଂ ଚ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦଵଦ୍ ଆତ୍ମନଃ । ସ୍ଵାଯତ୍ତେ ନ କଦର୍ଥସ୍ଥେ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ପାଷାଣଵତ୍ ସ୍ଥିତେ
ଅଚେତନ ଓ ଚେତନ — ଏହି ଦୁଇଟି ଭଳି ଗତି ଓ ନିର୍ଗତି — ସବୁ ଆତ୍ମାର ଅଂଶ। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ରହେ, ସେତେବେଳେ ପାଥର ପରି କୌଣସି କଥାରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ।
ଯସ୍ଯେକ୍ଷିତସ୍ଯ ନୋ ସତ୍ତା ନାଧାରୋ ନ ଚ କାରଣମ୍ । ସୋ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵୋ ଯକ୍ଷୋ ନ ଜାନେ କୁତ ଉତ୍ଥିତଃ
ଯାହାକୁ ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର କୌଣସି ସତ୍ତା ନାହିଁ, ନାହିଁ କୌଣସି ଆଧାର, ନାହିଁ କୌଣସି କାରଣ। 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଲି ଯେଉଁ ଭାବନା ଦେଖାଯାଏ, ସେଟା ଏକ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର; ଏହା କେଉଁଠୁ ଉପଜିଲା, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାହମ୍ ଇତି ଯକ୍ଷସ୍ଯ ସତ୍ତୈଵାସ୍ତି ନ ସତ୍ଯତଃ । ଅହୋ ନୁ ଚିତ୍ରଂ ତେନେମେ ଭଵନ୍ତୋ ଵିଵଶୀକୃତାଃ
'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଲି ଯେଉଁ ଭ୍ରମ ଅଛି, ତାହାର କେବଳ ଭାସ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ସତ୍ତା ନାହିଁ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଏହି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ଅସହାୟ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି।
କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ଭାସତେ । ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ରୂପଂ ଦୃଗ୍ଭ୍ରାନ୍ତୌ କେଶୋଣ୍ଡୁକମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ଯେପରି ଅଉଚିତ୍ୟରେ କାଉଁଡ଼ି ଓ ତାଳ ଗଛ ମିଶିଯିବା ଭଳି, ଏଭଳି ଭ୍ରମରେ 'ମୁଁ' ବ୍ରହ୍ମରେ ଦେଖାଯାଏ। ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟିଭ୍ରମରେ ଆକାଶରେ କେଶ ବା ଗୋଲା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଭ୍ରମ ଉପଜେ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵାହଂ ଜଗଚ୍ ଚାତ୍ର କୁତୋ ନାଶସମୁଦ୍ଭଵୌ । ଅତୋ ହର୍ଷଵିଷାଦାନାଂ କିଂ କ୍ଵେଵ କଥମ୍ ଆସ୍ପଦମ୍
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଅଟୁଟ। ଏଠାରେ ଉତ୍ପତ୍ତି କିମ୍ବା ନାଶ କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ? ତେଣୁ ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଏପରି କିଛି ଜିନିଷ ପାଇଁ କେଉଁଠି ସ୍ଥାନ ଅଛି?
ସର୍ଵେଶ୍ଵରତ୍ଵାଦ୍ ଈଶସ୍ଯ ଵିଭାତୀଦଂ ପ୍ରଚେତିତମ୍ । ଅଚେତିତଂ ଚ ନୋ ଭାତି ତେନାଚେତିତମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ
ସମସ୍ତର ନାୟକ ଥିବାରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଚେତନା ଦେଖାଯାଏ; ଅଚେତନ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ—ତେଣୁ ତୁମେ ଅଚେତନକୁ ତୁମର ଭାବରେ ରଖ।
କାକତାଲୀଯଵଚ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଜ୍ ଜଗଦ୍ଵଦ୍ ଭାତି ବ୍ରହ୍ମଖମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପପୁରଵତ୍ ତତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଭିଦ୍ଯତେ କଥମ୍
ଯେପରି ଏକାଉଁ ଶାଳ ଫଳ ସହଯୋଗ ହେବା ପରି, ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଶୂନ୍ୟରେ ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ; ସ୍ୱପ୍ନ ନଗର ଓ କଳ୍ପନା ତିଆରି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ତେଣୁ ଏମାନେ କିପରି ଅଲଗା ହେବେ?
