ସର୍ଵାତ୍ମନି ଚିଦାଭାସେ ତଦ୍ ଏଵାଶ୍ଵ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ସଂଵେଦ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଅସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵସ୍ତୁ ଵା
ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ଯେଉଁ ଚେତନା ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର ଭିତରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଅନୁଭବ ହୁଏ—ସେଠି ସେଠି ଭିତରେ ଯାହା ଭଲ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା, ତାହା ଏକେ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ତଦ୍ ଏଵାଭ୍ଯାସତḫ ପୂର୍ଵଂ ବାହ୍ଯାର୍ଥାନୁଭଵାତ୍ମନା । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଏଵ ବହିଷ୍ଟ୍ଵେନ ସ୍ଵସ୍ଵପ୍ନୋ ଽତ୍ର ନିଦର୍ଶନମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ବାହାରର ଜିନିଷ ଭାବରେ ଯାହା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଠି ସେଠି ବାହାରକୁ ଦେଖାଯାଏ; ଏଠାରେ ନିଜର ସ୍ୱପ୍ନ ଏହାର ଉଦାହରଣ।
ଚିଦ୍ରୂପଂ ସର୍ଵମ୍ ଏତଚ୍ ଚ ଚିଚ୍ ଚାଚ୍ଛା ଗଗନାଦ୍ ଅପି । ଵିଚ୍ ଚ ନୋ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵାତୋ ନୈତତ୍ କିଞ୍ଚନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନାର ରୂପ, ଏହା ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରଭାସ୍ୱର। ଚେତନା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ—ଏହିପରି ଏହା ଛାଡ଼ି କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ।
ନ ନାଶୋ ନାସ୍ତିତା ନାର୍ଥୋ ନ ଜନ୍ମମରଣେ ନ ଖମ୍ । ନ ଶୂନ୍ଯତାସ୍ତି ନୋ ନାସ୍ତି ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନୈଵ ଚ
ନାଷ୍ଟ ନାହିଁ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଶୂନ୍ୟ ନାହିଁ, ଅଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ ହେବା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନାଶେ ଜଗଦହନ୍ତ୍ଵାଦେର୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ନଶ୍ଯତି । ଅସତẖ କିଲ ନାଶେ ଽପି ସ୍ଵପ୍ନାଦ୍ରେẖ କିଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାର, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସତ୍ୟରେ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୁଏନି। ଯେପରି ଅସତ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ କିଛି ଯାଏନି, ସ୍ୱପ୍ନର ପାହାଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ କଣ ହୁଏ?
ମିଥ୍ଯାଵଭାସେ ସଙ୍କଲ୍ପନଗରେ କେଵ ନଷ୍ଟତା । ତଥା ଜଗଦହନ୍ତ୍ଵାଦୌ ନାଶୋ ନାସତି ଵିଦ୍ଯତେ
ଭ୍ରମର ନଗରୀ ଭିତରେ ଯାହା ମିଥ୍ୟାଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କଣସି ସତ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ କି? ଏହିପରି, ସଂସାର, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିତରେ ମିଥ୍ୟା ଜିନିଷର ନଷ୍ଟ ନାହିଁ।
କୁତୋ ଜଗଦୁପାଲମ୍ଭ ଇତି ଚେତ୍ ତଦ୍ ଅଵସ୍ତୁନି । ନ ନିର୍ଣଯସ୍ ସମ୍ଭଵତି ଖପୁଷ୍ପାଣାଂ କିମ୍ ଉମ୍ଭ୍ଯତେ
ଯଦି ପଚାରିବେ, 'ଏହି ସଂସାରକୁ କିପରି ଧରାଯିବ?' — ଯାହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ନିଶ୍ଚୟ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଆକାଶରୁ କିଏ ଫୁଲ ତୁଳିପାରିବ?
