ନିର୍ଵାଣୈକତଯା ଜ୍ଞସ୍ଯ ଵାସନୈଵ ନ ଵାସନା । ଲେଖା ଦାମୋପମାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅବ୍ଧେର୍ ଊର୍ମ୍ଯାଦି ନ ଜଲେତରତ୍
ଯିଏ ମୁକ୍ତିରେ ଏକତା ପାଇଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆସକ୍ତି ଆସକ୍ତି ନୁହେଁ; ଏହା ପାଣିରେ ରେଖା ଆକିବା ପରି, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଭଳି — ସବୁ ଜଳ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ତରତ୍ତରଙ୍ଗୋ ଜଲଧିର୍ ଜଲମ୍ ଏଵ ଯଥାଖିଲମ୍ । ଦୃଶ୍ଯୋଚ୍ଛୂନମ୍ ଅପି ବ୍ରହ୍ମ ତଥା ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନେତରତ୍
ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମସ୍ତେ ପାଣି ହିଁ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଅନ୍ତରସ୍ତଙ୍ଗତୋ ଽକ୍ଷୁବ୍ଧୋ ବହିରସ୍ତଙ୍ଗତଶ୍ ଶମୀ । ଵିଦ୍ଯତେ ଚୋଦିତୋ ଯଶ୍ ଚ ସ ମୁକ୍ତ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ଭିତରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି, ବାହାରେ ଶାନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ କୌଣସି ଚାପ ଛଡ଼ା କାମ କରନ୍ତି — ସେମାନେକୁ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ଅହନ୍ତ୍ଵସର୍ଗରୂପେଣ ସଂଵିତ୍ ସଂଵିନ୍ମଯେ ପରେ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅମ୍ଭୋ ଽମ୍ଭସୀଵାତୋ ନାନାତେଯଂ କିମାତ୍ମିକା
‘ମୁଁ’ ଭାବ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ଆକାରରେ ଚେତନା, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଏହା ଏମିତି, ଜଳ ଓ ପବନ ଯେପରି ଜଳରେ ଦେଖାଯାଏ — ଏହି ବିଭିନ୍ନତାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ କଣ?
ଧୂମସ୍ଯ ସ୍ଫୁରତୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯଥାଗାଜଗଜାଦଯଃ । ଵ୍ଯୂହା ଧୂମାନ୍ ନ ତେ ଭିନ୍ନାସ୍ ତଥା ସର୍ଗାḫ ପରେ ପଦେ
ଧୂଆଁ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଇଲେ, ତାହାରୁ ଉଠିଥିବା ଉଠା ଓ ହାତୀ ପରି ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଧୂଆଁରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ; ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାରେ ସୃଷ୍ଟିମାନେ ଧୂଆଁ ପରି ଏକାଠି ଅଛନ୍ତି।
ସଂଵିଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିଵିଚାରେଣ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯଲାଭଵିଲାସିନା । ଵିଜଯଧ୍ଵଂ ଵିଷାଦଂ ମା ଗତାଜ୍ଞାସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞତାସ୍ତି ଵଃ
ଚେତନାର ଭ୍ରାନ୍ତିକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ଭ୍ରାନ୍ତିର ଲାଭ ଓ ହାନିରେ ମନ ଲଗାଇବା ଭଳି ଦୁଃଖକୁ ଜୟ କର; ନିରାଶ ହେବା ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମେ ସେ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ରଖିଛ।
ଅଙ୍କୁରୋ ଽନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵୃକ୍ଷଂ ପୁଷ୍ପଂ ଫଲଂ ଯଥା । ତଥା ଜଗଦହନ୍ତ୍ଵେ ଜ୍ଞẖ ଖାତ୍ମା ଖାତ୍ମ ଖମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଖମ୍