ଯଥୋର୍ମ୍ଯାଦି ଜଲେ ଵୃକ୍ଷେ ଵା ଯଥା ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ଯଥା ଘଟାଦଯୋ ଭୂମୌ ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣି ସର୍ଗତାଃ
ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଉପଜେ, ଗଛରେ ଶାଳଭଞ୍ଜିକା ଦେଖାଯାଏ, ଭୂମିରେ ଘଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଅଛି, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମାରେ ସୃଷ୍ଟି ଉପଜେ।
ଅନାକୃତାଵ୍ ଅସଂସ୍ଥାନେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ଯଦ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ତତ୍ ତଦ୍ ଏଵାତ ଉଦିତଂ କିଂ ନାମାହଂ ଜଗନ୍ତି କିମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି ଆକାର ନାହିଁ, କିଛି ନିଶ୍ଚିତ ଭିତି ନାହିଁ, ସେଠି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେଇ ଅନୁଭୂତିକୁ 'ମୁଁ', 'ଜଗତ', 'ଏହା କ'ଣ?' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମରୁତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦଵୈଚିତ୍ର୍ଯଂ ସତ୍ତଯୈଵ ଯଥା ତଥା । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନିସ୍ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅହମାଦି ଚ
ଯେପରି ବାତାସର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହଳଚଳ କେବଳ ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱରୁ ହୁଏ, ସେପରି ନିଜ ଗୁଣ ନଥିବା ପରମ ବ୍ରହ୍ମରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ଯଥାଭ୍ରେ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଵୃକ୍ଷଗଜଵାଜିମୃଗାଦିତା । ଅସନ୍ନିଵେଶାକୃତିନି ସର୍ଗାହନ୍ତ୍ଵେ ତଥା ପରେ
ଯେପରି ମେଘରେ ଗଛ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ମୃଗ ଇତ୍ୟାଦି ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଗଠନ କିମ୍ବା ଆକାର ନାହିଁ, ସେଠି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ 'ମୁଁ' ଭାବ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ସର୍ଗୋ ଽଵଯଵଵଦ୍ ଭାତି ପରେ ଽନଵଯଵେ ଶିଵେ । ଏଵଂ ତଦୁପମଂ ଵିଦ୍ଧି କାର୍ଯକାରଣଵଦ୍ ଯଥା
ସୃଷ୍ଟିଟି ଯେପରି ଅନେକ ଅଂଶ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଅଂଶ ନଥିବା ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ନାହିଁ; ଏହାକୁ କାରଣ ଓ ଫଳ ଭଳି ବୁଝ।
ଅତଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାଯାସଂ ନିରୁପାଧି ଗତଭ୍ରମମ୍ । ଜଗତୋ ଽସମ୍ଭଵାଦ୍ ଏଵ ଵ୍ଯୋମଵତ୍ ସମମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ଏହିପରି, ଏହି ସଂସାର କେବେଁ ଥିଲା ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣି, ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଅସହଜ ଚେଷ୍ଟା ବିନା, କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନ ରଖି, ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ଆକାଶ ପରି ସମଭାବରେ ରୁହ।
ନ ଭଵନ୍ତୋ ନ ଚ ଵଯଂ ନ ଜଗନ୍ତି ନ ଖାଦଯଃ । ସନ୍ତି ଶାନ୍ତମ୍ ଅଶେଷେଣ ବ୍ରହ୍ମେଦଂ ନିର୍ଭରଂ ସ୍ଥିତମ୍
ନ ତୁମେ, ନ ଆମେ, ନ ସଂସାର, ନ ଏହି ପଞ୍ଚଭୂତ — କିଛି ମଧ୍ୟ ଥାଏ ନାହିଁ; ଏହି ସବୁ ଶାନ୍ତି ଭିତରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପେ ଅଛି।