ନିର୍ଣଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଷ ଏଵାତ୍ର ଯଦ୍ ଅଶେଷମ୍ ଅଭାଵଯନ୍ । ଯଥାସ୍ଥିତଂ ଯଥାଚାରଂ ପାଷାଣ ଇଵ ତିଷ୍ଠସି
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଏହି — ସମସ୍ତ କଥାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ କରି, ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ଅଡ଼ିଆ ଥାନ୍ତୁ, ପାଥର ପରି ଅଚଳ ହୋଇ।
ଜଗତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମ ତନ୍ ନଞର୍ଥଯୁତଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଶେଷେଣେତ୍ଯ୍ ଏଵ ନିର୍ଣଯସ୍ ସର୍ଗଵିଭ୍ରମେ
ଏହି ସଂସାର କେବଳ ଭାବନାର ମୂଳ; ଏହା ତାହାର ଅର୍ଥ ସହିତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ — ସୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏହି ଏକମାତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ।
ସର୍ଗୋ ଽନର୍ଗଲ ଏଵାଯଂ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମକତଯାକ୍ଷଯଃ । ଅନ୍ଯଥାପି ନ ସର୍ଗୋ ଽଯମ୍ ଅସ୍ତି ନାସ୍ତି ଚ ସର୍ଗତା
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅବାଧ ଏବଂ ଅମର, କାରଣ ଏହା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ; ଏହା ଛଡ଼ା, ଏହି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟି ଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଯେଷାଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ସର୍ଗସ୍ ସ୍ଵପ୍ନପୁଂସାମ୍ ଇଵାସତାମ୍ । ସ ସର୍ଗḫ ପୁରୁଷାସ୍ ତେ ଚ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଵୀଚିଵତ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସୃଷ୍ଟିର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପରି, ସେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସେମାନେ ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ପରି ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ।
ଅସତାମ୍ ଏଵ ସଦ୍ଭାଵମ୍ ଇଵ ଚୈଷାମ୍ ଉପେଯୁଷାମ୍ । ନ ଵଯଂ ନିର୍ଣଯଂ ଵିଦ୍ମୋ ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରଗିରାମ୍ ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ଅସତ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ନିଶ୍ଚୟ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ, ଯେପରି ବନ୍ଧ୍ୟା ମାଁର ପୁଅର କଥା ଅର୍ଥହୀନ।
ପରିପୂର୍ଣାର୍ଣଵପ୍ରଖ୍ଯା କାପ୍ଯ୍ ଅପୂର୍ଵୈଵ ପୂର୍ଣତା । ତଜ୍ଜ୍ଞାନାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯାଂଶଦୃଷ୍ଟୌ ନ ହି ପତନ୍ତି ତେ
ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅଛି, ଯାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଗର ପରି; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଅଚଲା ଇଵ ନିର୍ଵାତା ଦୀପା ଇଵ ଶମାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ । ସାଚାରା ଵା ନିରାଚାରାସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସ୍ଵସ୍ଥମ୍ ଏଵ ତେ
ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂରେ ଅବିଚଳ ରହନ୍ତି, କ୍ରିୟାଶୀଳ କିମ୍ବା ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହେଉଥିବା, ପବନ ବିନା ଦୀପ ପରି କିମ୍ବା ଶାନ୍ତ ଜଳ ପରି।
