ବାହ୍ଯତାଭାଵନାଦ୍ ବାହ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମୈଵାତ୍ମତ୍ଵଭାଵନାତ୍ । ଭଵତୀଦଂ ପରେ ତତ୍ତ୍ଵେ ଭାଵନଂ ତତ୍ ତଦ୍ ଏଵ ହି
ବାହାରକୁ ଭାବିଲେ ବାହାର ଦେଖାଯାଏ, ନିଜକୁ ଭାବିଲେ ନିଜ ମାନେ ଦେଖାଯାଏ । ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟରେ, ଯେଉଁ କଥାକୁ ଭାବିବାଯାଏ, ସେଇ କଥା ପ୍ରକଟ ହୁଏ ।
ଯାନ୍ତସ୍ସ୍ଵପ୍ନାଦିଵିଭ୍ରାନ୍ତିସ୍ ସୈଵେଯଂ ବାହ୍ଯତୋଦିତା । ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତା ନାତ୍ର ଦ୍ଵିଭାଣ୍ଡପଯସୋର୍ ଇଵ
ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭ୍ରମ ମନରେ ଯେପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଇ ଭ୍ରମ ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ । ଏଠାରେ କିଛି ମାତ୍ର ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଇ ମଟି ପାଣିରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ ।
ସ୍ଥୈର୍ଯାସ୍ଥୈର୍ଯେ ତଥୈଵାତ୍ର ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରମଯେ ତତେ । ଆଧାରାଧେଯତେ ତେ ଦ୍ଵେ ଯଥା ଜଲତରଙ୍ଗତେ
ଏହି ଭ୍ରମ ମାତ୍ର ଜଗତରେ, ସ୍ଥିରତା ଓ ଅସ୍ଥିରତା ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର । ଏହାମାନେ ଏମିତି ଆଧାର ଓ ଆଧାରିତ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ପାଣି ଓ ତାହାର ତରଙ୍ଗ ।
ସ୍ଵପ୍ନାଦାଵ୍ ଆତ୍ମନୋ ଽନ୍ଯତ୍ଵଜ୍ଞାନାଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ଵଵେଦନମ୍ । ଅନନ୍ଯଭାଵବୋଧେ ତୁ ତଦ୍ ଅନନ୍ଯନ୍ ନ ଚୋଦଯି
ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ନିଜ ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି ବୋଲି ଜାଣିଲେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ । କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଅଭିନ୍ନତାର ଜ୍ଞାନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଭିନ୍ନତା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ ।
କଲନାରହିତଂ ଶାନ୍ତଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ପରମାତ୍ମନଃ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଅସୌ ତତ୍ ତଦ୍ଭାଵାଦ୍ ଅତଦ୍ଭାଵାନ୍ ନ ତଦ୍ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କର ରୂପଟି ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ସେହି ରୂପଟିକୁ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିଜକୁ ତାହା ସହିତ ଏକାତ୍ମ କରିବା, ସେତେବେଳେ ଏହା ପ୍ରକଟ ହୁଏ; ଯଦି ଏକାତ୍ମତା ନଥାଏ, ତେବେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ସ୍ଵପ୍ନାଦିଜ୍ଞାନସଂଶାନ୍ତୌ ଯଦ୍ ରୂପଂ ଶୁଦ୍ଧମ୍ ଐଶ୍ଵରମ୍ । ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ତନ୍ ନାସ୍ତି ନ ଵାଗ୍ଗୋଚରମ୍ ଏତି ତତ୍
ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ୱାଧୀନ ରୂପ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେହି ରୂପଟି ନ ଅଛି, ନ ନାହିଁ, ଏହା କଥାରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିହେବ ନୁହେଁ।
ଆତ୍ଯନ୍ତିକେ ଭ୍ରାନ୍ତିଲଯେ ମୁକ୍ତ ଏଵାଵଗଚ୍ଛତି । ସ୍ଵରୂପଂ ନୋପଦେଶସ୍ଯ ଵିଷଯୋ ଵିଦୁଷୋ ଽପି ତତ୍
ଯେତେବେଳେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ନିଜର ସ୍ୱରୂପ ଜଣାପଡ଼େ; ଏହା କୌଣସି ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିହେବା ନୁହେଁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ କଥାରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହାନ୍ତି।
ଶାନ୍ତଂ ନିରସ୍ତଭଯମାନଵିଷାଦଲୋଭମୋହାତ୍ମ ଦେହମନନେନ୍ଦ୍ରିଯଚିତ୍ତଜାଡ୍ଯମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାହମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଅପାସ୍ତସମସ୍ତଭେଦଂ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଏକମ୍ ଅଜମ୍ ଆସିତମ୍ ଏଵ ଯୁକ୍ତମ୍
