ଅହମ୍ଭାଵମ୍ ଅଥାଦେହଂ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛ୍ରଯସି ନଶ୍ଯସି । ଜଗଦାଦୌ ଚିରଂ ତସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତେ ଶାମ୍ଯସି ସିଧ୍ଯସି
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଗଳିଯାଉଛ। ସଂସାରର ଆରମ୍ଭରେ, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛ।
ଅଚେତନାଦ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ସଦ୍ ଏଵାସଦ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ଶାନ୍ତଂ ଯସ୍ଯୋପଲସ୍ଯେଵ ନମସ୍ ତସ୍ମୈ ମହାତ୍ମନେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଜଡ଼ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏହା ସତ କିମ୍ବା ଅସତ ପରି ଥାଏ। ଏହା ପଥର ପରି ଶାନ୍ତ ଅଛି। ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ଅଚେତନାଦ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵମ୍ ଉପଲସ୍ଯେଵ ଶାମ୍ଯତି । ଶୂନ୍ଯାଖ୍ଯାନ୍ତḫ ପରାଲୀନଚିତ୍ତସ୍ଯାଚିତ୍ତଭାଵନାତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଜଡ଼ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ପଥର ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଶୂନ୍ୟତାରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଏ, ତାହାଁର ମନ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଇଦମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଥ ଵା ମାସ୍ତୁ ଚେତିତଂ ଦୁẖଖଵୃଦ୍ଧଯେ । ଅଚେତିତଂ ସୁଖାଯାନ୍ତର୍ ଅଚେତନମ୍ ଅଚେତନାତ୍
ଏହା ରହୁ କିମ୍ବା ନ ରହୁ, ଚେତନା ଦୁଃଖକୁ ବଢ଼ାଏ, ଅଚେତନତା ଭିତରେ ସୁଖ ଆଣେ। ଜଡ଼ ଠାରୁ ଅଚେତନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଦ୍ଵୌ ଵ୍ଯାଧୀ ଦେହିନୋ ଘୋରାଵ୍ ଅଯଂ ଲୋକସ୍ ତଥା ପରଃ । ଯାଭ୍ଯାଂ ଘୋରାଣି ଦୁẖଖାନି ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସର୍ଵତ୍ର ପୀଡିତଃ
ଦେହଧାରୀ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଅଛି—ଏହି ଲୋକ ଏବଂ ପରଲୋକ। ଏହି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ସବୁଠାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ଇହଲୋକେ ଯତନ୍ତେ ଽଜ୍ଞା ଵ୍ଯାଧୌ ଭୋଗଦୁରୌଷଧୈଃ । ଆଜୀଵିତଂ ଯଥାଶକ୍ତି ଚିକିତ୍ସା ନାପରାମଯେ
ଏହି ଲୋକରେ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ରୋଗକୁ ଭୋଗ ଓ ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ଠିକ୍ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଜୀବନ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ, ସେମାନେ ଏହିପରି ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପରମ ରୋଗ ପାଇଁ କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପରଲୋକମହାଵ୍ଯାଧୌ ପ୍ରଯତନ୍ତେ ଚିକିତ୍ସିତୁମ୍ । ଶମସତ୍ସଙ୍ଗବୋଧାଦ୍ଯୈର୍ ଅମୃତୈḫ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଃ
ପରଲୋକର ମହାରୋଗ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଶାନ୍ତି, ସଦ୍ସଙ୍ଗ ଓ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ପରଲୋକଚିକିତ୍ସାଯାଂ ସାଵଧାନା ଭଵନ୍ତି ଯେ । ମୋକ୍ଷମାର୍ଗମହେଚ୍ଛାଯାଂ ଶମଯୁକ୍ତ୍ଯା ଜଯନ୍ତି ତେ
ଯେମାନେ ପରଲୋକର ଚିକିତ୍ସାରେ ସଚେତନ ରହନ୍ତି, ମୋକ୍ଷର ପଥ ପାଇଁ ମହାଇଚ୍ଛା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାନ୍ତିର ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଜୟ କରନ୍ତି।
ଇହୈଵ ନରକଵ୍ଯାଧେଶ୍ ଚିକିତ୍ସାଂ ନ କରୋତି ଯଃ । ଗତ୍ଵା ନିରୌଷଧଂ ସ୍ଥାନଂ ସ ରୋଗୀ କିଂ କରିଷ୍ଯତି
ଏଠି ଥିବାବେଳେ ଯେଉଁମାନେ ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଔଷଧ ମିଳିବା ନଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ସେଠାରେ ଏହି ରୋଗୀ କଣ କରିପାରିବେ?