ଆପୂର୍ଣୈକାର୍ଣଵପ୍ରଖ୍ଯା କାପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତḫପୂର୍ଣତୋଦିତା । ଅନ୍ତଶ୍ଶୀତଲତା ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଜ୍ଞସ୍ଯାପୂର୍ଵୈଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ମନର ଗଭୀର ତଳରୁ ଉଦିତ ଏକ ଅନୁଭୂତି ଅଛି, ଯାହା ଏଯାଁ ଭରିନଥିବା ବିଶାଳ ସାଗର ପରି ଲାଗେ। ଏହି ଭିତରରେ ଏକ ଶିତଳତା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ କେବଳ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଅନୁଭୂତି ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଵାସନୈଵେହ ପୁରୁଷḫ ପ୍ରେକ୍ଷିତା ସା ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ତାଂ ଚ ନ ପ୍ରେକ୍ଷତେ କଶ୍ଚିତ୍ ତତସ୍ ସଂସାର ଆତତଃ
ଏଠାରେ ମନର ଗୁପ୍ତ ଆଦତମାନେ ମାନବ ଭାବେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଆସଲରେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ। କେହି ଏହାକୁ ଠିକ୍ଭଳି ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଭାବରେ ଏ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର ଚାଲିଯାଏ।
ଅନାଲୋକନସିଦ୍ଧଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଆଲୋକାନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । କୃଷ୍ଣାହ୍ଯନୁପଲମ୍ଭୋ ଽତ୍ର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ ସ୍ପଷ୍ଟଚେଷ୍ଟିତଃ
ଯାହା ଦେଖିବା ଛାଡ଼ି ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ ମିଳେନାହିଁ। ଏଠାରେ କଳା ବସ୍ତୁର ଅନ୍ଧାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଇଛି।
ଭୂତାନି ଦେହମାଂସାଦି ତଚ୍ ଚାସଦ୍ଵିଭ୍ରମୋ ଜଡଃ । ବୁଦ୍ଧ୍ଯହଙ୍କାରଚେତାଂସି ତନ୍ମଯାନ୍ଯ୍ ଏଵ ନେତରତ୍
ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ, ଦେହ, ମାଂସ ଓ ଏହାଦି ସବୁ କେବଳ ଅସତ୍ୟ ଭ୍ରମ ଓ ଜଡ଼ ଅଟୁଟ ଅନୁଭୂତି। ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର ଓ ମନ ଏହି ଭ୍ରମରେ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ଗଢ଼ା, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଭୂତାଦିମଯତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ବୁଦ୍ଧ୍ଯହଙ୍କାରଚେତସାମ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ଥିତିର୍ ଅଭ୍ଯେତି ଯଦି ତନ୍ ମୁକ୍ତତୋଦିତା
ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର ଓ ମନ ଯେତେବେଳେ ପଞ୍ଚଭୂତ ଓ ଏହାଦିରେ ଆପଣାଙ୍କୁ ଜଣାଇବାକୁ ଛାଡିଦିଏ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚଳତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଚିଚ୍ ଛିଷ୍ଟା ଚେତ୍ଯନିଷ୍ଠତ୍ଵାତ୍ ତାଦୃଶ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ର କାସ୍ତିତା । ତସ୍ମାତ୍ କେଵ କୁତẖ କୁତ୍ର ଵାସନା କିଂସ୍ଵରୂପିଣୀ
ଚେତନା ରହିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଏହାର ଅବସ୍ଥା ଏମିତି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ, କିଏ, କେଉଁଠାରୁ, କେମିତି ଏହି ଅଭିନିବେଶ ଆସେ?
ଯସ୍ଯ ଚୈଷ ଭ୍ରମସ୍ ସୋ ଽସନ୍ ପ୍ରେକ୍ଷଯାସନ୍ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଵତ୍ ତେନ ସଂସାରẖ କସ୍ଯ କẖ କୁତଃ
ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ଭ୍ରମ ଅଛି, ତାହାକୁ ଦେଖିବାରେ ମିଳେନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୃଗମରୀଚିକାର ପାଣି ପରି, କାହା ପାଇଁ, କ'ଣ ଏହି ସଂସାର, କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛି?