ଭୟ, ଅହଂକାର, ଦୁଃଖ, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପବାଦରୁ ମୁକ୍ତ ଶାନ୍ତ ଦେହ, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ପରେ, ଅଜର, ଅମର, ଏକମାତ୍ର ନିର୍ବାଣରେ ସ୍ଥିର ରହିଯାଏ।
ଯଦା ଚିତିḫ ପ୍ରସରତି ତଦାହନ୍ତାଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ । ଅସଦ୍ ଏଵାଭ୍ଯୁଦେତୀଵ ସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଇଵ ଦାମତା
ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ 'ମୁଁ' ଓ ଜଗତର ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଉଦିତୋ ଽପି ନ ଖେଦାଯ ବ୍ରହ୍ମରୂପତ୍ଵଵେଦନାତ୍ । ପରମାଯ ତ୍ଵ୍ ଅନର୍ଥାଯ ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦାର୍ଥଭାଵନାତ୍
ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ବୋଧ ଥିବାରୁ କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜଗତକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବଡ଼ ଭ୍ରମ ହୁଏ।
ରୂପାନୁଭଵମ୍ ଆଦତ୍ତେ ଚକ୍ଷୁḫ ପ୍ରସରଣାଦ୍ ଯଥା । ଚିତିḫ ପ୍ରସରଣାତ୍ ତଦ୍ଵଜ୍ ଜାଗ୍ରଦ୍ଵିଭ୍ରମମ୍ ଆସ୍ଥିତା
ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ଚଳିତ ହେଲେ ରୂପ ଦେଖିପାରେ, ସେପରି ଚେତନା ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ ଜାଗ୍ରତ ଭ୍ରମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ମାସୌ ପ୍ରସରତୁ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ଚେତ୍ଯାଭାଵାନ୍ ନ ସା ସତୀ । ଅସତ୍ କଥଂ ପ୍ରସରତି ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରẖ କ୍ଵ ନୃତ୍ଯତି
ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ବ୍ୟର୍ଥରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ, କାରଣ ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ନଥିବାରୁ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଅସତ୍ୟ କିପରି ପ୍ରସାରିତ ହେବ, ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ କେଉଁଠି ନାଚିପାରିବ?
ଅଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅନୁଭଵାଦ୍ ଏଵ ମୁଧୈଵାନୁଭଵସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଅସଦ୍ ଏଵାନନୁଭଵାତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଅର୍ଭକଯକ୍ଷଵତ୍
ଏହି ଅନୁଭୂତି କେବଳ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହାର କୌଣସି ଭିତ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଆସଲିକି ନାହିଁ, ସେଠି ଅନୁଭବ ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର କଳ୍ପନାରେ ମାତ୍ର ଏକ ଯକ୍ଷକୁ ଦେଖେ।
ଅଯଂ ଭଵାମି ଦୁẖଖାର୍ଥମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵେଦନାତ୍ । ଅଵେଦନାନ୍ ନାହମ୍ ଅତସ୍ ସ୍ଵାଯତ୍ତେ ବନ୍ଧମୁକ୍ତତେ
"ମୁଁ" ଭାବଟି କେବଳ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଅଛି, ଏହି ଅନୁଭୂତି "ମୁଁ" ବୋଲି ଅନୁଭବ କରିବାରୁ ଏହା ଦେଖାଯାଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ "ମୁଁ" ନାହିଁ, ତେଣୁ ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି ତୁମ ହାତରେ ଅଛି।
ତଦ୍ ଧ୍ଯାନଂ ସ ସମାଧିର୍ ଵୋ ଯଦ୍ ଅଵେଦନମ୍ ଆସିତମ୍ । ଅଜଡାଣାଂ ଜଡମ୍ ଇଵ ସମଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନାମଯମ୍
ଯେଉଁ ଧ୍ୟାନ ଓ ସମାଧି ତୁମ ପାଇଁ ଅନୁଭୂତି ଶୂନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିବା, ସେଇ ଅବସ୍ଥା ଜଡ ମନ୍ଦ ଭଳି ଶାନ୍ତ, ସମ, ଓ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ଅଟୁଟ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛି।
ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତସମୁଦ୍ଭେଦୈର୍ ଵାକ୍ଯସନ୍ଦର୍ଭଵିଭ୍ରମୈଃ । ମା ଵିଷୀଦତ ଦୁẖଖାଯ ଵିବୁଧା ଅବୁଧା ଇଵ
ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭ୍ରମ, କିମ୍ବା ଶବ୍ଦ ଓ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟାର ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ନେଇ ଦୁଃଖିତ ହେଅନି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପରି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅସଦ୍ ଆଶ୍ରଯତେ ଦୁẖଖଂ ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ ଘନଵାସନଃ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାନ୍ ସଙ୍କଲ୍ପରଚିତାନ୍ ଇଵ
ଘନ ଇଚ୍ଛାବାସନା ଅସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତି କରି ଦୁଃଖକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ, ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ସଦୃଶ। ରୂପ ଦେଖିବା ଏବଂ ମନର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ମନର କଳ୍ପନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି ଏହି ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଦୁẖଖଂ ସଦ୍ ଏଵ ନାଶ୍ନାତି ସୁପ୍ତଵତ୍ ତନୁଵାସନଃ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାନ୍ ସଙ୍କଲ୍ପରହିତାନ୍ ଇଵ
ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ଘନ ଇଚ୍ଛାବାସନା ନ ଥିବା ନିଦ୍ରାସ୍ଥିତ ମନରେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ରୂପ ଦେଖିବା ଏବଂ ମନର ଧ୍ୟାନ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କଳ୍ପନା ନାହିଁ, ତେବେ ଦୁଃଖ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଅତ୍ଯନ୍ତତନୁତାଂ ଯାତା ଵାସନୈଵୈତି ମୁକ୍ତତାମ୍ । ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଯୋଗାତ୍ ପଦାର୍ଥୋ ଽଭାଵତାମ୍ ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛାବାସନା ବହୁତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୋଇଯାଏ, ସେଠିଏ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯେପରି ଦେଶ, କାଳ ଓ କ୍ରିୟା ଏକାଠି ହେଲେ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇ ଯାଏ, ସେପରି।
ଅତ୍ଯନ୍ତତନୁତାଂ ଯାତା ଵାସନୈଵୈତି ମୁକ୍ତତାମ୍ । ପରାଣୁପରିମାଣେନ ଖତାଂ ଖେ ଽଭ୍ରାଦିତା ଯଥା
ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛାବାସନା ବହୁତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୋଇଯାଏ, ସେଠିଏ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯେପରି ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପରମାଣୁ ପରିମାଣରେ ଆକାଶ ମେଘର ଦୂଷଣ ରହିତ ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି।
ଅଭାଵଂ ଭାଵନା ଯାତି ବୋଧେନ ଘନତାନଵା । ଵିପଶ୍ଚିତ୍ସଙ୍ଗମାଭ୍ଯାସାତ୍ ପାଣ୍ଡିତ୍ଯମ୍ ଇଵ ମୂଢତା
କଳ୍ପନା ଜଣାଣିଆ ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ତାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହାର ଗାଢତା କମିଯାଏ; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ସହ ସାଙ୍ଗତି ଓ ଅଭ୍ୟାସ କରିଲେ, ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟାରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ନାହମ୍ ଅସ୍ମୀତି ସଦ୍ଯୁକ୍ତ୍ଯା ନିଶ୍ଚଯୋ ଽନ୍ତଶ୍ ଶମାତ୍ମକଃ । ଜୀଵତୋ ଽଜୀଵତଶ୍ ଚାତିରୂଢୋ ବୋଧ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