ଯେପରି ଏକ ଅଂକୁର ଭିତରେ ଗଛ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଲୁଚିଥାଏ, ସେପରି ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଧରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ଜ୍ଞାନୀ, ଆକାଶ, ଆତ୍ମା ଓ ଆକାଶର ଆତ୍ମା, ଏବଂ ଯାହା ଆକାଶ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ରୂପାଲୋକମନସ୍ସତ୍ତା ଜଲାର୍ଚିଷ୍ଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଦଣ୍ଡତାଃ । ସତ୍ଯୋ ଽପି ନ ଚ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଭ୍ରାନ୍ତେଶ୍ ଚିତ୍ତାଚଲା ଇଵ
ରୂପ, ଆଲୋକ, ମନ ଓ ସତ୍ତା — ଏମାନେ ସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରକୃତରେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେପରି ଜଳର ଆଗୁନିର ଶିଖା ସିଧା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ମାୟା, ସେପରି ସ୍୵ପ୍ନରେ ମନର କମ୍ପନ ଭଳି, ଏମାନେ ଭ୍ରମର ଖେଳ।
ଯଥାସୁଖଂ ଯଥାରମ୍ଭଂ ଯଥାନାଶଂ ଯଥୋଦଯମ୍ । ଯଥାଦେଶଂ ଯଥାକାଲମ୍ ଅଜରାଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ଯେପରି ସୁବିଧା, ଯେପରି ଆରମ୍ଭ, ଯେପରି ଶେଷ, ଯେପରି ଉଦୟ, ଯେପରି ଦେଶ, ଯେପରି ସମୟ, ସେପରି ଅଜର ଶାନ୍ତିରେ ବସ।
ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟୋପଲମ୍ଭେଷୁ ଶାନ୍ତଂ ଵ୍ଯଵହରନ୍ନ୍ ଅପି । ଶଵଵନ୍ ନାନ୍ଯତାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ନିର୍ଵାଣୋ ଽନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ ଅନୁଭବ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ କାମ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ଅନୁଭବ ହୁଏନି; ମୃତଦେହ ଭଳି, ସେ ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବାଣ ଅନୁଭବ କରେ।
ଅମନୋଵାସନାହନ୍ତା ଧତ୍ତେ ଯସ୍ଯ ଜଗଚ୍ ଚିରମ୍ । ଜୀଵତୋ ଽଜୀଵତଶ୍ ଚୈଵ ଚିଜ୍ଜୀଵସ୍ ସ ପରଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁଠାରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ ମନର ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ, ଯିଏ ଏହି ସଂସାରକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଧାରଣ କରେ, ସେ ଜୀବନ୍ତ କିମ୍ବା ଅଜୀବନ୍ତ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଚେତନାମୟ ଜୀବ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ମତ୍ତୈଵ ଜଡଵାହେନ ଦୁẖଖଭାରାଯ କେଵଲମ୍ । ନୃଣାଂ ପାଶାଵବଦ୍ଧାନାଂ ପୋତକାନାମ୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ମୋର ନିଜ ଜଡ଼ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ କେବଳ ଦୁଃଖର ଭାର ବୋହି, ସମୁଦ୍ରରେ ଛୋଟ ନୌକାମାନେ ପରି ବନ୍ଧି ରହନ୍ତି।
ମୋକ୍ଷସତ୍ତାଂ ଶ୍ରଯତି ତାଂ ନାଜ୍ଞୋ ଽନନୁଭଵାଦ୍ ଇଵ । ମୃତେନ କିଲ ଯତ୍ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଜୀଵନ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତତ୍ କଥମ୍
ଯିଏ ମୁକ୍ତିର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଅଜ୍ଞମାନେ ଅନୁଭବ ନଥିବାରୁ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେପରି ମୃତ ଲୋକେ ଯାହାକୁ ପାଇଥାଏ, ସେଥିରେ ଜୀବନ୍ତ ଲୋକେ କିପରି ପହଞ୍ଚିବେ?