ତଦ୍ ଏଵଂ ତର୍ହି କସ୍ଯ ସ୍ଯାଦ୍ ଇତି ଚିନ୍ତୋଦଯୋ ହି ଯଃ । ପୁନସ୍ ସ ଏଵ ସଂସାରଵିଭ୍ରମସ୍ ସମ୍ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏଭଳି ଭାବିବା ଆସେ—'ଏହା କାହା ପାଇଁ ଅଛି?'—ଏହି ଚିନ୍ତା ଆସିଲେ, ପୁଣି ସେଇ ସଂସାର ଭ୍ରମ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଅନାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵ୍ଯୋମଵତ୍ ସମମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍ । ଅପୁନସ୍ସ୍ମରଣଂ ଶ୍ରେଯ ଇହ ଵିସ୍ମରଣଂ ପରମ୍
ସେହିପରି, କିଛି ଉପରେ ଭରସା ନ କରି, ଆକାଶ ପରି ସମଭାବରେ ରୁହ। ଏଠାରେ, ପୁଣିଥରେ ସ୍ମରଣ କରିବା ଭଲ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ହେଉଛି ସେଥିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲିଯିବା।
ନେହ ଦ୍ରଷ୍ଟା ନ ଭୋକ୍ତାସ୍ତି ନାସ୍ତିତା ନ ଚ ନାସ୍ତିତା । ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଏକଂ ସ୍ପନ୍ଦି ସଦାବ୍ଧିଵତ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନାହିଁ, କୌଣସି ଭୋଗ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ନ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି; ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଶାନ୍ତ, ଏକାକୀ, ସମୁଦ୍ରର ଲହରି ପରି ହଲେ ମଧ୍ୟ ଏକତାରେ ଅଛି।
ସର୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵଗତେ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଜଲଶୋଷାଦ୍ ଇଵୋଦେତି ବିମ୍ବିବିମ୍ବକ୍ଷଯେ ଶିଵମ୍
ଯେତେବେଳେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝାଯାଏ ଯେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ଜଳ ଶୁଖିଯିବା ପରେ ଯେପରି, ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଓ ତାହାର ଛବି ଶେଷ ହେଲେ, ଶୁଭ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଶାନ୍ତତା ଵ୍ଯଵହାରୋ ଵା ରାଗଦ୍ଵେଷଵିଵର୍ଜିତଃ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତସ୍ଯ ପରେ ତତ୍ତ୍ଵେ ଦୃଶ୍ଯତେ ସମଦର୍ଶିନଃ
ଯିଏ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ଶାନ୍ତି ହେଉ କି କାର୍ଯ୍ୟ, ତାହା ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଥ ଵା ଶାନ୍ତତୈଵାସ୍ଯ ନିର୍ଵାଣସ୍ଯାଵଶିଷ୍ଯତେ । ନିର୍ଵାସନẖ କିଲ ମୁନିẖ କଥଂ ଵ୍ଯଵହରତ୍ଵ୍ ଅସୌ
ନିର୍ବାଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଏହା ପରେ ଶାନ୍ତି ଛଡ଼ା କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେନାହିଁ। ଯେ ମୁନିଙ୍କର ମନରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ କେମିତି କୌଣସି କାମ କରିପାରିବେ?
ଯାଵତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯ ନ ନିର୍ଵାଣଂ ପରିପୋଷମ୍ ଉପାଗତମ୍ । ତାଵଦ୍ ଵ୍ଯଵହରତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତରାଗଦ୍ଵେଷଭଯୋଦଯଃ
କିନ୍ତୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ମୁକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ହୋଇନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ କିଛି କାମ କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ମନରେ ଆସକ୍ତି, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ଵୀତରାଗଭଯକ୍ରୋଧୋ ନିର୍ଵାଣଶ୍ ଶାନ୍ତମାନସଃ । ଶିଲେଵାପ୍ଯ୍ ଅଶିଲୀଭୂତୋ ମୁନିର୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ଯିଏ ଆସକ୍ତି, ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ମନ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ମୁନି ପାଷାଣ ଭଳି ନିଜ ମନରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
କୋଶେ ଽସ୍ତି ପଦ୍ମବୀଜସ୍ଯ ଯଥା ସର୍ଵାବ୍ଜିନୀ ତଥା । ଅନନ୍ଯା ସ୍ଵପ୍ନଵିଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ନ ବାହ୍ଯତା
ଯେପରି ଏକ ପଦ୍ମବୀଜ ଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଅଛି, ସେପରି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ ମାୟା କେବଳ ନିଜ ମନରେ ଅଛି, ବାହାରେ ନୁହେଁ।