'ମୁଁ ଏହି ନୁହେଁ' ବୋଲି ଠିକ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେ ନିଶ୍ଚୟ ହୁଏ, ସେହି ଭିତରେ ଶାନ୍ତି ରହିଥାଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜୀବନ୍ତ ଓ ଅଜୀବନ୍ତ ଉଭୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥାଏ, ଏହାକୁ 'ଜାଗୃତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵାଯୌ ସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାତ୍ରେଦଂ ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅଵଭାସତେ । କୋ ଽହଂ କଥମ୍ ଇଦଂ ଚେତି ଵିଚାରେଣୈଵ ଶାମ୍ଯତି
ଯେପରିକି ବାୟୁ ଭିତରେ କମ୍ପନ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ଏଠାରେ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; 'ମୁଁ କିଏ? ଏହା କିପରି?' ବୋଲି ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ, ଏହା ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ନାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ନିର୍ଵାଣଂ କିମ୍ ଏତାଵତି ମୂଢତା । ସତ୍ସଙ୍ଗମଵିଚାରାଭ୍ଯାମ୍ ଏତଦ୍ ଆଶ୍ଵ୍ ଅଵଗମ୍ଯତେ
'ମୁଁ ଏହି ନୁହେଁ' ବୋଲି ଜଣାଣିଆ ହେବା ନିର୍ବାଣ; ଏଠାରେ କେଉଁସି ମୂଢ଼ତା ରହିନଥାଏ। ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା ଶୀଘ୍ର ଧରାପଡ଼େ।
କ୍ଷୀଯତେ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ସଙ୍ଗାଦ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ବନ୍ଧନମ୍ । ଆଲୋକେନେଵ ତିମିରଂ ଦିଵସେନେଵ ଯାମିନୀ
ଯେଉଁଠି ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳେ, ସେଠି 'ମୁଁ' ବୋଧର ବନ୍ଧନ ଗଳିଯାଏ; ଯେପରି ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ହଟିଯାଏ, ଦିନ ଆସିଲେ ରାତି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
କୋ ଽହଂ କଥମ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯଂ କୋ ଜୀଵଃ କିଂ ଚ ଜୀଵନମ୍ । ଇତି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞସଂଯୋଗାଦ୍ ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ଵିଚାରଯେତ୍
ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଧରି ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ— 'ମୁଁ କିଏ? ଏହି ଦୃଶ୍ୟ କଣ? ଜୀବ କିଏ? ଜୀବନ କଣ?'
ଜୀଵିତଂ ଭୁଵନଂ ଭାତି ତମୋ ଽହମ୍ ଇତି ନଶ୍ଯତି । ତତ୍ତ୍ଵାଲୋକେନ ତଜ୍ଜ୍ଞାର୍କସେଵନାତ୍ ସ ନିଷେଵ୍ଯତାମ୍
ଜୀବନ ଓ ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ 'ମୁଁ' ବୋଧର ଅନ୍ଧକାର ତତ୍ତ୍ୱର ଆଲୋକରେ ନଶିଯାଏ; ଏହି ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବନ କର।
ଯୋ ଯୋ ବୋଧାତିଶଯଵାଂସ୍ ତଂ ତଂ ପୃଥଗ୍ ଉପାସ୍ସ୍ଵ ଭୋଃ । ସଙ୍ଗସଙ୍କଥଯୋଦେତି ତେଷାଂ ଵାଦପିଶାଚିକା
ଯେଉଁଯେଉଁ ଲୋକ ଅତିଶୟ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାଏକା ଭାବେ ଉପାସନା କର; କାରଣ ସଙ୍ଗ ଓ ଆଲୋଚନାରେ ବିବାଦର ଭୂତ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଵିଵାଦଯକ୍ଷେ ଽଭ୍ଯୁଦିତେ ବାଲସ୍ଯେଵ ଵିପଶ୍ଚିତଃ । ମୁକ୍ତିମ୍ ଉକ୍ତାମ୍ ଅଲଂ ମୁଖ୍ଯମ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇତି ଭ୍ରମଃ
ବିବାଦର ଛକ୍କା ଛାଡ଼ାଯିବାବେଳେ, ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ମଧ୍ୟ ଛୁଆଁ ପିଲା ପରି ହୋଇଯାନ୍ତି; 'ମୁଁ' ବୋଲି ଭ୍ରମ ଉପଜେ, ଏବଂ କହିଥିବା ମୁକ୍ତି ହାରାଇଯାଏ।
ଅତḫ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଏକାନ୍ତେ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ ସେଵେତ ପଣ୍ଡିତମ୍ । ଏକୀକୃତ୍ଯ ତଦୁକ୍ତାଂସ୍ ତାନ୍ ଅର୍ଥାନ୍ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵିଚାରଯେତ୍
ସେଥିପାଇଁ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏକାନ୍ତରେ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେମାନଙ୍କ କଥାର ଅର୍ଥକୁ ଏକତ୍ର କରି, ବୁଦ୍ଧିରେ ଭାବିବା ଦରକାର।