ଇହଲୋକଚିକିତ୍ସାଭିର୍ ଜୀଵିତଂ ଯାତୁ ମା କ୍ଷଯମ୍ । ଆତ୍ମଜ୍ଞତୌଷଧୈର୍ ଅଜ୍ଞାḫ ପରଲୋକଶ୍ ଚିକିତ୍ସ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଜଗତର ଚିକିତ୍ସା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ନଷ୍ଟ ହେଉ ନାହିଁ; ପରଲୋକ ପାଇଁ ଆତ୍ମାକୁ ନ ଜାଣିବା ଅଜ୍ଞତାକୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଉ।
ଆଯୁର୍ ଵାଯୁଚଲତ୍ପତ୍ତ୍ରଲମ୍ବାମ୍ବୁକଣଭଙ୍ଗୁରମ୍ । ପରଲୋକମହାଵ୍ଯାଧିର୍ ଯତ୍ନେନାଶୁ ଚିକିତ୍ସ୍ଯତାମ୍
ଜୀବନ ବାୟୁରେ ଡୁଲୁଥିବା ପତ୍ର କିମ୍ବା ଝୁଲୁଥିବା ପାଣିର ଫୁଲିକା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନଜୁକ; ଏହିପରି ପରଲୋକର ବଡ଼ ରୋଗକୁ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଉଦ୍ୟମରେ ଚିକିତ୍ସା କରିବା ଉଚିତ।
ପରଲୋକମହାଵ୍ଯାଧୌ ଯତ୍ନେନାଶୁ ଚିକିତ୍ସିତେ । ଦୃଷ୍ଟଲୋକମଯୋ ଵ୍ଯାଧିସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଆଶୂପଶାମ୍ଯତି
ପରଲୋକର ବଡ଼ ରୋଗକୁ ଉଦ୍ୟମ ଓ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଚିକିତ୍ସା କଲେ, ଏହି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଗତର ରୋଗ ନିଜେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରଂ ଵିଦୁର୍ ଜନ୍ତୁଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରସରଣଂ ଜଗତ୍ । ପରମାଣୂଦରେ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ତଚ୍ ଛୈଲଶତଵିସ୍ତରମ୍
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକ କହନ୍ତି ଯେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଟେ; ଏହାର ବିସ୍ତାର ହେଉଛି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ। ଏହି ଚେତନା ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ତଥାପି ଏହା ଶତାଧିକ ପାହାଡ଼ ଯେତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇପାରେ।
ଯତ୍ ସଂଵିଦḫ ପ୍ରସରଣଂ ରୂପାଲୋକମନାଂସି ତତ୍ । ଵ୍ଯୋମନ୍ଯ୍ ଏଵାନୁଭୂଯନ୍ତେ ନାତସ୍ ସତ୍ଯୋ ଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ
ଚେତନାର ଯେଉଁ ଯେଉଁ ବିସ୍ତାର ଅଛି—ରୂପ, ଦୃଶ୍ୟ, ଚିନ୍ତା—ସେଗୁଡ଼ିକ ସବୁ ଖାଲି ଆକାଶରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଏହିଠାରୁ ବିଶ୍ୱର ଭ୍ରମ ଏକ ମିଥ୍ୟା, ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପ୍ରଲଯେଷ୍ଵ୍ ଅପି ଦୃଷ୍ଟେଷୁ ଜଗଦ୍ଦୃଶ୍ଯାଭ୍ରଵିଭ୍ରମାଃ । ନ ନଶ୍ଯନ୍ତି ନ ଜାଯନ୍ତେ ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରୈକରୂପିଣଃ
ବିଶ୍ୱର ବିଲୟ ଦେଖାଯିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ମେଘ ଭଳି ଯେଉଁ ଭ୍ରମ ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ନ ନୂତନ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ କେବଳ ଭ୍ରମର ଏକ ରୂପ।
ଭୋଗପଙ୍କାର୍ଣଵେ ମଗ୍ନ ଆତ୍ମା ନୋତ୍ତାର୍ଯତେ ଯଦି । ସ୍ଵପୌରୁଷଚମତ୍କୃତ୍ଯା ତଦ୍ ଉପାଯୋ ଽସ୍ତି ନେତରଃ
ଭୋଗର କାଦଳି ଦରିଆରେ ଡୁବିଥିବା ଆତ୍ମା ଯଦି ନିଜ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିପାରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଅଜିତାତ୍ମା ଜନୋ ମୂଢୋ ରୂଢୋ ଭୋଗୈକକର୍ଦମେ । ଆପଦାଂ ପାତ୍ରତାମ୍ ଏତି ପଯସାମ୍ ଇଵ ସାଗରଃ
ଯିଏ ନିଜକୁ ଜିତିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ମୂଢ଼ ଏବଂ ଭୋଗର ଦଳିଆ ମାଟିରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଫସିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ଜଳର ଆଶ୍ରୟ ହୁଏ।