ଯଦ୍ ଯତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯତେ ତତ୍ ତତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଏଵ ନାଶଭାକ୍ । ନ ସମ୍ଭଵତି ଯତ୍ରୈତତ୍ ତତ୍ ସତ୍ଯଂ ପଦମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍
ମନେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଭାବନା ହୁଏ, ସେଠି ସେ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ଏହା ହୁଏନାହିଁ, ସେଠି ସତ୍ୟ ଓ ଅବିନାଶୀ ପଦ ଅଛି।
ନାନ୍ଯୋ ନ ଚାହମ୍ ଅସ୍ତୀତି ଭାଵନାନ୍ ନିର୍ଭଯୋ ଭଵ । ସତ୍ଯଂ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଭଵତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଵିଷମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ଯଥା
ଅନ୍ୟ କିମ୍ବା ମୁଁ ଅଛି ନାହିଁ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିବାରେ ଭୟ ଛାଡ଼। ଯଥା ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହା ସତ୍ୟ ହୁଏ, ସେପରି ବିଷ ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ହୋଇଯାଏ।
ଜଡଂ ଦେହାଦିଚିତ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଚାର୍ଯ ସକଲଂ ଵପୁଃ । ଲଭ୍ଯତେ ନାହମ୍ ଅସ୍ମୀତି ତସ୍ମାନ୍ ନାସ୍ମୀତି ସତ୍ଯତା
ଦେହରୁ ମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜଡ଼ ବସ୍ତୁକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ନୁହେଁ' ବୋଲି ବୁଝିବାକୁ ମିଳେ। ତେଣୁ, 'ମୁଁ ଏହି ନୁହେଁ' ଏହି ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ।
ଶାନ୍ତାଶେଷଵିଶେଷାଣାମ୍ ଅହନ୍ତାନ୍ତଂ ଵିଚାରିଣାମ୍ । କେଵଲଂ ମୁକ୍ତତୋଦେତି ନ ତୁ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦ ଓ 'ମୁଁ' ଭାବର ଶେଷକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ମୁକ୍ତି ଉଦୟ ହୁଏ, କିଛି ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଭୋଗତ୍ଯାଗଵିଚାରାତ୍ମପୌରୁଷାନ୍ ନାନ୍ଯଦ୍ ଅତ୍ର ହି । ଉପଯୁଜ୍ଯତ ଇତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମୈଵାଶୁ ପ୍ରଣମ୍ଯତାମ୍
ଭୋଗ ଓ ତ୍ୟାଗ ଉପରେ ନିଜର ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି କାମକୁ ଆସେନାହିଁ। ତେଣୁ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଦ୍ରୁତ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କର।
ନିର୍ଵାସନଂ ମନନମ୍ ଏଵମ୍ ଉଦାହରନ୍ତି ମୋକ୍ଷଂ ଵିନା ଭଵତି ତଚ୍ ଚ ନ ଜାତୁ ବୋଧାତ୍ । ସନ୍ନୋ ଜଗଦ୍ଭ୍ରମ ଇତୀହ ପରḫ ପ୍ରବୋଧୋ ନ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ଽତ୍ର ଯଦ୍ ଅତସ୍ ସ ଚିରାଯ ବନ୍ଧଃ
ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ମନରେ ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛା ନ ଥିଲେ ଭାବନା ହିଁ ମୁକ୍ତି, ସେହି ଅବସ୍ଥା ଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼ି ଆସେ ନାହିଁ। ଏଠି, ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼ି ମାନ୍ୟତା କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ଏହି ସଂସାର ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ—ସେଥିପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାନ୍ଧନ ରହିଯାଏ।
ଜଗଦ୍ ଅହମ୍ ଅସଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵେତ୍ଯ ସମ୍ଯକ୍ ସୁତଧନଦାରଶରୀରନିର୍ଵ୍ଯପେକ୍ଷଃ । ଭଵତି ହି ସହଚେତନୋ ଦୃଷଦ୍ ଯସ୍ ସ ପରମ୍ ଇତẖ ଖଲୁ ନାନ୍ଯଥାସ୍ତି ମୁକ୍ତିଃ
ଏହି ସଂସାର ଓ 'ମୁଁ' ଭାବଟି ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୁଝି, ଧନ, ଜନାନୀ, ଶରୀର ପ୍ରତି ଅସକ୍ତି ହେଲେ, ଲୋକ ଚେତନାଶୀଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଥର ଭଳି ଅନାସକ୍ତ ରହନ୍ତି—ଏହିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମୁକ୍ତି ନାହିଁ।
ସର୍ଵାତ୍ମନି ଚିଦାଭାସେ ତଦ୍ ଏଵାଶ୍ଵ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ସଂଵେଦ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଅସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵସ୍ତୁ ଵା
ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ଯେଉଁ ଚେତନା ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର ଭିତରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଅନୁଭବ ହୁଏ—ସେଠି ସେଠି ଭିତରେ ଯାହା ଭଲ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା, ତାହା ଏକେ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ତଦ୍ ଏଵାଭ୍ଯାସତḫ ପୂର୍ଵଂ ବାହ୍ଯାର୍ଥାନୁଭଵାତ୍ମନା । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଏଵ ବହିଷ୍ଟ୍ଵେନ ସ୍ଵସ୍ଵପ୍ନୋ ଽତ୍ର ନିଦର୍ଶନମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ବାହାରର ଜିନିଷ ଭାବରେ ଯାହା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଠି ସେଠି ବାହାରକୁ ଦେଖାଯାଏ; ଏଠାରେ ନିଜର ସ୍ୱପ୍ନ ଏହାର ଉଦାହରଣ।
ଚିଦ୍ରୂପଂ ସର୍ଵମ୍ ଏତଚ୍ ଚ ଚିଚ୍ ଚାଚ୍ଛା ଗଗନାଦ୍ ଅପି । ଵିଚ୍ ଚ ନୋ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵାତୋ ନୈତତ୍ କିଞ୍ଚନ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନାର ରୂପ, ଏହା ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରଭାସ୍ୱର। ଚେତନା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ—ଏହିପରି ଏହା ଛାଡ଼ି କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ।
ନ ନାଶୋ ନାସ୍ତିତା ନାର୍ଥୋ ନ ଜନ୍ମମରଣେ ନ ଖମ୍ । ନ ଶୂନ୍ଯତାସ୍ତି ନୋ ନାସ୍ତି ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନୈଵ ଚ
ନାଷ୍ଟ ନାହିଁ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଶୂନ୍ୟ ନାହିଁ, ଅଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ ହେବା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନାଶେ ଜଗଦହନ୍ତ୍ଵାଦେର୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ନଶ୍ଯତି । ଅସତẖ କିଲ ନାଶେ ଽପି ସ୍ଵପ୍ନାଦ୍ରେẖ କିଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାର, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସତ୍ୟରେ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୁଏନି। ଯେପରି ଅସତ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ କିଛି ଯାଏନି, ସ୍ୱପ୍ନର ପାହାଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ କଣ ହୁଏ?
ମିଥ୍ଯାଵଭାସେ ସଙ୍କଲ୍ପନଗରେ କେଵ ନଷ୍ଟତା । ତଥା ଜଗଦହନ୍ତ୍ଵାଦୌ ନାଶୋ ନାସତି ଵିଦ୍ଯତେ
ଭ୍ରମର ନଗରୀ ଭିତରେ ଯାହା ମିଥ୍ୟାଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କଣସି ସତ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ କି? ଏହିପରି, ସଂସାର, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିତରେ ମିଥ୍ୟା ଜିନିଷର ନଷ୍ଟ ନାହିଁ।
କୁତୋ ଜଗଦୁପାଲମ୍ଭ ଇତି ଚେତ୍ ତଦ୍ ଅଵସ୍ତୁନି । ନ ନିର୍ଣଯସ୍ ସମ୍ଭଵତି ଖପୁଷ୍ପାଣାଂ କିମ୍ ଉମ୍ଭ୍ଯତେ
ଯଦି ପଚାରିବେ, 'ଏହି ସଂସାରକୁ କିପରି ଧରାଯିବ?' — ଯାହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ନିଶ୍ଚୟ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଆକାଶରୁ କିଏ ଫୁଲ ତୁଳିପାରିବ?
ନିର୍ଣଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଷ ଏଵାତ୍ର ଯଦ୍ ଅଶେଷମ୍ ଅଭାଵଯନ୍ । ଯଥାସ୍ଥିତଂ ଯଥାଚାରଂ ପାଷାଣ ଇଵ ତିଷ୍ଠସି
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଏହି — ସମସ୍ତ କଥାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ କରି, ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ଅଡ଼ିଆ ଥାନ୍ତୁ, ପାଥର ପରି ଅଚଳ ହୋଇ।
ଜଗତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମ ତନ୍ ନଞର୍ଥଯୁତଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଶେଷେଣେତ୍ଯ୍ ଏଵ ନିର୍ଣଯସ୍ ସର୍ଗଵିଭ୍ରମେ
ଏହି ସଂସାର କେବଳ ଭାବନାର ମୂଳ; ଏହା ତାହାର ଅର୍ଥ ସହିତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ — ସୃଷ୍ଟିର ଭ୍ରମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏହି ଏକମାତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ।
ସର୍ଗୋ ଽନର୍ଗଲ ଏଵାଯଂ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମକତଯାକ୍ଷଯଃ । ଅନ୍ଯଥାପି ନ ସର୍ଗୋ ଽଯମ୍ ଅସ୍ତି ନାସ୍ତି ଚ ସର୍ଗତା
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅବାଧ ଏବଂ ଅମର, କାରଣ ଏହା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ; ଏହା ଛଡ଼ା, ଏହି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟି ଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।