ଜୀଵିତସ୍ଯ ଯଥା ବାଲ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରଥମକଲ୍ପିତମ୍ । ନିର୍ଵାଣସ୍ଯ ତଥା ଭୋଗସନ୍ତ୍ଯାଗୋ ରାଗଶାନ୍ତିଦଃ
ଯେପରି ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଶିଶୁବୟସ, ସେପରି ଭୋଗର ପରିତ୍ୟାଗ, ଯାହା ରାଗକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ଏହା ମୁକ୍ତିର ଆରମ୍ଭ।
ତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ଯ ଜୀଵିତନଦୀ ସକଲ୍ଲୋଲାପ୍ଯ୍ ଅସମ୍ଭ୍ରମା । ସମଂ ଵହତି ସୋମ୍ଯୈଵ ଚିତ୍ରସଂସ୍ଥେଵ ନୀରସା
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଜୀବନର ନଦୀ ବହୁତ ତରଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ—ସେ ନଦୀ ମୃଦୁ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବହେ, ଯେପରି ଚିତ୍ରରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ଆସଲ ରସ ନାହିଁ।
ଅଜ୍ଞଜୀଵିତନଦ୍ଯସ୍ ତୁ ରସେନାତ୍ଯନ୍ତଭୀଷଣାଃ । ଆଵର୍ତାଵୃତ୍ତିଵିକ୍ଷୋଭକଲ୍ଲୋଲାସ୍ ସହଵାହିନଃ
କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଜୀବନ ନଦୀ, ଭୋଗର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ହୁଏ; ସେଠାରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣି, ଚକ୍ରବାତ ଏବଂ ତରଙ୍ଗରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ବହିଯାଏ।
ସର୍ଗଵେଗାḫ ପ୍ରଵଲ୍ଗନ୍ତି ସଂଵିତ୍ପ୍ରସରଲେଶକାଃ । ଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରବାଲଵେତାଲମୃଗାମ୍ବୁସ୍ଵପ୍ନମୋହଵତ୍
ସୃଷ୍ଟିର ତୀବ୍ର ତାରଙ୍ଗରେ, ଜଣାପଡ଼ୁଛି କେବଳ ସଚେତନତାର ଏକ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଛାୟା; ଏହି ଭ୍ରମ ଏମିତି, ଯେପରି ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯିବା, ଶିଶୁଙ୍କର ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା, ମୃଗମରୀଚିକା, ପାଣିର ଭ୍ରମ, ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ମୋହ।
ସଂଵିଦ୍ଵାରିତରଙ୍ଗୌଘା ଭାନ୍ତି ସର୍ଗାସ୍ ସହସ୍ରଶଃ । ଵିଚାରିତାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯାସ୍ ତେ ସତ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନୁଭଵଭ୍ରମାତ୍
ସଚେତନତାର ତରଙ୍ଗମାଳା ହଜାର ହଜାର ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଯଦି ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଯାଅ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଅନୁଭବର ଭ୍ରମରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ଲାଗେ।
ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଆକାଶକୋଶେ ଽପି ସଂଵିତ୍ପ୍ରସରଣଭ୍ରମାତ୍ । ସନ୍ତୀଵାପ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯନ୍ତେ ନ ତୁ ସତ୍ଯାନି ତାନି ହି
ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳରେ ମଧ୍ୟ, ସଚେତନତାର ପ୍ରସାରଣର ଭ୍ରମରୁ ବିଭିନ୍ନ ଜଗତ ଅନୁଭବ ହୁଏ ଯେପରି ତାହାମାନେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି; କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଜେ ଅସତ୍ୟ।
ସଂଵିଦ୍ଵିକାସପଯସୋ ବୁଦ୍ବୁଦସ୍ ସର୍ଗଵିଭ୍ରମଃ । ଅହମ୍ ଇତ୍ଯାଦିସଦ୍ଭାଵଵିକାରାକାରରୂପଵାନ୍
ସଚେତନତାର ବିସ୍ତାର ଜଳରେ ବୁଲିଥିବା ବୁଲବୁଲି ପରି, ସୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ଉପସ୍ଥିତ; ଏହା 'ମୁଁ' ଭାବ କିମ୍ବା ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ବିକାର ଧାରଣ କରେ।
ସଂଵିନ୍ନିର୍ଵାଣମ୍ ଅଜଗତ୍ ସଂଵିଦୁନ୍ମୀଲନଂ ଜଗତ୍ । ନାନ୍ତର୍ ନ ବାହ୍ଯଂ ନାସତ୍ଯଂ ନ ସତ୍ଯଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଚେତନା ହେଉଛି ନିର୍ବାଣ; ଏହି ଜଗତ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏଠାରେ କୌଣସି ଭିତର କିମ୍ବା ବାହାର ନାହିଁ, ନ ମିଥ୍ୟା ନ ସତ୍ୟ—ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ଚେତନା ମାନେ।
ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଏକମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ । ସ୍ଵତ୍ଵଭାଵତ୍ଵରହିତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶାନ୍ତାତ୍ମ ଖାଦ୍ ଅପି
ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଅଜନ୍ମା, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଏକ, ଅବିନାଶୀ, ସ୍ୱାଧୀନ; ଏହା ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର, ଏବଂ ଆକାଶ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନିସ୍ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ସର୍ଗସଂଵେଦନେ ସ୍ଵତଃ । ସ୍ପନ୍ଦନେ ପଵନସ୍ଯେଵ କାରଣଂ ନୋପଯୁଜ୍ଯତେ
ଯେହেতୁ ବ୍ରହ୍ମର କୌଣସି ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣ ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟିର ଅନୁଭୂତି ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଭାବେ ହୁଏ; ଯେପରିକି ବାତାସର ଚଳନ ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ଦରକାର ନାହିଁ, ଏଠି ମଧ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ଲାଗେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵପ୍ନାନୁଭଵଵଦ୍ ଭାନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାବ୍ଧୌ ବ୍ରହ୍ମଵୀଚଯଃ । ସର୍ଗତା ଵସ୍ତୁତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ନ ସ୍ଵପ୍ନୋ ନ ଚ ସର୍ଗତା
ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭୂତି ପରି, ବ୍ରହ୍ମର ସମୁଦ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମର ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଏଠାରେ ନ ସ୍ୱପ୍ନ ଅଛି, ନ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି।
ଏକମ୍ ଏଵ ନିରାଭାସମ୍ ଅଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଜଡଂ ସମମ୍ । ନ ସନ୍ ନାସନ୍ ନ ଖଂ ନାଖମ୍ ଇଦମ୍ ଅଦ୍ଵଯମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଏଠାରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଅଛି, ଯାହାର କୌଣସି ଆକୃତି ନାହିଁ, ମନ ନାହିଁ, ଅଜଡ଼ ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ସମାନ; ଏହା କି ଅଛି, କି ନାହିଁ, କି ଆକାଶ, କି ନ ଆକାଶ — ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ଯଥାସ୍ଥିତସ୍ଯୈଵ ସତୋ ଯସ୍ଯାସଂଵେଦନାତ୍ମକମ୍ । ସଂଵିତ୍ପ୍ରଶମନଂ ଜାତଂ ତମ୍ ଆହୁର୍ ମୁନିସତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜରେ ରହିଥାଏ, ତାହାର ଜ୍ଞାନ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ମୁନିମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି ବୋଲି କହନ୍ତି।